jiǎ bǎo yù chū shì yún yǔ qíng liú lǎo lao yī jìn róng guó fǔ
贾宝玉初试云雨情刘姥姥一进荣国府
què shuō qín shì yīn tīng jiàn bǎo yù cóng mèng zhōng huàn tā de rǔ míng xīn zhōng zì shì nà mèn yòu bù hǎo xì wèn
却说秦氏因听见宝玉从梦中唤他的乳名，心中自是纳闷，又不好细问。
bǐ shí bǎo yù mí mí huò huò ruò yǒu suǒ shī
彼时宝玉迷迷惑惑，若有所失。
zhòng rén máng duān shàng guì yuán tāng lái xiā le liǎng kǒu suì qǐ shēn zhěng yī
众人忙端上桂圆汤来，呷了两口，遂起身整衣。
xí rén shēn shǒu yǔ tā xì kù dài shí bù jué shēn shǒu zhì dà tuǐ chù zhǐ jué bīng liáng yī piàn zhān shī hu de máng tuì chū shǒu lái wèn shì zěn me le
袭人伸手与他系裤带时，不觉伸手至大腿处，只觉冰凉一片沾湿，唬的忙退出手来，问是怎么了。
bǎo yù hóng zhǎng le liǎn bǎ tā de shǒu yī niǎn
宝玉红涨了脸，把他的手一捻。
xí rén běn shì gè cōng míng nǚ zǐ nián jì běn yòu bǐ bǎo yù dà liǎng suì jìn lái yě jiàn tōng rén shì jīn jiàn bǎo yù rú cǐ guāng jǐng xīn zhōng biàn jué chá yī bàn le bù jué yě xiū de hóng zhǎng le liǎn miàn bù gǎn zài wèn
袭人本是个聪明女子，年纪本又比宝玉大两岁，近来也渐通人事，今见宝玉如此光景，心中便觉察一半了，不觉也羞的红涨了脸面，不敢再问。
réng jiù lǐ hǎo yī shang suì zhì gǔ mǔ chù lái hú luàn chī bì le wǎn fàn guò zhè biān lái
仍旧理好衣裳，遂至贾母处来，胡乱吃毕了晚饭，过这边来。
xí rén máng chèn zhòng nǎi niáng yā huán bù zài páng shí lìng qǔ chū yī jiàn zhōng yī lái yǔ bǎo yù huàn shàng
袭人忙趁众奶娘丫鬟不在旁时，另取出一件中衣来与宝玉换上。
bǎo yù hán xiū yāng gào dào hǎo jiě jie qiān wàn bié gào sù rén
宝玉含羞央告道：“好姐姐，千万别告诉人。
xí rén yì hán xiū xiào wèn dào nǐ mèng jiàn shén me gù shì le
”袭人亦含羞笑问道：“你梦见什么故事了？
shì nà lǐ liú chū lái de nà xiē zàng dōng xī
是那里流出来的那些脏东西？
bǎo yù dào yī yán nán jìn
”宝玉道：“一言难尽。
shuō zhe biàn bǎ mèng zhōng zhī shì xì shuō yǔ xí rén tīng le
”说着便把梦中之事细说与袭人听了。
rán hòu shuō zhì jǐng huàn suǒ shòu yún yǔ zhī qíng xiū de xí rén yǎn miàn fú shēn ér xiào
然后说至警幻所授云雨之情，羞的袭人掩面伏身而笑。
bǎo yù yì sù xǐ xí rén róu mèi jiāo qiào suì qiáng xí rén tóng lǐng jǐng huàn suǒ xun yún yǔ zhī shì
宝玉亦素喜袭人柔媚娇俏，遂强袭人同领警幻所训云雨之事。
xí rén sù zhī gǔ mǔ yǐ jiāng zì jǐ yǔ le bǎo yù de jīn biàn rú cǐ yì bù wéi yuè lǐ suì hé bǎo yù tōu shì yī fān xìng de wú rén zhuàng jiàn
袭人素知贾母已将自己与了宝玉的，今便如此，亦不为越礼，遂和宝玉偷试一番，幸得无人撞见。
zì cǐ bǎo yù shì xí rén gèng bǐ bié gè bù tóng xí rén dài bǎo yù gèng wéi jìn xīn
自此宝玉视袭人更比别个不同，袭人待宝玉更为尽心。
zàn qiě bié wú huà shuō
暂且别无话说。
àn róng fǔ zhōng yī zhái rén hé suàn qǐ lái rén kǒu suī bù duō cóng shàng zhì xià yě yǒu sān sì bǎi dīng
按荣府中一宅人合算起来，人口虽不多，从上至下也有三四百丁；
suī shì bù duō yì tiān yě yǒu yī èr shí jiàn jìng rú luàn má yì bān bìng wú gè tóu xù kě zuò gāng lǐng
虽事不多，一天也有一二十件，竟如乱麻一般，并无个头绪可作纲领。
zhèng xún sī cóng nà yī jiàn shì zì nà yī gè rén xiě qǐ fāng miào qià hǎo hū cóng qiān lǐ zhī wài jiè dòu zhī wēi xiǎo xiǎo yī gè rén jiā yīn yǔ róng fǔ lüè yǒu xiē guā gé zhè rì zhèng wǎng róng fǔ zhōng lái yīn cǐ biàn jiù cǐ yī jiā shuō lái dǎo hái shì tóu xù
正寻思从那一件事自那一个人写起方妙，恰好忽从千里之外，芥荳之微，小小一个人家，因与荣府略有些瓜葛，这日正往荣府中来，因此便就此一家说来，倒还是头绪。
nǐ dào zhè yī jiā xìng shèn míng shuí yòu yǔ róng fǔ yǒu shèn guā gé
你道这一家姓甚名谁，又与荣府有甚瓜葛？
qiě tīng xì jiǎng
且听细讲。
fāng cái suǒ shuō de zhè xiǎo xiǎo zhī jiā nǎi běn dì rén shì xìng wáng zǔ shàng céng zuò guò xiǎo xiǎo de yí gè jīng guān xī nián yǔ fèng jie zhī zǔ wáng fū rén zhī fù rèn shi
方才所说的这小小之家，乃本地人氏，姓王，祖上曾作过小小的一个京官，昔年与凤姐之祖王夫人之父认识。
yīn tān wáng jiā de shì lì biàn lián le zōng rèn zuò zhí ér
因贪王家的势利，便连了宗认作侄儿。
nà shí zhǐ yǒu wáng fū rén zhī dà xiōng fèng jie zhī fù yǔ wáng fū rén suí zài jīng zhōng de zhī yǒu cǐ yī mén lián zōng zhī zú yú zhě jiē bù rèn shi
那时只有王夫人之大兄凤姐之父与王夫人随在京中的，知有此一门连宗之族，余者皆不认识。
mù jīn qí zǔ yǐ gù zhǐ yǒu yí gè ér zi míng huàn wáng chéng yīn jiā yè xiāo tiáo réng bān chū chéng wài yuán xiāng zhōng zhù qù le
目今其祖已故，只有一个儿子，名唤王成，因家业萧条，仍搬出城外原乡中住去了。
wáng chéng xīn jìn yì yīn bìng gù zhǐ yǒu qí zi xiǎo míng gǒu ér
王成新近亦因病故，只有其子，小名狗儿。
gǒu ér yì shēng yī zi xiǎo míng bǎn ér dí qī liú shì yòu shēng yī nǚ míng huàn qīng r
狗儿亦生一子，小名板儿，嫡妻刘氏，又生一女，名唤青儿。
yī jiā sì kǒu réng yǐ wù nóng wèi yè
一家四口，仍以务农为业。
yīn gǒu ér bái rì jiān yòu zuò xiē shēng jì liú shì yòu cāo jǐng jiù děng shì qīng bǎn zǐ mèi liǎng gè wú rén kān guǎn gǒu ér suì jiāng yuè mǔ liú lǎo lao jiē lái yī chù guò huó
因狗儿白日间又作些生计，刘氏又操井臼等事，青板姊妹两个无人看管，狗儿遂将岳母刘姥姥接来一处过活。
