第六十四回 — 西游记 — 吴承恩

jīng jí lǐng wù néng nǔ lì mù xian ān sān zàng tán shī

荆棘岭悟能努力木仙庵三藏谈诗

huà biǎo jì sài guó wáng xiè le táng sān zàng shī tú huò bǎo qín guài zhī ēn

话表祭赛国王谢了唐三藏师徒获宝擒怪之恩，

suǒ zèng jīn yù

所赠金玉，

fēn háo bù shòu

分毫不受，

què mìng dāng jià guān zhào yī sì wèi cháng chuān de yī fú

却命当驾官照依四位常穿的衣服，

gè zuò liǎng tào

各做两套，

xié wà gè zuò liǎng shuāng

鞋袜各做两双，

tāo huán gè zuò liǎng tiáo

绦环各做两条，

wài bèi gān liáng hōng chǎo

外备干粮烘炒，

dǎo huàn le tōng guān wén dié

倒换了通关文牒，

dà pái luán jià

大排銮驾，

bìng wén wǔ duō guān

并文武多官，

mǎn chéng bǎi xìng

满城百姓，

fú lóng sì sēng rén

伏龙寺僧人，

dà chuī dà dǎ

大吹大打，

sòng sì zhòng chū chéng

送四众出城。

yuē yǒu èr shí lǐ xiān cí le guó wáng

约有二十里，先辞了国王。

zhòng rén yòu sòng èr shí lǐ cí huí

众人又送二十里辞回。

fú lóng sì sēng rén sòng yǒu wǔ liù shí lǐ bù huí yǒu de yào tóng shàng xī tiān yǒu de yào xiū xíng fú shì

伏龙寺僧人送有五六十里不回，有的要同上西天，有的要修行伏侍。

xíng zhě jiàn dōu bù kěn huí qù suì nòng gè shǒu duàn bǎ háo máo bá le sān sì shí gēn chuī kǒu xiān qì jiào biàn

行者见都不肯回去，遂弄个手段，把毫毛拔了三四十根，吹口仙气，叫“变！

dōu biàn zuò bān lán měng hǔ lán zhù qián lù xiāo hǒu yǒng yuè

”都变作斑斓猛虎，拦住前路，哮吼踊跃。

zhòng sēng fāng jù bù gǎn qián jìn dà shèng cái yǐn shī fu cè mǎ ér qù

众僧方惧，不敢前进，大圣才引师父策马而去。

shǎo shí jiān qù de yuǎn le zhòng sēng rén fàng shēng dà kū dōu hǎn yǒu ēn yǒu yì de lǎo yé

少时间，去得远了，众僧人放声大哭，都喊：“有恩有义的老爷！

wǒ děng wú yuán bù kěn dù wǒ men yě

我等无缘，不肯度我们也！

qiě bù shuō zhòng sēng tí kū què shuō shī tú sì zhòng zǒu shàng dà lù què cái shōu huí háo máo yī zhí xi qù

且不说众僧啼哭，却说师徒四众，走上大路，却才收回毫毛，一直西去。

zhèng shì shí xù yì qiān yòu zǎo dōng cán chūn zhì bù nuǎn bù hán zhèng hǎo xiāo yáo xíng lù

正是时序易迁，又早冬残春至，不暖不寒，正好逍遥行路。

hū jiàn yī tiáo cháng lǐng lǐng dǐng shàng shì lù

忽见一条长岭，岭顶上是路。

sān zàng lè mǎ guān kàn nà lǐng shàng jīng jí yā chā bì luó qiān rào suī shì yǒu dào lù de hén jì zuǒ yòu què dōu shì jīng cì jí zhēn

三藏勒马观看，那岭上荆棘丫叉，薜萝牵绕，虽是有道路的痕迹，左右却都是荆刺棘针。

táng sēng jiào tú dì zhè lù zěn shēng zǒu de

唐僧叫：“徒弟，这路怎生走得？

xíng zhě dào zěn me zǒu bù dé

”行者道：“怎么走不得？

yòu dào tú dì a lù hén zài xià jīng jí zài shàng zhī chú shì shé chóng fú dì ér yóu fāng kě qù le

又道：“徒弟啊，路痕在下，荆棘在上，只除是蛇虫伏地而游，方可去了。

ruò nǐ men zǒu yāo yě nán shēn jiào wǒ rú hé chéng mǎ

若你们走，腰也难伸，教我如何乘马？

bā jiè dào bù dǎ jǐn děng wǒ shǐ chū bǎ chái shǒu lái bǎ dīng bǎ fēn kāi jīng jí mò shuō chéng mǎ jiù tái jiào yě bāo nǐ guò qù

