yīn é chéng shí yuán fēi hōng shì yǐ jiǎ hùn zhēn bǎo yù fēng diān
因讹成实元妃薨逝以假混真宝玉疯颠
huà shuō bèi míng zài mén kǒu hé xiǎo yā tou zi shuō bǎo yù de yù yǒu le nà xiǎo yā tou jí máng huí lái gào sù bǎo yù
话说焙茗在门口和小丫头子说宝玉的玉有了，那小丫头急忙回来告诉宝玉。
zhòng rén tīng le dōu tuī zhe bǎo yù chū qù wèn tā zhòng rén zài láng xià tīng zhe
众人听了，都推着宝玉出去问他，众人在廊下听着。
bǎo yù yě jué fàng xīn biàn zǒu dào mén kǒu wèn dào nǐ nà lǐ dé le
宝玉也觉放心，便走到门口问道：“你那里得了？
kuài ná lái
快拿来。
bèi míng dào ná shì ná bù lái de hái de tuō rén zuò bǎo qù ne
”焙茗道：“拿是拿不来的，还得托人做保去呢。
bǎo yù dào nǐ kuài shuō shì zěn me de de wǒ hǎo jiào rén qǔ qù
”宝玉道：“你快说是怎么得的，我好叫人取去。
bèi míng dào wǒ zài wài tóu zhī dào lín yé ye qù cè zì wǒ jiù gēn le qù
”焙茗道：“我在外头知道林爷爷去测字，我就跟了去。
wǒ tīng jiàn shuō zài dàng pù lǐ zhǎo wǒ méi děng tā shuō wán biàn pǎo dào jǐ gè dàng pù lǐ qù
我听见说在当铺里找，我没等他说完，便跑到几个当铺里去。
wǒ bǐ gěi tā men qiáo yǒu yī jiā biàn shuō yǒu
我比给他们瞧，有一家便说有。
wǒ shuō gěi wǒ ba nà pù zǐ lǐ yào piào zi
我说给我罢，那铺子里要票子。
wǒ shuō dāng duō shǎo qián tā shuō sān bǎi qián de yě yǒu wǔ bǎi qián de yě yǒu
我说当多少钱，他说三百钱的也有，五百钱的也有。
qián ér yǒu yī gè rén ná zhè me yí kuài yù dāng le sān bǎi qián qù jīn ér yòu yǒu rén yě ná le yí kuài yù dāng le wǔ bǎi qián qù
前儿有一个人拿这么一块玉当了三百钱去，今儿又有人也拿了一块玉当了五百钱去。
bǎo yù bù děng shuō wán biàn dào nǐ kuài ná sān bǎi wǔ bǎi qián qù qǔ le lái wǒ men tiāo zhe kàn shì bú shì
”宝玉不等说完，便道：“你快拿三百五百钱去取了来，我们挑着看是不是。
lǐ tou xí rén biàn cuì dào èr yé bù yòng lǐ tā
”里头袭人便啐道：“二爷不用理他。
wǒ xiǎo shí hou er tīng jiàn wǒ gē ge cháng shuō yǒu xiē rén mài nèi xiē xiǎo yù r méi qián yòng biàn qù dāng
我小时候儿听见我哥哥常说，有些人卖那些小玉儿，没钱用便去当。
xiǎng lái shì jiā jiā dàng pù lǐ yǒu de
想来是家家当铺里有的。
zhòng rén zhèng zài tīng de chà yì bèi xí rén yī shuō xiǎng le yī xiǎng dǎo dà jiā xiào qǐ lái shuō kuài jiào èr yé jìn lái ba bù yòng lǐ nà hú tú dōng xī le
”众人正在听得诧异，被袭人一说，想了一想，倒大家笑起来，说：“快叫二爷进来罢，不用理那糊涂东西了。
tā shuō de nà xiē yù xiǎng lái bú shì zhèng jīng dōng xī
他说的那些玉，想来不是正经东西。
bǎo yù zhèng xiào zhe zhī jiàn xiù yān lái le
宝玉正笑着，只见岫烟来了。
yuán lái xiù yān zǒu dào lóng cuì ān jiàn le miào yù bù jí xián huà biàn qiú miào yù fú jī
原来岫烟走到栊翠庵见了妙玉，不及闲话，便求妙玉扶乩。
miào yù lěng xiào jǐ shēng shuō dào wǒ yǔ gū niáng lái wǎng wèi de shì gū niáng bú shì shì lì chǎng zhōng de rén
妙玉冷笑几声，说道：“我与姑娘来往，为的是姑娘不是势利场中的人。
jīn rì zěn me tīng le nà lǐ de yáo yán guò lái chán wǒ
今日怎么听了那里的谣言，过来缠我。
kuàng qiě wǒ bìng bù xiǎo de shén me jiào fú jī
况且我并不晓得什么叫扶乩。
shuō zhe jiāng yào bù lǐ
”说着，将要不理。
xiù yān ào huǐ cǐ lái zhī tā pí qì shì zhè me zhāo de yī shí wǒ yǐ shuō chū bù hǎo bái huí qù yòu bù hǎo yǔ tā zhì zhèng tā huì fú jī de huà
岫烟懊悔此来，知他脾气是这么着的，“一时我已说出，不好白回去，又不好与他质证他会扶乩的话。
zhǐ de péi zhe xiào jiāng xí rén děng xìng mìng guān xì de huà shuō le yī biàn jiàn miào yù lüè yǒu huó dòng biàn qǐ shēn bài le jǐ bài
”只得陪着笑将袭人等性命关系的话说了一遍，见妙玉略有活动，便起身拜了几拜。
miào yù tàn dào hé bì wèi rén zuò jià
妙玉叹道：“何必为人作嫁。
dàn shì wǒ jìn jīng yǐ lái sù wú rén zhī jīn rì nǐ lái pò lì kǒng jiāng lái chán rào bù xiū
但是我进京以来，素无人知，今日你来破例，恐将来缠绕不休。
xiù yān dào wǒ yě yī shí bù rěn zhī nǐ bì shì cí bēi de
”岫烟道：“我也一时不忍，知你必是慈悲的。
biàn shì jiāng lái tā rén qiú nǐ yuàn bù yuàn zài nǐ shuí gǎn xiāng qiáng
便是将来他人求你，愿不愿在你，谁敢相强。
miào yù xiào le yī xiào jiào dào pó fén xiāng zài xiāng zi lǐ zhǎo chū shā pán jī jià shū le fú mìng xiù yān xíng lǐ zhù gào bì qǐ lái tóng miào yù fú zhe jī
”妙玉笑了一笑，叫道婆焚香，在箱子里找出沙盘乩架，书了符，命岫烟行礼，祝告毕，起来同妙玉扶着乩。
bù duō shí zhī jiàn nà xian jī jí shū dào
不多时，只见那仙乩疾书道：
ǎi
噫！
lái wú jì qù wú zōng qīng gěng fēng xià yǐ gǔ sōng
来无迹，去无踪，青埂峰下倚古松。
yù zhuī xún shān wàn
欲追寻，山万
zhòng rù wǒ mén lái yī xiào féng
重，入我门来一笑逢。
shū bì tíng le jī
书毕，停了乩。
