yóu huàn jìng zhǐ mí shí èr chāi yǐn xiān láo qū yǎn hóng lóu mèng
游幻境指迷十二钗饮仙醪曲演红楼梦
dì sì huí zhōng jì jiāng xuē jiā mǔ zi zài róng fǔ nèi jì jū děng shì lüè yǐ biǎo míng cǐ huí zé zàn bù néng xiě yǐ
第四回中既将薛家母子在荣府内寄居等事略已表明，此回则暂不能写矣。
rú jīn qiě shuō lín dài yù zì zài róng fǔ yǐ lái
如今且说林黛玉自在荣府以来，
gǔ mǔ wàn bān lián ài
贾母万般怜爱，
qǐn shí qǐ jū
寝食起居，
yī rú bǎo yù
一如宝玉，
yíng chūn
迎春，
tàn chūn
探春，
xī chūn sān gè qīn sūn nǚ dào qiě kào hòu
惜春三个亲孙女倒且靠后，
biàn shì bǎo yù hé dài yù èr rén zhī qīn mì yǒu ài chù
便是宝玉和黛玉二人之亲密友爱处，
yì zì jiào bié gè bù tóng
亦自较别个不同，
rì zé tóng háng tóng zuò
日则同行同坐，
yè zé tóng xi tóng zhǐ
夜则同息同止，
zhēn shì yán hé yì shùn
真是言和意顺，
lüè wú shēn shāng
略无参商。
bù xiǎng rú jīn hū rán lái le yí gè xuē bǎo chāi nián suì suī dà bù duō rán pǐn gé duān fāng róng mào fēng měi rén duō wèi dài yù suǒ bù jí
不想如今忽然来了一个薛宝钗，年岁虽大不多，然品格端方，容貌丰美，人多谓黛玉所不及。
ér qiě bǎo chāi xíng wéi huò dá suí fēn cóng shí bù bǐ dài yù gū gāo zì xǔ mù wú xià chén gù bǐ dài yù dà de xià rén zhī xīn
而且宝钗行为豁达，随分从时，不比黛玉孤高自许，目无下尘，故比黛玉大得下人之心。
biàn shì nèi xiē xiǎo yā tou zi men yì duō xǐ yǔ bǎo chāi qù wán
便是那些小丫头子们，亦多喜与宝钗去顽。
yīn cǐ dài yù xīn zhōng biàn yǒu xiē yì yù bù fèn zhī yì bǎo chāi què hún rán bù jué
因此黛玉心中便有些悒郁不忿之意，宝钗却浑然不觉。
nà bǎo yù yì zài hái tí zhī jiān kuàng zì tiān xìng suǒ bǐng lái de yī piàn yú zhuō piān pì shì zǐ mèi dì xiōng jiē chū yī yì bìng wú qīn shū yuǎn jìn zhī bié
那宝玉亦在孩提之间，况自天性所禀来的一片愚拙偏僻，视姊妹弟兄皆出一意，并无亲疏远近之别。
qí zhōng yīn yǔ dài yù tóng suí gǔ mǔ yī chù zuò wò gù lüè bǐ bié gè zǐ mèi shú guàn xiē
其中因与黛玉同随贾母一处坐卧，故略比别个姊妹熟惯些。
jì shú guàn zé gèng jué qīn mì
既熟惯，则更觉亲密；
jì qīn mì zé bù miǎn yī shí yǒu qiú quán zhī huǐ bù yú zhī xì
既亲密，则不免一时有求全之毁，不虞之隙。
zhè rì bù zhī wèi hé tā èr rén yán yǔ yǒu xiē bù hé qǐ lái dài yù yòu qì de dú zài fáng zhōng chuí lèi bǎo yù yòu zì huǐ yán yǔ mào zhuàng qián qù fǔ jiù nà dài yù fāng jiàn jiàn de huí zhuǎn lái
这日不知为何，他二人言语有些不合起来，黛玉又气的独在房中垂泪，宝玉又自悔言语冒撞，前去俯就，那黛玉方渐渐的回转来。
yīn dōng biān níng fǔ zhōng huā yuán nèi méi huā shèng kāi gǔ zhēn zhī qī yóu shì nǎi zhì jiǔ qǐng gǔ mǔ xíng fū rén wáng fū rén děng shǎng huā
因东边宁府中花园内梅花盛开，贾珍之妻尤氏乃治酒，请贾母、邢夫人、王夫人等赏花。
shì rì xiān xié le gǔ róng zhī qī èr rén lái miàn qǐng
是日先携了贾蓉之妻，二人来面请。
gǔ mǔ děng yú zǎo fàn hòu guò lái jiù zài huì fāng yuán yóu wán xiān chá hòu jiǔ bù guò jiē shì níng róng èr fǔ nǚ juàn jiā yàn xiǎo jí bìng wú bié yàng xīn wén qù shì kě jì
贾母等于早饭后过来，就在会芳园游顽，先茶后酒，不过皆是宁荣二府女眷家宴小集，并无别样新文趣事可记。
yī shí bǎo yù juàn dài yù shuì zhōng jiào gǔ mǔ mìng rén hǎo shēng hōng zhe xiē yī huí zài lái
一时宝玉倦怠，欲睡中觉，贾母命人好生哄着，歇一回再来。
gǔ róng zhī qī qín shì biàn máng xiào huí dào wǒ men zhè lǐ yǒu gěi bǎo shū shōu shí xià de wū zi lǎo zǔ zōng fàng xīn zhǐ guǎn jiāo yǔ wǒ jiù shì le
贾蓉之妻秦氏便忙笑回道：“我们这里有给宝叔收拾下的屋子，老祖宗放心，只管交与我就是了。
yòu xiàng bǎo yù de nǎi niáng yā huán děng dào mó mó jiě jie men qǐng bǎo shū suí wǒ zhè lǐ lái
”又向宝玉的奶娘丫鬟等道：“嬷嬷、姐姐们，请宝叔随我这里来。
gǔ mǔ sù zhī qín shì shì gè jí tuǒ dàng de rén shēng de niǎo nuó xiān qiǎo xíng shì yòu wēn róu hé píng nǎi chóng sūn xí zhōng dì yí gè dé yì zhī rén jiàn tā qù ān zhì bǎo yù zì shì ān wěn de
”贾母素知秦氏是个极妥当的人，生的袅娜纤巧，行事又温柔和平，乃重孙媳中第一个得意之人，见他去安置宝玉，自是安稳的。
dāng xià qín shì yǐn le yī cù rén lái zhì shàng fáng nèi jiān
当下秦氏引了一簇人来至上房内间。
bǎo yù tái tóu kàn jiàn yī fú huà tiē zài shàng miàn huà de rén wù gù hǎo qí gù shì nǎi shì rán lí tú yě bù kàn xì hé rén suǒ huà xīn zhōng biàn yǒu xiē bù kuài
宝玉抬头看见一幅画贴在上面，画的人物固好，其故事乃是《燃藜图》，也不看系何人所画，心中便有些不快。
yòu yǒu yī fú duì lián xiě de shì
又有一幅对联，写的是：
shì shì dòng míng jiē xué wèn rén qíng liàn dá jí wén zhāng
世事洞明皆学问，人情练达即文章。
jí kàn le zhè liǎng jù zòng rán shì yǔ jīng měi pū chén huá lì yì duàn duàn bù kěn zài zhè lǐ le máng shuō kuài chū qù
及看了这两句，纵然室宇精美，铺陈华丽，亦断断不肯在这里了，忙说：“快出去！
kuài chū qù
快出去！
qín shì tīng le xiào dào zhè lǐ hái bù hǎo kě wǎng nà lǐ qù ne
”秦氏听了笑道：“这里还不好，可往那里去呢？
bù rán wǎng wǒ wū lǐ qù ba
不然往我屋里去吧。
bǎo yù diǎn tóu wēi xiào
”宝玉点头微笑。
yǒu yí gè mó mó shuō dào nà lǐ yǒu gè shū shū wǎng zhí ér fáng lǐ shuì jiào de lǐ
有一个嬷嬷说道：“那里有个叔叔往侄儿房里睡觉的理？
qín shì xiào dào āi yō yō bù pà tā nǎo
”秦氏笑道：“嗳哟哟，不怕他恼。
tā néng duō dà ne jiù jì huì zhèi xiē gè
他能多大呢，就忌讳这些个！