zhè liú lǎo lao nǎi shì gè jī nián de lǎo guǎ fù xī xià yòu wú ér nǚ zhǐ kào liǎng mǔ bó tián dù rì
这刘姥姥乃是个积年的老寡妇，膝下又无儿女，只靠两亩薄田度日。
jīn zhě nǚ xù jiē lái yǎng huó qǐ bù yuàn yì suì yī xīn yī jì bāng chèn zhe nǚ ér nǚ xù guò huó qǐ lái
今者女婿接来养活，岂不愿意，遂一心一计，帮趁着女儿女婿过活起来。
yīn zhè nián qiū jǐn dōng chū tiān qì lěng jiāng shàng lái jiā zhōng dōng shì wèi bàn gǒu ér wèi miǎn xīn zhōng fán lǜ chī le jǐ bēi mèn jiǔ zài jiā xián xún qì nǎo liú shì yě bù gǎn dǐng zhuàng
因这年秋尽冬初，天气冷将上来，家中冬事未办，狗儿未免心中烦虑，吃了几杯闷酒，在家闲寻气恼，刘氏也不敢顶撞。
yīn cǐ liú lǎo lao kàn bù guò nǎi quàn dào gū yé nǐ bié chēn zhe wǒ duō zuǐ
因此刘姥姥看不过，乃劝道：“姑爷，你别嗔着我多嘴。
zán men cūn zhuāng rén nà yí gè bú shì lǎo lǎo chéng chéng de shǒu duō dà wǎn r chī duō dà de fàn
咱们村庄人，那一个不是老老诚诚的，守多大碗儿吃多大的饭。
nǐ jiē yīn nián xiǎo de shí hòu tuō zhe nǐ nà lǎo jiā zhī fú chī hē guàn le rú jīn suǒ yǐ bǎ chí bú zhù
你皆因年小的时候，托着你那老家之福，吃喝惯了，如今所以把持不住。
yǒu le qián jiù gù tóu bù gù wěi méi le qián jiù xiā shēng qì chéng gè shén me nán zǐ hàn dà zhàng fu ne
有了钱就顾头不顾尾，没了钱就瞎生气，成个什么男子汉大丈夫呢！
rú jīn zán men suī lí chéng zhù zhe zhōng shì tiān zǐ jiǎo xià
如今咱们虽离城住着，终是天子脚下。
zhè cháng ān chéng zhōng biàn dì dōu shì qián zhǐ kě xī méi rén huì qù ná qù bà le
这长安城中，遍地都是钱，只可惜没人会去拿去罢了。
zài jiā tiào tà huì zǐ yě bù zhōng yòng
在家跳蹋会子也不中用。
gǒu ér tīng shuō biàn jí dào nǐ lǎo zhǐ huì kàng tóu r shàng hùn shuō nán dào jiào wǒ dǎ jié tōu qù bù chéng
”狗儿听说，便急道：“你老只会炕头儿上混说，难道叫我打劫偷去不成？
liú lǎo lao dào shuí jiào nǐ tōu qù ne
”刘姥姥道：“谁叫你偷去呢。
yě dào dǐ xiǎng fǎ r dà jiā cái duó bù rán nà yín zi qián zì jǐ pǎo dào zá jiā lái bù chéng
也到底想法儿大家裁度，不然那银子钱自己跑到咱家来不成？
gǒu ér lěng xiào dào yǒu fǎ ér hái děng dào zhè huì zǐ ne
”狗儿冷笑道：“有法儿还等到这会子呢。
wǒ yòu méi yǒu shōu shuì de qīn qi zuò guān de péng yǒu yǒu shén me fǎ zǐ kě xiǎng de
我又没有收税的亲戚，作官的朋友，有什么法子可想的？
biàn yǒu yě zhǐ pà tā men wèi bì lái lǐ wǒ men ne
便有，也只怕他们未必来理我们呢！
liú lǎo lao dào zhè dào bù rán
刘姥姥道：“这倒不然。
móu shì zài rén chéng shì zài tiān
谋事在人，成事在天。
zán men móu dào le kàn pú sà de bǎo yòu yǒu xiē jī huì yě wèi kě zhī
咱们谋到了，看菩萨的保佑，有些机会，也未可知。
wǒ dǎo tì nǐ men xiǎng chū yí gè jī huì lái
我倒替你们想出一个机会来。
dāng rì nǐ men yuán shì hé jīn líng wáng jiā lián guò zōng de èr shí nián qián tā men kàn chéng nǐ men hái hǎo rú jīn zì rán shì nǐ men lā yìng shǐ bù kěn qù qīn jìn tā gù shū yuǎn qǐ lái
当日你们原是和金陵王家连过宗的，二十年前，他们看承你们还好，如今自然是你们拉硬屎，不肯去亲近他，故疏远起来。
xiǎng dāng chū wǒ hé nǚ ér hái qù guò yī zāo
想当初我和女儿还去过一遭。
tā men jiā de èr xiǎo jie zhuó shí xiǎng kuài huì dài rén dào bù ná dà
他们家的二小姐着实响快，会待人，倒不拿大。
rú jīn xiàn shì róng guó fǔ gǔ èr lǎo ye de fū rén
如今现是荣国府贾二老爷的夫人。
tīng de shuō rú jīn shàng le nián jì yuè fā lián pín xù lǎo zuì ài zhāi sēng jìng dào shě mǐ shě qián de
听得说，如今上了年纪，越发怜贫恤老，最爱斋僧敬道，舍米舍钱的。
rú jīn wáng fǔ suī shēng le biān rèn zhǐ pà zhè èr gū tài tài hái rèn de zán men
如今王府虽升了边任，只怕这二姑太太还认得咱们。
nǐ hé bù qù zǒu dòng zǒu dòng huò zhě tā niàn jiù yǒu xiē hǎo chù yě wèi kě zhī
你何不去走动走动，或者他念旧，有些好处，也未可知。
yào shì tā fā yì diǎn hǎo xīn bá yī gēn hán máo bǐ zán men de yāo hái cū ní
要是他发一点好心，拔一根寒毛比咱们的腰还粗呢。
liú shì yī páng jiē kǒu dào nǐ lǎo suī shuō de shì dàn zhǐ nǐ wǒ zhè yàng gè zuǐ liǎn zěn yàng hǎo dào tā mén shàng qù de
”刘氏一旁接口道：“你老虽说的是，但只你我这样个嘴脸，怎样好到他门上去的。
xiān bù xiān tā men nèi xiē mén shàng de rén yě wèi bì kěn qù tōng xìn
先不先，他们那些门上的人也未必肯去通信。
méi de qù dǎ zuǐ xiàn shì
没的去打嘴现世。
shéi zhī gǒu ér lì míng xīn zuì zhòng tīng rú cǐ yī shuō xīn xià biàn yǒu xiē huó dòng qǐ lái
谁知狗儿利名心最重，听如此一说，心下便有些活动起来。
yòu tīng tā qī zǐ zhè huà biàn xiào jiē dào lǎo lao jì rú cǐ shuō kuàng qiě dāng nián nǐ yòu jiàn guò zhè gū tài tài yī cì hé bù nǐ lǎo rén jiā míng rì jiù zǒu yī tàng xiān shì shì fēng tou zài shuō
又听他妻子这话，便笑接道：“姥姥既如此说，况且当年你又见过这姑太太一次，何不你老人家明日就走一趟，先试试风头再说。
liú lǎo lao dào āi yō yō
”刘姥姥道：“嗳哟哟！
kě shì shuō de hóu mén shēn sì hǎi wǒ shì gè shén me dōng xī tā jiā rén yòu bù rèn de wǒ wǒ qù le yě shì bái qù de
可是说的，‘侯门深似海’，我是个什么东西，他家人又不认得我，我去了也是白去的。
gǒu ér xiào dào bù fáng wǒ jiào nǐ lǎo rén jiā yí gè fǎ zǐ nǐ jìng dài le wài sūn zi bǎn ér xiān qù zhǎo péi fáng zhōu ruì ruò jiàn le tā jiù yǒu xiē yì sī le
”狗儿笑道：“不妨，我教你老人家一个法子：你竟带了外孙子板儿，先去找陪房周瑞，若见了他，就有些意思了。
