第九十七回 — 红楼梦 — 曹雪芹

lín dài yù fén gǎo duàn chī qíng xuē bǎo chāi chū guī chéng dà lǐ

林黛玉焚稿断痴情薛宝钗出闺成大礼

huà shuō dài yù dào xiāo xiāng guǎn mén kǒu zǐ juān shuō le yī jù huà gēng dòng le xīn yī shí tǔ chū xuè lái jī hū yūn dǎo

话说黛玉到潇湘馆门口，紫鹃说了一句话，更动了心，一时吐出血来，几乎晕倒。

kuī le hái tóng zhe qiū wén liǎng gè rén wǎn fú zhe dài yù dào wū lǐ lái

亏了还同着秋纹，两个人挽扶着黛玉到屋里来。

nà shí qiū wén qù hòu zǐ juān xuě yàn shǒu zhe jiàn tā jiàn jiàn sū xǐng guò lái wèn zǐ juān dào nǐ men shǒu zhe kū shén me

那时秋纹去后，紫鹃雪雁守着，见他渐渐苏醒过来，问紫鹃道：“你们守着哭什么？

zǐ juān jiàn tā shuō huà míng bái dào fàng le xīn le yīn shuō gū niáng gāng cái dǎ lǎo tài tài nà biān huí lái shēn shàng jué zhe bù dà hǎo hu de wǒ men méi le zhǔ yì suǒ yǐ kū le

”紫鹃见他说话明白，倒放了心了，因说：“姑娘刚才打老太太那边回来，身上觉着不大好，唬的我们没了主意，所以哭了。

dài yù xiào dào wǒ nà lǐ jiù néng gòu sǐ ne

”黛玉笑道：“我那里就能够死呢。

zhè yī jù huà méi wán yòu chuǎn chéng yī chù

”这一句话没完，又喘成一处。

yuán lái dài yù yīn jīn rì tīng de bǎo yù bǎo chāi de shì qíng zhè běn shì tā shù nián de xīn bìng yī shí jí nù suǒ yǐ mí huò le běn xìng

原来黛玉因今日听得宝玉宝钗的事情，这本是他数年的心病，一时急怒，所以迷惑了本性。

jí zhì huí lái tǔ le zhè yī kǒu xuè xīn zhōng què jiàn jiàn de míng bái guò lái bǎ tóu lǐ de shì yī zì yě bú jì dé le

及至回来吐了这一口血，心中却渐渐的明白过来，把头里的事一字也不记得了。

zhè huì zǐ jiàn zǐ juān kū fāng mó hú xiǎng qǐ shǎ dà jiě de huà lái cǐ shí fǎn bù shāng xīn wéi qiú sù sǐ yǐ wán cǐ zhài

这会子见紫鹃哭，方模糊想起傻大姐的话来，此时反不伤心，惟求速死，以完此债。

zhè lǐ zǐ juān xuě yàn zhǐ de shǒu zhe xiǎng yào gào sù rén qù pà yòu xiàng shàng cì zhāo de fèng jiě ér shuō tā men shī jīng dǎ guài de

这里紫鹃雪雁只得守着，想要告诉人去，怕又像上次招得凤姐儿说他们失惊打怪的。

nǎ zhī qiū wén huí qù shén qíng huāng jù

那知秋纹回去，神情慌遽。

zhèng zhí gǔ mǔ shuì qǐ zhōng jiào lái kàn jiàn zhè bān guāng jǐng biàn wèn zěn me le

正值贾母睡起中觉来，看见这般光景，便问怎么了。

qiū wén xià de lián máng bǎ gāng cái de shì huí le yī biàn

秋纹吓的连忙把刚才的事回了一遍。

gǔ mǔ dà jīng shuō zhè hái liǎo dé

贾母大惊说：“这还了得！

lián máng zhe rén jiào le wáng fū rén fèng jie guò lái gào sù le tā pó xí liǎng gè

”连忙着人叫了王夫人凤姐过来，告诉了他婆媳两个。

fèng jie dào wǒ dōu zhǔ fù dào le zhè shì shén me rén zǒu le fēng ne

凤姐道：“我都嘱咐到了，这是什么人走了风呢。

zhè bu gèng shì yī jiàn nán shì le ma

这不更是一件难事了吗。

gǔ mǔ dào qiě bié guǎn nèi xiē xiān qiáo qiáo qù shì zěn me yàng le

贾母道：“且别管那些，先瞧瞧去是怎么样了。

shuō zhe biàn qǐ shēn dài zhe wáng fū rén fèng jie děng guò lái kàn shì

”说着便起身带着王夫人凤姐等过来看视。

jiàn dài yù yán sè rú xuě bìng wú yì diǎn xuè sè shén qì hūn chén qì xī wēi xì

见黛玉颜色如雪，并无一点血色，神气昏沉，气息微细。

bàn rì yòu ké sòu le yī zhèn yā tou dì le tán hé tǔ chū dōu shì tán zhōng dài xuè de

半日又咳嗽了一阵，丫头递了痰盒，吐出都是痰中带血的。

dà jiā dōu huāng le

大家都慌了。

zhī jiàn dài yù wēi wēi zhēng yǎn kàn jiàn gǔ mǔ zài tā páng biān biàn chuǎn xū xū de shuō dào lǎo tài tài nǐ bái téng le wǒ le

只见黛玉微微睁眼，看见贾母在他旁边，便喘吁吁的说道：“老太太，你白疼了我了！

gǔ mǔ yī wén cǐ yán shí fēn nán shòu biàn dào hǎo hái zi nǐ yǎng zhe ba bù pà de

”贾母一闻此言，十分难受，便道：“好孩子，你养着罢，不怕的。

dài yù wēi wēi yī xiào bǎ yǎn yòu bì shang le

”黛玉微微一笑，把眼又闭上了。

wài miàn yā tou jìn lái huí fèng jie dào dài fū lái le

外面丫头进来回凤姐道：“大夫来了。

yú shì dà jiā lüè bì

”于是大家略避。

wáng dài fū tóng zhe gǔ liǎn jìn lái zhěn le mài shuō dào shàng bù fáng shì

王大夫同着贾琏进来，诊了脉，说道：“尚不妨事。

zhè shì yù qì shāng gān gān bù cáng xuè suǒ yǐ shén qì bù dìng

这是郁气伤肝，肝不藏血，所以神气不定。

rú jīn yào yòng liǎn yīn zhǐ xuè de yào fāng kě wàng hǎo

如今要用敛阴止血的药，方可望好。

wáng dài fū shuō wán tóng zhe gǔ liǎn chū qù kāi fāng qǔ yào qù le

”王大夫说完，同着贾琏出去开方取药去了。

gǔ mǔ kàn dài yù shén qì bù hǎo biàn chū lái gào sù fèng jie děng dào wǒ kàn zhè hái zi de bìng bú shì wǒ zhòu tā zhǐ pà nán hǎo

贾母看黛玉神气不好，便出来告诉凤姐等道：“我看这孩子的病，不是我咒他，只怕难好。

nǐ men yě gāi tì tā yù bèi yù bèi chōng yī chōng

你们也该替他预备预备，冲一冲。

huò zhě hǎo le qǐ bù shì dà jiā shěng xīn

或者好了，岂不是大家省心。

jiù shì zěn me yàng yě bù zhì lín shí máng luàn

就是怎么样，也不至临时忙乱。

zán men jiā lǐ zhè liǎng tiān zhèng yǒu shì ne

咱们家里这两天正有事呢。

fèng jiě ér dā yìng le

”凤姐儿答应了。

gǔ mǔ yòu wèn le zǐ juān yī huí dào dǐ bù zhī shì nà gè shuō de

贾母又问了紫鹃一回，到底不知是那个说的。

gǔ mǔ xīn lǐ zhǐ shì nà mèn yīn shuō hái zi men cóng xiǎo r zài yī chù r wán hǎo xiē shì yǒu de

贾母心里只是纳闷，因说：“孩子们从小儿在一处儿顽，好些是有的。

rú jīn dà le dǒng de rén shì jiù gāi yào fēn bié xiē cái shì zuò nǚ hái ér de běn fēn wǒ cái xīn lǐ téng tā

如今大了懂的人事，就该要分别些，才是做女孩儿的本分，我才心里疼他。

ruò shì tā xīn lǐ yǒu bié de xiǎng tou chéng le shén me rén le ne

若是他心里有别的想头，成了什么人了呢！

wǒ kě shì bái téng le tā le

我可是白疼了他了。

nǐ men shuō le wǒ dào yǒu xiē bù fàng xīn

你们说了，我倒有些不放心。

yīn huí dào fáng zhōng yòu jiào xí rén lái wèn

”因回到房中，又叫袭人来问。

xí rén réng jiāng qián rì huí wáng fū rén de huà bìng fāng cái dài yù de guāng jǐng shù le yī biàn

袭人仍将前日回王夫人的话并方才黛玉的光景述了一遍。

gǔ mǔ dào wǒ fāng cái kàn tā què hái bù zhì hú tú zhè gè lǐ wǒ jiù bù míng bái le

贾母道：“我方才看他却还不至糊涂，这个理我就不明白了。

zán men zhè zhǒng rén jiā bié de shì zì rán méi yǒu de zhè xīn bìng yě shì duàn duàn yǒu bù dé de

咱们这种人家，别的事自然没有的，这心病也是断断有不得的。

lín yā tou ruò bù shì zhè gè bìng ne wǒ píng zhe huā duō shǎo qián dōu shǐ de

林丫头若不是这个病呢，我凭着花多少钱都使得。

ruò shì zhè gè bìng bù dàn zhì bù hǎo wǒ yě méi xīn cháng le

若是这个病，不但治不好，我也没心肠了。

fèng jie dào lín mèi mei de shì lǎo tài tài dào bù bì zhāng xīn héng shù yǒu tā èr gē gē tiān tiān tóng zhe dài fū qiáo kàn

”凤姐道：“林妹妹的事老太太倒不必张心，横竖有他二哥哥天天同着大夫瞧看。

dǎo shì gū mā nà biān de shì yào jǐn

倒是姑妈那边的事要紧。

jīn rì zǎo qǐ tīng jiàn shuō fáng zi bù chà shí mǒ jiù tuǒ dàng le jìng shì lǎo tài tài tài tài dào gū mā nà biān wǒ yě gēn le qù shāng liáng shāng liáng

今日早起听见说，房子不差什么就妥当了，竟是老太太、太太到姑妈那边，我也跟了去，商量商量。

jiù zhǐ yī jiàn gū mā jiā lǐ yǒu bǎo mèi mei zài nà lǐ nán yǐ shuō huà bù rú suǒ xìng qǐng gū mā wǎn shàng guò lái zán men yī yè dōu shuō jié le jiù hǎo bàn le