shàng yuè nǐ méi kàn jiàn wǒ nà gè xiōng dì lái le suī rán yǔ bǎo shū tóng nián liǎng gè rén ruò zhàn zài yī chù zhǐ pà nà gè hái gāo xiē ne
上月你没看见我那个兄弟来了，虽然与宝叔同年，两个人若站在一处，只怕那个还高些呢。
bǎo yù dào wǒ zěn me méi jiàn guò
”宝玉道：“我怎么没见过？
nǐ dài tā lái wǒ qiáo qiáo
你带他来我瞧瞧。
zhòng rén xiào dào gé zhe èr sān shí lǐ wǎng nà lǐ dài qu jiàn de rì zi yǒu ne
”众人笑道：“隔着二三十里，往那里带去，见的日子有呢。
shuō zhe dà jiā lái zhì qín shì fáng zhōng
”说着大家来至秦氏房中。
gāng zhì fáng mén biàn yǒu yī gǔ xì xì de tián xiāng xí rén ér lái
刚至房门，便有一股细细的甜香袭人而来。
bǎo yù jué de yǎn xíng gǔ ruǎn lián shuō hǎo xiāng
宝玉觉得眼饧骨软，连说“好香！
rù fáng xiàng bì shàng kàn shí yǒu táng bó hǔ huà de hǎi táng chūn shuì tú liǎng biān yǒu sòng xué shì qín tài xū xiě de yī fù duì lián qí lián yún
”入房向壁上看时，有唐伯虎画的《海棠春睡图》，两边有宋学士秦太虚写的一副对联，其联云：
nèn hán suǒ mèng yīn chūn lěng fāng qì xí rén shì jiǔ xiāng
嫩寒锁梦因春冷，芳气袭人是酒香。
àn shàng shè zhe wǔ zé tiān dāng rì jìng shì zhōng shè de bǎo jìng yī biān bǎi zhe fēi yàn lì zhe wǔ guò de jīn pán pán nèi shèng zhe ān lù shān zhì guò shāng le tài zhēn rǔ de mù guā
案上设着武则天当日镜室中设的宝镜，一边摆着飞燕立着舞过的金盘，盘内盛着安禄山掷过伤了太真乳的木瓜。
shàng miàn shè zhe shòu chāng gōng zhǔ yú hán zhāng diàn xià wò de tà xuán de shì tóng chāng gōng zhǔ zhì de lián zhū zhàng
上面设着寿昌公主于含章殿下卧的榻，悬的是同昌公主制的联珠帐。
bǎo yù hán xiào lián shuō zhè lǐ hǎo
宝玉含笑连说：“这里好！
qín shì xiào dào wǒ zhè wū zi dà yuē shén xiān yě kě yǐ zhù dé le
”秦氏笑道：“我这屋子大约神仙也可以住得了。
shuō zhe qīn zì zhǎn kāi le xī zǐ huàn guò de shā qīn yí le hóng niáng bào guò de yuān zhěn
”说着亲自展开了西子浣过的纱衾，移了红娘抱过的鸳枕。
yú shì zhòng nǎi mǔ fú shì bǎo yù wò hǎo kuǎn kuǎn sàn le zhǐ liú xí rén mèi rén qíng wén láng yán xià kàn zhe māo ér gǒu ér dǎ jià
于是众奶母伏侍宝玉卧好，款款散了，只留袭人，媚人、晴雯、廊檐下看着猫儿狗儿打架。
nà bǎo yù gāng hé shàng yǎn biàn hū hū de shuì qù yóu shì qín shì zài qián suì yōu yōu dàng dàng suí le qín shì zhì yī suǒ zài
那宝玉刚合上眼，便惚惚的睡去，犹似秦氏在前，遂悠悠荡荡，随了秦氏，至一所在。
dàn jiàn zhū lán bái shí lǜ shù qīng xī zhēn shì rén jì xī féng fēi chén bú dào
但见朱栏白石，绿树清溪，真是人迹希逢，飞尘不到。
bǎo yù zài mèng zhōng huān xǐ xiǎng dào zhè gè qù chù yǒu qù wǒ jiù zài zhè lǐ guò yī shēng zòng rán shī le jiā yě yuàn yì qiáng rú tiān tiān bèi fù mǔ shī fū dǎ ne
宝玉在梦中欢喜，想道：“这个去处有趣，我就在这里过一生，纵然失了家也愿意，强如天天被父母师傅打呢。
zhèng hú sī zhī jiān hū tīng shān hòu yǒu rén zuò gē yuē
”正胡思之间，忽听山后有人作歌曰：
chūn mèng suí yún sàn fēi huā zhú shuǐ liú jì yán zhòng ér nǚ hé bì mì xián chóu
春梦随云散，飞花逐水流，寄言众儿女，何必觅闲愁。
bǎo yù tīng le shì nǚ zǐ de shēng yīn
宝玉听了是女子的声音。
gē shēng wèi xi zǎo jiàn nà biān zǒu chū yī gè rén lái pián xiān niǎo nuó duān dì yú rén bù tóng
歌声未息，早见那边走出一个人来，蹁跹袅娜，端的与人不同。
yǒu fù wèi zhèng
有赋为证：
fāng lí liǔ wù zhà chū huā fáng
方离柳坞，乍出花房。
dàn xíng chǔ niǎo jīng tíng shù jiāng dào shí
但行处，鸟惊庭树，将到时，
yǐng dù huí láng
影度回廊。
xiān mèi zhà piāo xī wén shè lán zhī fù yù hé yī yù dòng xī
仙袂乍飘兮，闻麝兰之馥郁，荷衣欲动兮，
tīng huán pèi zhī kēng qiāng
听环佩之铿锵。
yè xiào chūn táo xī yún duī cuì jì
靥笑春桃兮，云堆翠髻；
chún zhàn yīng kē xī
唇绽樱颗兮，
liú chǐ hán xiāng
榴齿含香。
xiān yāo zhī chǔ chǔ xī huí fēng wǔ xuě
纤腰之楚楚兮，回风舞雪；
zhū cuì zhī huī huī xī
珠翠之辉辉兮，
mǎn é é huáng
满额鹅黄。
chū mò huā jiān xī yí chēn yí xǐ
出没花间兮，宜嗔宜喜；
pái huái chí shàng xī ruò fēi ruò yáng
徘徊池上兮，若飞若扬。
é méi pín xiào xī jiāng yán ér wèi yǔ lián bù zhà yí xī dài zhǐ ér yù xíng
蛾眉颦笑兮，将言而未语，莲步乍移兮，待止而欲行。
xiàn bǐ zhī liáng zhì xī bīng qīng yù rùn
羡彼之良质兮，冰清玉润；
xiàn bǐ zhī huá fú xī shǎn zhuó wén zhāng
羡彼之华服兮，闪灼文章。
ài bǐ zhī mào róng xī xiang pei yu zuo
爱彼之貌容兮，香培玉琢；
měi bǐ zhī tài dù xī fèng zhù lóng xiáng
美彼之态度兮，凤翥龙翔。
qí sù ruò hé
其素若何，
chūn méi zhàn xuě
春梅绽雪。
qí jié ruò hé qiū jú bèi shuāng
其洁若何，秋菊被霜。
qí jìng ruò hé sōng shēng kōng gǔ
其静若何，松生空谷。
qí yàn ruò hé xiá yìng chéng táng
其艳若何，霞映澄塘。
qí wén ruò hé long you qu zhao
其文若何，龙游曲沼。
qí shén ruò hé
其神若何，
yuè shè hán jiāng
月射寒江。
yīng cán xī zǐ shí kuì wáng qiáng
应惭西子，实愧王嫱。
qí yǐ zāi shēng yú shú de
奇矣哉，生于孰地，
lái zì hé fāng xìn yǐ hū yáo chí bù èr zǐ fǔ wú shuāng
来自何方，信矣乎，瑶池不二，紫府无双。
guǒ hé rén zāi
果何人哉？
rú sī zhī měi yě
如斯之美也！
bǎo yù jiàn shì yí gè xiān gū xǐ de máng lái zuō yī wèn dào shén xiān jiě jie bù zhī cóng nà lǐ lái rú jīn yào wǎng nà lǐ qù
宝玉见是一个仙姑，喜的忙来作揖问道：“神仙姐姐不知从那里来，如今要往那里去？
yě bù zhī zhè shì hé chǔ wàng qǐ xié dài xié dài
也不知这是何处，望乞携带携带。