zhè zhōu ruì xiān shí céng hé wǒ fù qīn jiāo guò yī jiàn shì wǒ men jí hǎo de
这周瑞先时曾和我父亲交过一件事，我们极好的。
liú lǎo lao dào wǒ yě zhī dào tā de
”刘姥姥道：“我也知道他的。
zhǐ shì xǔ duō shí bù zǒu dòng zhī dào tā rú jīn shì zěn yàng
只是许多时不走动，知道他如今是怎样。
zhè yě shuō bù dé le nǐ yòu shì gè nán rén yòu zhè yàng gè zuǐ liǎn zì rán qù bù dé wǒ men gū niáng nián qīng xí fù zǐ yě nán mài tóu mài jiǎo de dǎo hái shì shě zhe wǒ zhè fù lǎo liǎn qù pèng yī pèng
这也说不得了，你又是个男人，又这样个嘴脸，自然去不得，我们姑娘年轻媳妇子，也难卖头卖脚的，倒还是舍着我这付老脸去碰一碰。
guǒ rán yǒu xiē hǎo chù dà jiā dōu yǒu yì
果然有些好处，大家都有益；
biàn shì méi yín zi lái wǒ yě dào nà gōng fǔ hóu mén jiàn yī xiàn shì miàn yě bù wǎng wǒ yī shēng
便是没银子来，我也到那公府侯门见一见世面，也不枉我一生。
shuō bì dà jiā xiào le yī huí
”说毕，大家笑了一回。
dàng wǎn jì yì yǐ dìng
当晚计议已定。
cì rì tiān wèi míng liú lǎo lao biàn qǐ lái shū xǐ le yòu jiāng bǎn ér jiào xùn le jǐ jù
次日天未明，刘姥姥便起来梳洗了，又将板儿教训了几句。
nà bǎn ér cái wǔ liù suì de hái zi yī wú suǒ zhī tīng jiàn liú lǎo lao dài tā jìn chéng guàng qù biàn xǐ de wú bù yìng chéng
那板儿才五六岁的孩子，一无所知，听见刘姥姥带他进城逛去，便喜的无不应承。
yú shì liú lǎo lao dài tā jìn chéng zhǎo zhì níng róng jiē
于是刘姥姥带他进城，找至宁荣街。
lái zhì róng fǔ dà mén shí shī zi qián zhī jiàn cù cù jiào mǎ liú lǎo lao biàn bù gǎn guò qù qiě dǎn le dǎn yī fú yòu jiào le bǎn ér jǐ jù huà rán hòu cèng dào jiǎo mén qián
来至荣府大门石狮子前，只见簇簇轿马，刘姥姥便不敢过去，且掸了掸衣服，又教了板儿几句话，然后蹭到角门前。
zhī jiàn jǐ gè tǐng xiōng dié dù zhǐ shǒu huà jiǎo de rén zuò zài dà bǎn dèng shàng shuō dōng tán xī ne
只见几个挺胸叠肚指手画脚的人，坐在大板凳上，说东谈西呢。
liú lǎo lao zhǐ de cèng shàng lái wèn tài yé men nà fú
刘姥姥只得蹭上来问：“太爷们纳福。
zhòng rén dǎ liang le tā yī huì biàn wèn nà lǐ lái de
”众人打量了他一会，便问“那里来的？
liú lǎo lao péi xiào dào wǒ zhǎo tài tài de péi fáng zhōu dà yé de fán nà wèi tài yé tì wǒ qǐng tā lǎo chū lái
”刘姥姥陪笑道：“我找太太的陪房周大爷的，烦那位太爷替我请他老出来。
nèi xiē rén tīng le dōu bù chǒu cǎi bàn rì fāng shuō dào nǐ yuǎn yuǎn de zài nà qiáng jiǎo xià děng zhe yī huì zi tā men jiā yǒu rén jiù chū lái de
”那些人听了，都不瞅睬，半日方说道：“你远远的在那墙角下等着，一会子他们家有人就出来的。
nèi zhōng yǒu yī lǎo nián rén shuō dào bú yào wù tā de shì hé kǔ shuǎ tā
”内中有一老年人说道：“不要误他的事，何苦耍他。
yīn xiàng liú lǎo lao dào nà zhōu dà yé yǐ wǎng nán biān qù le
”因向刘姥姥道：“那周大爷已往南边去了。
tā zài hòu yí dài zhù zhe tā niáng zi què zài jiā
他在后一带住着，他娘子却在家。
nǐ yào zhǎo shí cóng zhè biān rào dào hòu jiē shàng hòu mén shǎng qù wèn jiù shì le
你要找时，从这边绕到后街上后门上去问就是了。
liú lǎo lao tīng le xiè guò suì xié le bǎn ér rào dào hòu mén shàng
刘姥姥听了谢过，遂携了板儿，绕到后门上。
zhī jiàn mén qián xiē zhe xiē shēng yì dàn zi yě yǒu mài chī de yě yǒu mài wán shuǎ wù jiàn de nào chāo chao sān èr shí gè xiǎo hái zi zài nà lǐ sī nào
只见门前歇着些生意担子，也有卖吃的，也有卖顽耍物件的，闹吵吵三二十个小孩子在那里厮闹。
liú lǎo lao biàn lā zhù yí gè dào wǒ wèn gē ér yī shēng yǒu gè zhōu dà niáng kě zài jiā me
刘姥姥便拉住一个道：“我问哥儿一声，有个周大娘可在家么？
hái zi men dào nà gè zhōu dà niáng
”孩子们道：“那个周大娘？
wǒ men zhè lǐ zhōu dà niáng yǒu sān gè ne hái yǒu liǎng gè zhōu nǎi nai bù zhī shì nà yī xíng dāng de
我们这里周大娘有三个呢，还有两个周奶奶，不知是那一行当的？
liú lǎo lao dào shì tài tài de péi fáng zhōu ruì
”刘姥姥道：“是太太的陪房周瑞。
hái zi dào zhè gè róng yì nǐ gēn wǒ lái
”孩子道：“这个容易，你跟我来。
shuō zhe tiào cuān cuān de yǐn zháo liú lǎo lao jìn le hòu mén zhì yī yuàn qiáng biān zhǐ yǔ liú lǎo lao dào zhè jiù shì tā jiā
”说着，跳蹿蹿的引着刘姥姥进了后门，至一院墙边，指与刘姥姥道：“这就是他家。
yòu jiào dào zhōu dà niáng yǒu gè lǎo nǎi nai lái zhǎo nǐ ne wǒ dài le lái le
”又叫道：“周大娘，有个老奶奶来找你呢，我带了来了。
zhōu ruì jiā de zài nèi tīng shuō máng yíng le chū lái wèn shì nà wèi
周瑞家的在内听说，忙迎了出来，问：“是那位？
liú lǎo lao máng yíng shàng lái wèn dào hǎo ya zhōu sǎo zi
”刘姥姥忙迎上来问道：“好呀，周嫂子！
zhōu ruì jiā de rèn le bàn rì fāng xiào dào liú mǔ mǔ nǐ hǎo ya
”周瑞家的认了半日，方笑道：“刘姥姥，你好呀！
nǐ shuō shuo néng jǐ nián wǒ jiù wàng le
你说说，能几年，我就忘了。
qǐng jiā lǐ lái zuò ba
请家里来坐罢。
liú lǎo lao yī bì lǐ zǒu zhe yī bì xiào shuō dào nǐ lǎo shì guì rén duō wàng shì nà lǐ hái jì de wǒ men ne
”刘姥姥一壁里走着，一壁笑说道：“你老是贵人多忘事，那里还记得我们呢。
shuō zhe lái zhì fáng zhōng
”说着，来至房中。
zhōu ruì jiā de mìng gù de xiǎo yā tou dào shàng chá lái chī zhe
周瑞家的命雇的小丫头倒上茶来吃着。
zhōu ruì jiā de yòu wèn bǎn ér dào nǐ dōu cháng zhè men dà le
周瑞家的又问板儿道：“你都长这们大了！