就只一件，姑妈家里有宝妹妹在那里，难以说话，不如索性请姑妈晚上过来，咱们一夜都说结了，就好办了。

gǔ mǔ wáng fū rén dōu dào nǐ shuō de shì

”贾母王夫人都道：“你说的是。

jīn rì wǎn le míng rì fàn hòu zán men niáng ér men jiù guò qù

今日晚了，明日饭后咱们娘儿们就过去。

shuō zhe gǔ mǔ yòng le wǎn fàn

”说着，贾母用了晚饭。

fèng jie tóng wáng fū rén gè zì guī fáng

凤姐同王夫人各自归房。

bù tí

不提。

qiě shuō cì rì fèng jie chī le zǎo fàn guò lái biàn yào shì shì bǎo yù zǒu jìn lǐ jiān shuō dào bǎo xiōng dì dà xǐ lǎo yé yǐ zé le jí rì yào gěi nǐ qǔ qīn le

且说次日凤姐吃了早饭过来，便要试试宝玉，走进里间说道：“宝兄弟大喜，老爷已择了吉日要给你娶亲了。

nǐ xǐ huan bù xǐ huan

你喜欢不喜欢？

bǎo yù tīng le zhǐ guǎn chǒu zhe fèng jie xiào wēi wēi de diǎn diǎn tou er

”宝玉听了，只管瞅着凤姐笑，微微的点点头儿。

fèng jie xiào dào gěi nǐ qǔ lín mèi mei guò lái hǎo bù hǎo

凤姐笑道：“给你娶林妹妹过来好不好？

bǎo yù què dà xiào qǐ lái

”宝玉却大笑起来。

fèng jie kàn zhe yě duàn bù tòu tā shì míng bái shì hú tú yīn yòu wèn dào lǎo yé shuō nǐ hǎo le cái gěi nǐ qǔ lín mèi mei ne ruò hái shì zhè me shǎ biàn bù gěi nǐ qǔ le

凤姐看着，也断不透他是明白是糊涂，因又问道：“老爷说你好了才给你娶林妹妹呢，若还是这么傻，便不给你娶了。

bǎo yù hū rán zhèng sè dào wǒ bù shǎ nǐ cái shǎ ne

”宝玉忽然正色道：“我不傻，你才傻呢。

shuō zhe biàn zhàn qǐ lái shuō wǒ qù qiáo qiáo lín mèi mei jiào tā fàng xīn

”说着，便站起来说：“我去瞧瞧林妹妹，叫他放心。

fèng jie máng fú zhù le shuō lín mèi mei zǎo zhī dao le

”凤姐忙扶住了，说：“林妹妹早知道了。

tā rú jīn yào zuò xīn xí fù le zì rán hài xiū bù kěn jiàn nǐ de

他如今要做新媳妇了，自然害羞，不肯见你的。

bǎo yù dào qǔ guò lái tā dào dǐ shì jiàn wǒ bú jiàn

”宝玉道：“娶过来他到底是见我不见？

fèng jie yòu hǎo xiào yòu zháo máng xīn lǐ xiǎng xí rén de huà bù chà

”凤姐又好笑，又着忙，心里想：“袭人的话不差。

tí le lín mèi mei suī shuō réng jiù shuō xiē fēng huà què jué de míng bái xiē

提了林妹妹，虽说仍旧说些疯话，却觉得明白些。

ruò zhēn míng bái le jiāng lái bú shì lín mèi mei dǎ pò le zhè gè dēng hǔ r nà jī huāng cái nán dǎ ne

若真明白了，将来不是林妹妹，打破了这个灯虎儿，那饥荒才难打呢。

biàn rěn xiào shuō dào nǐ hǎo hǎo ér de biàn jiàn nǐ ruò shì fēng fēng diān diān de tā jiù bú jiàn nǐ le

”便忍笑说道：“你好好儿的便见你，若是疯疯颠颠的，他就不见你了。

bǎo yù shuō dào wǒ yǒu yí gè xīn qián ér yǐ jiāo gěi lín mèi mei le

”宝玉说道：“我有一个心，前儿已交给林妹妹了。

tā yào guò lái héng shù gěi wǒ dài lái hái fàng zài wǒ dǔ zi lǐ tou

他要过来，横竖给我带来，还放在我肚子里头。

fèng jie tīng zhe jìng shì fēng huà biàn chū lái kàn zhe gǔ mǔ xiào

”凤姐听着竟是疯话，便出来看着贾母笑。

gǔ mǔ tīng le yòu shì xiào yòu shì téng biàn shuō dào wǒ zǎo tīng jiàn le

贾母听了，又是笑，又是疼，便说道：“我早听见了。

rú jīn qiě bù yòng lǐ tā jiào xí rén hǎo hǎo de ān wèi tā

如今且不用理他，叫袭人好好的安慰他。

zán men zǒu ba

咱们走罢。

shuō zhe wáng fū rén yě lái

说着王夫人也来。

dà jiā dào le xuē yí mā nà lǐ zhǐ shuō diàn jì zhe zhè biān de shì lái qiáo qiáo

大家到了薛姨妈那里，只说惦记着这边的事来瞧瞧。

xuē yí mā gǎn jī bù jìn shuō xiē xuē pán de huà

薛姨妈感激不尽，说些薛蟠的话。

hē le chá xuē yí mā cái yào rén gào sù bǎo chāi fèng jie lián máng lán zhù shuō gū mā bù bì gào sù bǎo mèi mei

喝了茶，薛姨妈才要人告诉宝钗，凤姐连忙拦住说：“姑妈不必告诉宝妹妹。

yòu xiàng xuē yí mā péi xiào shuō dào lǎo tài tài cǐ lái yī zé wèi qiáo gū mā èr zé yě yǒu jù yào jǐn de huà tè qǐng gū mā dào nà biān shāng yì

”又向薛姨妈陪笑说道：“老太太此来，一则为瞧姑妈，二则也有句要紧的话特请姑妈到那边商议。

xuē yí mā tīng le diǎn diǎn tou er shuō shì le

”薛姨妈听了，点点头儿说：“是了。

yú shì dà jiā yòu shuō xiē xián huà biàn huí lái le

”于是大家又说些闲话便回来了。

dàng wǎn xuē yí mā guǒ rán guò lái jiàn guò le gǔ mǔ dào wáng fū rén wū lǐ lái bù miǎn shuō qǐ wáng zǐ téng lái dà jiā là le yī huí lèi

当晚薛姨妈果然过来，见过了贾母，到王夫人屋里来，不免说起王子腾来，大家落了一回泪。

xuē yí mā biàn wèn dào gāng cái wǒ dào lǎo tài tài nà lǐ bǎo gē ér chū lái qǐng ān hái hǎo hǎo ér de bù guò lüè shòu xiē zěn me nǐ men shuō de hěn lì hài

薛姨妈便问道：“刚才我到老太太那里，宝哥儿出来请安还好好儿的，不过略瘦些，怎么你们说得很利害？

fèng jie biàn dào qí shí yě bù zěn me yàng zhǐ shì lǎo tài tài xuán xīn

”凤姐便道：“其实也不怎么样，只是老太太悬心。

mù jīn lǎo yé yòu yào qǐ shēn wài rèn qù bù zhī jǐ nián cái lái

目今老爷又要起身外任去，不知几年才来。

lǎo tài tài de yì sī tóu yī jiàn jiào lǎo yé kàn zhe bǎo xiōng dì chéng le jiā yě fàng xīn èr zé yě gěi bǎo xiōng dì chōng chōng xǐ jiè dà mèi mei de jīn suǒ yā yā xié qì zhǐ pà jiù hǎo le

老太太的意思，头一件叫老爷看着宝兄弟成了家也放心，二则也给宝兄弟冲冲喜，借大妹妹的金琐压压邪气，只怕就好了。

xuē yí mā xīn lǐ yě yuàn yì zhǐ lǜ zhe bǎo chāi wěi qū biàn dào yě shǐ de zhǐ shì dà jiā hái yào cóng cháng jì jiào jì jiào cái hǎo

”薛姨妈心里也愿意，只虑着宝钗委屈，便道：“也使得，只是大家还要从长计较计较才好。

wáng fū rén biàn àn zhe fèng jie de huà hé xuē yí mā shuō zhǐ shuō yí tài tài zhè huì zǐ jiā lǐ méi rén bù rú bǎ zhuāng lián yī gài juān miǎn

”王夫人便按着凤姐的话和薛姨妈说，只说：“姨太太这会子家里没人，不如把装奁一概蠲免。

míng rì jiù dǎ fā kē r qù gào sù pán r yī miàn zhè lǐ guò mén yī miàn gěi tā biàn fǎ ér sī lǔ guān shì

明日就打发蝌儿去告诉蟠儿，一面这里过门，一面给他变法儿撕掳官事。

bìng bù tí bǎo yù de xīn shì yòu shuō yí tài tài jì zuò le qīn qǔ guò lái zǎo zǎo hǎo yì tiān dà jiā zǎo fàng yì tiān xīn

”并不提宝玉的心事，又说：“姨太太，既作了亲，娶过来早早好一天，大家早放一天心。

zhèng shuō zhe zhī jiàn gǔ mǔ chà yuān yāng guò lái hou xìn

”正说着，只见贾母差鸳鸯过来候信。

xuē yí mā suī kǒng bǎo chāi wěi qū rán yě méi fǎ ér yòu jiàn zhè bān guāng jǐng zhǐ de mǎn kǒu yìng chéng

薛姨妈虽恐宝钗委屈，然也没法儿，又见这般光景，只得满口应承。

yuān yāng huí qù huí le gǔ mǔ

鸳鸯回去回了贾母。

gǔ mǔ yě shén xǐ huan yòu jiào yuān yāng guò lái qiú xuē yí mā hé bǎo chāi shuō míng yuán gù bù jiào tā shòu wěi qū

贾母也甚喜欢，又叫鸳鸯过来求薛姨妈和宝钗说明原故，不叫他受委屈。

xuē yí mā yě dā yìng le

薛姨妈也答应了。

biàn yì dìng fèng jiě fū fù zuò méi rén

便议定凤姐夫妇作媒人。

dà jiā sàn le

大家散了。

wáng fū rén zǐ mèi bù miǎn yòu xù le bàn yè huà r

王夫人姊妹不免又叙了半夜话儿。

cì rì xuē yí mā huí jiā jiāng zhè biān de huà xì xì de gào sù le bǎo chāi hái shuō wǒ yǐ jīng yìng chéng le

次日，薛姨妈回家将这边的话细细的告诉了宝钗，还说：“我已经应承了。

bǎo chāi shǐ zé dī tóu bù yǔ hòu lái biàn zì chuí lèi

”宝钗始则低头不语，后来便自垂泪。

xuē yí mā yòng hǎo yán quàn wèi jiě shì le hǎo xiē huà

薛姨妈用好言劝慰解释了好些话。

bǎo chāi zì huí fáng nèi bǎo qín suí qù jiě mèn

宝钗自回房内，宝琴随去解闷。

xuē yí mā cái gào sù le xuē kē jiào tā míng rì qǐ shēn yī zé dǎ tīng shěn xiáng de shì èr zé gào sù nǐ gē ge yí gè xìn ér nǐ jí biàn huí lái