xiù yān biàn wèn qǐng shì hé xian miào yù dào qǐng de shì guǎi xiān
岫烟便问请是何仙，妙玉道：“请的是拐仙。
xiù yān lù le chū lái qǐng jiào miào yù jiě shí
”岫烟录了出来，请教妙玉解识。
miào yù dào zhè gè kě bù néng lián wǒ yě bù dǒng
妙玉道：“这个可不能，连我也不懂。
nǐ kuài ná qù tā men de cōng míng rén duō zhe lǐ
你快拿去，他们的聪明人多着哩。
xiù yān zhǐ de huí lái
”岫烟只得回来。
jìn rù yuàn zhōng gè rén dōu wèn zěn me yàng le
进入院中，各人都问怎么样了。
xiù yān bù jí xì shuō biàn jiāng suǒ lù jī yǔ dì yǔ li wán
岫烟不及细说，便将所录乩语递与李纨。
zhòng zǐ mèi jí bǎo yù zhēng kàn dōu jiě de shì yī shí yào zhǎo shì zhǎo bu zháo de rán ér diū shì diū bù liǎo de bù zhī jǐ shí bù zhǎo biàn chū lái le
众姊妹及宝玉争看，都解的是：“一时要找是找不着的，然而丢是丢不了的，不知几时不找便出来了。
dàn shì qīng gěng fēng bù zhī zài nà lǐ
但是青埂峰不知在那里？
li wán dào zhè shì xiān jī yǐn yǔ
”李纨道：“这是仙机隐语。
zán men jiā lǐ nà lǐ pǎo chū qīng gěng fēng lái bì shì shuí pà chá chū liào zài yǒu sōng shù de shān zǐ shí dǐ xià yě wèi kě dìng
咱们家里那里跑出青埂峰来，必是谁怕查出，撂在有松树的山子石底下，也未可定。
dú shì rù wǒ mén lái zhè jù dào dǐ shì rù shéi de mén ne
独是‘入我门来’这句，到底是入谁的门呢？
dài yù dào bù zhī qǐng de shì shuí
”黛玉道：“不知请的是谁！
xiù yān dào guǎi xiān
”岫烟道：“拐仙。
tàn chūn dào ruò shì xiān jiā de mén biàn nàn rù le
”探春道：“若是仙家的门，便难入了。
xí rén xīn lǐ zháo máng biàn bǔ fēng zhuō yǐng de hùn zhǎo méi yī kuài shí dǐ xià bù zhǎo dào zhǐ shì méi yǒu
袭人心里着忙，便捕风捉影的混找，没一块石底下不找到，只是没有。
huí dào yuàn zhōng bǎo yù yě bù wèn yǒu wú zhǐ guǎn shǎ xiào
回到院中，宝玉也不问有无，只管傻笑。
shè yuè zháo jí dào xiǎo zǔ zōng
麝月着急道：“小祖宗！
nǐ dào dǐ shì nà lǐ diū de shuō míng le wǒ men jiù shì shòu zuì yě zài míng chù a
你到底是那里丢的，说明了，我们就是受罪也在明处啊。
bǎo yù xiào dào wǒ shuō wài tou diū de nǐ men yòu bù yī
”宝玉笑道：“我说外头丢的，你们又不依。
nǐ rú jīn wèn wǒ wǒ zhī dào me
你如今问我，我知道么！
li wán tàn chūn dào jīn ér cóng zǎo qǐ nào qǐ yǐ dào sān gēng lái de tiān le
”李纨探春道：“今儿从早起闹起，已到三更来的天了。
nǐ qiáo lín mèi mei yǐ jīng zhǎng bú zhù gè zì qù le
你瞧林妹妹已经掌不住，各自去了。
wǒ men yě gāi xiē xiē r le míng ér zài nào ba
我们也该歇歇儿了，明儿再闹罢。
shuō zhe dà jiā sàn qù
”说着，大家散去。
bǎo yù jí biàn shuì xià
宝玉即便睡下。
kě lián xí rén děng kū yī huí xiǎng yī huí yī yè wú mián
可怜袭人等哭一回，想一回，一夜无眠。
zàn qiě bù tí
暂且不提。
qiě shuō dài yù xiān zì huí qù xiǎng qǐ jīn shí de jiù huà lái fǎn zì xǐ huan xīn lǐ shuō dào hé shàng dào shì de huà zhēn gè xìn bù dé
且说黛玉先自回去，想起金石的旧话来，反自喜欢，心里说道：“和尚道士的话真个信不得。
guǒ zhēn jīn yù yǒu yuán bǎo yù rú hé néng bǎ zhè yù diū le ne
果真金玉有缘，宝玉如何能把这玉丢了呢。
huò zhě yīn wǒ zhī shì chāi sàn tā men de jīn yù yě wèi kě zhī
或者因我之事，拆散他们的金玉，也未可知。
xiǎng le bàn tiān gèng jué ān xīn bǎ zhè yì tiān de láo fá jìng bù lǐ huì chóng xīn dào kàn qǐ shū lái
”想了半天，更觉安心，把这一天的劳乏竟不理会，重新倒看起书来。
zǐ juān dào jué shēn juàn lián cuī dài yù shuì xià
紫鹃倒觉身倦，连催黛玉睡下。
dài yù suī tǎng xià yòu xiǎng dào hǎi táng huā shàng shuō zhè kuài yù yuán shì tāi lǐ dài lái de fēi bǐ xún cháng zhī wù lái qù zì yǒu guān xì
黛玉虽躺下，又想到海棠花上，说“这块玉原是胎里带来的，非比寻常之物，来去自有关系。
ruò shì zhè huā zhǔ hǎo shì ne bù gāi shī le zhè yù ya
若是这花主好事呢，不该失了这玉呀？
kàn lái cǐ huā kāi de bù xiáng mò fēi tā yǒu bù jí zhī shì
看来此花开的不祥，莫非他有不吉之事？
bù jué yòu shāng qǐ xīn lái
”不觉又伤起心来。
yòu zhuǎn xiǎng dào xǐ shì shàng tou cǐ huā yòu shì yīng kāi cǐ yù yòu shì yīng shī rú cǐ yī bēi yī xǐ zhí xiǎng dào wǔ gēng fāng shuì zháo
又转想到喜事上头，此花又似应开，此玉又似应失，如此一悲一喜，直想到五更，方睡着。
cì rì wáng fū rén děng zǎo pài rén dào dàng pù lǐ qù chá wèn fèng jie àn zhōng shè fǎ zhǎo xún
次日，王夫人等早派人到当铺里去查问，凤姐暗中设法找寻。
yī lián nào le jǐ tiān zǒng wú xià luò
一连闹了几天，总无下落。
hái xǐ gǔ mǔ gǔ zhèng wèi zhī
还喜贾母贾政未知。
xí rén děng měi rì tí xīn diào dǎn bǎo yù yě hǎo jǐ tiān bù shàng xué zhǐ shì zhèng zhèng de bù yán bù yǔ méi xīn méi xù de
袭人等每日提心吊胆，宝玉也好几天不上学，只是怔怔的，不言不语，没心没绪的。
wáng fū rén zhǐ zhī tā yīn shī yù ér qǐ yě bù dà zhuó yì
王夫人只知他因失玉而起，也不大着意。