”八戒道：“不打紧，等我使出钯柴手来，把钉钯分开荆棘，莫说乘马，就抬轿也包你过去。

sān zàng dào nǐ suī yǒu lì cháng yuǎn nán áo què bù zhī yǒu duō shǎo yuǎn jìn zěn shēng fèi de zhè xǔ duō jīng shén

”三藏道：“你虽有力，长远难熬，却不知有多少远近，怎生费得这许多精神！

xíng zhě dào bù xū shāng liáng děng wǒ qù kàn kàn

”行者道：“不须商量，等我去看看。

jiāng shēn yī zòng tiào zài bàn kōng kàn shí yī wàng wú jì

将身一纵，跳在半空看时，一望无际。

zhēn gè shì zā dì yuǎn tiān níng yān dài yǔ

真个是：匝地远天，凝烟带雨。

jiā dào róu yīn luàn màn shān cuì gài zhāng

夹道柔茵乱，漫山翠盖张。

mì mì cuō cuō chū fā yè pān pān chě chě zhèng fēn fāng

密密搓搓初发叶，攀攀扯扯正芬芳。

yáo wàng bù zhī hé suǒ jǐn jìn guān yī sì lǜ yún máng

遥望不知何所尽，近观一似绿云茫。

méng méng róng róng yù yù cāng cāng

蒙蒙茸茸，郁郁苍苍。

fēng shēng piāo suǒ suǒ rì yǐng yìng huáng huáng

风声飘索索，日影映煌煌。

nà zhōng jiān yǒu sōng yǒu bǎi hái yǒu zhú duō méi duō liǔ gèng duō sāng

那中间有松有柏还有竹，多梅多柳更多桑。

bì luó chán gǔ shù téng gé rào chuí yáng

薜萝缠古树，藤葛绕垂杨。

pán tuán shì jià lián luò rú chuáng

盘团似架，联络如床。

yǒu chǔ huā kāi zhēn bù jǐn wú duān huì fā yuǎn shēng xiāng

有处花开真布锦，无端卉发远生香。

wéi rén shuí bù zāo jīng jí nà jiàn xī fāng jīng jí zhǎng

为人谁不遭荆棘，那见西方荆棘长！

xíng zhě kàn ba duō shí jiāng yún tóu àn xià dào shī fu zhè qù chù yuǎn li

行者看罢多时，将云头按下道：“师父，这去处远哩！

sān zàng wèn yǒu duō shǎo yuǎn

”三藏问：“有多少远？

xíng zhě dào yī wàng wú jì shì yǒu qiān lǐ zhī yáo

”行者道：“一望无际，似有千里之遥。

sān zàng dà jīng dào zěn shēng shì hǎo

”三藏大惊道：“怎生是好？

shā sēng xiào dào shī fu mò chóu wǒ men yě xué shāo huāng de fàng shàng yī bǎ huǒ shāo jué le jīng jí guò qù

”沙僧笑道：“师父莫愁，我们也学烧荒的，放上一把火，烧绝了荆棘过去。

bā jiè dào mò luàn tán

”八戒道：“莫乱谈！

shāo huāng de xū zài shí lái yuè cǎo shuāi mù kū fāng hǎo yǐn huǒ

烧荒的须在十来月，草衰木枯，方好引火。

rú jīn zhèng shì fán shèng zhī shí zěn me shāo de

如今正是蕃盛之时，怎么烧得！

xíng zhě dào jiù shì shāo de yě pà rén zi

”行者道：“就是烧得，也怕人子。

sān zàng dào zhè bān zěn shēng de dù

”三藏道：“这般怎生得度？

bā jiè xiào dào yào de dù hái yī wǒ

”八戒笑道：“要得度，还依我。

hǎo dāi zi niǎn gè jué niàn gè zhòu yǔ bǎ yāo gōng yī gōng jiào zhǎng

”好呆子，捻个诀，念个咒语，把腰躬一躬，叫“长！

jiù zhǎng le yǒu èr shí zhàng gāo xià de shēn qū bǎ dīng bǎ huǎng yī huǎng jiào biàn

”就长了有二十丈高下的身躯，把钉钯幌一幌，教“变！

jiù biàn le yǒu sān shí zhàng cháng duǎn de bǎ bǐng yè kāi bù shuāng shǒu shǐ bǎ jiāng jīng jí zuǒ yòu lǒu kāi qǐng shī fu gēn wǒ lái yě