薛姨妈才告诉了薛蝌，叫他明日起身，“一则打听审详的事，二则告诉你哥哥一个信儿，你即便回来。

xuē kē qù le sì rì biàn huí lái huí fù xuē yí mā dào gē ge de shì shàng sī yǐ jīng zhǔn le wù shā yī guò táng jiù yào tí běn le jiào zán men yù bèi shú zuì de yín zi

薛蝌去了四日，便回来回复薛姨妈道：“哥哥的事上司已经准了误杀，一过堂就要题本了，叫咱们预备赎罪的银子。

mèi mei de shì shuō mā ma zuò zhǔ hěn hǎo de gǎn zhe bàn yòu shěng le hǎo xiē yín zi jiào mā ma bù yòng děng wǒ gāi zěn me zhāo jiù zěn me bàn ba

妹妹的事，说‘妈妈做主很好的，赶着办又省了好些银子，叫妈妈不用等我，该怎么着就怎么办罢。

xuē yí mā tīng le yī zé xuē pán kě yǐ huí jiā èr zé wán le bǎo chāi de shì xīn lǐ ān fàng le hǎo xiē

’“薛姨妈听了，一则薛蟠可以回家，二则完了宝钗的事，心里安放了好些。

biàn shì kàn zhe bǎo chāi xīn lǐ hǎo xiàng bù yuàn yì sì de suī shì zhè yàng tā shì nǚ ér jiā sù lái yě xiào shùn shǒu lǐ de rén zhī wǒ yīng le tā yě méi de shuō de

便是看着宝钗心里好像不愿意似的，“虽是这样，他是女儿家，素来也孝顺守礼的人，知我应了，他也没得说的。

biàn jiào xuē kē bàn ní jīn gēng tiě tián shàng bā zì jí jiào rén sòng dào liǎn èr yé nà biān qù

”便叫薛蝌：“办泥金庚帖，填上八字，即叫人送到琏二爷那边去。

hái wèn le guò lǐ de rì zi lái nǐ hǎo yù bèi

还问了过礼的日子来，你好预备。

běn lái zán men bù jīng dòng qīn yǒu gē ge de péng yǒu shì nǐ shuō de dōu shì hùn zhàng rén qīn qī ne jiù shì gǔ wáng liǎng jiā rú jīn gǔ jiā shì nán jiā wáng jiā wú rén zài jīng lǐ

本来咱们不惊动亲友，哥哥的朋友是你说的‘都是混帐人’，亲戚呢，就是贾王两家，如今贾家是男家，王家无人在京里。

shǐ gū niáng fàng dìng de shì tā jiā méi yǒu qǐng zán men zán men yě bù yòng tōng zhī

史姑娘放定的事，他家没有请咱们，咱们也不用通知。

dǎo shì bǎ zhāng dé huī qǐng le lái tuō tā zhào liào xiē tā shàng jǐ suì nián jì de rén dào dǐ dǒng shì

倒是把张德辉请了来，托他照料些，他上几岁年纪的人，到底懂事。

xuē kē lǐng mìng jiào rén sòng tiè guò qù

”薛蝌领命，叫人送帖过去。

cì rì gǔ liǎn guò lái jiàn le xuē yí mā qǐng le ān biàn shuō míng rì jiù shì shàng hǎo de rì zi jīn rì guò lái huí yí tài tài jiù shì míng rì guò lǐ ba

次日贾琏过来，见了薛姨妈，请了安，便说：“明日就是上好的日子，今日过来回姨太太，就是明日过礼罢。

zhǐ qiú yí tài tài bú yào tiāo chì jiù shì le

只求姨太太不要挑饬就是了。

shuō zhe pěng guò tōng shū lái

”说着，捧过通书来。

xuē yí mā yě qiān xùn le jǐ jù diǎn tóu yīng yǔn

薛姨妈也谦逊了几句，点头应允。

gǔ liǎn gǎn zhe huí qù huí míng gǔ zhèng

贾琏赶着回去回明贾政。

gǔ zhèng biàn dào nǐ huí lǎo tài tài shuō jì bù jiào qīn yǒu men zhī dào zhū shì nìng kě jiǎn biàn xiē

贾政便道：“你回老太太说，既不叫亲友们知道，诸事宁可简便些。

ruò shì dōng xī shàng qǐng lǎo tài tài qiáo le jiù shì le bù bì gào sù wǒ

若是东西上，请老太太瞧了就是了，不必告诉我。

gǔ liǎn dā yìng jìn nèi jiāng huà huí míng gǔ mǔ

”贾琏答应，进内将话回明贾母。

zhè lǐ wáng fū rén jiào le fèng jie mìng rén jiāng guò lǐ de wù jiàn dōu sòng yǔ gǔ mǔ guò mù bìng jiào xí rén gào sù bǎo yù

这里王夫人叫了凤姐命人将过礼的物件都送与贾母过目，并叫袭人告诉宝玉。

nà bǎo yù yòu xī xī de xiào dào zhè lǐ sòng dào yuán lǐ huí lái yuán lǐ yòu sòng dào zhè lǐ

那宝玉又嘻嘻的笑道：“这里送到园里，回来园里又送到这里。

zán men de rén sòng zán men de rén shōu hé kǔ lái ne

咱们的人送，咱们的人收，何苦来呢。

gǔ mǔ wáng fū rén tīng le dōu xǐ huan dào shuō tā hú tú tā jīn rì zěn me zhè me míng bái ne

”贾母王夫人听了，都喜欢道：“说他糊涂，他今日怎么这么明白呢。

yuān yāng děng rěn bu zhù hǎo xiào zhǐ de shàng lái yī jiàn yī jiàn de diǎn míng gěi gǔ mǔ qiáo shuō zhè shì jīn xiàng quān zhè shì jīn zhū shǒu shì gòng bā shí jiàn

”鸳鸯等忍不住好笑，只得上来一件一件的点明给贾母瞧，说：“这是金项圈，这是金珠首饰，共八十件。

zhè shì zhuāng mǎng sì shí pǐ

这是妆蟒四十匹。

zhè shì gè sè chóu duàn yī bǎi èr shí pǐ

这是各色绸缎一百二十匹。

zhè shì sì jì de yī fú gòng yī bǎi èr shí jiàn

这是四季的衣服共一百二十件。

wài miàn yě méi yǒu yù bèi yáng jiǔ zhè shì zhé yáng jiǔ de yín zi

外面也没有预备羊酒，这是折羊酒的银子。

gǔ mǔ kàn le dōu shuō hǎo qīng qīng de yǔ fèng jie shuō dào nǐ qù gào sù yí tài tài shuō bú shì xū lǐ qiú yí tài tài děng pán r chū lái màn màn de jiào rén gěi tā mèi mei zuò lái jiù shì le

”贾母看了都说“好”，轻轻的与凤姐说道：“你去告诉姨太太，说：不是虚礼，求姨太太等蟠儿出来慢慢的叫人给他妹妹做来就是了。

nà hǎo rì zi de bèi rù hái shì zán men zhè lǐ dài bàn le ba

那好日子的被褥还是咱们这里代办了罢。

fèng jie dā yìng le chū lái jiào gǔ liǎn xiān guò qù yòu jiào zhōu ruì wàng r děng fēn fù tā men bù bì zǒu dà mén zhī cóng yuán lǐ cóng qián kāi de biàn mén nèi sòng qù wǒ yě jiù guò qù

”凤姐答应了，出来叫贾琏先过去，又叫周瑞旺儿等，吩咐他们：“不必走大门，只从园里从前开的便门内送去，我也就过去。

zhè mén lí xiāo xiāng guǎn hái yuǎn tǎng bié chù de rén jiàn le zhǔ fù tā men bù yòng zài xiāo xiāng guǎn lǐ tí qǐ

这门离潇湘馆还远，倘别处的人见了，嘱咐他们不用在潇湘馆里提起。

zhòng rén dā yìng zhe sòng lǐ ér qù

”众人答应着送礼而去。

bǎo yù rèn yǐ wéi zhēn xīn lǐ dà lè jīng shén biàn jué de hǎo xiē zhǐ shì yǔ yán zǒng yǒu xiē fēng shǎ

宝玉认以为真，心里大乐，精神便觉得好些，只是语言总有些疯傻。

nà guò lǐ de huí lái dōu bù tí míng shuō xìng yīn cǐ shàng xià rén děng suī dōu zhī dào zhǐ yīn fèng jie fēn fù dōu bù gǎn zǒu lòu fēng shēng

那过礼的回来都不提名说姓，因此上下人等虽都知道，只因凤姐吩咐，都不敢走漏风声。

qiě shuō dài yù suī rán fú yào zhè bìng rì zhòng yī rì

且说黛玉虽然服药，这病日重一日。

zǐ juān děng zài páng kǔ quàn shuō dào shì qíng dào le zhè gè fēn ér bù dé bù shuō le

紫鹃等在旁苦劝，说道：“事情到了这个分儿，不得不说了。

gū niáng de xīn shì wǒ men yě dōu zhī dào

姑娘的心事，我们也都知道。

zhì yú yì wài zhī shì shì zài méi yǒu de

至于意外之事是再没有的。

gū niáng bù xìn zhǐ ná bǎo yù de shēn zi shuō qǐ zhè yàng dà bìng zěn me zuò de qīn ne

姑娘不信，只拿宝玉的身子说起，这样大病，怎么做得亲呢。

gū niáng bié tīng xiā huà zì jǐ ān xīn bǎo zhòng cái hǎo

姑娘别听瞎话，自己安心保重才好。

dài yù wēi xiào yī xiào yě bù dá yán yòu ké sòu shù shēng tǔ chū hǎo xiē xuè lái

”黛玉微笑一笑，也不答言，又咳嗽数声，吐出好些血来。

zǐ juān děng kàn qù zhǐ yǒu yī xī yǎn yǎn míng zhī quàn bù guò lái wéi yǒu shǒu zhe liú lèi tiān tiān sān sì tàng qù gào sù gǔ mǔ

紫鹃等看去，只有一息奄奄，明知劝不过来，惟有守着流泪，天天三四趟去告诉贾母。

yuān yāng cè duó gǔ mǔ jìn rì bǐ qián téng dài yù de xīn chà le xiē suǒ yǐ bù cháng qù huí

鸳鸯测度贾母近日比前疼黛玉的心差了些，所以不常去回。

kuàng gǔ mǔ zhè jǐ rì de xīn dōu zài bǎo chāi bǎo yù shēn shàng bú jiàn dài yù de xìn r yě bù dà tí qǐ zhǐ qǐng tài yī tiáo zhì bà le