nà rì zhèng zài nà mèn hū jiàn gǔ liǎn jìn lái qǐng ān xī xī de xiào dào jīn rì tīng de jūn jī gǔ yǔ cūn dǎ fā rén lái gào sù èr lǎo ye shuō jiù tài yé shēng le nèi gé dà xué shì fèng zhǐ lái jīng yǐ dìng míng nián zhēng yuè èr shí rì xuān má
那日正在纳闷，忽见贾琏进来请安，嘻嘻的笑道：“今日听得军机贾雨村打发人来告诉二老爷说，舅太爷升了内阁大学士，奉旨来京，已定明年正月二十日宣麻。
yǒu sān bǎi lǐ de wén shū qù le xiǎng jiù tài yé zhòu yè zǎn xíng bàn ge duō yuè jiù yào dào le
有三百里的文书去了，想舅太爷昼夜趱行，半个多月就要到了。
zhí ér tè lái huí tài tài zhī dào
侄儿特来回太太知道。
wáng fū rén tīng shuō biàn huān xǐ fēi cháng
”王夫人听说，便欢喜非常。
zhèng xiǎng niáng jiā rén shǎo xuē yí mā jiā yòu shuāi bài le xiōng dì yòu zài wài rèn zhào yìng bù zháo
正想娘家人少，薛姨妈家又衰败了，兄弟又在外任，照应不着。
jīn rì hū tīng xiōng dì bài xiàng huí jīng wáng jiā róng yào jiāng lái bǎo yù dōu yǒu yǐ kào biàn bǎ shī yù de xīn yòu lüè fàng kāi xiē le
今日忽听兄弟拜相回京，王家荣耀，将来宝玉都有倚靠，便把失玉的心又略放开些了。
tiān tiān zhuān wàng xiōng dì lái jīng
天天专望兄弟来京。
hū yì tiān gǔ zhèng jìn lái mǎn liǎn lèi hén chuǎn xū xū de shuō dào nǐ kuài qù bǐng zhī lǎo tài tài jí kè jìn gōng
忽一天，贾政进来，满脸泪痕，喘吁吁的说道：“你快去禀知老太太，即刻进宫。
bù yòng duō rén de shì nǐ fú shì jìn qù
不用多人的，是你伏侍进去。
yīn niáng niáng hū de bào bìng xiàn zài tài jiàn zài wài lì děng tā shuō tài yī yuàn yǐ jīng zòu míng tán jué bù néng yī zhì
因娘娘忽得暴病，现在太监在外立等，他说太医院已经奏明痰厥，不能医治。
wáng fū rén tīng shuō biàn dà kū qǐ lái
”王夫人听说，便大哭起来。
gǔ zhèng dào zhè bu shì kū de shí hòu kuài kuài qù qǐng lǎo tài tài shuō de kuān huǎn xiē bú yào xià huài le lǎo rén jiā
贾政道：“这不是哭的时候，快快去请老太太，说得宽缓些，不要吓坏了老人家。
gǔ zhèng shuō zhe chū lái fēn fù jiā rén cì hou
”贾政说着，出来吩咐家人伺候。
wáng fū rén shōu le lèi qù qǐng gǔ mǔ zhǐ shuō yuán fēi yǒu bìng jìn qù qǐng ān
王夫人收了泪，去请贾母，只说元妃有病，进去请安。
gǔ mǔ niàn fó dào zěn me yòu bìng le
贾母念佛道：“怎么又病了！
qián fān xià de wǒ liǎo bù dé hòu lái yòu dǎ tīng cuò le
前番吓的我了不得，后来又打听错了。
zhè huí qíng yuàn zài cuò le yě ba
这回情愿再错了也罢。
wáng fū rén yī miàn huí dá yī miàn cuī yuān yāng děng kāi xiāng qǔ yī shì chuān dài qǐ lái
”王夫人一面回答，一面催鸳鸯等开箱取衣饰穿戴起来。
wáng fū rén gǎn zhe huí dào zì jǐ fáng zhōng yě chuān dài hǎo le guò lái cì hou
王夫人赶着回到自己房中，也穿戴好了，过来伺候。
yī shí chū tīng shàng jiào jìn gōng
一时出厅上轿进宫。
bù tí
不题。
qiě shuō yuán chūn zì xuǎn le fèng zǎo gōng hòu shèng juàn lóng zhòng shēn tǐ fā fú wèi miǎn jǔ dòng fèi lì
且说元春自选了凤藻宫后，圣眷隆重，身体发福，未免举动费力。
měi rì qǐ jū láo fá shí fā tán jí
每日起居劳乏，时发痰疾。
yīn qián rì shì yàn huí gōng ǒu zhān hán qì gōu qǐ jiù bìng
因前日侍宴回宫，偶沾寒气，勾起旧病。
bù liào cǐ huí shén shǔ lì hài jìng zhì tán qì yōng sè sì zhī jué lěng
不料此回甚属利害，竟至痰气壅塞，四肢厥冷。
yī miàn zòu míng jí zhào tài yī tiáo zhì
一面奏明，即召太医调治。
qǐ zhī tāng yào bù jìn lián yòng tōng guān zhī jì bìng bù jiàn xiào
岂知汤药不进，连用通关之剂，并不见效。
nèi guān yōu lǜ zòu qǐng yù bàn hòu shì
内官忧虑，奏请预办后事。
suǒ yǐ chuán zhǐ mìng gǔ shì jiāo fáng jìn jiàn
所以传旨命贾氏椒房进见。
gǔ mǔ wáng fū rén zūn zhǐ jìn gōng jiàn yuán fēi tán sāi kǒu xián bù néng yán yǔ jiàn le gǔ mǔ zhǐ yǒu bēi qì zhī zhuàng què shǎo yǎn lèi
贾母王夫人遵旨进宫，见元妃痰塞口涎，不能言语，见了贾母，只有悲泣之状，却少眼泪。
gǔ mǔ jìn qián qǐng ān zòu xiē kuān wèi de huà
贾母进前请安，奏些宽慰的话。
shǎo shí gǔ zhèng děng zhí míng dì jìn gōng pín chuán zòu yuán fēi mù bù néng gù jiàn jiàn liǎn sè gǎi biàn
少时贾政等职名递进，宫嫔传奏，元妃目不能顾，渐渐脸色改变。
nèi gōng tài jiàn jí yào zòu wén kǒng pài gè fēi kàn shì jiāo fáng yīn qī wèi biàn jiǔ jī qǐng zài wài gōng cì hou
内宫太监即要奏闻，恐派各妃看视，椒房姻戚未便久羁，请在外宫伺候。
gǔ mǔ wáng fū rén zěn rěn biàn lí wú nài guó jiā zhì dù zhǐ de xià lái yòu bù gǎn tí kū wéi yǒu xīn nèi bēi gǎn
贾母王夫人怎忍便离，无奈国家制度，只得下来，又不敢啼哭，惟有心内悲感。
cháo mén nèi guān yuán yǒu xìn
朝门内官员有信。
bù duō shí zhī jiàn tài jiàn chū lái lì zhuàn qīn tiān jiàn
不多时，只见太监出来，立传钦天监。
gǔ mǔ biàn zhī bù hǎo shàng wèi gǎn dòng
贾母便知不好，尚未敢动。
shāo kè xiǎo tài jiàn chuán yù chū lái shuō jiǎ niáng niang hōng shì