”就变了有三十丈长短的钯柄，拽开步，双手使钯，将荆棘左右搂开：“请师父跟我来也！

sān zàng jiàn le shén xǐ jí cè mǎ jǐn suí

”三藏见了甚喜，即策马紧随。

hòu miàn shā sēng tiāo zhe xíng lǐ xíng zhě yě shǐ tiě bàng bō kāi

后面沙僧挑着行李，行者也使铁棒拨开。

zhè yī rì wèi zēng zhù shǒu xíng yǒu bǎi shí lǐ jiāng cì tiān wǎn jiàn yǒu yí kuài kōng kuò zhī chù dāng lù shàng yǒu yī tòng shí jié shàng yǒu sān gè dà zì nǎi jīng jí lǐng

这一日未曾住手，行有百十里，将次天晚，见有一块空阔之处，当路上有一通石碣，上有三个大字，乃“荆棘岭”；

xià yǒu liǎng xíng shí sì gè xiǎo zì nǎi jīng jí péng pān bā bǎi lǐ gǔ lái yǒu lù shǎo rén xíng

下有两行十四个小字，乃“荆棘蓬攀八百里，古来有路少人行”。

bā jiè jiàn le xiào dào děng wǒ lǎo zhū yǔ tā tiān shàng liǎng jù zì jīn bā jiè néng kāi pò zhí tòu xī fāng lù jǐn píng

八戒见了笑道：“等我老猪与他添上两句：自今八戒能开破，直透西方路尽平！

sān zàng xīn rán xià mǎ dào tú dì a lèi le nǐ yě

”三藏欣然下马道：“徒弟啊，累了你也！

wǒ men jiù zài cǐ zhù guò le jīn xiāo dài míng rì tiān guāng zài zǒu

我们就在此住过了今宵，待明日天光再走。

bā jiè dào shī fu mò zhù chèn cǐ tiān sè qíng míng wǒ děng yǒu xīng lián yè lǒu kāi lù zǒu tā niáng

”八戒道：“师父莫住，趁此天色晴明，我等有兴，连夜搂开路走他娘！

nà zhǎng lǎo zhǐ de xiāng cóng

”那长老只得相从。

bā jiè shàng qián nǔ lì shī tú men rén bú zhù shǒu mǎ bù tíng tí yòu xíng le yī rì yī yè què yòu tiān sè wǎn yǐ

八戒上前努力，师徒们人不住手，马不停蹄，又行了一日一夜，却又天色晚矣。

nà qián miàn péng péng jié jié yòu wén de fēng qiāo zhú yùn sà sà sōng shēng

那前面蓬蓬结结，又闻得风敲竹韵，飒飒松声。

què hǎo yòu yǒu yī duàn kòng dì zhōng jiān nǎi shì yī zuò gǔ miào miào mén zhī wài yǒu sōng bǎi níng qīng táo méi dòu lì

却好又有一段空地，中间乃是一座古庙，庙门之外，有松柏凝青，桃梅斗丽。

sān zàng xià mǎ yǔ sān gè tú dì tóng kàn zhī jiàn yán qián gǔ miào zhěn hán liú luò mù huāng yān suǒ fèi qiū

三藏下马，与三个徒弟同看，只见岩前古庙枕寒流，落目荒烟锁废丘。

bái hè cóng zhōng shēn suì yuè lǜ wú tái xià zì chūn qiū

白鹤丛中深岁月，绿芜台下自春秋。

zhú yáo qīng yí wén yǔ niǎo nòng yú yīn shì su chóu

竹摇青-疑闻语，鸟弄余音似诉愁。

jī quǎn bù tōng rén jì shǎo xián huā yě màn rào qiáng tóu

鸡犬不通人迹少，闲花野蔓绕墙头。

xíng zhě kàn le dào cǐ dì shǎo jí duō xiōng bù yí jiǔ zuò

行者看了道：“此地少吉多凶，不宜久坐。

shā sēng dào

”沙僧道：

shī xiōng chà yí le shì zhè yǎo wú rén yān zhī chù yòu wú gè guài shòu yāo qín pà tā zěn de