yòu wèn xiē bié hòu xián huà
”又问些别后闲话。
yòu wèn liú mǔ mǔ jīn rì hái shì lù guò hái shì tè lái de
又问刘姥姥：“今日还是路过，还是特来的？
liú lǎo lao biàn shuō yuán shì tè lái qiáo qiáo sǎo zi nǐ èr zé yě qǐng qǐng gū tài tài de ān
”刘姥姥便说：“原是特来瞧瞧嫂子你，二则也请请姑太太的安。
ruò kě yǐ lǐng wǒ jiàn yī jiàn gèng hǎo ruò bù néng biàn jiè zhòng sǎo zi zhuǎn zhì yì bà le
若可以领我见一见更好，若不能，便借重嫂子转致意罢了。
zhōu ruì jiā de tīng le biàn yǐ cāi zháo jǐ fēn lái yì
周瑞家的听了，便已猜着几分来意。
zhǐ yīn xī nián tā zhàng fū zhōu ruì zhēng mǎi tián dì yī shì qí zhōng duō de gǒu ér zhī lì jīn jiàn liú lǎo lao rú cǐ ér lái xīn zhōng nán què qí yì èr zé yě yào xiǎn nòng zì jǐ de tǐ miàn
只因昔年他丈夫周瑞争买田地一事，其中多得狗儿之力，今见刘姥姥如此而来，心中难却其意，二则也要显弄自己的体面。
tīng rú cǐ shuō biàn xiào shuō dào lǎo lao nǐ fàng xīn
听如此说，便笑说道：“姥姥你放心。
dà yuǎn de chéng xīn chéng yì lái le qǐ yǒu gè bù jiào nǐ jiàn gè zhēn fú qù de ne
大远的诚心诚意来了，岂有个不教你见个真佛去的呢。
lùn lǐ rén lái kè zhì huí huà què bù yǔ wǒ xiāng gàn
论理，人来客至回话，却不与我相干。
wǒ men zhè lǐ dōu shì gè zhàn yí yàng r wǒ men nán de zhǐ guǎn chūn qiū liǎng jì dì zū zi xián shí zhǐ dài zhe xiǎo yé men chū mén zǐ jiù wán le wǒ zhǐ guǎn gēn tài tài nǎi nai men chū mén de shì
我们这里都是各占一样儿：我们男的只管春秋两季地租子，闲时只带着小爷们出门子就完了，我只管跟太太奶奶们出门的事。
jiē yīn nǐ yuán shì tài tài de qīn qi yòu ná wǒ dāng gè rén tóu bèn le wǒ lái wǒ jiù pò gè lì gěi nǐ tōng gè xìn qù
皆因你原是太太的亲戚，又拿我当个人，投奔了我来，我就破个例，给你通个信去。
dàn zhǐ yī jiàn lǎo lao yǒu suǒ bù zhī wǒ men zhè lǐ yòu bù bǐ wǔ nián qián le
但只一件，姥姥有所不知，我们这里又不比五年前了。
rú jīn tài tài jìng bù dà guǎn shì dōu shì liǎn èr nǎi nǎi guǎn jiā le
如今太太竟不大管事，都是琏二奶奶管家了。
nǐ dào zhè liǎn èr nǎi nǎi shì shuí
你道这琏二奶奶是谁？
jiù shì tài tài de nèi zhí nǚ dāng rì dà jiù lǎo yé de nǚ ér xiǎo míng fèng gē de
就是太太的内侄女，当日大舅老爷的女儿，小名凤哥的。
liú lǎo lao tīng le hǎn wèn dào yuán lái shì tā
”刘姥姥听了，罕问道：“原来是他！
guài dào ne wǒ dāng rì jiù shuō tā bù cuò ne
怪道呢，我当日就说他不错呢。
zhè děng shuō lái wǒ jīn ér hái de jiàn tā le
这等说来，我今儿还得见他了。
zhōu ruì jiā de dào zhè zì rán de
”周瑞家的道：“这自然的。
rú jīn tài tài shì duō xīn fán yǒu kè lái le lüè kě tuī de qù de jiù tuī guò qù le dōu shì fèng gū niáng zhōu xuán yíng dài
如今太太事多心烦，有客来了，略可推得去的就推过去了，都是凤姑娘周旋迎待。
jīn ér nìng kě bú huì tài tài dào yào jiàn tā yī miàn cái bù wang zhè lǐ lái yī zāo
今儿宁可不会太太，倒要见他一面，才不枉这里来一遭。
liú lǎo lao dào ē mí tuó fó
”刘姥姥道：“阿弥陀佛！
quán zhàng sǎo zi fāng biàn le
全仗嫂子方便了。
zhōu ruì jiā de dào shuō nà lǐ huà
”周瑞家的道：“说那里话。
sú yǔ shuō de yǔ rén fāng biàn zì jǐ fāng biàn
俗语说的：‘与人方便，自己方便。
bù guò yòng wǒ shuō yī jù huà bà le hài zhe wǒ shén me
’不过用我说一句话罢了，害着我什么。
shuō zhe biàn jiào xiǎo yā tou dào dào tīng shàng qiāo qiāo de dǎ tīng dǎ tīng lǎo tài tài wū lǐ bǎi le fàn le méi yǒu
”说着，便叫小丫头到倒厅上悄悄的打听打听，老太太屋里摆了饭了没有。
xiǎo yā tou qù le
小丫头去了。
zhè lǐ èr rén yòu shuō xiē xián huà
这里二人又说些闲话。
liú lǎo lao yīn shuō zhè fèng gū niáng jīn nián dà hái bù guò èr shí suì bà le jiù zhè děng yǒu běn shi dāng zhè yàng de jiā kě shì nán de de
刘姥姥因说：“这凤姑娘今年大还不过二十岁罢了，就这等有本事，当这样的家，可是难得的。
zhōu ruì jiā de tīng le dào wǒ de lǎo lao gào sù bù dé nǐ ne
”周瑞家的听了道：“我的姥姥，告诉不得你呢。
zhè wèi fèng gū niáng nián jì suī xiǎo xíng shì què bǐ shì rén dōu dà ne
这位凤姑娘年纪虽小，行事却比世人都大呢。
rú jīn chū tiāo de měi rén yí yàng de mú yàng r shǎo shuō xiē yǒu yī wàn gè xīn yǎn zi
如今出挑的美人一样的模样儿，少说些有一万个心眼子。
zài yào dǔ kǒu chǐ shí gè huì shuō huà de nán rén yě shuō tā bù guò
再要赌口齿，十个会说话的男人也说他不过。
huí lái nǐ jiàn le jiù xìn le
回来你见了就信了。
jiù zhǐ yī jiàn dài xià rén wèi miǎn tài yán xiē gè
就只一件，待下人未免太严些个。
shuō zhe zhī jiàn xiǎo yā tou huí lái shuō lǎo tài tài wū lǐ yǐ bǎi wán le fàn le èr nǎi nǎi zài tài tài wū lǐ ne
”说着，只见小丫头回来说：“老太太屋里已摆完了饭了，二奶奶在太太屋里呢。
zhōu ruì jiā de tīng le lián máng qǐ shēn cuī zhe liú lǎo lao shuō kuài zǒu kuài zǒu
”周瑞家的听了，连忙起身，催着刘姥姥说：“快走，快走。
zhè yī xià lái tā chī fàn shì gè kòng zi zán men xiān gǎn zhe qù
这一下来他吃饭是个空子，咱们先赶着去。
ruò chí yī bù huí shì de rén yě duō le nán shuō huà
若迟一步，回事的人也多了，难说话。
zài xiē le zhōng jiào yuè fā méi le shí hòu le
再歇了中觉，越发没了时候了。
shuō zhe yī qí xià le kàng dǎ sǎo dǎ sǎo yī fú yòu jiào le bǎn ér jǐ jù huà suí zhe zhōu ruì jiā de wēi yí wǎng gǔ liǎn de zhù chù lái
”说着一齐下了炕，打扫打扫衣服，又教了板儿几句话，随着周瑞家的，逶迤往贾琏的住处来。