稍刻，小太监传谕出来说：“贾娘娘薨逝。
shì nián jiǎ yín nián shí èr yuè shí bā rì lì chūn yuán fēi hōng rì shì shí èr yuè shí jiǔ rì yǐ jiāo mǎo nián yín yuè cún nián sì shí sān suì
”是年甲寅年十二月十八日立春，元妃薨日是十二月十九日，已交卯年寅月，存年四十三岁。
gǔ mǔ hán bēi qǐ shēn zhǐ de chū gōng shàng jiào huí jiā
贾母含悲起身，只得出宫上轿回家。
gǔ zhèng děng yì yǐ de xìn yí lù bēi qī
贾政等亦已得信，一路悲戚。
dào jiā zhōng xíng fū rén li wán fèng jie bǎo yù děng chū tīng fēn dōng xī yíng zhe gǔ mǔ qǐng le ān bìng gǔ zhèng wáng fū rén qǐng ān dà jiā kū qì
到家中，邢夫人、李纨、凤姐、宝玉等出厅分东西迎着贾母请了安，并贾政王夫人请安，大家哭泣。
bù tí
不题。
cì rì zǎo qǐ fán yǒu pǐn jí de àn guì fēi sāng lǐ jìn nèi qǐng ān kū lín
次日早起，凡有品级的，按贵妃丧礼，进内请安哭临。
gǔ zhèng yòu shì gōng bù suī àn zhào yí zhù bàn lǐ wèi miǎn táng shàng yòu yào zhōu xuán tā xiē tóng shì yòu yào qǐng jiào tā suǒ yǐ liǎng tóu gèng máng fēi bǐ cóng qián tài hòu yǔ zhōu fēi de sāng shì le
贾政又是工部，虽按照仪注办理，未免堂上又要周旋他些，同事又要请教他，所以两头更忙，非比从前太后与周妃的丧事了。
dàn yuán fēi bìng wú suǒ chū wéi shì yuē xián shū guì fēi
但元妃并无所出，惟谥曰“贤淑贵妃”。
cǐ shì wáng jiā zhì dù bù bì duō zhuì
此是王家制度，不必多赘。
zhǐ jiǎng gǔ fǔ zhōng nán nǚ tiān tiān jìn gōng máng de liǎo bù dé
只讲贾府中男女天天进宫，忙的了不得。
xìng xǐ fèng jiě ér jìn rì shēn zi hǎo xiē hái dé chū lái zhào yìng jiā shì yòu yào yù bèi wáng zǐ téng jìn jīng jiē fēng hè xǐ
幸喜凤姐儿近日身子好些，还得出来照应家事，又要预备王子腾进京接风贺喜。
fèng jie bāo xiōng wáng rén zhī dào shū shū rù le nèi gé réng dài jiā juàn lái jīng
凤姐胞兄王仁知道叔叔入了内阁，仍带家眷来京。
fèng jie xīn lǐ xǐ huan biàn yǒu xiē xīn bìng yǒu zhèi xiē niáng jiā de rén yě biàn liào kāi suǒ yǐ shēn zi dào jué bǐ qián hǎo le xiē
凤姐心里喜欢，便有些心病，有这些娘家的人，也便撂开，所以身子倒觉比前好了些。
wáng fū rén kàn jiàn fèng jie zhào jiù bàn shì yòu bǎ dàn zi xiè le yī bàn yòu yǎn jiàn xiōng dì lái jīng zhū shì fàng xīn dào jué ān jìng xiē
王夫人看见凤姐照旧办事，又把担子卸了一半，又眼见兄弟来京，诸事放心，倒觉安静些。
dú yǒu bǎo yù yuán shì wú zhí zhī rén yòu bù niàn shū dài rú xué lǐ zhī tā jiā lǐ yǒu shì yě bù lái guǎn tā
独有宝玉原是无职之人，又不念书，代儒学里知他家里有事，也不来管他；
gǔ zhèng zhèng máng zì rán méi yǒu kòng r chá tā
贾政正忙，自然没有空儿查他。
xiǎng lái bǎo yù chèn cǐ jī huì jìng kě yǔ zǐ mèi men tiān tiān chàng lè bù liào tā zì shī le yù hòu zhōng rì lǎn dài zǒu dòng shuō huà yě hú tú le
想来宝玉趁此机会，竟可与姊妹们天天畅乐，不料他自失了玉后，终日懒怠走动，说话也糊涂了。
bìng gǔ mǔ děng chū mén huí lái yǒu rén jiào tā qù qǐng ān biàn qù
并贾母等出门回来，有人叫他去请安，便去；
méi rén jiào tā tā yě bù dòng
没人叫他，他也不动。
xí rén děng huái zhe guǐ tāi yòu bù gǎn qù zhāo rě tā kǒng tā shēng qì
袭人等怀着鬼胎，又不敢去招惹他，恐他生气。
měi tiān chá fàn duān dào miàn qián biàn chī bù lái yě bú yào
每天茶饭，端到面前便吃，不来也不要。
xí rén kàn zhè guāng jǐng bù xiàng shì yǒu qì jìng xiàng shì yǒu bìng de
袭人看这光景不像是有气，竟像是有病的。
xí rén tōu zhe kòng ér dào xiāo xiāng guǎn gào sù zǐ juān shuō shì èr yé zhè me zhāo qiú gū niáng gěi tā kāi dǎo kāi dǎo
袭人偷着空儿到潇湘馆告诉紫鹃，说是“二爷这么着，求姑娘给他开导开导。
zǐ juān suī jí gào sù dài yù zhǐ yīn dài yù xiǎng zhe qīn shì shàng tou yí dìng shì zì jǐ le rú jīn jiàn le tā fǎn jué bù hǎo yì sī ruò shì tā lái ne yuán shì xiǎo shí zài yī chù de yě nán bù lǐ tā
”紫鹃虽即告诉黛玉，只因黛玉想着亲事上头一定是自己了，如今见了他，反觉不好意思：“若是他来呢，原是小时在一处的，也难不理他；
ruò shuō wǒ qù zhǎo tā duàn duàn shǐ bù dé
若说我去找他，断断使不得。
suǒ yǐ dài yù bù kěn guò lái
”所以黛玉不肯过来。
xí rén yòu bèi dì lǐ qù gào sù tàn chūn
袭人又背地里去告诉探春。
nǎ zhī tàn chūn xīn lǐ míng míng zhī dào hǎi táng kāi de guài yì bǎo yù shī de gèng qí jiē lián zhe yuán fēi jiě jie hōng shì liàng jiā dào bù xiáng rì rì chóu mèn nà yǒu xīn cháng qù quàn bǎo yù
那知探春心里明明知道海棠开得怪异，“宝玉”失的更奇，接连着元妃姐姐薨逝，谅家道不祥，日日愁闷，那有心肠去劝宝玉。
kuàng xiōng mèi men nán nǚ yǒu bié zhǐ hǎo guò lái yī liǎng cì
况兄妹们男女有别，只好过来一两次。
bǎo yù yòu zhōng shì lǎn lǎn de suǒ yǐ yě bù dà cháng lái
宝玉又终是懒懒的，所以也不大常来。
bǎo chāi yě zhī shī yù
宝钗也知失玉。