nà xiān gū xiào dào wú jū lí hèn tiān zhī shàng guàn chóu hǎi zhī zhōng nǎi fàng chūn shān qiǎn xiāng dòng tài xū huàn jìng jǐng huàn xiān gū shì yě sī rén jiān zhī fēng qíng yuè zhài zhǎng chén shì zhī nǚ yuàn nán chī
”那仙姑笑道：“吾居离恨天之上，灌愁海之中，乃放春山遣香洞太虚幻境警幻仙姑是也：司人间之风情月债，掌尘世之女怨男痴。
yīn jìn lái fēng liú yuān niè chán mián yú cǐ chù shì yǐ qián lái fǎng chá jī huì bù sàn xiāng sī
因近来风流冤孽，缠绵于此处，是以前来访察机会，布散相思。
jīn hū yǔ ěr xiāng féng yì fēi ǒu rán
今忽与尔相逢，亦非偶然。
cǐ lí wú jìng bù yuǎn bié wú tā wù jǐn yǒu zì cǎi xian míng yī zhǎn qīn niàng měi jiǔ yī wèng sù liàn mó wǔ gē jī shù rén xīn tián hóng lóu mèng xiān qǔ shí èr zhī shì suí wú yī yóu fǒu
此离吾境不远，别无他物，仅有自采仙茗一盏，亲酿美酒一瓮，素练魔舞歌姬数人，新填《红楼梦》仙曲十二支，试随吾一游否？
bǎo yù tīng shuō biàn wàng le qín shì zài hé chǔ jìng suí le xiān gū zhì yī suǒ zài yǒu shí pái héng jiàn shàng shū tài xū huàn jìng sì gè dà zì liǎng biān yī fù duì lián nǎi shì
”宝玉听说，便忘了秦氏在何处，竟随了仙姑，至一所在，有石牌横建，上书“太虚幻境”四个大字，两边一副对联，乃是：
jiǎ zuò zhēn shí zhēn yì jiǎ wú wéi yǒu chǔ yǒu hái wú
假作真时真亦假，无为有处有还无。
zhuǎn guò pái fāng biàn shì yī zuò gōng mén shàng miàn héng shū sì gè dà zì dào shì niè hǎi qíng tiān
转过牌坊，便是一座宫门，上面横书四个大字，道是：“孽海情天”。
yòu yǒu yī fù duì lián dà shū yún
又有一副对联，大书云：
hòu dì gāo tiān kān tàn gǔ jīn qíng bù jìn
厚地高天，堪叹古今情不尽，
chī nán yuàn nǚ kě lián fēng yuè zhài nán cháng
痴男怨女，可怜风月债难偿。
bǎo yù kàn le xīn xià zì sī dào yuán lái rú cǐ
宝玉看了，心下自思道：“原来如此。
dàn bù zhī hé wéi gǔ jīn zhī qíng hé wéi fēng yuè zhī zhài
但不知何为‘古今之情’，何为‘风月之债’？
cóng jīn dào yào lǐng lüè lǐng lüè
从今倒要领略领略。
bǎo yù zhǐ gù rú cǐ yī xiǎng bù liào zǎo bǎ xiē xié mó zhāo rù gāo huāng le
”宝玉只顾如此一想，不料早把些邪魔招入膏肓了。
dāng xià suí le xiān gū jìn rù èr céng mén nèi zhì liǎng biān pèi diàn jiē yǒu biǎn é duì lián yī shí kàn bù jìn xǔ duō wéi jiàn yǒu jǐ chù xiě de shì chī qíng sī jié yuàn sī cháo tí sī yè yuàn sī chūn gǎn sī qiū bēi sī
当下随了仙姑进入二层门内，至两边配殿，皆有匾额对联，一时看不尽许多，惟见有几处写的是：“痴情司”，“结怨司”，“朝啼司”，“夜怨司”，“春感司”，“秋悲司”。
kàn le yīn xiàng xiān gū dào gǎn fán xiān gū yǐn wǒ dào nà gè sī zhōng yóu wán yóu wán bù zhī kě shǐ de
看了，因向仙姑道：“敢烦仙姑引我到那各司中游玩游玩，不知可使得？
xiān gū dào cǐ gè sī zhōng jiē zhù de shì pǔ tiān zhī xià suǒ yǒu de nǚ zǐ guò qù wèi lái de bù cè ěr fán yǎn chén qū wèi biàn xiān zhī de
”仙姑道：“此各司中皆贮的是普天之下所有的女子过去未来的簿册，尔凡眼尘躯，未便先知的。
bǎo yù tīng le nà lǐ kěn yī fù yāng zhī zài sì
”宝玉听了，那里肯依，复央之再四。
xiān gū wú nài shuō yě bà jiù zài cǐ sī nèi lüè suí xǐ suí xǐ bà le
仙姑无奈，说：“也罢，就在此司内略随喜随喜罢了。
bǎo yù xǐ bù zì shèng tái tóu kàn zhè sī de biǎn shàng nǎi shì bó mìng sī sān zì liǎng biān duì lián xiě de shì
”宝玉喜不自胜，抬头看这司的匾上，乃是“薄命司”三字，两边对联写的是：
chūn hèn qiū bēi jiē zì rě huā róng yuè mào wèi shuí yán
春恨秋悲皆自惹，花容月貌为谁妍。
bǎo yù kàn le biàn zhī gǎn tàn
宝玉看了，便知感叹。
jìn rù mén lái zhī jiàn yǒu shí shù gè dà chú jiē yòng fēng tiáo fēng zhe
进入门来，只见有十数个大厨，皆用封条封着。
kàn nà fēng tiáo shàng jiē shì gè shěng de dì míng
看那封条上，皆是各省的地名。
bǎo yù yī xīn zhǐ jiǎn zì jǐ de jiā xiāng fēng tiáo kàn suì wú xīn kàn bié shěng de le
宝玉一心只拣自己的家乡封条看，遂无心看别省的了。
zhī jiàn nà biān chú shàng fēng tiáo shàng dà shū qī zì yún jīn líng shí èr chāi zhèng cè
只见那边厨上封条上大书七字云：“金陵十二钗正册”。
bǎo yù wèn dào hé wéi jīn líng shí èr chāi zhèng cè
宝玉问道：“何为‘金陵十二钗正册’？
jǐng huàn dào jí guì shěng zhōng shí èr guàn shǒu nǚ zǐ zhī cè gù wèi zhèng cè
”警幻道：“即贵省中十二冠首女子之册，故为‘正册’。
bǎo yù dào cháng tīng rén shuō jīn líng jí dà zěn me zhǐ shí èr gè nǚ zǐ
”宝玉道：“常听人说，金陵极大，怎么只十二个女子？
rú jīn dān wǒ jiā lǐ shàng shàng xià xià jiù yǒu jǐ bǎi nǚ hái zi ne
如今单我家里，上上下下，就有几百女孩子呢。
jǐng huàn lěng xiào dào guì shěng nǚ zǐ gù duō bù guò zé qí jǐn yào zhě lù zhī
”警幻冷笑道：“贵省女子固多，不过择其紧要者录之。
xià biān èr chú zé yòu cì zhī
下边二厨则又次之。
yú zhě yōng cháng zhī bèi zé wú cè kě lù yǐ
余者庸常之辈，则无册可录矣。
bǎo yù tīng shuō zài kàn xià shǒu èr chú shàng guǒ rán xiě zhe jīn líng shí èr chāi fù cè yòu yí gè xiě zhe jīn líng shí èr chāi yòu fù cè
”宝玉听说，再看下首二厨上，果然写着“金陵十二钗副册”，又一个写着“金陵十二钗又副册”。
bǎo yù biàn shēn shǒu xiān jiāng yòu fù cè chú kāi le ná chū yī běn cè lái jiē kāi yī kàn zhī jiàn zhè shǒu yè shàng huà zhe yī fú huà yòu fēi rén wù yě wú shān shuǐ bù guò shì shuǐ mò wěng rǎn de mǎn zhǐ wū yún zhuó wù ér yǐ
宝玉便伸手先将“又副册”厨开了，拿出一本册来，揭开一看，只见这首页上画着一幅画，又非人物，也无山水，不过是水墨滃染的满纸乌云浊雾而已。
hòu yǒu jǐ xíng zì jì xiě de shì
后有几行字迹，写的是：
jì yuè nán féng cǎi yún yì sàn