xiān dào le dào tīng zhōu ruì jiā de jiāng liú lǎo lao ān chā zài nà lǐ lüè děng yī děng
先到了倒厅，周瑞家的将刘姥姥安插在那里略等一等。
zì jǐ xiān guò le yǐng bì jìn le yuàn mén zhī fèng jie wèi xià lái xiān zhǎo zháo fèng jie de yí gè xīn fù tōng fáng dà yā tou míng huàn píng r de
自己先过了影壁，进了院门，知凤姐未下来，先找着凤姐的一个心腹通房大丫头名唤平儿的。
zhōu ruì jiā de xiān jiāng liú lǎo lao qǐ chū lái lì shuō míng yòu shuō jīn rì dà yuǎn de tè lái qǐng ān
周瑞家的先将刘姥姥起初来历说明，又说：“今日大远的特来请安。
dāng rì tài tài shì cháng huì de jīn rì bù kě bú jiàn suǒ yǐ wǒ dài le tā jìn lái le
当日太太是常会的，今日不可不见，所以我带了他进来了。
děng nǎi nai xià lái wǒ xì xì huí míng nǎi nai xiǎng yě bù zé bèi wǒ mǎng zhuàng de
等奶奶下来，我细细回明，奶奶想也不责备我莽撞的。
píng r tīng le biàn zuò le zhǔ yì jiào tā men jìn lái xiān zài zhè lǐ zuò zhe jiù shì le
”平儿听了，便作了主意：“叫他们进来，先在这里坐着就是了。
zhōu ruì jiā de tīng le fāng chū qù yǐn tā liǎng gè jìn rù yuàn lái
”周瑞家的听了，方出去引他两个进入院来。
shàng le zhèng fáng tái jī xiǎo yā tou dǎ qǐ xīng hóng zhān lián cái rù táng wū zhǐ wén yī zhèn xiāng pū le liǎn lái jìng bù biàn shì hé qì wèi shēn zi rú zài yún duān lǐ yì bān
上了正房台矶，小丫头打起猩红毡帘，才入堂屋，只闻一阵香扑了脸来，竟不辨是何气味，身子如在云端里一般。
mǎn wū zhōng zhī wù dōu yào yǎn zhēng guāng de shǐ rén tóu xuán mù xuàn
满屋中之物都耀眼争光的，使人头悬目眩。
liú lǎo lao cǐ shí wéi diǎn tóu zā zuǐ niàn fó ér yǐ
刘姥姥此时惟点头咂嘴念佛而已。
yú shì lái zhì dōng biān zhè jiān wū nèi nǎi shì gǔ liǎn de nǚ ér dà jiě r shuì jiào zhī suǒ
于是来至东边这间屋内，乃是贾琏的女儿大姐儿睡觉之所。
píng r zhàn zài kàng yán biān dǎ liang le liú lǎo lao liǎng yǎn zhǐ de wèn gè hǎo ràng zuò
平儿站在炕沿边，打量了刘姥姥两眼，只得问个好让坐。
liú lǎo lao jiàn píng r biàn shēn líng luó chā jīn dài yín huā róng yù mào de biàn dāng shì fèng jiě ér le
刘姥姥见平儿遍身绫罗，插金带银，花容玉貌的，便当是凤姐儿了。
cái yào chēng gū nǎi nai hū jiàn zhōu ruì jiā de chēng tā shì píng gū niáng yòu jiàn píng r gǎn zhe zhōu ruì jiā de chēng zhōu dà niáng fāng zhī bù guò shì gè yǒu xiē tǐ miàn de yā tou le
才要称姑奶奶，忽见周瑞家的称他是平姑娘，又见平儿赶着周瑞家的称周大娘，方知不过是个有些体面的丫头了。
yú shì ràng liú lǎo lao hé bǎn ér shàng le kàng píng r hé zhōu ruì jiā de duì miàn zuò zài kàng yán shàng xiǎo yā tou zi zhēn le chá lái chī chá
于是让刘姥姥和板儿上了炕，平儿和周瑞家的对面坐在炕沿上，小丫头子斟了茶来吃茶。
liú lǎo lao zhǐ tīng jiàn gē dāng gē dāng de xiǎng shēng dà yǒu sì hū dǎ luó guì shāi miàn dī yì bān bù miǎn dōng qiáo xī wàng de
刘姥姥只听见咯当咯当的响声，大有似乎打箩柜筛面的一般，不免东瞧西望的。
hū jiàn táng wū zhōng zhù zi shàng guà zhe yí gè xiá zi dǐ xià yòu zhuì zhe yí gè chèng tuó bān yī wù què bú zhù de luàn huǎng
忽见堂屋中柱子上挂着一个匣子，底下又坠着一个秤砣般一物，却不住的乱幌。
liú lǎo lao xīn zhōng xiǎng zhe zhè shì shén me ài wù ér
刘姥姥心中想着：“这是什么爱物儿？
yǒu shèn yòng ne
有甚用呢？
zhèng dāi shí zhǐ tīng dé dàng de yī shēng yòu ruò jīn zhōng tóng qìng yì bān bù fáng dào hu de yī zhǎn yǎn
”正呆时，只听得当的一声，又若金钟铜磬一般，不防倒唬的一展眼。
jiē zhe yòu shì yī lián bā jiǔ xià
接着又是一连八九下。
fāng yù wèn shí zhī jiàn xiǎo yā tou zi men qí luàn pǎo shuō nǎi nai xià lái le
方欲问时，只见小丫头子们齐乱跑，说：“奶奶下来了。
zhōu ruì jiā de yǔ píng r máng qǐ shēn mìng liú mǔ mǔ zhǐ guǎn děng zhe shì shí hòu wǒ men lái qǐng nǐ
”周瑞家的与平儿忙起身，命刘姥姥“只管等着，是时候我们来请你。
shuō zhe dōu yíng chū qù le
”说着，都迎出去了。
liú lǎo lao píng shēng cè ěr mò hou
刘姥姥屏声侧耳默候。
zhǐ tīng yuǎn yuǎn yǒu rén xiào shēng yuē yǒu yī èr shí fù rén yī qún xī sū jiàn rù táng wū wǎng nà biān wū nèi qù le
只听远远有人笑声，约有一二十妇人，衣裙窸窣，渐入堂屋，往那边屋内去了。
yòu jiàn liǎng sān gè fù rén dōu pěng zhe dà qī pěng hé jìn zhè biān lái děng hòu
又见两三个妇人，都捧着大漆捧盒，进这边来等候。
tīng de nà biān shuō le shēng bǎi fàn jiàn jiàn de rén cái sàn chū zhǐ yǒu cì hou duān cài de jǐ gè rén
听得那边说了声“摆饭”，渐渐的人才散出，只有伺候端菜的几个人。
bàn rì yā què bù wén zhī hòu hū jiàn èr rén tái le yī zhāng kàng zhuō lái fàng zài zhè biān kàng shàng zhuō shàng wǎn pán sēn liè réng shì mǎn mǎn de yú ròu zài nèi bù guò lüè dòng le jǐ yàng
半日鸦雀不闻之后，忽见二人抬了一张炕桌来，放在这边炕上，桌上碗盘森列，仍是满满的鱼肉在内，不过略动了几样。
bǎn ér yī jiàn le biàn chǎo zhe yào ròu chī liú lǎo lao yī bā zhǎng dǎ le tā qù
板儿一见了，便吵着要肉吃，刘姥姥一巴掌打了他去。
hū jiàn zhōu ruì jiā de xiào xī xī zǒu guò lái zhāo shǒu r jiào tā
忽见周瑞家的笑嘻嘻走过来，招手儿叫他。
liú lǎo lao huì yì yú shì dài le bǎn ér xià kàng zhì táng wū zhōng zhōu ruì jiā de yòu hé tā jī gū le yī huì fāng guò zhè biān wū lǐ lái
刘姥姥会意，于是带了板儿下炕，至堂屋中，周瑞家的又和他唧咕了一会，方过这边屋里来。
