xú zǐ yuē zhòng ní jí chēng yú shuǐ yuē shuǐ zāi shuǐ zāi
徐子曰：“仲尼亟称于水，曰：‘水哉，水哉！
hé qǔ yú shuǐ yě
’何取于水也？
mèng zǐ yuē yuán quán hùn hùn bù shě zhòu yè
孟子曰：“原泉混混，不舍昼夜。
yíng kē ér hòu jìn fàng hu sì hǎi yǒu běn zhě rú shì shì zhī qǔ ěr
盈科而后进，放乎四海，有本者如是，是之取尔。
gǒu wèi wú běn qī bā yuè zhī xián yǔ jí gōu huì jiē yíng
苟为无本，七八月之闲雨集，沟浍皆盈；
qí hé yě kě lì ér dài yě
其涸也，可立而待也。
gù shēng wén guò qíng jūn zǐ chǐ zhī
故声闻过情，君子耻之。