“师兄差疑了，似这杳无人烟之处，又无个怪兽妖禽，怕他怎的？

shuō bù liǎo

”说不了，

hū jiàn yī zhèn yīn fēng

忽见一阵陰风，

忽见一阵阴风，

miào mén hòu

庙门后，

zhuǎn chū yí gè lǎo zhě

转出一个老者，

tóu dài jiǎo jīn

头戴角巾，

shēn chuān dàn fú

身穿淡服，

shǒu chí guǎi zhàng

手持拐杖，

zú tà máng xié

足踏芒鞋，

hòu gēn zhe yí gè qīng liǎn liáo yá hóng xū chì shēn guǐ shǐ

后跟着一个青脸獠牙、红须赤身鬼使，

tóu dǐng zhe yī pán miàn bǐng

头顶着一盘面饼，

guì xià dào dà shèng

跪下道：“大圣，

xiǎo shén nǎi jīng jí lǐng tǔ dì

小神乃荆棘岭土地，

zhī dà shèng dào cǐ

知大圣到此，

wú yǐ jiē dài

无以接待，

tè bèi zhēng bǐng yī pán

特备蒸饼一盘，

fèng shàng lǎo shī fu

奉上老师父，

gè qǐng yī cān

各请一餐。

cǐ dì bā bǎi lǐ gèng wú rén jiā liáo chī xiē ér chōng jī

此地八百里，更无人家，聊吃些儿充饥。

bā jiè huān xǐ shàng qián shū shǒu jiù yù qǔ bǐng

”八戒欢喜，上前舒手，就欲取饼。

bù zhī xíng zhě duān xiáng yǐ jiǔ hē yī shēng qiě zhù

不知行者端详已久，喝一声：“且住！

zhè sī bú shì hǎo rén

这厮不是好人！

xiū de wú lǐ

休得无礼！

nǐ shì shèn me tǔ dì lái kuáng lǎo sūn

你是甚么土地，来诳老孙！

kàn gùn

看棍！

nà lǎo zhě jiàn tā dǎ lái jiāng shēn yī zhuǎn huà zuò yī zhèn yīn fēng hū de yī shēng bǎ gè zhǎng lǎo shè jiāng qǐ qù piāo piāo dàng dàng bù zhī shè qù hé suǒ

”那老者见他打来，将身一转，化作一阵陰风，呼的一声，把个长老摄将起去，飘飘荡荡，不知摄去何所。

”那老者见他打来，将身一转，化作一阵阴风，呼的一声，把个长老摄将起去，飘飘荡荡，不知摄去何所。

huāng de nà dà shèng méi gēn xún chù bā jiè shā sēng jù xiāng gù shī sè bái mǎ yì zhī zì jīng yín

慌得那大圣没跟寻处，八戒沙僧俱相顾失色，白马亦只自惊吟。

sān xiōng dì lián mǎ sì kǒu huǎng huǎng hū hū yuǎn wàng gāo zhāng bìng wú yī háo xià luò qián hòu zhǎo xún bù tí

三兄弟连马四口，恍恍忽忽，远望高张，并无一毫下落，前后找寻不题。

què shuō nà lǎo zhě tóng guǐ shǐ bǎ zhǎng lǎo tái dào yī zuò yān xiá shí wū zhī qián qīng qīng fàng xià yǔ tā xié shǒu xiāng chān dào shèng sēng xiū pà wǒ děng bú shì dǎi rén nǎi jīng jí lǐng shí bā gōng shì yě

却说那老者同鬼使，把长老抬到一座烟霞石屋之前，轻轻放下，与他携手相搀道：“圣僧休怕，我等不是歹人，乃荆棘岭十八公是也。

yīn fēng qīng yuè jì zhī xiāo tè qǐng nǐ lái huì you tán shī xiāo qiǎn qíng huái gù ěr

因风清月霁之宵，特请你来会友谈诗，消遣情怀故耳。

nà zhǎng lǎo què cái dìng xìng zhēng yǎn zǐ xì guān kàn zhēn gè shì mò mò yān yún qù suǒ qīng qīng xiān jìng rén jiā

”那长老却才定性，睁眼仔细观看，真个是：漠漠烟云去所，清清仙境人家。

zhèng hǎo jié shēn xiū liàn kān yi zhǒng zhú zāi huā

正好洁身修炼，堪宜种竹栽花。

měi jiàn cuì yán lái hè shí wén qīng zhǎo míng wā

每见翠岩来鹤，时闻青沼鸣蛙。

gèng sài tiān tāi dān zào réng qī huá yuè míng xiá

更赛天台丹灶，仍期华岳明霞。

shuō shén gēng yún diào yuè cǐ jiān yǐn yì kān kuā

说甚耕云钓月，此间隐逸堪夸。

zuò jiǔ yōu huái rú hǎi méng lóng yuè shàng chuāng shā

坐久幽怀如海，朦胧月上窗纱。

sān zàng zhèng zì diǎn kàn jiàn jué yuè míng xīng lǎng zhǐ tīng dé rén yǔ xiāng tán dōu dào shí bā gōng qǐng de shèng sēng lái yě