zhī jiàn mén wài zàn tóng gōu shàng xuán zhe dà hóng sā huā ruǎn lián nán chuāng xià shì kàng kàng shàng dà hóng zhān tiáo kào dōng biān bǎn bì lì zhe yí gè suǒ zǐ jǐn kào bèi yǔ yí gè yǐn zhěn pù zhe jīn xīn lǜ shǎn duàn dà zuò rù páng biān yǒu diāo qī tán hé
只见门外錾铜钩上悬着大红撒花软帘，南窗下是炕，炕上大红毡条，靠东边板壁立着一个锁子锦靠背与一个引枕，铺着金心绿闪缎大坐褥，旁边有雕漆痰盒。
nà fèng jiě ér jiā cháng dài zhe qiū bǎn diāo shǔ zhāo jūn tào wéi zhe zǎn zhū lè zi chuān zhe táo hóng sā huā ǎo shí qīng kè sī huī shǔ pī fēng dà hóng yáng zhòu yín shǔ pí qún fěn guāng zhī yàn duān duān zhèng zhèng zuò zài nà lǐ shǒu nèi ná zhe xiǎo tóng huǒ zhù r bō shǒu lú nèi de huī
那凤姐儿家常带着秋板貂鼠昭君套，围着攒珠勒子，穿着桃红撒花袄，石青刻丝灰鼠披风，大红洋绉银鼠皮裙，粉光脂艳，端端正正坐在那里，手内拿着小铜火箸儿拨手炉内的灰。
píng r zhàn zài kàng yán biān pěng zhe xiǎo xiǎo de yí gè tián qī chá pán pán nèi yí gè xiǎo gài zhōng
平儿站在炕沿边，捧着小小的一个填漆茶盘，盘内一个小盖钟。
fèng jie yě bù jiē chá yě bù tái tóu zhǐ guǎn bō shǒu lú nèi de huī màn màn de wèn dào zěn me hái bù qǐng jìn lái
凤姐也不接茶，也不抬头，只管拨手炉内的灰，慢慢的问道：“怎么还不请进来？
yī miàn shuō yī miàn tái shēn yào chá shí zhī jiàn zhōu ruì jiā de yǐ dài le liǎng gè rén zài dì xià zhàn zhe ne
”一面说，一面抬身要茶时，只见周瑞家的已带了两个人在地下站着呢。
zhè cái máng yù qǐ shēn yóu wèi qǐ shēn shí mǎn miàn chūn fēng de wèn hǎo yòu chēn zhe zhōu ruì jiā de zěn me bù zǎo shuō
这才忙欲起身，犹未起身时，满面春风的问好，又嗔着周瑞家的怎么不早说。
liú lǎo lao zài dì xià yǐ shì bài le shù bài wèn gū nǎi nai ān
刘姥姥在地下已是拜了数拜，问姑奶奶安。
fèng jie máng shuō zhōu jiě jie kuài chān qǐ lái bié bài bà qǐng zuò
凤姐忙说：“周姐姐，快搀起来，别拜罢，请坐。
wǒ nián qīng bù dà rèn de kě yě bù zhī shì shén me bèi shù bù gǎn chēng hū
我年轻，不大认得，可也不知是什么辈数，不敢称呼。
zhōu ruì jiā de máng huí dào zhè jiù shì wǒ cái huí de nà lǎo lao le
”周瑞家的忙回道：“这就是我才回的那姥姥了。
fèng jie diǎn tóu
”凤姐点头。
liú lǎo lao yǐ zài kàng yán shàng zuò le
刘姥姥已在炕沿上坐了。
bǎn ér biàn duǒ zài bèi hòu bǎi bān de hōng tā chū lái zuō yī tā sǐ yě bù kěn
板儿便躲在背后，百般的哄他出来作揖，他死也不肯。
fèng jiě ér xiào dào qīn qī men bù dà zǒu dòng dōu shū yuǎn le
凤姐儿笑道：“亲戚们不大走动，都疏远了。
zhī dào de ne shuō nǐ men qì yàn wǒ men bù kěn cháng lái bù zhī dào de nà qǐ xiǎo rén hái zhǐ dāng wǒ men yǎn lǐ méi rén shì de
知道的呢，说你们弃厌我们，不肯常来，不知道的那起小人，还只当我们眼里没人似的。
liú lǎo lao máng niàn fó dào wǒ men jiā dào jiān nán zǒu bù qǐ lái le zhè lǐ méi de gěi gū nǎi nai dǎ zuǐ jiù shì guǎn jiā yé men kàn zhe yě bù xiàng
”刘姥姥忙念佛道：“我们家道艰难，走不起，来了这里，没的给姑奶奶打嘴，就是管家爷们看着也不像。
fèng jiě ér xiào dào zhè huà méi de jiào rén ě xīn
”凤姐儿笑道：“这话没的叫人恶心。
bù guò jiè lài zhe zǔ fù xū míng zuò le qióng guān r shuí jiā yǒu shén me bù guò shì gè jiù rì de kōng jià zi
不过借赖着祖父虚名，作了穷官儿，谁家有什么，不过是个旧日的空架子。
sú yǔ shuō cháo tíng hái yǒu sān mén zi qióng qīn qi ne hé kuàng nǐ wǒ
俗语说，‘朝廷还有三门子穷亲戚’呢，何况你我。
shuō zhe yòu wèn zhōu ruì jiā de huí le tài tài le méi yǒu
”说着，又问周瑞家的回了太太了没有。
zhōu ruì jiā de dào rú jīn děng nǎi nai de shì xià
周瑞家的道：“如今等奶奶的示下。
fèng jie dào nǐ qù qiáo qiáo yào shì yǒu rén yǒu shì jiù ba dé xián r ne jiù huí kàn zěn me shuō
”凤姐道：“你去瞧瞧，要是有人有事就罢，得闲儿呢就回，看怎么说。
zhōu ruì jiā de dā yìng zhe qù le
”周瑞家的答应着去了。
zhè lǐ fèng jie jiào rén zhuā xiē guǒ zǐ yǔ bǎn ér chī gāng wèn xiē xián huà shí jiù yǒu jiā xià xǔ duō xí fù guǎn shì de lái huí huà
这里凤姐叫人抓些果子与板儿吃，刚问些闲话时，就有家下许多媳妇管事的来回话。
píng r huí le fèng jie dào wǒ zhè lǐ péi kè ne wǎn shàng zài lái huí
平儿回了，凤姐道：“我这里陪客呢，晚上再来回。
ruò yǒu hěn yào jǐn de nǐ jiù dài jìn lái xiàn bàn
若有很要紧的，你就带进来现办。
píng r chū qù le yī huì jìn lái shuō wǒ dōu wèn le méi shén me jǐn shì wǒ jiù jiào tā men sàn le
”平儿出去了，一会进来说：“我都问了，没什么紧事，我就叫他们散了。
fèng jie diǎn tóu
”凤姐点头。
zhī jiàn zhōu ruì jiā de huí lái xiàng fèng jie dào tài tài shuō le jīn rì bù dé xián èr nǎi nǎi péi zhe biàn shì yí yàng
只见周瑞家的回来，向凤姐道：“太太说了，今日不得闲，二奶奶陪着便是一样。
duō xiè fèi xīn xiǎng zhe
多谢费心想着。
bái lái guàng guang ne biàn bà ruò yǒu shèn shuō de zhǐ guǎn gào sù èr nǎi nǎi dōu shì yí yàng
白来逛逛呢便罢，若有甚说的，只管告诉二奶奶，都是一样。
liú lǎo lao dào yě méi shén shuō de bù guò shì lái qiáo qiáo gū tài tài gū nǎi nai yě shì qīn qī men de qíng fēn
”刘姥姥道：“也没甚说的，不过是来瞧瞧姑太太，姑奶奶，也是亲戚们的情分。
zhōu ruì jiā de dào méi shén shuō de biàn ba ruò yǒu huà zhǐ guǎn huí èr nǎi nai shì hé tài tài yí yàng de
