diāo bó cháng è tián dān yuē ān píng jūn xiǎo rén yě
貂勃常恶田单，曰：“安平君，小人也。
ān píng jūn wén zhī gù wèi jiǔ ér zhào diāo bó yuē dān hé yǐ dé zuì yú xiān shēng gù cháng jiàn yù yú cháo diāo bó yuē zhí zhī gǒu fèi yáo fēi guì zhí ér jiàn yáo yě gǒu gù fèi fēi qí zhǔ yě
”安平君闻之，故为酒而召貂勃，曰：“单何以得罪于先生，故常见誉于朝?”貂勃曰：“跖之狗吠尧，非贵跖而贱尧也，狗固吠非其主也。
qiě jīn shǐ gōng sūn zi xián ér xú zi bù xiào
且今使公孙子贤，而徐子不肖。
rán ér shǐ gōng sūn zi yǔ xú zi dòu xú zi zhī gǒu yóu shí jué gōng sūn zi zhī féi ér shì zhī yě
然而使公孙子与徐子斗，徐子之狗，犹时攫公孙子之腓而噬之也。
ruò nǎi de qù bù xiào zhě ér wèi xián zhě gǒu qǐ tè jué qí féi ér shì zhī ěr zāi ān píng jūn yuē jìng wén mìng míng rì rèn zhī yú wáng
若乃得去不肖者，而为贤者狗，岂特攫其腓而噬之耳哉?”安平君曰：“敬闻命!”明日，任之于王。
wáng yǒu suǒ xìng chén jiǔ rén zhī shǔ yù shāng ān píng jūn xiāng yǔ yǔ yú wáng yuē yàn zhī fá qí zhī shí chǔ wáng shǐ jiāng jūn jiāng wàn rén ér zuǒ qí
王有所幸臣九人之属，欲伤安平君，相与语于王曰：“燕之伐齐之时，楚王使将军将万人而佐齐。
jīn guó yǐ dìng ér shè jì yǐ ān yǐ hé bù shǐ shǐ zhě xiè yú chǔ wáng wáng yuē zuǒ yòu shú kě jiǔ rén zhī shǔ yuē diāo bó kě
今国已定，而社稷已安矣，何不使使者谢于楚王?”王曰：“左右孰可?”九人之属曰：“貂勃可。
diāo bó shǐ chu chǔ wáng shòu ér shāng zhī shù rì bù fǎn
”貂勃使楚，楚王受而觞之，数日不反。
jiǔ rén zhī shǔ xiàng yǔ yǔ yú wáng yuē fu yī rén shēn ér qiān liú wàn shèng zhě qǐ bù yǐ jù shì yě zāi qiě ān píng jūn zhī yǔ wáng yě jūn chén wú lǐ ér shàng xià wú bié
九人之属相与语于王曰：“夫一人身，而牵留万乘者，岂不以据势也哉?且安平君之与王也，君臣无礼，而上下无别。
qiě qí zhì yù wèi bù shàn
且其志欲为不善。
nèi mù bǎi xìng xún fǔ qí xīn zhèn qióng bǔ bù zú bù dé yú mín
内牧百姓，循抚其心，振穷补不足，布德于民；
wài huái róng zhái tiān xià zhī xián shì yīn jié zhū hóu zhī xióng jùn háo yīng
外怀戎翟，天下之贤士，阴结诸侯之雄俊豪英。
qí zhì yù yǒu wéi yě
其志欲有为也。
yuàn wáng zhī chá zhī
愿王之察之。
yì rì ér wáng yuē zhào xiāng dān lái
”异日，而王曰：“召相单来。
tián dān miǎn guān tú xiǎn ròu tǎn ér jìn tuì ér qǐng sǐ zuì
”田单免冠徒跣肉袒而进，退而请死罪。
wǔ rì ér wáng yuē zi wú zuì yú guǎ rén zi wèi zi zhī chén lǐ wú wèi wú zhī wáng lǐ ér yǐ yǐ
五日，而王曰：“子无罪于寡人，子为子之臣礼，吾为吾之王礼而已矣。
diāo bó cóng chu lái wáng cì zhū qián jiǔ hān wáng yuē zhào xiāng tián dān ér lái
貂勃从楚来，王赐诸前，酒酣，王曰：“召相田单而来。
diāo bó bì xí qǐ shǒu yuē wáng è de cǐ wáng guó zhī yán hu wáng shàng zhě shú yǔ zhōu wén wáng wáng yuē wú bù ruò yě
”貂勃避席稽首曰：“王恶得此亡国之言乎?王上者孰与周文王?”王曰：“吾不若也。
diāo bó yuē rán chén gù zhī wáng bù ruò yě
貂勃说：“是的，我本来就知道大王不如他。
xià zhě shú yǔ qí huán gōng wáng yuē wú bù ruò yě
下者孰与齐桓公?”王曰：“吾不若也。
diāo bó yuē rán chén gù zhī wáng bù ruò yě
貂勃说：“是的，我本来就知道大王不如他。
rán zé zhōu wén wáng de lǚ shàng yǐ wéi tài gōng qí huán gōng de guǎn yí wú yǐ wéi zhòng fù jīn wáng de ān píng jūn ér dú yuē dān
然则周文王得吕尚以为太公，齐桓公得管夷吾以为仲父，今王得安平君而独曰‘单’。
qiě zì tiān dì zhī pì mín rén zhī zhì wéi rén chén zhī gōng zhě shuí yǒu hòu yú ān píng jūn zhě zāi ér wáng yuē dān dān è de cǐ wáng guó zhī yán hu qiě wáng bù néng shǒu xiān wáng zhī shè jì yàn rén xīng shī ér xí qí xū wáng zǒu ér zhī chéng yáng zhī shān zhōng
且自天地之辟，民人之治，为人臣之功者，谁有厚于安平君者哉?而王曰‘单，单’，恶得此亡国之言乎?且王不能守先王之社稷，燕人兴师而袭齐墟，王走而之城阳之山中。
ān píng jūn yǐ zhuì zhuì zhī jí mò sān lǐ zhī chéng wǔ lǐ zhī guō bì zú qī qiān qín qí sī mǎ ér fǎn qiān lǐ zhī qí ān píng jūn zhī gōng yě
安平君以惴惴之即墨，三里之城，五里之郭，敝卒七千，禽其司马，而反千里之齐，安平君之功也。
dàng shì shí yě hé chéng yáng ér wáng chéng yáng tiān xià mò zhī néng zhǐ
当是时也，阖城阳而王，城阳、天下莫之能止。
rán ér jì zhī yú dào guī zhī yú yì yǐ wéi bù kě gù wèi zhàn dào mù gé ér yíng wáng yǔ hòu yú chéng yáng shān zhōng wáng nǎi de fǎn zi lín bǎi xìng
然而计之于道，归之于义，以为不可，故为栈道木阁，而迎王与后于城阳山中，王乃得反，子临百姓。
jīn guó yǐ dìng mín yǐ ān yǐ wáng nǎi yuē dān
今国已定，民已安矣，王乃曰‘单’。
qiě yīng ér zhī jì bù wéi cǐ
且婴儿之计不为此。
wáng bù jí shā cǐ jiǔ zǐ zhě yǐ xiè ān píng jūn bù rán guó wēi yǐ wáng nǎi shā jiǔ zǐ ér zhú qí jiā yì fēng ān píng jūn yǐ yè yì wàn hù
王不亟杀此九子者以谢安平君，不然，国危矣!”王乃杀九子而逐其家，益封安平君以夜邑万户。