况贾母这几日的心都在宝钗宝玉身上，不见黛玉的信儿也不大提起，只请太医调治罢了。

dài yù xiàng lái bìng zhe zì gǔ mǔ qǐ zhí dào zǐ mèi men de xià rén cháng lái wèn hòu

黛玉向来病着，自贾母起，直到姊妹们的下人，常来问候。

jīn jiàn gǔ fǔ zhōng shàng xià rén děng dōu bù guò lái lián yí gè wèn de rén dōu méi yǒu zhēng kāi yǎn zhǐ yǒu zǐ juān yī rén

今见贾府中上下人等都不过来，连一个问的人都没有，睁开眼，只有紫鹃一人。

zì liào wàn wú shēng lǐ yīn zā zhēng zhe xiàng zǐ juān shuō dào mèi mei nǐ shì wǒ zuì zhī xīn de suī shì lǎo tài tài pài nǐ fú shì wǒ zhè jǐ nián wǒ ná nǐ jiù dāng wǒ de qīn mèi mei

自料万无生理，因紥挣着向紫鹃说道：“妹妹，你是我最知心的，虽是老太太派你伏侍我这几年，我拿你就当我的亲妹妹。

shuō dào zhè lǐ qì yòu jiē bù shàng lái

”说到这里，气又接不上来。

zǐ juān tīng le yī zhèn xīn suān zǎo kū de shuō bù chū huà lái

紫鹃听了，一阵心酸，早哭得说不出话来。

chí le bàn rì dài yù yòu yī miàn chuǎn yī miàn shuō dào zǐ juān mèi mei wǒ tǎng zhe bù shòu yòng nǐ fú qǐ wǒ lái kào zhe zuò zuò cái hǎo

迟了半日，黛玉又一面喘一面说道：“紫鹃妹妹，我躺着不受用，你扶起我来靠着坐坐才好。

zǐ juān dào gū niáng de shēn shàng bù dà hǎo qǐ lái yòu yào dǒu lōu zhe le

”紫鹃道：“姑娘的身上不大好，起来又要抖搂着了。

dài yù tīng le bì shang yǎn bù yán yǔ le

”黛玉听了，闭上眼不言语了。

yī shí yòu yào qǐ lái

一时又要起来。

zǐ juān méi fǎ zhǐ de tóng xuě yàn bǎ tā fú qǐ liǎng biān yòng ruǎn zhěn kào zhù zì jǐ què yǐ zài páng biān

紫鹃没法，只得同雪雁把他扶起，两边用软枕靠住，自己却倚在旁边。

dài yù nà lǐ zuò de zhù xià shēn zì jué luò de téng hěn mìng de chēng zhe jiào guò xuě yàn lái dào wǒ de shī běn zi

黛玉那里坐得住，下身自觉硌的疼，狠命的撑着，叫过雪雁来道：“我的诗本子。

shuō zhe yòu chuǎn

”说着又喘。

xuě yàn liào shì yào tā qián rì suǒ lǐ de shī gǎo yīn zhǎo lái sòng dào dài yù gēn qián

雪雁料是要他前日所理的诗稿，因找来送到黛玉跟前。

dài yù diǎn diǎn tou er yòu tái yǎn kàn nà xiāng zi

黛玉点点头儿，又抬眼看那箱子。

xuě yàn bù jiě zhǐ shì fā zhèng

雪雁不解，只是发怔。

dài yù qì de liǎng yǎn zhí dèng yòu ké sòu qǐ lái yòu tǔ le yī kǒu xuè

黛玉气的两眼直瞪，又咳嗽起来，又吐了一口血。

xuě yàn lián máng huí shēn qǔ le shuǐ lái dài yù shù le tǔ zài hé nèi

雪雁连忙回身取了水来，黛玉漱了，吐在盒内。

zǐ juān yòng juàn zǐ gěi tā shì le zuǐ

紫鹃用绢子给他拭了嘴。

dài yù biàn ná nà juàn zǐ zhǐ zhe xiāng zi yòu chuǎn chéng yī chù shuō bù shàng lái bì le yǎn

黛玉便拿那绢子指着箱子，又喘成一处，说不上来，闭了眼。

zǐ juān dào gū niáng wāi wāi r ba

紫鹃道：“姑娘歪歪儿罢。

dài yù yòu yáo yáo tóu r

”黛玉又摇摇头儿。

zǐ juān liào shì yào juàn zǐ biàn jiào xuě yàn kāi xiāng ná chū yí kuài bái líng juàn zǐ lái

紫鹃料是要绢子，便叫雪雁开箱，拿出一块白绫绢子来。

dài yù qiáo le liào zài yī biān shǐ jìn shuō dào yǒu zì de

黛玉瞧了，撂在一边，使劲说道：“有字的。

zǐ juān zhè cái míng bái guò lái yào nà kuài tí shī de jiù pà zhǐ de jiào xuě yàn ná chū lái dì gěi dài yù

”紫鹃这才明白过来，要那块题诗的旧帕，只得叫雪雁拿出来递给黛玉。

zǐ juān quàn dào gū niáng xiē xiē ba hé kǔ yòu láo shén děng hǎo le zài qiáo ba

紫鹃劝道：“姑娘歇歇罢，何苦又劳神，等好了再瞧罢。

zhī jiàn dài yù jiē dào shǒu lǐ yě bù qiáo shī zā zhēng zhe shēn chū nà zhī shǒu lái hěn mìng de sī nà juàn zǐ què shì zhǐ yǒu dǎ zhàn de fēn ér nà lǐ sī de dòng

”只见黛玉接到手里，也不瞧诗，紥挣着伸出那只手来狠命的撕那绢子，却是只有打颤的分儿，那里撕得动。

zǐ juān zǎo yǐ zhī tā shì hèn bǎo yù què yě bù gǎn shuō pò zhǐ shuō gū niáng hé kǔ zì jǐ yòu shēng qì

紫鹃早已知他是恨宝玉，却也不敢说破，只说：“姑娘何苦自己又生气！

dài yù diǎn diǎn tou er yè zài xiù lǐ biàn jiào xuě yàn diǎn dēng

”黛玉点点头儿，掖在袖里，便叫雪雁点灯。

xuě yàn dā yìng lián máng diǎn shàng dēng lái

雪雁答应，连忙点上灯来。

dài yù qiáo qiáo yòu bì le yǎn zuò zhe chuǎn le yī huì zi yòu dào lóng shàng huǒ pén

黛玉瞧瞧，又闭了眼坐着，喘了一会子，又道：“笼上火盆。

zǐ juān dǎ liàng tā lěng

”紫鹃打谅他冷。

yīn shuō dào gū niáng tǎng xià duō gài yī jiàn ba

因说道：“姑娘躺下，多盖一件罢。

nà tàn qì zhǐ pà dān bú zhù

那炭气只怕耽不住。

dài yù yòu yáo tóu r

”黛玉又摇头儿。

xuě yàn zhǐ de lóng shàng gē zài dì xià huǒ pén jià shàng

雪雁只得笼上，搁在地下火盆架上。

dài yù diǎn tóu yì sī jiào nuó dào kàng shàng lái

黛玉点头，意思叫挪到炕上来。

xuě yàn zhǐ de duān shàng lái chū qù ná nà zhāng huǒ pén kàng zhuō

雪雁只得端上来，出去拿那张火盆炕桌。

nà dài yù què yòu bǎ shēn zi qiàn qǐ zǐ juān zhǐ de liǎng zhī shǒu lái fú zhe tā

那黛玉却又把身子欠起，紫鹃只得两只手来扶着他。

dài yù zhè cái jiāng fāng cái de juàn zǐ ná zài shǒu zhōng chǒu zhe nà huǒ diǎn diǎn tou er wǎng shàng yī liào

黛玉这才将方才的绢子拿在手中，瞅着那火点点头儿，往上一撂。

zǐ juān hu le yī tiào yù yào qiǎng shí liǎng zhī shǒu què bù gǎn dòng

紫鹃唬了一跳，欲要抢时，两只手却不敢动。

xuě yàn yòu chū qù ná huǒ pén zhuō zi cǐ shí nà juàn zǐ yǐ jīng shāo zhe le

雪雁又出去拿火盆桌子，此时那绢子已经烧着了。

zǐ juān quàn dào gū niáng zhè shì zěn me shuō ne

紫鹃劝道：“姑娘这是怎么说呢。

dài yù zhǐ zuò bù wén huí shǒu yòu bǎ nà shī gǎo ná qǐ lái qiáo le qiáo yòu liào xià le

”黛玉只作不闻，回手又把那诗稿拿起来，瞧了瞧又撂下了。

zǐ juān pà tā yě yào shāo lián máng jiāng shēn yǐ zhù dài yù téng chū shǒu lái ná shí dài yù yòu zǎo shi qǐ liào zài huǒ shàng

紫鹃怕他也要烧，连忙将身倚住黛玉，腾出手来拿时，黛玉又早拾起，撂在火上。

cǐ shí zǐ juān què gòu bù zháo gān jí

此时紫鹃却够不着，干急。

xuě yàn zhèng ná jìn zhuō zi lái kàn jiàn dài yù yī liào bù zhī hé wù gǎn máng qiǎng shí nà zhǐ zhān huǒ jiù zhe rú hé néng gòu shǎo dài zǎo yǐ hōng hōng de zhe le

雪雁正拿进桌子来，看见黛玉一撂，不知何物，赶忙抢时，那纸沾火就着，如何能够少待，早已烘烘的着了。

xuě yàn yě gù bu de shāo shǒu cóng huǒ lǐ zhuā qǐ lái liào zài dì xià luàn cǎi què yǐ shāo de suǒ yú wú jǐ le

雪雁也顾不得烧手，从火里抓起来撂在地下乱踩，却已烧得所余无几了。

nà dài yù bǎ yǎn yī bì wǎng hòu yī yǎng jī hū bù céng bǎ zǐ juān yā dǎo

那黛玉把眼一闭，往后一仰，几乎不曾把紫鹃压倒。

zǐ juān lián máng jiào xuě yàn shàng lái jiāng dài yù fú zhe fàng dǎo xīn lǐ tū tū de luàn tiào

紫鹃连忙叫雪雁上来将黛玉扶着放倒，心里突突的乱跳。

yù yào jiào rén shí tiān yòu wǎn le

欲要叫人时，天又晚了；

yù bù jiào rén shí zì jǐ tóng zhe xuě yàn hé yīng gē děng jǐ gè xiǎo yā tou yòu pà yī shí yǒu shén me yuán gù

欲不叫人时，自己同着雪雁和鹦哥等几个小丫头，又怕一时有什么原故。

hǎo róng yì áo le yī yè

好容易熬了一夜。

dào le cì rì zǎo qǐ jué dài yù yòu huǎn guò yī diǎn er lái

到了次日早起，觉黛玉又缓过一点儿来。

fàn hòu hū rán yòu sou yòu tǔ yòu jǐn qǐ lái

饭后，忽然又嗽又吐，又紧起来。

zǐ juān kàn zhe bù xiáng le lián máng jiāng xuě yàn děng dōu jiào jìn lái kān shǒu zì jǐ què lái huí gǔ mǔ