”周瑞家的道：“没甚说的便罢，若有话，只管回二奶奶，是和太太一样的。
yī miàn shuō yī miàn dì yǎn sè yǔ liú mǔ mǔ
”一面说，一面递眼色与刘姥姥。
liú lǎo lao huì yì wèi yǔ xiān fēi hóng de liǎn yù dài bù shuō jīn rì yòu suǒ wéi hé lái
刘姥姥会意，未语先飞红的脸，欲待不说，今日又所为何来？
zhǐ de rěn chǐ shuō dào lùn lǐ jīn ér chū cì jiàn gū nǎi nai què bù gāi shuō zhǐ shì dà yuǎn de bēn le nǐ lǎo zhè lǐ lái yě shào bù de shuō le
只得忍耻说道：“论理今儿初次见姑奶奶，却不该说，只是大远的奔了你老这里来，也少不的说了。
gāng shuō dào zhè lǐ zhǐ tīng èr mén shàng xiǎo sī men huí shuō dōng fǔ lǐ de xiǎo dà yé jìn lái le
”刚说到这里，只听二门上小厮们回说：“东府里的小大爷进来了。
fèng jie máng zhǐ liú mǔ mǔ bù bì shuō le
”凤姐忙止刘姥姥：“不必说了。
yī miàn biàn wèn nǐ róng dà yé zài nà lǐ ne
”一面便问：“你蓉大爷在那里呢？
zhǐ tīng yí lù xuē zi jiǎo xiǎng jìn lái le yí gè shí qī bā suì de shào nián miàn mù qīng xiù shēn cái jùn qiào qīng qiú bǎo dài měi fú huá guān
”只听一路靴子脚响，进来了一个十七八岁的少年，面目清秀，身材俊俏，轻裘宝带，美服华冠。
liú lǎo lao cǐ shí zuò bú shì lì bú shì cáng méi chù cáng
刘姥姥此时坐不是，立不是，藏没处藏。
fèng jie xiào dào nǐ zhǐ guǎn zuò zhe zhè shì wǒ zhí ér
凤姐笑道：“你只管坐着，这是我侄儿。
liú lǎo lao fāng niǔ niǔ niē niē zài kàng yán shàng zuò le
”刘姥姥方扭扭捏捏在炕沿上坐了。
gǔ róng xiào dào wǒ fù qīn dǎ fā wǒ lái qiú shěn zi shuō shàng huí lǎo jiù tài tài gěi shěn zi de nà jià bō li kàng píng míng rì qǐng yí gè yào jǐn de kè jiè le lüè bǎi yī bǎi jiù sòng guò lái
贾蓉笑道：“我父亲打发我来求婶子，说上回老舅太太给婶子的那架玻璃炕屏，明日请一个要紧的客，借了略摆一摆就送过来。
fèng jie dào shuō chí le yī rì zuó ér yǐ jīng gěi le rén le
”凤姐道：“说迟了一日，昨儿已经给了人了。
gǔ róng tīng zhe xī xī de xiào zhe zài kàng yán shàng bàn guì dào shěn zi ruò bù jiè yòu shuō wǒ bú huì shuō huà le yòu āi yī dùn hǎo dǎ ne
”贾蓉听着，嘻嘻的笑着，在炕沿上半跪道：“婶子若不借，又说我不会说话了，又挨一顿好打呢。
shěn zi zhǐ dāng kě lián zhí ér ba
婶子只当可怜侄儿罢。
fèng jie xiào dào yě méi jiàn nǐ men wáng jiā de dōng xī dōu shì hǎo de bù chéng
”凤姐笑道：“也没见你们，王家的东西都是好的不成？
nǐ men nà lǐ fàng zhe nèi xiē hǎo dōng xī zhǐ shì kàn bú jiàn piān wǒ de jiù shì hǎo de
你们那里放着那些好东西，只是看不见，偏我的就是好的。
gǔ róng xiào dào nà lǐ yǒu zhè gè hǎo ne
”贾蓉笑道：“那里有这个好呢！
zhǐ qiú kāi ēn ba
只求开恩罢。
fèng jie dào ruò pèng yī diǎn er nǐ kě zǐ xì nǐ de pí
”凤姐道：“若碰一点儿，你可仔细你的皮！
yīn mìng píng r ná le lóu fáng de yào shi chuán jǐ gè tuǒ dàng rén tái qù
”因命平儿拿了楼房的钥匙，传几个妥当人抬去。
gǔ róng xǐ de méi kāi yǎn xiào shuō wǒ qīn zì dài le rén ná qù bié yóu tā men luàn pèng
贾蓉喜的眉开眼笑，说：“我亲自带了人拿去，别由他们乱碰。
shuō zhe biàn qǐ shēn chū qù le
”说着便起身出去了。
zhè lǐ fèng jie hū yòu xiǎng qǐ yī shì lái biàn xiàng chuāng wài jiào róng gē huí lái
这里凤姐忽又想起一事来，便向窗外叫：“蓉哥回来。
wài miàn jǐ gè rén jiē shēng shuō róng dà yé kuài huí lái
”外面几个人接声说：“蓉大爷快回来。
gǔ róng máng fù shēn zhuàn lái chuí shǒu shì lì tīng hé zhǐ shì
”贾蓉忙复身转来，垂手侍立，听何指示。
nà fèng jie zhǐ guǎn màn màn de chī chá chū le bàn rì de shén yòu xiào dào bà le nǐ qiě qù ba
那凤姐只管慢慢的吃茶，出了半日的神，又笑道：“罢了，你且去罢。
wǎn fàn hòu nǐ lái zài shuō ba
晚饭后你来再说罢。
zhè huì zǐ yǒu rén wǒ yě méi jīng shén le
这会子有人，我也没精神了。
gǔ róng yīng le yī shēng fāng màn màn de tuì qù
”贾蓉应了一声，方慢慢的退去。
zhè lǐ liú lǎo lao xīn shén fāng dìng cái yòu shuō dào jīn rì wǒ dài le nǐ zhí ér lái yě bù wéi bié de zhǐ yīn tā lǎo zi niáng zài jiā lǐ lián chī de dōu méi yǒu
这里刘姥姥心神方定，才又说道：“今日我带了你侄儿来，也不为别的，只因他老子娘在家里，连吃的都没有。
rú jīn tiān yòu lěng le yuè xiǎng méi gè pài tóu r zhǐ de dài le nǐ zhí ér bēn le nǐ lǎo lái
如今天又冷了，越想没个派头儿，只得带了你侄儿奔了你老来。
shuō zhe yòu tuī bǎn r dào nǐ nà diē zài jiā zěn me jiào nǐ lái
”说着又推板儿道：“你那爹在家怎么教你来？
dǎ fā zán men zuò shā shì lái
打发咱们作煞事来？
zhǐ gù chī guǒ zǐ lie
只顾吃果子咧。
fèng jie zǎo yǐ míng bái le tīng tā bú huì shuō huà yīn xiào zhǐ dào bù bì shuō le wǒ zhī dào le
”凤姐早已明白了，听他不会说话，因笑止道：“不必说了，我知道了。
yīn wèn zhōu ruì jiā de zhè lǎo lao bù zhī kě yòng le zǎo fàn méi yǒu
”因问周瑞家的：“这姥姥不知可用了早饭没有？
liú lǎo lao máng shuō dào yī zǎo jiù wǎng zhè lǐ gǎn lie nà lǐ hái yǒu chī fàn de gōng fū lie
”刘姥姥忙说道：“一早就往这里赶咧，那里还有吃饭的工夫咧。
fèng jie tīng shuō máng mìng kuài chuán fàn lái
”凤姐听说，忙命快传饭来。
yī shí zhōu ruì jiā de chuán le yī zhuō kè fàn lái bǎi zài dōng biān wū nèi guò lái dài le liú lǎo lao hé bǎn ér guò qù chī fàn
一时周瑞家的传了一桌客饭来，摆在东边屋内，过来带了刘姥姥和板儿过去吃饭。
fèng jie shuō dào zhōu jiě jie hǎo shēng ràng zhe xiē ér wǒ bù néng péi le
凤姐说道：“周姐姐，好生让着些儿，我不能陪了。
yú shì guò dōng biān fáng lǐ lái