霁月难逢，彩云易散。
xīn bǐ tiān gāo shēn wéi xià jiàn
心比天高，身为下贱。
fēng liú líng qiǎo zhāo rén yuàn
风流灵巧招人怨。
shòu yāo duō yīn huǐ bàng shēng duō qíng gōng zǐ kōng qiān niàn
寿夭多因毁谤生，多情公子空牵念。
bǎo yù kàn le yòu jiàn hòu miàn huà zhe yī cù xiān huā yī chuáng pò xí yě yǒu jǐ jù yán cí xiě dào shì
宝玉看了，又见后面画着一簇鲜花，一床破席，也有几句言词，写道是：
wǎng zì wēn róu hé shùn kōng yún shì guì rú lán kān xiàn yōu líng yǒu fú shéi zhī gōng zǐ wú yuán
枉自温柔和顺，空云似桂如兰，堪羡优伶有福，谁知公子无缘。
bǎo yù kàn liǎo bù jiě
宝玉看了不解。
suì zhì xià zhè gè yòu qù kāi le fù cè chú mén ná qǐ yī běn cè lái jiē kāi kàn shí zhī jiàn huà zhe yī zhū guì huā xià miàn yǒu yī chí zhǎo qí zhōng shuǐ hé ní gàn lián kū ǒu bài hòu miàn shū yún
遂掷下这个，又去开了副册厨门，拿起一本册来，揭开看时，只见画着一株桂花，下面有一池沼，其中水涸泥干，莲枯藕败，后面书云：
gēn bìng hé huā yī jīng xiāng píng shēng zāo jì shí kān shāng
根并荷花一茎香，平生遭际实堪伤。
zì cóng liǎng dì shēng gū mù zhì shǐ xiāng hún fǎn gù xiāng
自从两地生孤木，致使香魂返故乡。
bǎo yù kàn le réng bù jiě
宝玉看了仍不解。
biàn yòu zhì le zài qù qǔ zhèng cè kàn zhī jiàn tóu yī yè shàng biàn huà zhe liǎng zhū kū mù mù shàng xuán zhe yī wéi yù dài yòu yǒu yī duī xuě xuě xià yī gǔ jīn zān
便又掷了，再去取“正册”看，只见头一页上便画着两株枯木，木上悬着一围玉带，又有一堆雪，雪下一股金簪。
yě yǒu sì jù yán cí dào shì
也有四句言词，道是：
kě tàn tíng jī dé kān lián yǒng xù cái
可叹停机德，堪怜咏絮才。
yù dài lín zhōng guà jīn zān xuě lǐ mái
玉带林中挂，金簪雪里埋。
bǎo yù kàn le réng bù jiě
宝玉看了仍不解。
dài yào wèn shí qíng zhī tā bì bù kěn xiè lòu dài yào diū xià yòu bù shě
待要问时，情知他必不肯泄漏，待要丢下，又不舍。
suì yòu wǎng hòu kàn shí zhī jiàn huà zhe yī zhāng gōng gōng shàng guà zhe xiāng yuán
遂又往后看时，只见画着一张弓，弓上挂着香橼。
yě yǒu yī shǒu gē cí yún
也有一首歌词云：
èr shí nián lái biàn shì fēi liú huā kāi chù zhào gōng wéi
二十年来辨是非，榴花开处照宫闱。
sān chūn zhēng jí chū chūn jǐng hǔ sì xiāng féng dà mèng guī
三春争及初春景，虎兕相逢大梦归。
hòu miàn yòu huà zhe liǎng rén fàng fēng zhēng yī piàn dà hǎi yī zhī dà chuán chuán zhōng yǒu yī nǚ zǐ yǎn miàn qì tì zhī zhuàng
后面又画着两人放风筝，一片大海，一只大船，船中有一女子掩面泣涕之状。
yě yǒu sì jù xiě yún
也有四句写云：
cái zì jīng míng zhì zì gāo shēng yú mò shì yùn piān xiāo
才自精明志自高，生于末世运偏消。
qīng míng tì sòng jiāng biān wàng qiān lǐ dōng fēng yī mèng yáo
清明涕送江边望，千里东风一梦遥。
hòu miàn yòu huà jǐ lǚ fēi yún yī wān shì shuǐ
后面又画几缕飞云，一湾逝水。
qí cí yuē
其词曰：
fù guì yòu hé wéi qiǎng bǎo zhī jiān fù mǔ wéi
富贵又何为，襁褓之间父母违。
zhǎn yǎn diào xié huī xiāng jiāng shuǐ shì chu yún fēi
展眼吊斜晖，湘江水逝楚云飞。
hòu miàn yòu huà zhe yí kuài měi yù luò zài ní gòu zhī zhōng
后面又画着一块美玉，落在泥垢之中。
qí duàn yǔ yún
其断语云：
yù jié hé zēng jié yún kōng wèi bì kōng
欲洁何曾洁，云空未必空。
kě lián jīn yù zhì zhōng xiàn nào ní zhōng
可怜金玉质，终陷淖泥中。
hòu miàn hū jiàn huà zhe gè è láng zhuī pū yī měi nǚ yù dàn zhī yì
后面忽见画着个恶狼，追扑一美女，欲啖之意。
qí shū yún
其书云：
zi xì zhōng shān láng dé zhì biàn chāng kuáng
子系中山狼，得志便猖狂。
jīn guī huā liǔ zhì yī zài fù huáng liáng
金闺花柳质，一载赴黄粱。
hòu miàn biàn shì yī suǒ gǔ miào lǐ miàn yǒu yī měi rén zài nèi kàn jīng dú zuò
后面便是一所古庙，里面有一美人在内看经独坐。
qí pàn yún
其判云：
kān pò sān chūn jǐng bù zhǎng zī yī dùn gǎi xī nián zhuāng
勘破三春景不长，缁衣顿改昔年妆。
kě lián xiù hù hóu mén nǚ dú wò qīng dēng gǔ fó páng
可怜绣户侯门女，独卧青灯古佛旁。
hòu miàn biàn shì yī piàn bīng shān shàng miàn yǒu yī zhī cí fèng
后面便是一片冰山，上面有一只雌凤。
qí pàn yuē
其判曰：
fán niǎo piān cóng mò shì lái dōu zhī ài mù cǐ shēng cái
凡鸟偏从末世来，都知爱慕此生才。
yī cóng èr lìng sān rén mù kū xiàng jīn líng shì gèng āi
一从二令三人木，哭向金陵事更哀。
hòu miàn yòu shì yī zuò huāng cūn yě diàn yǒu yī měi rén zài nà lǐ fǎng jì
后面又是一座荒村野店，有一美人在那里纺绩。
qí pàn yún
其判云：
shì bài xiū yún guì jiā wáng mò lùn qīn
势败休云贵，家亡莫论亲。
ǒu yīn jì liú shì qiǎo de yù ēn rén
偶因济刘氏，巧得遇恩人。
hòu miàn yòu huà zhe yī pén mào lán páng yǒu yī wèi fèng guān xiá pèi de měi rén
后面又画着一盆茂兰，旁有一位凤冠霞帔的美人。
yě yǒu pàn yún
也有判云：
táo lǐ chūn fēng jié zǐ wán dào tóu shuí shì yī pén lán
桃李春风结子完，到头谁似一盆兰。
rú bīng shuǐ hǎo kōng xiāng dù wang yǔ tā rén zuò xiào tán
如冰水好空相妒，枉与他人作笑谈。
hòu miàn yòu huà zhe gāo lóu dà shà yǒu yī měi rén xuán liáng zì yì
后面又画着高楼大厦，有一美人悬梁自缢。
qí pàn yún
其判云：
qíng tiān qíng hǎi huàn qíng shēn qíng jì xiāng féng bì zhǔ yín
情天情海幻情身，情既相逢必主淫。
màn yán bù xiào jiē róng chū zào xìn kāi duān shí zài níng
漫言不肖皆荣出，造衅开端实在宁。
bǎo yù hái yù kàn shí nà xiān gū zhī tā tiān fèn gāo míng xìng qíng yǐng huì kǒng bǎ xiān jī xiè lòu suì yǎn le juǎn cè xiào xiàng bǎo yù dào qiě suí wǒ qù yóu wán qí jǐng hé bì zài cǐ dǎ zhè mèn hú lú