yīn xuē yí mā nà rì yīng le bǎo yù de qīn shì huí qù biàn gào sù le bǎo chāi
因薛姨妈那日应了宝玉的亲事，回去便告诉了宝钗。
xuē yí mā hái shuō suī shì nǐ yí mā shuō le wǒ hái méi yǒu yìng zhǔn shuō děng nǐ gē ge huí lái zài dìng
薛姨妈还说：“虽是你姨妈说了，我还没有应准，说等你哥哥回来再定。
nǐ yuàn yì bù yuàn yì
你愿意不愿意？
bǎo chāi fǎn zhèng sè de duì mǔ qīn dào mā ma zhè huà shuō cuò le
”宝钗反正色的对母亲道：“妈妈这话说错了。
nǚ hái ér jiā de shì qíng shì fù mǔ zuò zhǔ de
女孩儿家的事情是父母做主的。
rú jīn wǒ fù qīn méi le mā ma yīng gāi zuò zhǔ de zài bù rán wèn gē ge
如今我父亲没了，妈妈应该做主的，再不然问哥哥。
zěn me wèn qǐ wǒ lái
怎么问起我来？
suǒ yǐ xuē yí mā gèng ài xī tā shuō tā suī shì cóng xiǎo jiāo yǎng guàn de què yě shēng lái de zhēn jìng yīn cǐ zài tā miàn qián fǎn bù tí qǐ bǎo yù le
”所以薛姨妈更爱惜他，说他虽是从小娇养惯的，却也生来的贞静，因此在他面前，反不提起宝玉了。
bǎo chāi zì cóng tīng cǐ yī shuō bǎ bǎo yù liǎng gè zì zì rán gèng bù tí qǐ le
宝钗自从听此一说，把“宝玉”两个字自然更不提起了。
rú jīn suī rán tīng jiàn shī le yù xīn lǐ yě shén jīng yí dào bù hǎo wèn zhǐ de tīng páng rén shuō qù jìng xiàng bù yǔ zì jǐ xiāng gān de
如今虽然听见失了玉，心里也甚惊疑，倒不好问，只得听旁人说去，竟像不与自己相干的。
zhǐ yǒu xuē yí mā dǎ fā yā tou guò lái le hǎo jǐ cì wèn xìn
只有薛姨妈打发丫头过来了好几次问信。
yīn tā zì jǐ de ér zi xuē pán de shì jiāo xīn zhǐ děng gē ge jìn jīng biàn hǎo wèi tā chū tuō zuì míng
因他自己的儿子薛蟠的事焦心，只等哥哥进京便好为他出脱罪名；
yòu zhī yuán fēi yǐ hōng suī rán gǔ fǔ máng luàn què de fèng jie hǎo le chū lái lǐ jiā yě bǎ gǔ jiā de shì liào kāi le
又知元妃已薨，虽然贾府忙乱，却得凤姐好了，出来理家，也把贾家的事撂开了。
zhǐ kǔ le xí rén suī rán zài bǎo yù gēn qián dī shēng xià qì de fú shì quàn wèi bǎo yù jìng shì bù dǒng xí rén zhǐ yǒu àn àn de zhe jí ér yǐ
只苦了袭人，虽然在宝玉跟前低声下气的伏侍劝慰，宝玉竟是不懂，袭人只有暗暗的着急而已。
guò le jǐ rì yuán fēi tíng líng qǐn miào gǔ mǔ děng sòng bìn qù le jǐ tiān
过了几日，元妃停灵寝庙，贾母等送殡去了几天。
qǐ zhī bǎo yù yī rì dāi shì yī rì yě bù fā shāo yě bù téng tòng zhǐ shì chī bù xiàng chī shuì bù xiàng shuì shèn zhì shuō huà dōu wú tóu xù
岂知宝玉一日呆似一日，也不发烧，也不疼痛，只是吃不像吃，睡不像睡，甚至说话都无头绪。
nà xí rén shè yuè děng yī fà huāng le huí guò fèng jie jǐ cì
那袭人麝月等一发慌了，回过凤姐几次。
fèng jie bù shí guò lái qǐ xiān dào shì zhǎo bu zháo yù shēng qì rú jīn kàn tā shī hún luò pò de yàng zi zhǐ yǒu rì rì qǐng yī tiáo zhì
凤姐不时过来，起先道是找不着玉生气，如今看他失魂落魄的样子，只有日日请医调治。
jiān yào chī le hǎo jǐ jì zhǐ yǒu tiān bìng de méi yǒu jiǎn bìng de
煎药吃了好几剂，只有添病的，没有减病的。
jí zhì wèn tā nà lǐ bù shū fú bǎo yù yě bù shuō chū lái
及至问他那里不舒服，宝玉也不说出来。
zhí zhì yuán fēi shì bì gǔ mǔ diàn jì bǎo yù qīn zì dào yuán kàn shì
直至元妃事毕，贾母惦记宝玉，亲自到园看视。
wáng fū rén yě suí guò lái
王夫人也随过来。
xí rén děng máng jiào bǎo yù jiē qù qǐng ān
袭人等忙叫宝玉接去请安。
bǎo yù suī shuō shì bìng měi rì yuán qǐ lái xíng dòng jīn rì jiào tā jiē gǔ mǔ qù tā yī rán réng shì qǐng ān wéi shì xí rén zài páng fú zhe zhǐ jiào
宝玉虽说是病，每日原起来行动，今日叫他接贾母去，他依然仍是请安，惟是袭人在旁扶着指教。
gǔ mǔ kàn le biàn dào wǒ de r wǒ dǎ liàng nǐ zěn me bìng zhe gù cǐ guò lái qiáo nǐ
贾母看了，便道：“我的儿，我打谅你怎么病着，故此过来瞧你。
jīn nǐ yī jiù de mú yàng r wǒ de xīn fàng le hǎo xiē
今你依旧的模样儿，我的心放了好些。
wáng fū rén yě zì rán shì kuān xīn de
”王夫人也自然是宽心的。
dàn bǎo yù bìng bù huí dá zhǐ guǎn xī xī de xiào
但宝玉并不回答，只管嘻嘻的笑。
gǔ mǔ děng jìn wū zuò xia wèn tā de huà xí rén jiào yī jù tā shuō yī jù dà bù shì wǎng cháng zhí shì yí gè shǎ zi shì de
贾母等进屋坐下，问他的话，袭人教一句，他说一句，大不似往常，直是一个傻子似的。
gǔ mǔ yù kàn yù yí biàn shuō wǒ cái jìn lái kàn shí bú jiàn yǒu shén me bìng rú jīn xì xì yī qiáo zhè bìng guǒ rán bù qīng jìng shì shén hún shī sàn de yàng zi
贾母愈看愈疑，便说：“我才进来看时，不见有什么病，如今细细一瞧，这病果然不轻，竟是神魂失散的样子。
dào dǐ yīn shén me qǐ de ne
到底因什么起的呢？
wáng fū rén zhī shì nán mán yòu qiáo qiáo xí rén guài kě lián de yàng zi zhǐ de biàn yī zhe bǎo yù xiān qián de huà jiāng nà wǎng nán ān wáng fǔ lǐ qù tīng xì shí diū le zhè kuài yù de huà qiāo qiāo de gào sù le yī biàn