紫鹃看着不祥了，连忙将雪雁等都叫进来看守，自己却来回贾母。

nǎ zhī dào le gǔ mǔ shàng fáng jìng qiāo qiāo de zhǐ yǒu liǎng sān gè lǎo mā mā hé jǐ gè zuò cū huó de yā tou zài nà lǐ kàn wū zi ne

那知到了贾母上房，静悄悄的，只有两三个老妈妈和几个做粗活的丫头在那里看屋子呢。

zǐ juān yīn wèn dào lǎo tài tài ne

紫鹃因问道：“老太太呢？

nèi xiē rén dōu shuō bù zhī dào

”那些人都说不知道。

zǐ juān tīng zhè huà chà yì suì dào bǎo yù wū lǐ qù kàn jìng yě wú rén

紫鹃听这话诧异，遂到宝玉屋里去看，竟也无人。

suì wèn wū lǐ de yā tou yě shuō bù zhī

遂问屋里的丫头，也说不知。

zǐ juān yǐ zhī bā jiǔ dàn zhèi xiē rén zěn me jìng zhè yàng hěn dú lěng dàn

紫鹃已知八九，“但这些人怎么竟这样狠毒冷淡！

yòu xiǎng dào dài yù zhè jǐ tiān jìng lián yī gè rén wèn de yě méi yǒu yuè xiǎng yuè bēi suǒ xìng jī qǐ yī qiāng mēn qì lái yī niǔ shēn biàn chū lái le

”又想到黛玉这几天竟连一个人问的也没有，越想越悲，索性激起一腔闷气来，一扭身便出来了。

zì jǐ xiǎng le yī xiǎng jīn rì dào yào kàn kàn bǎo yù shì hé xíng zhuàng

自己想了一想，“今日倒要看看宝玉是何形状！

kàn tā jiàn le wǒ zěn me yàng guò de qù

看他见了我怎么样过的去！

nà yī nián wǒ shuō le yī jù huǎng huà tā jiù jí bìng le jīn rì jìng gōng rán zuò chū zhè jiàn shì lái

那一年我说了一句谎话他就急病了，今日竟公然做出这件事来！

kě zhī tiān xià nán zǐ zhī xīn zhēn zhēn shì bīng hán xuě lěng lìng rén qiè chǐ de

可知天下男子之心真真是冰寒雪冷，令人切齿的！

yī miàn zǒu yī miàn xiǎng zǎo yǐ lái dào yí hóng yuàn

”一面走，一面想，早已来到怡红院。

zhī jiàn yuàn mén xū yǎn lǐ miàn què yòu jì jìng de hěn

只见院门虚掩，里面却又寂静的很。

zǐ juān hū rán xiǎng dào tā yào qǔ qīn zì rán shì yǒu xīn wū zi de dàn bù zhī tā zhè xīn wū zi zài hé chǔ

紫鹃忽然想到：“他要娶亲，自然是有新屋子的，但不知他这新屋子在何处？

zhèng zài nà lǐ pái huái zhān gù kàn jiàn mò yǔ fēi pǎo zǐ juān biàn jiào zhù tā

正在那里徘徊瞻顾，看见墨雨飞跑，紫鹃便叫住他。

mò yǔ guò lái xiào xī xī de dào jiě jie zài zhè lǐ zuò shí mǒ

墨雨过来笑嘻嘻的道：“姐姐在这里做什么？

zǐ juān dào wǒ tīng jiàn bǎo èr yé qǔ qīn wǒ yào lái kàn kàn rè nao r

”紫鹃道：“我听见宝二爷娶亲，我要来看看热闹儿。

shéi zhī bù zài zhè lǐ yě bù zhī shì jǐ ér

谁知不在这里，也不知是几儿。

mò yǔ qiāo qiāo de dào wǒ zhè huà zhǐ gào sù jiě jie nǐ kě bié gào sù xuě yàn tā men

”墨雨悄悄的道：“我这话只告诉姐姐，你可别告诉雪雁他们。

shàng tou fēn fù le lián nǐ men dōu bù jiào zhī dào ne

上头吩咐了，连你们都不叫知道呢。

jiù shì jīn rì yè lǐ qǔ nà lǐ shì zài zhè lǐ lǎo yé pài liǎn èr yé lìng shōu shi le fáng zi le

就是今日夜里娶，那里是在这里，老爷派琏二爷另收拾了房子了。

shuō zhe yòu wèn jiě jie yǒu shén me shì me

”说着又问：“姐姐有什么事么？

zǐ juān dào méi shén me shì nǐ qù ba

”紫鹃道：“没什么事，你去罢。

mò yǔ réng jiù fēi pǎo qù le

”墨雨仍旧飞跑去了。

zǐ juān zì jǐ yě fā le yī huí dāi hū rán xiǎng qǐ dài yù lái zhè shí hou hái bù zhī shì sǐ shì huó

紫鹃自己也发了一回呆，忽然想起黛玉来，这时候还不知是死是活。

yīn liǎng lèi wāng wāng yǎo zhe yá fā hěn dào bǎo yù wǒ kàn tā míng ér sǐ le nǐ suàn shì duǒ de guò bú jiàn le

因两泪汪汪，咬着牙发狠道：“宝玉，我看他明儿死了，你算是躲的过不见了！

nǐ guò le nǐ nà rú xīn rú yì de shì ér ná shén me liǎn lái jiàn wǒ

你过了你那如心如意的事儿，拿什么脸来见我！

yī miàn kū yī miàn zǒu wū wū yè yè de zì huí qù le

”一面哭，一面走，呜呜咽咽的自回去了。

hái wèi dào xiāo xiāng guǎn zhī jiàn liǎng gè xiǎo yā tou zài mén lǐ wǎng wài tàn tóu tàn nǎo de yī yǎn kàn jiàn zǐ juān nà yí gè biàn rǎng dào nà bú shì zǐ juān jiě jie lái le ma

还未到潇湘馆，只见两个小丫头在门里往外探头探脑的，一眼看见紫鹃，那一个便嚷道：“那不是紫鹃姐姐来了吗。

zǐ juān zhī dào bù hǎo le lián máng bǎi shǒu r bù jiào rǎng gǎn máng jìn qù kàn shí zhī jiàn dài yù gān huǒ shàng yán liǎng quán hóng chì

”紫鹃知道不好了，连忙摆手儿不叫嚷，赶忙进去看时，只见黛玉肝火上炎，两颧红赤。

zǐ juān jué de bù tuǒ jiào le dài yù de nǎi mā wáng nǎi nai lái

紫鹃觉得不妥，叫了黛玉的奶妈王奶奶来。

yī kàn tā biàn dà kū qǐ lái

一看，他便大哭起来。

zhè zǐ juān yīn wáng nǎi mā yǒu xiē nián jì kě yǐ zhàng gè dǎn er shéi zhī jìng shì gè méi zhǔ yì de rén fǎn dào bǎ zǐ juān nòng dé xīn lǐ qī shàng bā xià

这紫鹃因王奶妈有些年纪，可以仗个胆儿，谁知竟是个没主意的人，反倒把紫鹃弄得心里七上八下。

hū rán xiǎng qǐ yī gè rén lái biàn mìng xiǎo yā tou jí máng qù qǐng

忽然想起一个人来，便命小丫头急忙去请。

nǐ dào shì shuí yuán lái zǐ juān xiǎng qǐ li gōng cái shì gè shuāng jū jīn rì bǎo yù jié qīn tā zì rán huí bì

你道是谁，原来紫鹃想起李宫裁是个孀居，今日宝玉结亲，他自然回避。

kuàng qiě yuán zhōng zhū shì xiàng xì li wán liào lǐ suǒ yǐ dǎ fā rén qù qǐng tā

况且园中诸事向系李纨料理，所以打发人去请他。

li wán zhèng zài nà lǐ gěi gǔ lán gǎi shī mào mào shī shī de jiàn yí gè yā tou jìn lái huí shuō dà nǎi nai zhǐ pà lín gū niáng hǎo bù le nà lǐ dōu kū ne

李纨正在那里给贾兰改诗，冒冒失失的见一个丫头进来回说：“大奶奶，只怕林姑娘好不了，那里都哭呢。

li wán tīng le

”李纨听了，

xià le yī dà tiào

吓了一大跳，

yě lái bù jí wèn le

也来不及问了，

lián máng zhàn qǐ shēn lái biàn zǒu

连忙站起身来便走，

sù yún bì yuè gēn zhe

素云碧月跟着，

yī tóu zǒu zhe

一头走着，

yī tóu luò lèi

一头落泪，

xiǎng zhe jiě mèi zài yī chù yī chǎng

想着：“姐妹在一处一场，

gēng jiān tā nà róng mào cái qíng zhēn shì guǎ èr shǎo shuāng

更兼他那容貌才情真是寡二少双，

wéi yǒu qīng nǚ sù é kě yǐ fǎng fú yī èr

惟有青女素娥可以仿佛一二，

jìng zhè yàng xiǎo xiǎo de nián jì

竟这样小小的年纪，

jiù zuò le běi máng xiāng nǚ

就作了北邙乡女！

piān piān fèng jie xiǎng chū yī tiáo tōu liáng huàn zhù zhī jì zì jǐ yě bù hǎo guò xiāo xiāng guǎn lái jìng wèi néng shǎo jǐn zǐ mèi zhī qíng

偏偏凤姐想出一条偷梁换柱之计，自己也不好过潇湘馆来，竟未能少尽姊妹之情。

zhēn zhēn kě lián kě tàn

真真可怜可叹。

yī tóu xiǎng zhe yǐ zǒu dào xiāo xiāng guǎn de mén kǒu

”一头想着，已走到潇湘馆的门口。

lǐ miàn què yòu jì rán wú shēng li wán dǎo zhe qǐ máng lái xiǎng lái bì shì yǐ sǐ dōu kū guò le nà yī qīn wèi zhī zhuāng guǒ tuǒ dàng le méi yǒu

里面却又寂然无声，李纨倒着起忙来，想来必是已死，都哭过了，那衣衾未知装裹妥当了没有？

lián máng sān bù liǎng bù zǒu jìn wū zǐ lái

连忙三步两步走进屋子来。

lǐ jiān mén kǒu yí gè xiǎo yā tou yǐ jīng kàn jiàn biàn shuō dà nǎi nai lái le

里间门口一个小丫头已经看见，便说：“大奶奶来了。

zǐ juān máng wǎng wài zǒu hé li wán zǒu le gè duì liǎn

”紫鹃忙往外走，和李纨走了个对脸。

li wán máng wèn zěn me yàng

李纨忙问：“怎么样？

zǐ juān yù shuō huà shí wéi yǒu hóu zhōng gěng yè de fēn ér què yī zì shuō bu chū

