mèng zǐ yuē lí lóu zhī míng gōng shū zi zhī qiǎo bù yǐ guī jǔ bù néng chéng fāng yuán
孟子曰：“离娄之明，公输子之巧，不以规矩，不能成方圆；
shī kuàng zhī cōng bù yǐ liù lǜ bù néng zhèng wǔ yīn
师旷之聪，不以六律，不能正五音；
yáo shùn zhī dào bù yǐ rén zhèng bù néng píng zhì tiān xià
尧舜之道，不以仁政，不能平治天下。
jīn yǒu rén xīn rén wén ér mín bù bèi qí zé bù kě fǎ yú hòu shì zhě bù xíng xiān wáng zhī dào yě
今有仁心仁闻而民不被其泽，不可法于后世者，不行先王之道也。
gù yuē tú shàn bù zú yǐ wéi zhèng tú fǎ bù néng yǐ zì xíng
故曰，徒善不足以为政，徒法不能以自行。
shī yún bù qiān bù wàng shuài yóu jiù zhāng
诗云：‘不愆不忘，率由旧章。
zūn xiān wáng zhī fǎ ér guò zhě wèi zhī yǒu yě
’遵先王之法而过者，未之有也。
shèng rén jì jié mù lì yān jì zhī yǐ guī jǔ zhǔn shéng yǐ wéi fāng yuán píng zhí bù kě shèng yòng yě
圣人既竭目力焉，继之以规矩准绳，以为方员平直，不可胜用也；
jì jié ěr lì yān jì zhī yǐ liù lǜ zhèng wǔ yīn bù kě shèng yòng yě
既竭耳力焉，继之以六律，正五音，不可胜用也；
jì jié xīn sī yān jì zhī yǐ bù rěn rén zhī zhèng ér rén fù tiān xià yǐ
既竭心思焉，继之以不忍人之政，而仁覆天下矣。
gù yuē wèi gāo bì yīn qiū líng wéi xià bì yīn chuān zé
故曰，为高必因丘陵，为下必因川泽。
wéi zhèng bù yīn xiān wáng zhī dào kě wèi zhì hu
为政不因先王之道，可谓智乎？
shì yǐ wéi rén zhě yi zài gāo wèi
是以惟仁者宜在高位。
bù rén ér zài gāo wèi shì bō qí è yú zhòng yě
不仁而在高位，是播其恶于众也。
shàng wú dào kuí yě
上无道揆也。
xià wú fǎ shǒu yě cháo bù xìn dào gōng bù xìn dù jūn zǐ fàn yì xiǎo rén fàn xíng guó zhī suǒ cún zhě xìng yě
下无法守也，朝不信道，工不信度，君子犯义，小人犯刑，国之所存者幸也。
gù yuē chéng guō bù wán bīng jiǎ bù duō fēi guó zhī zāi yě
故曰：城郭不完，兵甲不多，非国之灾也；
tián yě bù pì huò cái bù jù fēi guó zhī hài yě
田野不辟，货财不聚，非国之害也。
shàng wú lǐ xià wú xué zéi mín xìng sàng wú rì yǐ
上无礼，下无学，贼民兴，丧无日矣。
shī yuē tiān zhī fāng jué wú rán yì yì
诗曰：‘天之方蹶，无然泄泄。
yì yì yóu tà tà yě
’泄泄，犹沓沓也。
shì jūn wú yì jìn tuì wú lǐ yán zé fēi xiān wáng zhī dào zhě yóu tà tà yě
事君无义，进退无礼，言则非先王之道者，犹沓沓也。
gù yuē zé nàn yú jūn wèi zhī gōng chén shàn bì xié wèi zhī jìng wú jūn bù néng wèi zhī zéi
故曰：责难于君谓之恭，陈善闭邪谓之敬，吾君不能谓之贼。