”王夫人知事难瞒，又瞧瞧袭人怪可怜的样子，只得便依着宝玉先前的话，将那往南安王府里去听戏时丢了这块玉的话，悄悄的告诉了一遍。
xīn lǐ yě páng huáng de hěn shēng kǒng gǔ mǔ zháo jí bìng shuō xiàn zài zhe rén zài sì xià lǐ zhǎo xún qiú qiān wèn guà dōu shuō zài dàng pù lǐ zhǎo shào bù dé zhǎo zháo de
心里也彷徨的很，生恐贾母着急，并说：“现在着人在四下里找寻，求签问卦，都说在当铺里找，少不得找着的。
gǔ mǔ tīng le jí de zhàn qǐ lái yǎn lèi zhí liú shuō dào zhè jiàn yù rú hé shì diū de de
”贾母听了，急得站起来，眼泪直流，说道：“这件玉如何是丢得的！
nǐ men tè bù dǒng shì le nán dào lǎo yé yě shì liào kāi shǒu de bù chéng
你们忒不懂事了，难道老爷也是撂开手的不成！
wáng fū rén zhī gǔ mǔ shēng qì jiào xí rén děng guì xià zì jǐ liǎn róng dī shǒu huí shuō xí fù kǒng lǎo tài tài zháo jí lǎo yé shēng qì dōu méi gǎn huí
”王夫人知贾母生气，叫袭人等跪下，自己敛容低首回说：“媳妇恐老太太着急老爷生气，都没敢回。
gǔ mǔ hāi dào zhè shì bǎo yù de mìng gēn zi
”贾母咳道：“这是宝玉的命根子。
yīn diū le suǒ yǐ tā shì zhè me shī hún sàng pò de
因丢了，所以他是这么失魂丧魄的。
hái liǎo de
还了得！
kuàng shì zhè yù mǎn chéng lǐ dōu zhī dào shuí jiǎn le qù biàn jiào nǐ men zhǎo chū lái me
况是这玉满城里都知道，谁捡了去便叫你们找出来么！
jiào rén kuài kuài qǐng lǎo ye wǒ yǔ tā shuō
叫人快快请老爷，我与他说。
nà shí xià de wáng fū rén xí rén děng jù āi gào dào lǎo tài tài zhè yī shēng qì huí lái lǎo yé gèng liǎo bù dé le
”那时吓得王夫人袭人等俱哀告道：“老太太这一生气，回来老爷更了不得了。
xiàn zài bǎo yù bìng zhe jiāo gěi wǒ men jìn mìng de zhǎo lái jiù shì le
现在宝玉病着，交给我们尽命的找来就是了。
gǔ mǔ dào nǐ men pà lǎo yé shēng qì yǒu wǒ ne
”贾母道：“你们怕老爷生气，有我呢。
biàn jiào shè yuè chuán rén qù qǐng bù yī shí chuán jìn huà lái shuō lǎo yé xiè kè qù le
”便叫麝月传人去请，不一时传进话来，说：“老爷谢客去了。
gǔ mǔ dào bù yòng tā yě shǐ de
”贾母道：“不用他也使得。
nǐ men biàn shuō wǒ shuō de huà zàn qiě yě bù yòng zé fá xià rén wǒ biàn jiào liǎn r lái xiě chū shǎng gé xuán zài qián rì jīng guò de dì fāng biàn shuō yǒu rén jiǎn de sòng lái zhě qíng yuàn sòng yín yī wàn liǎng rú yǒu zhī rén jiǎn de sòng xìn zhǎo de zhě sòng yín wǔ qiān liǎng
你们便说我说的话，暂且也不用责罚下人，我便叫琏儿来写出赏格，悬在前日经过的地方，便说有人捡得送来者，情愿送银一万两，如有知人捡得送信找得者，送银五千两。
rú zhēn yǒu le bù kě lìn xī yín zi
如真有了，不可吝惜银子。
zhè me yī zhǎo shào bù dé jiù zhǎo chū lái le
这么一找，少不得就找出来了。
ruò shì kào zhe zán men jiā jǐ gè rén zhǎo jiù zhǎo yī bèi zi yě bù néng de
若是靠着咱们家几个人找，就找一辈子，也不能得。
wáng fū rén yě bù gǎn zhí yán
”王夫人也不敢直言。
gǔ mǔ chuán huà gào sù gǔ liǎn jiào tā sù bàn qù le
贾母传话告诉贾琏，叫他速办去了。
gǔ mǔ biàn jiào rén jiāng bǎo yù dòng yòng zhī wù dōu bān dào wǒ nà lǐ qù zhǐ pài xí rén qiū wén gēn guò lái yú zhě réng liú yuán nèi kàn wū zi
贾母便叫人：“将宝玉动用之物都搬到我那里去，只派袭人秋纹跟过来，余者仍留园内看屋子。
bǎo yù tīng le zhōng bù yán yǔ zhǐ shì shǎ xiào
”宝玉听了，终不言语，只是傻笑。
gǔ mǔ biàn xié le bǎo yù qǐ shēn xí rén děng chān fú chū yuán
贾母便携了宝玉起身，袭人等搀扶出园。
huí dào zì jǐ fáng zhōng jiào wáng fū rén zuò xia kàn rén shōu shí lǐ jiān wū nèi ān zhì biàn duì wáng fū rén dào nǐ zhī dào wǒ de yì sī me
回到自己房中，叫王夫人坐下，看人收拾里间屋内安置，便对王夫人道：“你知道我的意思么？
wǒ wèi de yuán lǐ rén shǎo yí hóng yuàn lǐ de huā shù hū wèi hū kāi yǒu xiē qí guài
我为的园里人少，怡红院里的花树忽萎忽开，有些奇怪。
tóu lǐ zhàng zhe yí kuài yù néng chú xié suì rú jīn cǐ yù diū le shēng kǒng xié qì yì qīn gù wǒ dài tā guò lái yī kuài er zhù zhe
头里仗着一块玉能除邪祟，如今此玉丢了，生恐邪气易侵，故我带他过来一块儿住着。
zhè jǐ tiān yě bù yòng jiào tā chū qù dài fū lái jiù zài zhè lǐ qiáo
这几天也不用叫他出去，大夫来就在这里瞧。
wáng fū rén tīng shuō biàn jiē kǒu dào lǎo tài tài xiǎng de zì rán shì
”王夫人听说，便接口道：“老太太想的自然是。
rú jīn bǎo yù tóng zhe lǎo tài tài zhù le lǎo tài tài fú qì dà bù lùn shén me dōu yā zhù le
如今宝玉同着老太太住了，老太太福气大，不论什么都压住了。
gǔ mǔ dào shén me fú qì bù guò wǒ wū lǐ gān jìng xiē jīng juàn yě duō dōu kě yǐ niàn niàn dìng dìng xīn shén
”贾母道：“什么福气，不过我屋里干净些，经卷也多，都可以念念定定心神。
nǐ wèn bǎo yù hǎo bù hǎo
你问宝玉好不好？
nà bǎo yù jiàn wèn zhǐ shì xiào
”那宝玉见问，只是笑。
xí rén jiào tā shuō hǎo bǎo yù yě jiù shuō hǎo
袭人叫他说“好”，宝玉也就说“好”。