”于是过东边房里来。
yòu jiào guò zhōu ruì jiā de qù wèn tā cái huí le tài tài shuō le xiē shén me
又叫过周瑞家的去，问他才回了太太，说了些什么？
zhōu ruì jiā de dào tài tài shuō tā men jiā yuán bú shì yī jiā zǐ bù guò yīn chū yī xìng dāng nián yòu yǔ tài lǎo yé zài yī chù zuò guān ǒu rán lián le zōng de
周瑞家的道：“太太说，他们家原不是一家子，不过因出一姓，当年又与太老爷在一处作官，偶然连了宗的。
zhè jǐ nián lái yě bù dà zǒu dòng
这几年来也不大走动。
dāng shí tā men lái yī zāo què yě méi kòng le tā men
当时他们来一遭，却也没空了他们。
jīn ér jì lái le qiáo qiáo wǒ men shì tā de hǎo yì sī yě bù kě jiǎn màn le tā
今儿既来了瞧瞧我们，是他的好意思，也不可简慢了他。
biàn shì yǒu shén me shuō de jiào nǎi nai cái duó zhe jiù shì le
便是有什么说的，叫奶奶裁度着就是了。
fèng jie tīng le shuō dào wǒ shuō ne jì shì yī jiā zǐ wǒ rú hé lián yǐng er yě bù zhī dào
”凤姐听了说道：“我说呢，既是一家子，我如何连影儿也不知道。
shuō huà shí liú lǎo lao yǐ chī bì le fàn lā le bǎn ér guò lái shé zhān shé zā zuǐ de dào xiè
说话时，刘姥姥已吃毕了饭，拉了板儿过来，〈舌詹〉舌咂嘴的道谢。
fèng jie xiào dào qiě qǐng zuò xia tīng wǒ gào sù nǐ lǎo rén jiā
凤姐笑道：“且请坐下，听我告诉你老人家。
fāng cái de yì sī wǒ yǐ zhī dào le
方才的意思，我已知道了。
ruò lùn qīn qī zhī jiān yuán gāi bù děng shàng mén lái jiù gāi yǒu zhào yìng cái shì
若论亲戚之间，原该不等上门来就该有照应才是。
dàn rú jīn jiā nèi zá shì tài fán tài tài jiàn shàng le nián jì yī shí xiǎng bú dào yě shì yǒu de
但如今家内杂事太烦，太太渐上了年纪，一时想不到也是有的。
kuàng shì wǒ jìn lái jiē zhe guǎn xiē shì dōu bù zhī dào zhèi xiē qīn qī men
况是我近来接着管些事，都不知道这些亲戚们。
èr zé wài tou kàn zhe suī shì liè liè hōng hōng de shū bù zhī dà yǒu dà de jiān nán qù chù shuō yú rén yě wèi bì xìn ba
二则外头看着虽是烈烈轰轰的，殊不知大有大的艰难去处，说与人也未必信罢。
jīn ér nǐ jì lǎo yuǎn de lái le yòu shì tóu yī cì jiàn wǒ zhāng kǒu zěn hǎo jiào nǐ kōng huí qù ne
今儿你既老远的来了，又是头一次见我张口，怎好叫你空回去呢。
kě qiǎo zuó ér tài tài gěi wǒ de yā tou men zuò yī shang de èr shí liǎng yín zi wǒ hái méi dòng ne nǐ ruò bù xián shǎo jiù zàn qiě xiān ná le qù ba
可巧昨儿太太给我的丫头们做衣裳的二十两银子，我还没动呢，你若不嫌少，就暂且先拿了去罢。
nà liú lǎo lao xiān tīng jiàn gào jiān nán zhǐ dāng shì méi yǒu xīn lǐ biàn tū tū de hòu lái tīng jiàn gěi tā èr shí liǎng xǐ de yòu hún shēn fā yǎng qǐ lái shuō dào āi wǒ yě shì zhī dào jiān nán de
那刘姥姥先听见告艰难，只当是没有，心里便突突的，后来听见给他二十两，喜的又浑身发痒起来，说道：“嗳，我也是知道艰难的。
dàn sú yǔ shuō de shòu sǐ de luò tuo bǐ mǎ dà píng tā zěn yàng nǐ lǎo bá gēn hán máo bǐ wǒ men de yāo hái cū ní
但俗语说的：‘瘦死的骆驼比马大’，凭他怎样，你老拔根寒毛比我们的腰还粗呢！
zhōu ruì jiā de jiàn tā shuō de cū bǐ zhǐ guǎn shǐ yǎn sè zhǐ tā
”周瑞家的见他说的粗鄙，只管使眼色止他。
fèng jie kàn jiàn xiào ér bù cǎi zhǐ mìng píng r bǎ zuó ér nà bāo yín zi ná lái zài ná yī diào qián lái dōu sòng dào liú lǎo lao de gēn qián
凤姐看见，笑而不睬，只命平儿把昨儿那包银子拿来，再拿一吊钱来，都送到刘姥姥的跟前。
fèng jie nǎi dào zhè shì èr shí liǎng yín zi zàn qiě gěi zhè hái zi zuò jiàn dōng yī ba
凤姐乃道：“这是二十两银子，暂且给这孩子做件冬衣罢。
ruò bù ná zhe jiù zhēn shì guài wǒ le
若不拿着，就真是怪我了。
zhè qián gù chē zuò ba
这钱雇车坐罢。
gǎi rì wú shì zhǐ guǎn lái guàng guang fāng shì qīn qī men de yì sī
改日无事，只管来逛逛，方是亲戚们的意思。
tiān yě wǎn le yě bù xū liú nǐ men le dào jiā lǐ gāi wèn hǎo de wèn gè hǎo ér ba
天也晚了，也不虚留你们了，到家里该问好的问个好儿罢。
yī miàn shuō yī miàn jiù zhàn le qǐ lái
”一面说，一面就站了起来。
liú lǎo lao zhǐ guǎn qiān ēn wàn xiè de ná le yín zi qián suí le zhōu ruì jiā de lái zhì wài miàn
刘姥姥只管千恩万谢的，拿了银子钱，随了周瑞家的来至外面。
zhōu ruì jiā de dào wǒ de niang a
周瑞家的道：“我的娘啊！
nǐ jiàn le tā zěn me dào bù huì shuō le
你见了他怎么倒不会说了？
kāi kǒu jiù shì nǐ zhí ér
开口就是‘你侄儿’。
wǒ shuō jù bù pà nǐ nǎo de huà biàn shì qīn zhí ér yě yào shuō hé ruǎn xiē
我说句不怕你恼的话，便是亲侄儿，也要说和软些。
róng dà yé cái shì tā de zhèng jīng zhí ér ne tā zěn me yòu pǎo chū zhè me yí gè zhí ér lái le
蓉大爷才是他的正经侄儿呢，他怎么又跑出这么一个侄儿来了。
liú lǎo lao xiào dào wǒ de sǎo zi wǒ jiàn le tā xīn yǎn ér lǐ ài hái ài bù guò lái nà lǐ hái shuō de shàng huà lái ne
”刘姥姥笑道：“我的嫂子，我见了他，心眼儿里爱还爱不过来，那里还说的上话来呢。
èr rén shuō zhe yòu dào zhōu ruì jiā zuò le piàn shí
”二人说着，又到周瑞家坐了片时。
liú lǎo lao biàn yào liú xià yí kuài yín zi yǔ zhōu ruì jiā hái zi men mǎi guǒ zǐ chī zhōu ruì jiā de rú hé fàng zài yǎn lǐ zhí yì bù kěn
刘姥姥便要留下一块银子与周瑞家孩子们买果子吃，周瑞家的如何放在眼里，执意不肯。
liú lǎo lao gǎn xiè bù jìn réng cóng hòu mén qù le
刘姥姥感谢不尽，仍从后门去了。
zhèng shì
正是：
dé yì nóng shí yì jiē jì shòu ēn shēn chù shèng qīn péng
得意浓时易接济，受恩深处胜亲朋。