宝玉还欲看时，那仙姑知他天分高明，性情颖慧，恐把仙机泄漏，遂掩了卷册，笑向宝玉道：“且随我去游玩奇景，何必在此打这闷葫芦！
bǎo yù huǎng huǎng hū hū bù jué qì le juǎn cè yòu suí le jǐng huàn lái zhì hòu miàn
宝玉恍恍惚惚，不觉弃了卷册，又随了警幻来至后面。
dàn jiàn zhū lián xiù mù huà dòng diāo yán shuō bù jìn nà guāng yáo zhū hù jīn pū de xuě zhào qióng chuāng yù zuò gōng
但见珠帘绣幕，画栋雕檐，说不尽那光摇朱户金铺地，雪照琼窗玉作宫。
gèng jiàn xian huā fù yù yì cǎo fēn fāng zhēn hǎo gè suǒ zài
更见仙花馥郁，异草芬芳，真好个所在。
yòu tīng jǐng huàn xiào dào nǐ men kuài chū lái yíng jiē guì kè
又听警幻笑道：“你们快出来迎接贵客！
yī yǔ wèi liǎo zhī jiàn fáng zhōng yòu zǒu chū jǐ gè xiān zǐ lái jiē shì hè mèi pián xiān yǔ yī piāo wǔ jiāo ruò chūn huā mèi rú qiū yuè
”一语未了，只见房中又走出几个仙子来，皆是荷袂蹁跹，羽衣飘舞，姣若春花，媚如秋月。
yī jiàn le bǎo yù dōu yuàn bàng jǐng huàn dào wǒ men bù zhī xì hé guì kè máng de jiē le chū lái
一见了宝玉，都怨谤警幻道：“我们不知系何‘贵客’，忙的接了出来！
jiě jie céng shuō jīn rì jīn shí bì yǒu jiàng zhū mèi zǐ de shēng hún qián lái yóu wán gù wǒ děng jiǔ dài
姐姐曾说今日今时必有绛珠妹子的生魂前来游玩，故我等久待。
hé gù fǎn yǐn zhè zhuó wù lái wū rǎn zhè qīng jìng nǚ ér zhī jìng
何故反引这浊物来污染这清净女儿之境？
bǎo yù tīng rú cǐ shuō biàn xià de yù tuì bù néng tuì guǒ jué zì xíng wū huì bù kān
宝玉听如此说，便吓得欲退不能退，果觉自形污秽不堪。
jǐng huàn máng xié zhù bǎo yù de shǒu
警幻忙携住宝玉的手，
xiàng zhòng zǐ mèi dào nǐ děng bù zhī yuán wěi jīn rì yuán yù wǎng róng fǔ qù jiē jiàng zhū
向众姊妹道：“你等不知原委：今日原欲往荣府去接绛珠，
shì cóng níng fǔ suǒ guò
适从宁府所过，
ǒu yù níng róng èr gōng zhī líng
偶遇宁荣二公之灵，
zhǔ wú yún wú jiā zì guó cháo dìng dǐng yǐ lái
嘱吾云：‘吾家自国朝定鼎以来，
gōng míng yì shì
功名奕世，
fù guì chuán liú
富贵传流，
suī lì bǎi nián
虽历百年，
nài yùn zhōng shù jǐn
奈运终数尽，
bù kě wǎn huí zhě
不可挽回者。
gù yí zhī zǐ sūn suī duō jìng wú kě yǐ jì yè
故遗之子孙虽多，竟无可以继业。
qí zhōng wéi dí sūn bǎo yù yī rén bǐng xìng guāi zhāng shēng xìng guài jué suī cōng míng líng huì lüè kě wàng chéng wú nài wú jiā yùn shù hé zhōng kǒng wú rén guī yǐn rù zhèng
其中惟嫡孙宝玉一人，禀性乖张，生性怪谲，虽聪明灵慧，略可望成，无奈吾家运数合终，恐无人规引入正。
xìng xiān gū ǒu lái wàn wàng xiān yǐ qíng yù shēng sè děng shì jǐng qí chī wán huò néng shǐ bǐ tiào chū mí rén quān zi rán hòu rù yú zhèng lù yì wú xiōng dì zhī xìng yǐ
幸仙姑偶来，万望先以情欲声色等事警其痴顽，或能使彼跳出迷人圈子，然后入于正路，亦吾兄弟之幸矣。
rú cǐ zhǔ wú gù fā cí xīn yǐn bǐ zhì cǐ
’如此嘱吾，故发慈心，引彼至此。
xiān yǐ bǐ jiā shàng zhōng xià sān děng nǚ zǐ zhī zhōng shēn cè jí lìng bǐ shú wán shàng wèi jué wù
先以彼家上中下三等女子之终身册籍，令彼熟玩，尚未觉悟；
gù yǐn bǐ zài zhì cǐ chù lìng qí zài lì yǐn zhuàn shēng sè zhī huàn huò jì jiāng lái yī wù yì wèi kě zhī yě
故引彼再至此处，令其再历饮馔声色之幻，或冀将来一悟，亦未可知也。
shuō bì xié le bǎo yù rù shì
说毕，携了宝玉入室。
dàn wén yī lǚ yōu xiāng jìng bù zhī qí suǒ fén hé wù
但闻一缕幽香，竟不知其所焚何物。
bǎo yù suì bù jīn xiāng wèn
宝玉遂不禁相问。
jǐng huàn lěng xiào dào cǐ xiāng chén shì zhōng jì wú ěr hé néng zhī
警幻冷笑道：“此香尘世中既无，尔何能知！
cǐ xiāng nǎi xì zhū míng shān shèng jìng nèi chū shēng yì huì zhī jīng hé gè zhǒng bǎo lín zhū shù zhī yóu suǒ zhì míng qún fāng suǐ
此香乃系诸名山胜境内初生异卉之精，合各种宝林珠树之油所制，名‘群芳髓’。
bǎo yù tīng le zì shì xiàn mù ér yǐ
”宝玉听了，自是羡慕而已。
dà jiā rù zuò xiǎo yā huán pěng shàng chá lái
大家入座，小丫鬟捧上茶来。
bǎo yù zì jué qīng xiāng yì wèi chún měi fēi cháng yīn yòu wèn hé míng
宝玉自觉清香异味，纯美非常，因又问何名。
jǐng huàn dào cǐ chá chū zài fàng chūn shān qiǎn xiāng dòng yòu yǐ xian huā líng yè shàng suǒ dài zhī sù lù ér pēng cǐ chá míng yuē qiān hóng yī kū
警幻道：“此茶出在放春山遣香洞，又以仙花灵叶上所带之宿露而烹，此茶名曰‘千红一窟’。
bǎo yù tīng le diǎn tóu chēng shǎng
”宝玉听了，点头称赏。
yīn kàn fáng nèi yáo qín bǎo dǐng gǔ huà xīn shī wú suǒ bù yǒu gèng xǐ chuāng xià yì yǒu tuò róng lián jiān shí zì fěn wū
因看房内，瑶琴、宝鼎、古画、新诗，无所不有，更喜窗下亦有唾绒，奁间时渍粉污。
bì shàng yě jiàn xuán zhe yī fù duì lián shū yún
壁上也见悬着一副对联，书云：
yōu wēi líng xiù de wú kě nài hé tiān
幽微灵秀地，无可奈何天。
bǎo yù kàn bì wú bù xiàn mù
宝玉看毕，无不羡慕。
yīn yòu qǐng wèn zhòng xiān gū xìng míng yī míng chī mèng xiān gū yī míng zhōng qíng dà shì yī míng yǐn chóu jīn nǚ yī míng dù hèn pú tí gè gè dào hào bù yī
因又请问众仙姑姓名：一名痴梦仙姑，一名钟情大士，一名引愁金女，一名度恨菩提，各各道号不一。
shǎo kè yǒu xiǎo yā huán lái diào zhuō ān yǐ shè bǎi jiǔ zhuàn
少刻，有小丫鬟来调桌安椅，设摆酒馔。
zhēn shì qióng jiāng mǎn fàn bō li zhǎn yù yè nóng zhēn hǔ pò bēi
真是：琼浆满泛玻璃盏，玉液浓斟琥珀杯。
gèng bù yòng zài shuō nà yáo zhuàn zhī shèng
更不用再说那肴馔之盛。