wáng fū rén jiàn le zhè bān guāng jǐng wèi miǎn luò lèi zài gǔ mǔ zhè lǐ bù gǎn chū shēng
王夫人见了这般光景，未免落泪，在贾母这里，不敢出声。
gǔ mǔ zhī wáng fū rén zháo jí biàn shuō dào nǐ huí qù ba zhè lǐ yǒu wǒ tiáo tíng tā
贾母知王夫人着急，便说道：“你回去罢，这里有我调停他。
wǎn shàng lǎo yé huí lái gào sù tā bù bì jiàn wǒ bù xǔ yán yǔ jiù shì le
晚上老爷回来，告诉他不必见我，不许言语就是了。
wáng fū rén qù hòu gǔ mǔ jiào yuān yāng zhǎo xiē ān shén dìng pò de yào àn fāng chī le
”王夫人去后，贾母叫鸳鸯找些安神定魄的药，按方吃了。
bù tí
不题。
qiě shuō gǔ zhèng dàng wǎn huí jiā zài chē nèi tīng jiàn dào er shàng rén shuō dào rén yào fā cái yě róng yì de hěn
且说贾政当晚回家，在车内听见道儿上人说道：“人要发财也容易的很。
nà gè wèn dào zěn me jiàn de
”那个问道：“怎么见得？
zhè gè rén yòu dào jīn rì tīng jiàn róng fǔ lǐ diū le shén me gē ér de yù le tiē zhe zhāo tiē r shàng tou xiě zhe yù de dà xiǎo shì yàng yán sè shuō yǒu rén jiǎn le sòng qù jiù gěi yī wàn liǎng yín zi
”这个人又道：“今日听见荣府里丢了什么哥儿的玉了，贴着招帖儿，上头写着玉的大小式样颜色，说有人捡了送去，就给一万两银子；
sòng xìn de huán gěi wǔ qiān ne
送信的还给五千呢。
gǔ zhèng suī wèi tīng de rú cǐ zhēn qiè xīn lǐ chà yì jí máng gǎn huí biàn jiào mén shàng de rén wèn qǐ nà shì lái
”贾政虽未听得如此真切，心里诧异，急忙赶回，便叫门上的人问起那事来。
mén shàng de rén bǐng dào nú cái tóu lǐ yě bù zhī dào jīn ér shǎng wǔ liǎn èr yé chuán chū lǎo tài tài de huà jiào rén qù tiē tiè r cái zhī dào de
门上的人禀道：“奴才头里也不知道，今儿晌午琏二爷传出老太太的话，叫人去贴帖儿，才知道的。
gǔ zhèng biàn tàn qì dào jiā dào gāi shuāi piān shēng yǎng zhè me yí gè niè zhàng
”贾政便叹气道：“家道该衰，偏生养这么一个孽障！
cái yǎng tā de shí hòu mǎn jiē de yáo yán gé le shí jǐ nián lüè hǎo le xiē zhè huì zǐ yòu dà zhāng xiǎo yù de zhǎo yù chéng hé dào lǐ
才养他的时候满街的谣言，隔了十几年略好了些，这会子又大张晓谕的找玉，成何道理！
shuō zhe máng zǒu jìn lǐ tou qù wèn wáng fū rén
”说着，忙走进里头去问王夫人。
wáng fū rén biàn yī wú yī shí de gào sù
王夫人便一五一十的告诉。
gǔ zhèng zhī shì lǎo tài tài de zhǔ yì yòu bù gǎn wéi ào zhǐ bào yuàn wáng fū rén jǐ jù
贾政知是老太太的主意，又不敢违拗，只抱怨王夫人几句。
yòu zǒu chū lái jiào mán zhe lǎo tài tài bèi dì lǐ jiē le zhè gè tiè r xià lái
又走出来，叫瞒着老太太，背地里揭了这个帖儿下来。
qǐ zhī zǎo yǒu nèi xiē yóu shǒu hào xián de rén jiē le qù le
岂知早有那些游手好闲的人揭了去了。
guò le xiē shí jìng yǒu rén dào róng fǔ mén shàng kǒu chēng sòng yù lái
过了些时，竟有人到荣府门上，口称送玉来。
jiā nèi rén men tīng jiàn xǐ huan de liǎo bù dé biàn shuō ná lái wǒ gěi nǐ huí qù
家内人们听见，喜欢的了不得，便说：“拿来，我给你回去。
nà rén biàn huái nèi tāo chū shǎng gé lái zhǐ gěi mén shàng rén qiáo zhè bu shì nǐ fǔ shàng de tiě zǐ me xiě míng sòng yù lái de gěi yín yī wàn liǎng
”那人便怀内掏出赏格来，指给门上人瞧，“这不是你府上的帖子么，写明送玉来的给银一万两。
èr tài yé nǐ men zhè huì zǐ qiáo wǒ qióng huí lái wǒ dé le yín zi jiù shì gè cái zhǔ le
二太爷，你们这会子瞧我穷，回来我得了银子，就是个财主了。
bié zhè me dài lǐ bù lǐ de
别这么待理不理的。
mén shàng tīng tā huà tóu lái de yìng shuō dào nǐ dào dǐ lüè gěi wǒ qiáo yī qiáo wǒ hǎo gěi nǐ huí qù
”门上听他话头来得硬，说道：“你到底略给我瞧一瞧，我好给你回去。
nà rén chū dào bù kěn hòu lái tīng rén shuō de yǒu lǐ biàn tāo chū nà yù tuō zài zhǎng zhōng yī yáng shuō zhè shì bú shì
”那人初倒不肯，后来听人说得有理，便掏出那玉，托在掌中一扬说：“这是不是？
zhòng jiā rén yuán shì zài wài fú yì zhǐ zhī yǒu yù yě bù cháng jiàn jīn rì cái kàn jiàn zhè yù de mú yàng r le
”众家人原是在外服役，只知有玉，也不常见，今日才看见这玉的模样儿了。
jí máng pǎo dào lǐ tou qiǎng tóu bào shì de
急忙跑到里头，抢头报似的。
nà rì gǔ zhèng gǔ shè chū mén zhǐ yǒu gǔ liǎn zài jiā
那日贾政贾赦出门，只有贾琏在家。
zhòng rén huí míng gǔ liǎn hái xì wèn zhēn bù zhēn
众人回明，贾琏还细问真不真。
mén shàng rén kǒu chēng qīn yǎn jiàn guò zhǐ shì bù gěi nú cái yào jiàn zhǔ zi yī shǒu jiāo yín yī shǒu jiāo yù
门上人口称：“亲眼见过，只是不给奴才，要见主子，一手交银，一手交玉。
gǔ liǎn què yě xǐ huan máng qù bǐng zhī wáng fū rén jí biàn huí míng gǔ mǔ
”贾琏却也喜欢，忙去禀知王夫人，即便回明贾母。
bǎ gè xí rén lè de hé zhǎng niàn fó
把个袭人乐得合掌念佛。
gǔ mǔ bìng bù gǎi kǒu yī dié lián shēng kuài jiào liǎn r qǐng nà rén dào shū fáng nèi zuò xia jiāng yù qǔ lái yī kàn jí biàn sòng yín