三藏正自点看，渐觉月明星朗，只听得人语相谈，都道：“十八公请得圣僧来也。

zhǎng lǎo tái tóu guān kàn nǎi shì sān gè lǎo zhě qián yí gè shuāng zī fēng cǎi dì èr gè lǜ bìn pó suō dì sān gè xū xīn dài sè

”长老抬头观看，乃是三个老者：前一个霜姿丰采，第二个绿鬓婆娑，第三个虚心黛色。

gè gè miàn mào yī fú jù bù xiāng tóng dōu lái yǔ sān zàng zuò lǐ

各各面貌、衣服俱不相同，都来与三藏作礼。

zhǎng lǎo hái le lǐ dào dì zǐ yǒu hé dé xíng gǎn láo liè wèi xiān wēng xià ài

长老还了礼道：“弟子有何德行，敢劳列位仙翁下爱？

shí bā gōng xiào dào yī xiàng wén zhī shèng sēng yǒu dào děng dài duō shí jīn xìng yī yù

”十八公笑道：“一向闻知圣僧有道，等待多时，今幸一遇。

rú guǒ bù lìn zhū yù kuān zuò xù huái zú jiàn chán jī zhēn pài

如果不吝珠玉，宽坐叙怀，足见禅机真派。

sān zàng gōng shēn dào gǎn wèn xiān wēng zūn hào

”三藏躬身道：“敢问仙翁尊号？

shí bā gōng dào shuāng zī zhě hào gū zhí gōng lǜ bìn zhě hào líng kōng zi xū xīn zhě hào fú yún sōu lǎo zhuō hào yuē jìn jié

”十八公道：“霜姿者号孤直公，绿鬓者号凌空子，虚心者号拂云叟，老拙号曰劲节。

sān zàng dào sì wēng zūn shòu jǐ hé

”三藏道：“四翁尊寿几何？

gū zhí gōng dào wǒ suì jīn jīng qiān suì gǔ chēng tiān yè mào sì shí chūn

”孤直公道：“我岁今经千岁古，撑天叶茂四时春。

xiāng zhī yù yù lóng shé zhuàng suì yǐng chóng chóng shuāng xuě shēn

香枝郁郁龙蛇状，碎影重重霜雪身。

zì yòu jiān gāng néng nài lǎo cóng jīn zhèng zhí xǐ xiū zhēn

自幼坚刚能耐老，从今正直喜修真。

wū qī fèng sù fēi fán bèi luò luò sēn sēn yuǎn sú chén

乌栖凤宿非凡辈，落落森森远俗尘。

líng kōng zi xiào dào wú nián qiān zǎi ào fēng shuāng gāo gàn líng zhī lì zì gāng

”凌空子笑道：“吾年千载傲风霜，高干灵枝力自刚。

yè jìng yǒu shēng rú yǔ dī qiū qíng yīn yǐng shì yún zhāng

夜静有声如雨滴，秋晴荫影似云张。

pán gēn yǐ de cháng shēng jué shòu mìng yóu yi bù lǎo fāng liú hè huà lóng fēi sú bèi cāng cāng shuǎng shuǎng jìn xiān xiāng

盘根已得长生诀，受命尤宜不老方，留鹤化龙非俗辈，苍苍爽爽近仙乡。

fú yún sōu xiào dào suì hán xū dù yǒu qiān qiū lǎo jǐng xiāo rán qīng gèng yōu

”拂云叟笑道：“岁寒虚度有千秋，老景潇然清更幽。

bù zá áo chén zhōng lěng dàn bǎo jīng shuāng xuě zì fēng liú

不杂嚣尘终冷淡，饱经霜雪自风流。

qī xián zuò lǚ tóng tán dào liù yì wèi péng gòng chàng chóu

七贤作侣同谈道，六逸为朋共唱酬。

jiá yù qiāo jīn fēi suǒ suǒ tiān rán qíng xìng yǔ xiān yóu

戛玉敲金非琐琐，天然情性与仙游。

jìn jié shí bā gōng xiào dào wǒ yì qiān nián yuē yǒu yú cāng rán zhēn xiù zì rú rú