bǎo yù yīn wén de cǐ jiǔ qīng xiāng gān liè yì hū xún cháng yòu bù jīn xiāng wèn
宝玉因闻得此酒清香甘冽，异乎寻常，又不禁相问。
jǐng huàn dào cǐ jiǔ nǎi yǐ bǎi huā zhī ruǐ wàn mù zhī zhī jiā yǐ lín suǐ zhī pēi fèng rǔ zhī qū niàng chéng yīn míng wéi wàn yàn tóng bēi
警幻道：“此酒乃以百花之蕊，万木之汁，加以麟髓之醅，凤乳之曲酿成，因名为‘万艳同杯’。
bǎo yù chēng shǎng bù dié
”宝玉称赏不迭。
yǐn jiǔ jiān yòu yǒu shí èr gè wǔ nǚ shàng lái qǐng wèn yǎn hé cí qǔ
饮酒间，又有十二个舞女上来，请问演何词曲。
jǐng huàn dào jiù jiāng xīn zhì hóng lóu mèng shí èr zhī yǎn shàng lái
警幻道：“就将新制《红楼梦》十二支演上来。
wǔ nǚ men dā yìng le biàn qīng qiāo tán bǎn kuǎn àn yín zhēng tīng tā gē dào shì
”舞女们答应了，便轻敲檀板，款按银筝，听他歌道是：
kāi pì hóng méng
开辟鸿蒙……
fāng gē le yī jù jǐng huàn biàn shuō dào cǐ qū bù bǐ chén shì zhōng suǒ tián chuán qí zhī qū bì yǒu shēng dàn jìng mò zhī zé yòu yǒu nán běi jiǔ gōng zhī xiàn
方歌了一句，警幻便说道：“此曲不比尘世中所填传奇之曲，必有生旦净末之则，又有南北九宫之限。
cǐ huò yǒng tàn yī rén huò gǎn huái yī shì ǒu chéng yī qǔ jí kě pǔ rù guǎn xián
此或咏叹一人，或感怀一事，偶成一曲，即可谱入管弦。
ruò fēi gè zhōng rén bù zhī qí zhōng zhī miào
若非个中人，不知其中之妙。
liào ěr yì wèi bì shēn míng cǐ diào
料尔亦未必深明此调。
ruò bù xiān yuè qí gǎo hòu tīng qí gē fān chéng jiáo là yǐ
若不先阅其稿，后听其歌，翻成嚼蜡矣。
shuō bì huí tóu mìng xiǎo yā huán qǔ le hóng lóu mèng yuán gǎo lái dì yǔ bǎo yù
”说毕，回头命小丫鬟取了《红楼梦》原稿来，递与宝玉。
bǎo yù jiē lái yī miàn mù shì qí wén yī miàn ěr líng qí gē yuē
宝玉接来，一面目视其文，一面耳聆其歌曰：
hóng lóu mèng yǐn zǐ kāi pì hóng méng shuí wéi qíng zhǒng
〖红楼梦引子〗 开辟鸿蒙，谁为情种？
dōu zhǐ wèi fēng yuè qíng nóng
都只为风月情浓。
chèn zhe zhè nài hé tiān shāng huái rì jì liáo shí shì qiǎn yú zhōng
趁着这奈何天，伤怀日，寂寥时，试遣愚衷。
yīn cǐ shàng yǎn chū zhè huái jīn dào yù de hóng lóu mèng
因此上，演出这怀金悼玉的《红楼梦》。
zhōng shēn wù dōu dào shì jīn yù liáng yīn ǎn zhǐ niàn mù shí qián méng
〖终身误〗 都道是金玉良姻，俺只念木石前盟。
kōng duì zhe shān zhōng gāo shì jīng yíng xuě
空对着，山中高士晶莹雪；
zhōng bù wàng shì wài xiān shū jì mò lín
终不忘，世外仙姝寂寞林。
tàn rén jiān měi zhōng bù zú jīn fāng xìn
叹人间，美中不足今方信。
zòng rán shì qí méi jǔ àn dào dǐ yì nán píng
纵然是齐眉举案，到底意难平。
wang níng méi yí gè shì làng yuàn xiān pā yí gè shì měi yù wú xiá
〖枉凝眉〗 一个是阆苑仙葩，一个是美玉无瑕。
ruò shuō méi qí yuán jīn shēng piān yòu yù zhe tā ruò shuō yǒu qí yuán rú hé xīn shì zhōng xū huà
若说没奇缘，今生偏又遇着他，若说有奇缘，如何心事终虚化？
yí gè wǎng zì jiē yā yí gè kōng láo qiān guà
一个枉自嗟呀，一个空劳牵挂。
yí gè shì shuǐ zhōng yuè yí gè shì jìng zhōng huā
一个是水中月，一个是镜中花。
xiǎng yǎn zhōng néng yǒu duō shǎo lèi zhū r zěn jīng de qiū liú dào dōng jǐn chūn liú dào xià
想眼中能有多少泪珠儿，怎经得秋流到冬尽，春流到夏！
bǎo yù tīng le cǐ qū sǎn màn wú jī bú jiàn de hǎo chù dàn qí shēng yùn qī wǎn jìng néng xiāo hún zuì pò
宝玉听了此曲，散漫无稽，不见得好处，但其声韵凄惋，竟能销魂醉魄。
yīn cǐ yě bù chá qí yuán wěi wèn qí lái lì jiù zàn yǐ cǐ shì mèn ér yǐ
因此也不察其原委，问其来历，就暂以此释闷而已。
yīn yòu kàn xià dào
因又看下道：
hèn wú cháng xǐ róng huá zhèng hǎo hèn wú cháng yòu dào
〖恨无常〗 喜荣华正好，恨无常又到。
yǎn zhēng zhēng bǎ wàn shì quán pāo
眼睁睁，把万事全抛。
dàng yōu yōu bǎ fāng hún xiāo hào
荡悠悠，把芳魂消耗。
wàng jiā xiāng lù yuǎn shān gāo
望家乡，路远山高。
gù xiàng diē niáng mèng lǐ xiāng xún gào r mìng yǐ rù huáng quán tiān lún ā xū yào tui bu chou sheng zǎo
故向爹娘梦里相寻告：儿命已入黄泉，天伦呵，须要退步抽身早！
fēn gǔ ròu yī fān fēng yǔ lù sān qiān bǎ gǔ ròu jiā yuán qí lái pāo shǎn
〖分骨肉〗 一帆风雨路三千，把骨肉家园齐来抛闪。
kǒng kū sǔn cán nián gào diē niáng xiū bà er xuán niàn
恐哭损残年，告爹娘，休把儿悬念。
zì gǔ qióng tōng jiē yǒu dìng lí hé qǐ wú yuán
自古穷通皆有定，离合岂无缘？
cóng jīn fēn liǎng de gè zì bǎo píng ān
从今分两地，各自保平安。
nú qù yě mò qiān lián
奴去也，莫牵连。
lè zhōng bēi qiǎng bǎo zhōng fù mǔ tàn shuāng wáng
〖乐中悲〗 襁褓中，父母叹双亡。
zòng jū nà qǐ luó cóng shéi zhī jiāo yǎng
纵居那绮罗丛，谁知娇养？
xìng shēng lái yīng háo kuò dà kuān hóng liàng cóng wèi jiāng ér nǚ sī qíng lüè yíng xīn shàng
幸生来，英豪阔大宽宏量，从未将儿女私情略萦心上。
hǎo yī sì jī yuè guāng fēng yào yù táng
好一似，霁月光风耀玉堂。
sī pèi de cái mào xiān láng bó de gè dì jiǔ tiān cháng zhǔn shé de yòu nián shí kǎn kě xíng zhuàng
厮配得才貌仙郎，博得个地久天长，准折得幼年时坎坷形状。
zhōng jiǔ shì yún sàn gāo táng shuǐ hé xiāng jiāng
终久是云散高唐，水涸湘江。
zhè shì chén huán zhōng xiāo zhǎng shù yīng dāng hé bì wang bēi shāng
这是尘寰中消长数应当，何必枉悲伤！
shì nán róng qì zhì měi rú lán cái huá fù bǐ xian
〖世难容〗 气质美如兰，才华阜比仙。
tiān shēng chéng gū pǐ rén jiē hǎn
天生成孤癖人皆罕。
nǐ dào shì dàn ròu shí xīng shān shì qǐ luó sú yàn què bù zhī tài gāo rén yù dù guò jié shì tóng xián
你道是啖肉食腥膻，视绮罗俗厌，却不知太高人愈妒，过洁世同嫌。