贾母并不改口，一叠连声：“快叫琏儿请那人到书房内坐下，将玉取来一看，即便送银。
gǔ liǎn yī yán qǐng nà rén jìn lái dāng kè dài tā yòng hǎo yán dào xiè yào jiè zhè yù sòng dào lǐ tou běn rén jiàn le xiè yín fēn lí bù duǎn
”贾琏依言，请那人进来当客待他，用好言道谢：“要借这玉送到里头，本人见了，谢银分厘不短。
nà rén zhǐ de jiāng yí gè hóng chóu zi bāo r sòng guò qù
”那人只得将一个红绸子包儿送过去。
gǔ liǎn dǎ kāi yī kàn kě bú shì nà yí kuài jīng yíng měi yù ma
贾琏打开一看，可不是那一块晶莹美玉吗。
gǔ liǎn sù xī yuán bù lǐ lùn jīn rì dào yào kàn kàn kàn le bàn rì shàng miàn de zì yě fǎng fú rèn de chū lái shén me chú xié suì děng zì
贾琏素昔原不理论，今日倒要看看，看了半日，上面的字也仿佛认得出来，什么“除邪祟“等字。
gǔ liǎn kàn le xǐ zhī bù shèng biàn jiào jiā rén cì hou máng máng de sòng yǔ gǔ mǔ wáng fū rén rèn qù
贾琏看了，喜之不胜，便叫家人伺候，忙忙的送与贾母王夫人认去。
zhè huì zǐ jīng dòng le hé jiā de rén dōu děng zhe zhēng kàn
这会子惊动了合家的人，都等着争看。
fèng jie jiàn gǔ liǎn jìn lái biàn pī shǒu duó qù bù gǎn xiān kàn sòng dào gǔ mǔ shǒu lǐ
凤姐见贾琏进来，便劈手夺去，不敢先看，送到贾母手里。
gǔ liǎn xiào dào nǐ zhè me yī diǎn er shì hái bù jiào wǒ xiàn gōng ne
贾琏笑道：“你这么一点儿事还不叫我献功呢。
gǔ mǔ dǎ kāi kàn shí zhī jiàn nà yù bǐ xiān qián hūn àn le hǎo xiē
”贾母打开看时，只见那玉比先前昏暗了好些。
yī miàn cā mō yuān yāng ná shàng yǎn jìng r lái dài zhe yī qiáo shuō qí guài zhè kuài yù dǎo shì de zěn me bǎ tóu lǐ de bǎo sè dōu méi le ne
一面擦摸，鸳鸯拿上眼镜儿来，戴着一瞧，说：“奇怪，这块玉倒是的，怎么把头里的宝色都没了呢？
wáng fū rén kàn le yī huì zi yě rèn bù chū biàn jiào fèng jie guò lái kàn
”王夫人看了一会子，也认不出，便叫凤姐过来看。
fèng jie kàn le dào xiàng dào xiàng zhǐ shì yán sè bù dà duì
凤姐看了道：“像倒像，只是颜色不大对。
bù rú jiào bǎo xiōng dì zì jǐ yī kàn jiù zhī dào le
不如叫宝兄弟自己一看就知道了。
xí rén zài páng yě kàn zhe wèi bì shì nà yí kuài zhǐ shì pàn de de xīn shèng yě bù gǎn shuō chū bù xiàng lái
”袭人在旁也看着未必是那一块，只是盼得的心盛，也不敢说出不像来。
fèng jie yú shì cóng gǔ mǔ shǒu zhōng jiē guò lái tóng zhe xí rén ná lái gěi bǎo yù qiáo
凤姐于是从贾母手中接过来，同着袭人拿来给宝玉瞧。
zhè shí bǎo yù zhèng shuì zháo cái xǐng
这时宝玉正睡着才醒。
fèng jie gào sù dào nǐ de yù yǒu le
凤姐告诉道：“你的玉有了。
bǎo yù shuì yǎn méng lóng jiē zài shǒu lǐ yě méi qiáo biàn wǎng dì shàng yī liào dào nǐ men yòu lái hōng wǒ le
”宝玉睡眼朦胧，接在手里也没瞧，便往地上一撂道：“你们又来哄我了。
shuō zhe zhǐ shì lěng xiào
”说着只是冷笑。
fèng jie lián máng shi qǐ lái dào zhè yě qí le zěn me nǐ méi qiáo jiù zhī dào ne
凤姐连忙拾起来，道：“这也奇了，怎么你没瞧就知道呢。
bǎo yù yě bù dá yán zhǐ guǎn xiào
”宝玉也不答言，只管笑。
wáng fū rén yě jìn wū lǐ lái le jiàn tā zhè yàng biàn dào zhè bu yòng shuō le
王夫人也进屋里来了，见他这样，便道：“这不用说了。
tā nà yù yuán shì tāi lǐ dài lái de yī zhǒng gǔ guài dōng xī zì rán tā yǒu dào li
他那玉原是胎里带来的一种古怪东西，自然他有道理。
xiǎng lái zhè gè bì shì rén jiàn le tiè r zhào yàng zuò de
想来这个必是人见了帖儿照样做的。
dà jiā cǐ shí huǎng rán dà wù
”大家此时恍然大悟。
gǔ liǎn zài wài jiān wū lǐ tīng jiàn zhè huà biàn shuō dào jì bú shì kuài ná lái gěi wǒ wèn wèn tā qù rén jiā zhè yàng shì tā gǎn lái guǐ hùn
贾琏在外间屋里听见这话，便说道：“既不是，快拿来给我问问他去，人家这样事，他敢来鬼混。
gǔ mǔ hē zhù dào liǎn r ná le qù gěi tā jiào tā qù ba
”贾母喝住道：“琏儿，拿了去给他，叫他去罢。
nà yě shì qióng jí le de rén méi fǎ ér le suǒ yǐ jiàn wǒ men jiā yǒu zhè yàng shì tā biàn xiǎng zhe zhuàn jǐ gè qián yě shì yǒu de
那也是穷极了的人没法儿了，所以见我们家有这样事，他便想着赚几个钱也是有的。
rú jīn bái bái de huā le qián nòng le zhè gè dōng xī yòu jiào zán men rèn chū lái le
如今白白的花了钱弄了这个东西，又叫咱们认出来了。
yī zhe wǒ bú yào nán wéi tā bǎ zhè yù hái tā shuō bú shì wǒ men de shǎng gěi tā jǐ liǎng yín zi
依着我不要难为他，把这玉还他，说不是我们的，赏给他几两银子。
wài tou de rén zhī dào le cái kěn yǒu xìn r jiù sòng lái ne
外头的人知道了，才肯有信儿就送来呢。
ruò shì nán wéi le zhè yī gè rén jiù yǒu zhēn de rén jiā yě bù gǎn ná lái le
若是难为了这一个人，就有真的，人家也不敢拿来了。
gǔ liǎn dā yìng chū qù
”贾琏答应出去。
nà rén hái děng zhe ne bàn rì bú jiàn rén lái zhèng zài nà lǐ xīn lǐ fā xū zhī jiàn gǔ liǎn qì fèn zǒu chū lái le
那人还等着呢，半日不见人来，正在那里心里发虚，只见贾琏气忿走出来了。
wèi zhī hé rú xià huí fēn jiě
未知何如，下回分解。