”紫鹃欲说话时，惟有喉中哽咽的分儿，却一字说不出。

nà yǎn lèi yī sì duàn xiàn zhēn zhū yì bān zhǐ jiāng yī zhī shǒu huí guò qù zhǐ zhe dài yù

那眼泪一似断线珍珠一般，只将一只手回过去指着黛玉。

li wán kàn le zǐ juān zhè bān guāng jǐng gèng jué xīn suān yě bù zài wèn lián máng zǒu guò lái

李纨看了紫鹃这般光景，更觉心酸，也不再问，连忙走过来。

kàn shí nà dài yù yǐ bù néng yán

看时，那黛玉已不能言。

li wán qīng qīng jiào le liǎng shēng dài yù què hái wēi wēi de kāi yǎn shì yǒu zhī shi zhī zhuàng dàn zhī yǎn pí zuǐ chún wēi yǒu dòng yì kǒu nèi shàng yǒu chū rù zhī xi què yào yī jù huà yì diǎn lèi yě méi yǒu le

李纨轻轻叫了两声，黛玉却还微微的开眼，似有知识之状，但只眼皮嘴唇微有动意，口内尚有出入之息，却要一句话一点泪也没有了。

li wán huí shēn jiàn zǐ juān bù zài gēn qián biàn wèn xuě yàn

李纨回身见紫鹃不在跟前，便问雪雁。

xuě yàn dào tā zài wài tóu wū lǐ ne

雪雁道：“他在外头屋里呢。

li wán lián máng chū lái zhī jiàn zǐ juān zài wài jiān kōng chuáng shàng tǎng zhe yán sè qīng huáng bì le yǎn zhǐ guǎn liú lèi nà bí tì yǎn lèi bǎ yí gè qì huā jǐn biān de rù zi yǐ shī le wǎn dà de yī piàn

”李纨连忙出来，只见紫鹃在外间空床上躺着，颜色青黄，闭了眼只管流泪，那鼻涕眼泪把一个砌花锦边的褥子已湿了碗大的一片。

li wán lián máng huàn tā nà zǐ juān cái màn màn de zhēng kāi yǎn qiàn qǐ shēn lái

李纨连忙唤他，那紫鹃才慢慢的睁开眼欠起身来。

li wán dào shǎ yā tou zhè shì shén me shí hòu qiě zhǐ gù kū nǐ de

李纨道：“傻丫头，这是什么时候，且只顾哭你的！

lín gū niáng de yī qīn hái bù ná chū lái gěi tā huàn shàng hái děng duō zǎo wǎn ne

林姑娘的衣衾还不拿出来给他换上，还等多早晚呢。

nán dào tā gè nǚ hái ér jiā nǐ hái jiào tā chì shēn lù tǐ jīng zhe lái guāng zhe qù ma

难道他个女孩儿家，你还叫他赤身露体精着来光着去吗！

zǐ juān tīng le zhè jù huà yī fà zhǐ bú zhù tòng kū qǐ lái

”紫鹃听了这句话，一发止不住痛哭起来。

li wán yī miàn yě kū yī miàn zháo jí yī miàn shì lèi yī miàn pāi zhe zǐ juān de jiān bǎng shuō hǎo hái zi nǐ bǎ wǒ de xīn dōu kū luàn le kuài zhe shōu shí tā de dōng xī ba zài chí yī huì zi jiù liǎo bù dé le

李纨一面也哭，一面着急，一面拭泪，一面拍着紫鹃的肩膀说：“好孩子，你把我的心都哭乱了，快着收拾他的东西罢，再迟一会子就了不得了。

zhèng nào zhe wài biān yī gè rén huāng huāng zhāng zhāng pǎo jìn lái dǎo bǎ li wán hu le yī tiào kàn shí què shì píng r

正闹着，外边一个人慌慌张张跑进来，倒把李纨唬了一跳，看时却是平儿。

pǎo jìn lái kàn jiàn zhè yàng zhǐ shì dāi kē kē de fā zhèng

跑进来看见这样，只是呆磕磕的发怔。

li wán dào nǐ zhè huì zǐ bù zài nà biān zuò shí mǒ lái le

李纨道：“你这会子不在那边，做什么来了？

shuō zhe lín zhī xiào jiā de yě jìn lái le

”说着，林之孝家的也进来了。

píng r dào nǎi nai bù fàng xīn jiào lái qiáo qiáo

平儿道：“奶奶不放心，叫来瞧瞧。

jì yǒu dà nǎi nai zài zhè lǐ wǒ men nǎi nai jiù zhǐ gù nà yī tóu r le

既有大奶奶在这里，我们奶奶就只顾那一头儿了。

li wán diǎn diǎn tou er

”李纨点点头儿。

píng r dào wǒ yě jiàn jiàn lín gū niáng

平儿道：“我也见见林姑娘。

shuō zhe yī miàn wǎng lǐ zǒu yī miàn zǎo yǐ liú xià lèi lái

”说着，一面往里走，一面早已流下泪来。

zhè lǐ li wán yīn hé lín zhī xiào jiā de dào nǐ lái de zhèng hǎo kuài chū qù qiáo qiáo qù

这里李纨因和林之孝家的道：“你来的正好，快出去瞧瞧去。

gào sù guǎn shì de yù bèi lín gū niáng de hòu shì

告诉管事的预备林姑娘的后事。

tuǒ dàng le jiào tā lái huí wǒ bù yòng dào nà biān qù

妥当了叫他来回我，不用到那边去。

lín zhī xiào jiā de dā yìng le hái zhàn zhe

”林之孝家的答应了，还站着。

li wán dào hái yǒu shén me huà ne

李纨道：“还有什么话呢？

lín zhī xiào jiā de dào gāng cái èr nǎi nǎi hé lǎo tài tài shāng liáng le nà biān yòng zǐ juān gū niáng shǐ huàn shǐ huàn ne

”林之孝家的道：“刚才二奶奶和老太太商量了，那边用紫鹃姑娘使唤使唤呢。

li wán hái wèi dá yán zhī jiàn zǐ juān dào lín nǎi nai nǐ xiān qǐng ba

”李纨还未答言，只见紫鹃道：“林奶奶，你先请罢。

děng zhe rén sǐ le wǒ men zì rán shì chū qù de nà lǐ yòng zhè me shuō dào zhè lǐ què yòu bù hǎo shuō le yīn yòu gǎi shuō dào kuàng qiě wǒ men zài zhè lǐ shǒu zhe bìng rén shēn shàng yě bù jié jìng

等着人死了我们自然是出去的，那里用这么……”说到这里却又不好说了，因又改说道：“况且我们在这里守着病人，身上也不洁净。

lín gū niáng hái yǒu qì r ne bù shí de jiào wǒ

林姑娘还有气儿呢，不时的叫我。

li wán zài páng jiě shuō dào dàng zhēn zhè lín gū niáng hé zhè yā tou yě shì qián shì de yuán fǎ r

”李纨在旁解说道：“当真这林姑娘和这丫头也是前世的缘法儿。

dǎo shì xuě yàn shì tā nán biān dài lái de tā dào bù lǐ huì

倒是雪雁是他南边带来的，他倒不理会。

wéi yǒu zǐ juān wǒ kàn tā liǎng gè yī shí yě lí bù kāi

惟有紫鹃，我看他两个一时也离不开。

lín zhī xiào jiā de tóu lǐ tīng le zǐ juān de huà

”林之孝家的头里听了紫鹃的话，

wèi miǎn bù shòu yòng

未免不受用，

bèi li wán zhè fān yī shuō

被李纨这番一说，

què yě méi de shuō

却也没的说，

yòu jiàn zǐ juān kū de lèi rén yì bān

又见紫鹃哭得泪人一般，

zhǐ hǎo chǒu zhe tā wēi wēi de xiào

只好瞅着他微微的笑，

yīn yòu shuō dào zǐ juān gū niáng zhèi xiē xián huà dào bù yào jǐn

因又说道：“紫鹃姑娘这些闲话倒不要紧，

zhǐ shì tā què shuō de

只是他却说得，

wǒ kě zěn me huí lǎo tài tài ne

我可怎么回老太太呢。

kuàng qiě zhè huà shì gào sù dé èr nǎi nai de ma

况且这话是告诉得二奶奶的吗！

zhèng shuō zhe píng r cā zhuó yǎn lèi chū lái dào gào sù èr nǎi nǎi shén me shì

正说着，平儿擦着眼泪出来道：“告诉二奶奶什么事？

lín zhī xiào jiā de jiāng fāng cái de huà shuō le yī biàn

”林之孝家的将方才的话说了一遍。

píng r dī le yī huí tóu shuō zhè me zhāo ba jiù jiào xuě gū niang qù ba

平儿低了一回头，说：“这么着罢，就叫雪姑娘去罢。

li wán dào tā shǐ de ma

”李纨道：“他使得吗？

píng r zǒu dào li wán ěr biān shuō le jǐ jù li wán diǎn diǎn tou er dào jì shì zhè me zhāo jiù jiào xuě yàn guò qù yě shì yí yàng de

”平儿走到李纨耳边说了几句，李纨点点头儿道：“既是这么着，就叫雪雁过去也是一样的。

lín zhī xiào jiā de yīn wèn píng r dào xuě gū niang shǐ de ma

”林之孝家的因问平儿道：“雪姑娘使得吗？

píng r dào shǐ de dōu shì yí yàng

”平儿道：“使得，都是一样。

lín jiā de dào nà me gū niáng jiù kuài jiào xuě gū niang gēn le wǒ qù

”林家的道：“那么姑娘就快叫雪姑娘跟了我去。

wǒ xiān qù huí le lǎo tài tài hé èr nǎi nǎi qù zhè kě shì dà nǎi nai hé gū niáng de zhǔ yì

我先去回了老太太和二奶奶去，这可是大奶奶和姑娘的主意。

huí lái gū niáng zài gè zì huí èr nǎi nai qù

回来姑娘再各自回二奶奶去。

li wán dào shì le

”李纨道：“是了。

nǐ zhè me dà nián jì lián zhè mǒ diǎn zi shì hái bù dān ne

你这么大年纪，连这么点子事还不耽呢。

lín jiā de xiào dào bú shì bù dān tóu yī zōng zhè jiàn shì lǎo tài tài hé èr nǎi nǎi bàn de wǒ men dōu bù néng hěn míng bái

”林家的笑道：“不是不耽，头一宗这件事老太太和二奶奶办的，我们都不能很明白；

zài zhě yòu yǒu dà nǎi nai hé píng gū niáng ne

再者又有大奶奶和平姑娘呢。

shuō zhe píng r yǐ jiào le xuě yàn chū lái

”说着，平儿已叫了雪雁出来。

yuán lái xuě yàn yīn zhè jǐ rì xián tā xiǎo hái zi jiā dǒng de shén me biàn yě bǎ xīn lěng dàn le