kě tàn zhè qīng dēng gǔ diàn rén jiāng lǎo gū fù le hóng fěn zhū lóu chūn sè lán
可叹这，青灯古殿人将老，辜负了，红粉朱楼春色阑。
dào tóu lái yī jiù shì fēng chén āng zāng wéi xīn yuàn
到头来，依旧是风尘肮脏违心愿。
hǎo yī sì wú xiá bái yù zāo ní xiàn yòu hé xū wáng sūn gōng zǐ tàn wú yuán
好一似，无瑕白玉遭泥陷，又何须，王孙公子叹无缘。
xǐ yuān jiā zhōng shān láng wú qíng shòu quán bù niàn dāng rì gēn yóu
〖喜冤家〗 中山狼，无情兽，全不念当日根由。
yī wèi de jiāo shē yín dàng tān hái gòu
一味的骄奢淫荡贪还构。
qū zhe nà hóu mén yàn zhì tóng pú liǔ zuó jiàn de gōng fǔ qiān jīn shì xià liú
觑着那，侯门艳质同蒲柳，作践的，公府千金似下流。
tàn fāng hún yàn pò yī zài dàng yōu yōu
叹芳魂艳魄，一载荡悠悠。
xū huā wù jiāng nà sān chūn kàn pò táo hóng liǔ lǜ dài rú hé
〖虚花悟〗 将那三春看破，桃红柳绿待如何？
bǎ zhè sháo huá dǎ miè mì nà qīng dàn tiān hé
把这韶华打灭，觅那清淡天和。
shuō shí mǒ tiān shàng yāo táo shèng yún zhōng xìng ruǐ duō
说什么，天上夭桃盛，云中杏蕊多。
dào tóu lái shuí bǎ qiū ái guò
到头来，谁把秋挨过？
zé kàn nà bái yáng cūn lǐ rén wū yè qīng fēng lín xià guǐ yín é
则看那，白杨村里人呜咽，青枫林下鬼吟哦。
gēng jiān zhe lián tiān shuāi cǎo zhē fén mù
更兼着，连天衰草遮坟墓。
zhè de shì zuó pín jīn fù rén láo lù chūn róng qiū xiè huā zhé mó
这的是，昨贫今富人劳碌，春荣秋谢花折磨。
shì zhè bān shēng guān sǐ jié shuí néng duǒ
似这般，生关死劫谁能躲？
wén shuō dào xī fāng bǎo shù huàn pó suō shàng jié zhe cháng shēng guǒ
闻说道，西方宝树唤婆娑，上结着长生果。
cōng míng lèi jī guān suàn jìn tài cōng míng fǎn suàn le qīng qīng xìng mìng
〖聪明累〗 机关算尽太聪明，反算了卿卿性命。
shēng qián xīn yǐ suì sǐ hòu xìng kōng líng
生前心已碎，死后性空灵。
jiā fù rén níng zhōng yǒu gè jiā wáng rén sàn gè bēn téng
家富人宁，终有个家亡人散各奔腾。
wǎng fèi le yì xuán xuán bàn shì xīn
枉费了，意悬悬半世心；
hǎo yī sì dàng yōu yōu sān gēng mèng
好一似，荡悠悠三更梦。
hū là là shì dà shà qīng hūn cǎn cǎn shì dēng jiāng jǐn
忽喇喇似大厦倾，昏惨惨似灯将尽。
ya
呀！
yī chǎng huān xǐ hū bēi xīn
一场欢喜忽悲辛。
tàn rén shì zhōng nán dìng
叹人世，终难定！
liú yú qìng liú yú qìng liú yú qìng hū yù ēn rén xìng niáng qīn xìng niáng qīn jī de yīn gōng
〖留余庆〗 留余庆，留余庆，忽遇恩人，幸娘亲，幸娘亲，积得阴功。
quàn rén shēng jì kùn fú qióng xiū shì ǎn nà ài yín qián wàng gǔ ròu de hěn jiù jiān xiōng
劝人生，济困扶穷，休似俺那爱银钱忘骨肉的狠舅奸兄！
zhèng shì chéng chú jiā jiǎn shàng yǒu cāng qióng
正是乘除加减，上有苍穹。
wǎn sháo huá jìng lǐ ēn qíng gèng nà kān mèng lǐ gōng míng
〖晚韶华〗 镜里恩情，更那堪梦里功名！
nà měi sháo huá qù zhī hé xùn
那美韶华去之何迅！
zài xiū tí xiù zhàng yuān qīn
再休提绣帐鸳衾。
zhǐ zhè dài zhū guān pī fèng ǎo yě dǐ bù liǎo wú cháng xìng mìng
只这带珠冠，披凤袄，也抵不了无常性命。
suī shuō shì rén shēng mò shòu lǎo lái pín yě xū yào yīn zhì jī ér sūn
虽说是，人生莫受老来贫，也须要阴骘积儿孙。
qì áng áng tóu dài zān yīng
气昂昂头戴簪缨；
guāng càn càn xiōng xuán jīn yìn
光灿灿胸悬金印；
wēi hè hè jué lù gāo dēng wēi hè hè jué lù gāo dēng
威赫赫爵禄高登，威赫赫爵禄高登；
hūn cǎn cǎn huáng quán lù jìn
昏惨惨黄泉路近。
wèn gǔ lái jiàng xiàng kě hái cún
问古来将相可还存？
yě zhǐ shì xū míng r yǔ hòu rén qīn jìng
也只是虚名儿与后人钦敬。
hǎo shì zhōng huà liáng chūn jìn luò xiāng chén
〖好事终〗 画梁春尽落香尘。
shàn fēng qíng bǐng yuè mào biàn shì bài jiā de gēn běn
擅风情，秉月貌，便是败家的根本。
jī qiú tuí duò jiē cóng jìng jiā shì xiāo wáng shǒu zuì níng
箕裘颓堕皆从敬，家事消亡首罪宁。
sù niè zǒng yīn qíng
宿孽总因情。
shōu wěi
〖收尾。
fēi niǎo gè tóu lín wèi guān de jiā yè diāo líng
飞鸟各投林〗 为官的，家业凋零；
fù guì de jīn yín sàn jìn
富贵的，金银散尽；
yǒu ēn de sǐ lǐ táo shēng
有恩的，死里逃生；
wú qíng de fēn míng bào yìng
无情的，分明报应。
qiàn mìng de mìng yǐ hái
欠命的，命已还；
qiàn lèi de lèi yǐ jǐn
欠泪的，泪已尽。
yuān yuān xiāng bào shí fēi qīng fēn lí jù hé jiē qián dìng
冤冤相报实非轻，分离聚合皆前定。
yù zhī mìng duǎn wèn qián shēng lǎo lái fù guì yě zhēn jiǎo xìng
欲知命短问前生，老来富贵也真侥幸。
kàn pò de dùn rù kōng mén
看破的，遁入空门；
chī mí de wang sòng le xìng mìng
痴迷的，枉送了性命。
hǎo yī sì shí jǐn niǎo tóu lín là le piàn bái máng máng dà dì zhēn gān jìng
好一似食尽鸟投林，落了片白茫茫大地真干净！
gē bì hái yào gē fù qū
歌毕，还要歌副曲。
jǐng huàn jiàn bǎo yù shén wú qù wèi yīn tàn chī ér jìng shàng wèi wù
警幻见宝玉甚无趣味，因叹：“痴儿竟尚未悟！
nà bǎo yù máng zhǐ gē jī bù bì zài chàng zì jué méng lóng huǎng hū gào zuì qiú wò
”那宝玉忙止歌姬不必再唱，自觉朦胧恍惚，告醉求卧。
jǐng huàn biàn mìng chè qù cán xí sòng bǎo yù zhì yī xiāng guī xiù gé zhī zhōng qí jiān pū chén zhī shèng nǎi sù suǒ wèi jiàn zhī wù
警幻便命撤去残席，送宝玉至一香闺绣阁之中，其间铺陈之盛，乃素所未见之物。
gèng kě hài zhě zǎo yǒu yī wèi nǚ zǐ zài nèi qí xiān yàn wǔ mèi yǒu sì hu bǎo chāi fēng liú niǎo nuó zé yòu rú dài yù
更可骇者，早有一位女子在内，其鲜艳妩媚，有似乎宝钗，风流袅娜，则又如黛玉。
