xī wǔ bài yú yī quē zhōu jūn zhī wèi qiú jiù wèi wáng yǐ shàng dǎng zhī jí cí zhī
犀武败于伊阙，周君之魏求救，魏王以上党之急辞之。
zhōu jūn fǎn jiàn liáng yòu ér lè zhī yě
周君反，见梁囿而乐之也。
qí mǔ huī wèi zhōu jūn yuē wēn yòu bù xià cǐ ér yòu jìn
綦母恢谓周君曰：“温囿不下此，而又近。
chén néng wéi jūn qǔ zhī
臣能为君取之。
fǎn jiàn wèi wáng wáng yuē zhōu jūn yuàn guǎ rén hu duì yuē bù yuàn qiě shuí yuàn wáng chén wèi wáng yǒu huàn yě
”反见魏王，王曰：“周君怨寡人乎?”对曰：“不怨，且谁怨王?臣为王有患也。
zhōu jūn móu zhǔ yě
周君，谋主也。
ér shè yǐ guó wèi wáng hàn qín ér wáng wú zhī hàn yě
而设以国为王扞秦，而王无之扞也。
chén jiàn qí bì yǐ guó shì qín yě qín xī sài wài zhī bīng yǔ zhōu zhī zhòng yǐ gōng nán yáng ér liǎng shàng dǎng jué yǐ
臣见其必以国事秦也，秦悉塞外之兵，与周之众，以攻南阳，而两上党绝矣。
wèi wáng yuē rán zé nài hé qí mǔ huī yuē zhōu jūn xíng bù xiǎo lì shì qín ér hǎo xiǎo lì
”魏王曰：“然则奈何?”綦母恢曰：“周君形不小利，事秦而好小利。
jīn wáng xǔ shù sān wàn rén yǔ wēn yòu zhōu jūn dé yǐ wèi cí yú fù xiōng bǎi xìng ér lì wēn yòu yǐ wéi lè bì bù hé yú qín
今王许戍三万人与温囿，周君得以为辞于父兄百姓，而利温囿以为乐，必不合于秦。
chén cháng wén wēn yòu zhī lì suì bā shí jīn jūn de wēn yòu qí yǐ shì wáng zhě suì bǎi èr shí jīn shì shàng dǎng měi huàn ér yíng sì shí jīn
臣尝闻温囿之利，岁八十金，君得温囿，其以事王者，岁百二十金，是上党每患而赢四十金。
wèi wáng yīn shǐ mèng mǎo zhì wēn yòu zhōu jūn ér xǔ zhī shù yě
”魏王因使孟卯致温囿周君而许之戍也。