原来雪雁因这几日嫌他小孩子家懂得什么，便也把心冷淡了。

kuàng qiě tīng shì lǎo tài tài hé èr nǎi nǎi jiào yě bù gǎn bù qù

况且听是老太太和二奶奶叫，也不敢不去。

lián máng shōu shí le tóu píng r jiào tā huàn le xīn xiān yī fú

连忙收拾了头，平儿叫他换了新鲜衣服。

gēn zhe lín jiā de qù le

跟着林家的去了。

suí hòu píng r yòu hé li wán shuō le jǐ jù huà

随后平儿又和李纨说了几句话。

li wán yòu zhǔ fù píng r dǎ nà me cuī zhe lín zhī xiào jiā de jiào tā nán rén kuài bàn le lái

李纨又嘱咐平儿打那么催着林之孝家的叫他男人快办了来。

píng r dā yìng zhe chū lái zhuǎn le gè wān zǐ kàn jiàn lín jiā de dài zhe xuě yàn zài qián tóu zǒu ne gǎn máng jiào zhù dào wǒ dài le tā qù ba nǐ xiān gào sù lín dà yé bàn lín gū niáng de dōng xī qù ba

平儿答应着出来，转了个弯子，看见林家的带着雪雁在前头走呢，赶忙叫住道：“我带了他去罢，你先告诉林大爷办林姑娘的东西去罢。

nǎi nai nà lǐ wǒ tì huí jiù shì le

奶奶那里我替回就是了。

nà lín jiā de dā yìng zhe qù le

”那林家的答应着去了。

zhè lǐ píng r dài le xuě yàn dào le xīn fáng zi lǐ huí míng liǎo zì qù bàn shì

这里平儿带了雪雁到了新房子里，回明了自去办事。

què shuō xuě yàn kàn jiàn zhè bān guāng jǐng xiǎng qǐ tā jiā gū niáng yě wèi miǎn shāng xīn zhǐ shì zài gǔ mǔ fèng jie gēn qián bù gǎn lù chū

却说雪雁看见这般光景，想起他家姑娘，也未免伤心，只是在贾母凤姐跟前不敢露出。

yīn yòu xiǎng dào yě bù zhī yòng wǒ zuò shén me wǒ qiě qiáo qiáo

因又想道：“也不知用我作什么，我且瞧瞧。

bǎo yù yī rì jiā hé wǒ men gū niáng hǎo de mì lǐ tiáo yóu zhè shí hou zǒng bú jiàn miàn le yě bù zhī shì zhēn bìng jià bìng

宝玉一日家和我们姑娘好的蜜里调油，这时候总不见面了，也不知是真病假病。

pà wǒ men gū niáng bù yī tā jiǎ shuō diū le yù zhuāng chū shǎ zi yàng ér lái jiào wǒ men gū niáng hán le xīn

怕我们姑娘不依，他假说丢了玉，装出傻子样儿来，叫我们姑娘寒了心。

tā hǎo qǔ bǎo gū niáng de yì sī

他好娶宝姑娘的意思。

wǒ kàn kàn tā qù kàn tā jiàn le wǒ shǎ bù shǎ

我看看他去，看他见了我傻不傻。

mò bù chéng jīn ér hái zhuāng shǎ me

莫不成今儿还装傻么！

yī miàn xiǎng zhe yǐ liū dào lǐ jiān wū zi mén kǒu tōu tōu r de qiáo

”一面想着，已溜到里间屋子门口，偷偷儿的瞧。

zhè shí bǎo yù suī yīn shī yù hūn kuì

这时宝玉虽因失玉昏愦，

dàn zhǐ tīng jiàn qǔ le dài yù wèi qī

但只听见娶了黛玉为妻，

zhēn nǎi shì cóng gǔ zhì jīn tiān shàng rén jiān dì yī jiàn chàng xīn mǎn yì de shì le

真乃是从古至今天上人间第一件畅心满意的事了，

nà shēn zi dùn jué jiàn wàng qǐ lái

那身子顿觉健旺起来，

zhǐ bù guò bù shì cóng qián nà bān líng tòu

－－只不过不似从前那般灵透，

suǒ yǐ fèng jie de miào jì bǎi fā bǎi zhòng bā bù dé jí jiàn dài yù

所以凤姐的妙计百发百中－－巴不得即见黛玉，

pàn dào jīn rì wán yīn

盼到今日完姻，

zhēn lè de shǒu wǔ zú dǎo

真乐得手舞足蹈，

suī yǒu jǐ jù shǎ huà

虽有几句傻话，

què yǔ bìng shí guāng jǐng dà xiāng xuán jué le

却与病时光景大相悬绝了。

xuě yàn kàn le yòu shì shēng qì yòu shì shāng xīn tā nà lǐ xiǎo de bǎo yù de xīn shì biàn gè zì zǒu kāi

雪雁看了，又是生气又是伤心，他那里晓得宝玉的心事，便各自走开。

zhè lǐ bǎo yù biàn jiào xí rén kuài kuài gěi tā zhuāng xīn zuò zài wáng fū rén wū lǐ

这里宝玉便叫袭人快快给他装新，坐在王夫人屋里。

kàn jiàn fèng jie yóu shì máng máng lù lù zài pàn bú dào jí shí zhǐ guǎn wèn xí rén dào lín mèi mei dǎ yuán lǐ lái wèi shén me zhè me fèi shì hái bù lái

看见凤姐尤氏忙忙碌碌，再盼不到吉时，只管问袭人道：“林妹妹打园里来，为什么这么费事，还不来？

xí rén rěn zhe xiào dào děng hǎo shí chén

”袭人忍着笑道：“等好时辰。

huí lái yòu tīng jiàn fèng jie yǔ wáng fū rén dào suī rán yǒu fú wài tou bù yòng gǔ yuè zán men nán biān guī ju yào bài táng de lěng qīng qīng shǐ bù dé

”回来又听见凤姐与王夫人道：“虽然有服，外头不用鼓乐，咱们南边规矩要拜堂的，冷清清使不得。

wǒ chuán le jiā nèi xué guò yīn yuè guǎn guò xì zǐ de nà xiē nǚ rén lái chuī dǎ rè nào xiē

我传了家内学过音乐管过戏子的那些女人来吹打，热闹些。

wáng fū rén diǎn tóu shuō shǐ de

”王夫人点头说：“使得。

yī shí dà jiào cóng dà mén jìn lái jiā lǐ xì lè yíng chū qù shí èr duì gōng dēng pái zhe jìn lái dào yě xīn xiān yǎ zhì

一时大轿从大门进来，家里细乐迎出去，十二对宫灯，排着进来，倒也新鲜雅致。

bīn xiàng qǐng le xīn rén chū jiào

傧相请了新人出轿。

bǎo yù jiàn xīn rén mēng zháo gài tóu xǐ niáng pī zhe hóng fú zhe

宝玉见新人蒙着盖头，喜娘披着红扶着。

xià shǒu fú xīn rén de nǐ dào shì shuí yuán lái jiù shì xuě yàn

下首扶新人的你道是谁，原来就是雪雁。

bǎo yù kàn jiàn xuě yàn yóu xiǎng yīn hé zǐ juān bù lái dǎo shì tā ne

宝玉看见雪雁，犹想：“因何紫鹃不来，倒是他呢？

yòu xiǎng dào shì le xuě yàn yuán shì tā nán biān jiā lǐ dài lái de zǐ juān réng shì wǒ men jiā de zì rán bù bì dài lái

”又想道：“是了，雪雁原是他南边家里带来的，紫鹃仍是我们家的，自然不必带来。

yīn cǐ jiàn le xuě yàn jìng rú jiàn le dài yù de yì bān huān xǐ

”因此见了雪雁竟如见了黛玉的一般欢喜。

bīn xiàng zàn lǐ bài le tiān dì

傧相赞礼拜了天地。

qǐng chū gǔ mǔ shòu le sì bài hòu qǐng gǔ zhèng fū fù dēng táng xíng lǐ bì sòng rù dòng fáng

请出贾母受了四拜，后请贾政夫妇登堂，行礼毕，送入洞房。

hái yǒu zuò chuáng sā zhàng děng shì jù shì àn jīn líng jiù lì

还有坐床撒帐等事，俱是按金陵旧例。

gǔ zhèng yuán wèi gǔ mǔ zuò zhǔ bù gǎn wéi ào bù xìn chōng xǐ zhī shuō

贾政原为贾母作主，不敢违拗，不信冲喜之说。

nǎ zhī jīn rì bǎo yù jū rán xiàng gè hǎo rén yì bān gǔ zhèng jiàn le dào yě xǐ huan nà xīn rén zuò le chuáng biàn yào jiē qǐ gài tóu de fèng jie zǎo yǐ fáng bèi gù qǐng gǔ mǔ wáng fū rén děng jìn qù zhào yìng

那知今日宝玉居然像个好人一般，贾政见了，倒也喜欢，那新人坐了床便要揭起盖头的，凤姐早已防备，故请贾母王夫人等进去照应。

bǎo yù cǐ shí dào dǐ yǒu xiē shǎ qì biàn zǒu dào xīn rén gēn qián shuō dào mèi mei shēn shàng hǎo le

宝玉此时到底有些傻气，便走到新人跟前说道：“妹妹身上好了？

hǎo xiē tiān bú jiàn le gài zhe zhè láo shí zǐ zuò shí mǒ

好些天不见了，盖着这劳什子做什么！

yù dài yào jiē qù fǎn bǎ gǔ mǔ jí chū yī shēn lěng hàn lái

”欲待要揭去，反把贾母急出一身冷汗来。

bǎo yù yòu zhuǎn niàn yī xiǎng dào lín mèi mei shì ài shēng qì de bù kě zào cì

宝玉又转念一想道：“林妹妹是爱生气的，不可造次。

yòu xiē le yī xiē réng shì àn nà bù zhù zhǐ de shàng qián jiē le

”又歇了一歇，仍是按捺不住，只得上前揭了。

xǐ niáng jiē qù gài tóu xuě yàn zǒu kāi yīng ér děng shàng lái cì hou

喜娘接去盖头，雪雁走开，莺儿等上来伺候。

bǎo yù zhēng yǎn yī kàn hǎo xiàng bǎo chāi xīn lǐ bù xìn zì jǐ yī shǒu chí dēng yī shǒu cā yǎn yī kàn kě bú shì bǎo chāi me

宝玉睁眼一看，好像宝钗，心里不信，自己一手持灯，一手擦眼，一看，可不是宝钗么！

zhī jiàn tā shèng zhuāng yàn fú fēng jiān xin ruǎn tǐ huán dī bìn duǒ yǎn xi wēi zhēn shì hé fěn lù chuí xìng huā yān rùn le