zhèng bù zhī hé yì hū jǐng huàn dào chén shì zhōng duō shǎo fù guì zhī jiā nèi xiē lǜ chuāng fēng yuè xiù gé yān xiá jiē bèi yín wū wán kù yǔ nèi xiē liú dàng nǚ zǐ xī jiē diàn rǔ
正不知何意，忽警幻道：“尘世中多少富贵之家，那些绿窗风月，绣阁烟霞，皆被淫污纨绔与那些流荡女子悉皆玷辱。
gèng kě hèn zhě zì gǔ lái duō shǎo qīng bó làng zǐ jiē yǐ hào sè bù yín wèi shì yòu yǐ qíng ér bù yín zuò àn cǐ jiē shì fēi yǎn chǒu zhī yǔ yě
更可恨者，自古来多少轻薄浪子，皆以‘好色不淫’为饰，又以‘情而不淫’作案，此皆饰非掩丑之语也。
hào sè jí yín zhī qíng gèng yín
好色即淫，知情更淫。
shì yǐ wū shān zhī huì yún yǔ zhī huan jiē yóu jì yuè qí sè fù liàn qí qíng suǒ zhì yě
是以巫山之会，云雨之欢，皆由既悦其色，复恋其情所致也。
wú suǒ ài rǔ zhě nǎi tiān xià gǔ jīn dì yī yín rén yě
吾所爱汝者，乃天下古今第一淫人也。
bǎo yù tīng le hu de máng dá dào xiān gū chà le
宝玉听了，唬的忙答道：“仙姑差了。
wǒ yīn lǎn yú dú shū jiā fù mǔ shàng měi chuí xùn chì qǐ gǎn zài mào yín zì
我因懒于读书，家父母尚每垂训饬，岂敢再冒‘淫’字。
kuàng qiě nián jì shàng xiǎo bù zhī yín zì wèi hé wù
况且年纪尚小，不知‘淫’字为何物。
jǐng huàn dào fēi yě
”警幻道：“非也。
yín suī yī lǐ yì zé yǒu bié
淫虽一理，意则有别。
rú shì zhī hǎo yín zhě bù guò yuè róng mào xǐ gē wǔ tiáo xiào wú yàn yún yǔ wú shí hèn bù néng jǐn tiān xià zhī měi nǚ gōng wǒ piàn shí zhī qù xīng cǐ jiē pí fū yín làn zhī chǔn wù ěr
如世之好淫者，不过悦容貌，喜歌舞，调笑无厌，云雨无时，恨不能尽天下之美女供我片时之趣兴，此皆皮肤淫滥之蠢物耳。
rú ěr zé tiān fēn zhōng shēng chéng yī duàn chī qíng wú bèi tuī zhī wèi yì yín
如尔则天分中生成一段痴情，吾辈推之为‘意淫’。
yì yín èr zì wéi xīn huì ér bù kě kǒu chuán kě shén tōng ér bù kě yǔ dá
‘意淫’二字，惟心会而不可口传，可神通而不可语达。
rǔ jīn dú de cǐ èr zì zài guī gé zhōng gù kě wèi liáng yǒu
汝今独得此二字，在闺阁中，固可为良友；
rán yú shì dào zhōng wèi miǎn yū kuò guài guǐ bǎi kǒu cháo bàng wàn mù yá zì
然于世道中未免迂阔怪诡，百口嘲谤，万目睚眦。
jīn jì yù lìng zǔ níng róng èr gōng pōu fù shēn zhǔ wú bù rěn jūn dú wèi wǒ guī gé zēng guāng jiàn qì yú shì dào shì yǐ tè yǐn qián lái zuì yǐ líng jiǔ qìn yǐ xian míng jǐng yǐ miào qū zài jiāng wú mèi yī rén rǔ míng jiān měi zì kě qīng zhě xǔ pèi yú rǔ
今既遇令祖宁荣二公剖腹深嘱，吾不忍君独为我闺阁增光，见弃于世道，是以特引前来，醉以灵酒，沁以仙茗，警以妙曲，再将吾妹一人，乳名兼美字可卿者，许配于汝。
jīn xī liáng shí jí kě chéng yīn
今夕良时，即可成姻。
bù guò lìng rǔ lǐng lüè cǐ xiān guī huàn jìng zhī fēng guāng shàng rú cǐ hé kuàng chén jìng zhī qíng jǐng zāi
不过令汝领略此仙闺幻境之风光尚如此，何况尘境之情景哉？
ér jīn hòu wàn wàn jiě shì gǎi wù qián qíng liú yì yú kǒng mèng zhī jiān wěi shēn yú jīng jì zhī dào
而今后万万解释，改悟前情，留意于孔孟之间，委身于经济之道。
shuō bì biàn mì shòu yǐ yún yǔ zhī shì tuī bǎo yù rù fáng jiàng mén yǎn shàng zì qù
”说毕便秘授以云雨之事，推宝玉入房，将门掩上自去。
nà bǎo yù huǎng huǎng hū hū yī jǐng huàn suǒ zhǔ zhī yán wèi miǎn yǒu ér nǚ zhī shì nán yǐ jǐn shù
那宝玉恍恍惚惚，依警幻所嘱之言，未免有儿女之事，难以尽述。
zhì cì rì biàn róu qíng qiǎn quǎn ruǎn yǔ wēn cún yǔ kě qīng nán jiě nán fēn
至次日，便柔情缱绻，软语温存，与可卿难解难分。
yīn èr rén xié shǒu chū qù yóu wán zhī shí hū zhì yī gè suǒ zài dàn jiàn jīng zhēn biàn dì láng hǔ tóng qún yíng miàn yī dào hēi xī zǔ lù bìng wú qiáo liáng kě tōng
因二人携手出去游顽之时，忽至一个所在，但见荆榛遍地，狼虎同群，迎面一道黑溪阻路，并无桥梁可通。
zhèng zài yóu yù zhī jiān hū jiàn jǐng huàn hòu miàn zhuī lái gào dào kuài xiū qián jìn zuò sù huí tóu yào jǐn
正在犹豫之间，忽见警幻后面追来，告道：“快休前进，作速回头要紧！
bǎo yù máng zhǐ bù wèn dào cǐ xì hé chǔ
”宝玉忙止步问道：“此系何处？
jǐng huàn dào cǐ jí mí jīn yě
”警幻道：“此即迷津也。
shēn yǒu wàn zhàng yáo xuān qiān lǐ zhōng wú zhōu jí kě tōng zhǐ yǒu yí gè mù fá nǎi mù jū shì zhǎng duò huī shì zhě chēng gāo bù shòu jīn yín zhī xiè dàn yù yǒu yuán zhě dù zhī
深有万丈，遥亘千里，中无舟楫可通，只有一个木筏，乃木居士掌舵，灰侍者撑篙，不受金银之谢，但遇有缘者渡之。
ěr jīn ǒu yóu zhì cǐ shè rú duò luò qí zhōng zé shēn fù wǒ cóng qián zhūn zhūn jǐng jiè zhī yǔ yǐ
尔今偶游至此，设如堕落其中，则深负我从前谆谆警戒之语矣。
huà yóu wèi liǎo zhǐ tīng mí jīn nèi shuǐ xiǎng rú léi jìng yǒu xǔ duō yè chā hǎi guǐ jiāng bǎo yù tuō jiāng xià qù
”话犹未了，只听迷津内水响如雷，竟有许多夜叉海鬼将宝玉拖将下去。
xià de bǎo yù hàn xià rú yǔ yī miàn shī shēng hǎn jiào kě qīng jiù wǒ
吓得宝玉汗下如雨，一面失声喊叫：“可卿救我！
xià de xí rén bèi zhòng yā huán máng shàng lái lǒu zhù jiào bǎo yù bié pà wǒ men zài zhè lǐ
”吓得袭人辈众丫鬟忙上来搂住，叫：“宝玉别怕，我们在这里！
què shuō qín shì zhèng zài fáng wài zhǔ fù xiǎo yā tou men hǎo shēng kàn zhe māo ér gǒu ér dǎ jià hū tīng bǎo yù zài mèng zhōng huàn tā de xiǎo míng yīn nà mèn dào wǒ de xiǎo míng zhè lǐ cóng méi rén zhī dào de tā rú hé zhī dào zài mèng lǐ jiào chū lái
却说秦氏正在房外嘱咐小丫头们好生看着猫儿狗儿打架，忽听宝玉在梦中唤他的小名，因纳闷道：“我的小名这里从没人知道的，他如何知道，在梦里叫出来？
zhèng shì
”正是：
yī chǎng yōu mèng tóng shuí jìn qiān gǔ qíng rén dú wǒ chī
一场幽梦同谁近，千古情人独我痴。