mèng zǐ yuē shùn fā yú quǎn mǔ zhī zhōng fù shuō jǔ yú bǎn zhù zhī jiān jiāo lì jǔ yú yú yán zhī zhōng guǎn yí wú jǔ yú shì sūn shū áo jǔ yú hǎi bǎi lǐ xī jǔ yú shì
孟子曰：“舜发于畎亩之中，傅说举于版筑之间，胶鬲举于鱼盐之中，管夷吾举于士，孙叔敖举于海，百里奚举于市。
gù tiān jiàng jiàng dà rèn yú shì rén yě bì xiān kǔ qí xīn zhì láo qí jīn gǔ è qí tǐ fū kōng fá qí shēn xíng fú luàn qí suǒ wèi suǒ yǐ dòng xīn rěn xìng céng yì qí suǒ bù néng
故天将降大任于是人也，必先苦其心志，劳其筋骨，饿其体肤，空乏其身，行拂乱其所为，所以动心忍性，曾益其所不能。
rén héng guò rán hòu néng gǎi
人恒过，然后能改；
kùn yú xīn héng yú lǜ ér hòu zuò
困于心，衡于虑，而后作；
zhēng yú sè fā yú shēng ér hòu yù
征于色，发于声，而后喻。
rù zé wú fǎ jiā bì shì chū zé wú dí guó wài huàn zhě guó héng wáng
入则无法家拂士，出则无敌国外患者，国恒亡。
rán hòu zhī shēng yú yōu huàn ér sǐ yú ān lè yě
然后知生于忧患而死于安乐也。