只见他盛妆艳服，丰肩忄耎体，鬟低鬓軃，眼息微，真是荷粉露垂，杏花烟润了。

bǎo yù fā le yī huí zhēng yòu jiàn yīng ér lì zài páng biān bú jiàn le xuě yàn

宝玉发了一回怔，又见莺儿立在旁边，不见了雪雁。

bǎo yù cǐ shí xīn wú zhǔ yì zì jǐ fǎn yǐ wéi shì mèng zhōng le dāi dāi de zhǐ guǎn zhàn zhe

宝玉此时心无主意，自己反以为是梦中了，呆呆的只管站着。

zhòng rén jiē guò dēng qù fú le bǎo yù réng jiù zuò xia liǎng yǎn zhí shì bàn yǔ quán wú

众人接过灯去，扶了宝玉仍旧坐下，两眼直视，半语全无。

gǔ mǔ kǒng tā bìng fā qīn zì fú tā shàng chuáng

贾母恐他病发，亲自扶他上床。

fèng jie yóu shì qǐng le bǎo chāi jìn rù lǐ jiān chuáng shàng zuò xià bǎo chāi cǐ shí zì rán shì dī tóu bù yǔ

凤姐尤氏请了宝钗进入里间床上坐下，宝钗此时自然是低头不语。

bǎo yù dìng le yī huí shén jiàn gǔ mǔ wáng fū rén zuò zài nà biān biàn qīng qīng de jiào xí rén dào wǒ shì zài nà lǐ ne

宝玉定了一回神，见贾母王夫人坐在那边，便轻轻的叫袭人道：“我是在那里呢？

zhè bu shì zuò mèng me

这不是做梦么？

xí rén dào nǐ jīn rì hǎo rì zi shén me mèng bù mèng de hùn shuō

”袭人道：“你今日好日子，什么梦不梦的混说。

lǎo yé kě zài wài tóu ne

老爷可在外头呢。

bǎo yù qiāo qiāo r de ná shǒu zhǐ zhe dào zuò zài nà lǐ zhè yī wèi měi rén r shì shuí

”宝玉悄悄儿的拿手指着道：“坐在那里这一位美人儿是谁？

xí rén wò le zì jǐ de zuǐ xiào de shuō bù chū huà lái xiē le bàn rì cái shuō dào shì xīn qǔ de èr nǎi nǎi

”袭人握了自己的嘴，笑的说不出话来，歇了半日才说道：“是新娶的二奶奶。

zhòng rén yě dōu huí guò tóu qù rěn bu zhù de xiào

”众人也都回过头去，忍不住的笑。

bǎo yù yòu dào hǎo hú tú nǐ shuō èr nǎi nǎi dào dǐ shì shuí

宝玉又道：“好糊涂，你说二奶奶到底是谁？

xí rén dào bǎo gū niáng

”袭人道：“宝姑娘。

bǎo yù dào lín gū niáng ne

”宝玉道：“林姑娘呢？

xí rén dào lǎo yé zuò zhǔ qǔ de shì bǎo gū niáng zěn me hùn shuō qǐ lín gū niáng lái

”袭人道：“老爷作主娶的是宝姑娘，怎么混说起林姑娘来。

bǎo yù dào wǒ cái gāng kàn jiàn lín gū niáng le me hái yǒu xuě yàn ne zěn me shuō méi yǒu

”宝玉道：“我才刚看见林姑娘了么，还有雪雁呢，怎么说没有。

nǐ men zhè dōu shì zuò shí mǒ wán ne

你们这都是做什么顽呢？

fèng jie biàn zǒu shàng lái qīng qīng de shuō dào bǎo gū niáng zài wū lǐ zuò zhe ne

”凤姐便走上来轻轻的说道：“宝姑娘在屋里坐着呢。

bié hùn shuō huí lái dé zuì le tā lǎo tài tài bù yī de

别混说，回来得罪了他，老太太不依的。

bǎo yù tīng le zhè huì zǐ hú tú gèng lì hài le

”宝玉听了，这会子糊涂更利害了。

běn lái yuán yǒu hūn kuì de bìng jiā yǐ jīn yè shén chū guǐ mò gèng jiào tā bù dé zhǔ yì biàn yě bù gù bié de le kǒu kǒu shēng shēng zhǐ yào zhǎo lín mèi mei qù

本来原有昏愦的病，加以今夜神出鬼没，更叫他不得主意，便也不顾别的了，口口声声只要找林妹妹去。

gǔ mǔ děng shàng qián ān wèi wú nài tā zhǐ shì bù dǒng

贾母等上前安慰，无奈他只是不懂。

yòu yǒu bǎo chāi zài nèi yòu bù hǎo míng shuō

又有宝钗在内，又不好明说。

zhī bǎo yù jiù bìng fù fā yě bù jiǎng míng zhǐ de mǎn wū lǐ diǎn qǐ ān xī xiāng lái dìng zhù tā de shén hún fú tā shuì xià

知宝玉旧病复发，也不讲明，只得满屋里点起安息香来，定住他的神魂，扶他睡下。

zhòng rén yā què wú wén tíng le piàn shí bǎo yù biàn hūn chén shuì qù

众人鸦雀无闻，停了片时，宝玉便昏沉睡去。

gǔ mǔ děng cái de lüè lüè fàng xīn zhǐ hǎo zuò yǐ dài dàn jiào fèng jie qù qǐng bǎo chāi ān xiē

贾母等才得略略放心，只好坐以待旦，叫凤姐去请宝钗安歇。

bǎo chāi zhì ruò wǎng wén yě biàn hé yī zài nèi zàn xiē

宝钗置若罔闻，也便和衣在内暂歇。

gǔ zhèng zài wài wèi zhī nèi lǐ yuán yóu zhǐ jiù fāng cái yǎn jiàn de guāng jǐng xiǎng lái xīn xià dào fàng kuān le

贾政在外，未知内里原由，只就方才眼见的光景想来，心下倒放宽了。

qià shì míng rì jiù shì qǐ chéng de jí rì lüè xiē le yī xiē zhòng rén hè xǐ sòng xíng

恰是明日就是起程的吉日，略歇了一歇，众人贺喜送行。

gǔ mǔ jiàn bǎo yù shuì zháo yě huí fáng qù zàn xiē

贾母见宝玉睡着，也回房去暂歇。

cì zǎo gǔ zhèng cí le zōng cí guò lái bài bié gǔ mǔ bǐng chēng bù xiào yuǎn lí wéi yuàn lǎo tài tài shùn shí yí yǎng

次早，贾政辞了宗祠，过来拜别贾母，禀称：“不孝远离，惟愿老太太顺时颐养。

ér zi yí dào rèn suǒ jí xiū bǐng qǐng ān bù bì guà niàn

儿子一到任所，即修禀请安，不必挂念。

bǎo yù de shì yǐ jīng yī le lǎo tài tài wán jié zhǐ qiú lǎo tài tài xùn huì

宝玉的事，已经依了老太太完结，只求老太太训诲。

gǔ mǔ kǒng gǔ zhèng zài lù bù fàng xīn bìng bù jiāng bǎo yù fù bìng de huà shuō qǐ zhǐ shuō wǒ yǒu yī jù huà bǎo yù zuó yè wán yīn bìng bù shì tóng fáng

”贾母恐贾政在路不放心，并不将宝玉复病的话说起，只说：“我有一句话，宝玉昨夜完姻，并不是同房。

jīn rì nǐ qǐ shēn bì gāi jiào tā yuǎn sòng cái shì

今日你起身，必该叫他远送才是。

tā yīn bìng chōng xǐ rú jīn cái hǎo xiē yòu shì zuó rì yì tiān láo fá chū lái kǒng pà zhe le fēng

他因病冲喜，如今才好些，又是昨日一天劳乏，出来恐怕着了风。

gù cǐ wèn nǐ nǐ jiào tā sòng ne wǒ jí kè qù jiào tā

故此问你，你叫他送呢，我即刻去叫他；

nǐ ruò téng tā wǒ jiù jiào rén dài le tā lái nǐ jiàn jiàn jiào tā gěi nǐ kē tóu jiù suàn le

你若疼他，我就叫人带了他来，你见见，叫他给你磕头就算了。

gǔ zhèng dào jiào tā sòng shén me zhǐ yào tā cóng cǐ yǐ hòu rèn zhēn niàn shū bǐ sòng wǒ hái xǐ huan ne

”贾政道：“叫他送什么，只要他从此以后认真念书，比送我还喜欢呢。

gǔ mǔ tīng le yòu fàng le yī tiáo xīn biàn jiào gǔ zhèng zuò zhe jiào yuān yāng qù rú cǐ rú cǐ dài le bǎo yù jiào xí rén gēn zhe lái

”贾母听了，又放了一条心，便叫贾政坐着，叫鸳鸯去如此如此，带了宝玉，叫袭人跟着来。

yuān yāng qù liǎo bù duō yī huì guǒ rán bǎo yù lái le réng shì jiào tā xíng lǐ

鸳鸯去了不多一会，果然宝玉来了，仍是叫他行礼。

bǎo yù jiàn le fù qīn shén zhì lüè liǎn xiē piàn shí qīng chǔ yě méi shén me dà chà

宝玉见了父亲，神志略敛些，片时清楚，也没什么大差。

gǔ zhèng fēn fù le jǐ jù bǎo yù dā yìng le

贾政吩咐了几句，宝玉答应了。

gǔ zhèng jiào rén fú tā huí qù le zì jǐ huí dào wáng fū rén fáng zhōng yòu qiè shí de jiào wáng fū rén guǎn jiào ér zi duàn bù kě rú qián jiāo zòng

贾政叫人扶他回去了，自己回到王夫人房中，又切实的叫王夫人管教儿子，断不可如前娇纵。

míng nián xiāng shì wù bì jiào tā xià chǎng

明年乡试，务必叫他下场。

wáng fū rén yī yī de tīng le yě méi tí qǐ bié de

王夫人一一的听了，也没提起别的。

jí máng mìng rén fú le bǎo chāi guò lái xíng le xīn fù sòng xíng zhī lǐ yě bù chū fáng

即忙命人扶了宝钗过来，行了新妇送行之礼，也不出房。

qí yú nèi juàn jù sòng zhì èr mén ér huí

其余内眷俱送至二门而回。

gǔ zhēn děng yě shòu le yī fān xùn chì

贾珍等也受了一番训饬。

dà jiā jǔ jiǔ sòng xíng yī bān zǐ dì jí wǎn bèi qīn yǒu zhí sòng zhì shí lǐ cháng tíng ér bié

大家举酒送行，一班子弟及晚辈亲友，直送至十里长亭而别。

bù yán gǔ zhèng qǐ chéng fù rèn

不言贾政起程赴任。

qiě shuō bǎo yù huí lái jiù bìng dǒu fā gèng jiā hūn kuì lián yǐn shí yě bù néng jìn le

且说宝玉回来，旧病陡发，更加昏愦，连饮食也不能进了。

wèi zhī xìng mìng rú hé xià huí fēn jiě

未知性命如何，下回分解。