”劲节十八公笑道：“我亦千年约有余，苍然贞秀自如如。

kān lián yǔ lù shēng chéng lì jiè de qián kūn zào huà jī

堪怜雨露生成力，借得乾坤造化机。

wàn hè fēng yān wéi wǒ shèng sì shí sǎ luò ràng wú shū

万壑风烟惟我盛，四时洒落让吾疏。

gài zhāng cuì yǐng liú xiān kè bó yì tiáo qín jiǎng dào shū

盖张翠影留仙客，博弈调琴讲道书。

sān zàng chēng xiè dào sì wèi xiān wēng jù xiǎng gāo shòu dàn jìn jié wēng yòu qiān suì yú yǐ

”三藏称谢道：“四位仙翁，俱享高寿，但劲节翁又千岁余矣。

gāo nián dé dào fēng cǎi qīng qí de fēi hàn shí zhī sì hào hu

高年得道，丰采清奇，得非汉时之四皓乎？

sì lǎo dào chéng guò jiǎng

”四老道：“承过奖！

chéng guò jiǎng

承过奖！

wú děng fēi sì hào nǎi shēn shān zhī sì zào yě

吾等非四皓，乃深山之四躁也。

gǎn wèn shèng sēng miào líng jǐ hé

敢问圣僧，妙龄几何？

sān zàng hé zhǎng gōng shēn dá yuē sì shí nián qián chū mǔ tāi wèi chǎn zhī shí mìng yǐ zāi

”三藏合掌躬身答曰：“四十年前出母胎，未产之时命已灾。

táo shēng luò shuǐ suí bō gǔn xìng yù jīn shān tuō běn hái

逃生落水随波滚，幸遇金山脱本骸。

yǎng xìng kàn jīng wú xiè dài chéng xīn bài fó gǎn é ái

养性看经无懈怠，诚心拜佛敢俄捱？

养性看经无懈怠，诚心拜佛敢俄挨？

jīn méng huáng shàng chà xi qù lù yù xiān wēng xià ài lái

今蒙皇上差西去，路遇仙翁下爱来。

sì lǎo jù chēng dào shèng sēng zì chū niáng tāi jí cóng fó jiào guǒ rán shì cóng xiǎo xiū xíng zhēn zhōng zhèng yǒu dào zhī shàng sēng yě

”四老俱称道：“圣僧自出娘胎，即从佛教，果然是从小修行，真中正有道之上僧也。

wǒ děng xìng jiē tái yán gǎn qiú dà jiào wàng yǐ chán fǎ zhǐ jiào yī èr zú wèi shēng píng

我等幸接台颜，敢求大教，望以禅法指教一二，足慰生平。

zhǎng lǎo wén yán kǎi rán bù jù jí duì zhòng yán yuē

”长老闻言，慨然不惧，即对众言曰：

chán zhě jìng yě fǎ zhě dù yě

“禅者静也，法者度也。

jìng zhōng zhī dù fēi wù bù chéng

静中之度，非悟不成。

wù zhě xǐ xīn dí lǜ tuō sú lí chén shì yě

悟者，洗心涤虑，脱俗离尘是也。

fū rén shēn nán de zhōng tǔ nán shēng zhèng fǎ nán yù quán cǐ sān zhě xìng mò dà yān

夫人身难得，中土难生，正法难遇：全此三者，幸莫大焉。

zhì dé miào dào miǎo mò xī yí liù gēn liù shí suì kě sǎo chú

至德妙道，渺漠希夷，六根六识，遂可扫除。

pú tí zhě bù sǐ bù shēng wú yú wú qiàn kōng sè bāo luó shèng fán jù qiǎn

菩提者，不死不生，无余无欠，空色包罗，圣凡俱遣。

fǎng zhēn le yuán shǐ qián chuí wù shí le mù ní shǒu duàn

访真了元始钳锤，悟实了牟尼手段。

fā huī xiàng wǎng tà suì niè

发挥象罔，踏碎涅。

bì xū jué zhōng jiào liǎo wù zhōng wù yì diǎn líng guāng quán bǎo hù

必须觉中觉了悟中悟，一点灵光全保护。

fàng kāi liè yàn zhào pó suō fǎ jiè zòng héng dú xiǎn lù

放开烈焰照婆娑，法界纵横独显露。

zhì yōu wēi gèng shǒu gù xuán guān kǒu shuō shuí rén dù

至幽微，更守固，玄关口说谁人度？

wǒ běn yuán xiū dà jué chán yǒu yuán yǒu zhì fāng jì wù

我本元修大觉禅，有缘有志方记悟。

sì lǎo cè ěr shòu le wú biān xǐ yuè yī gè gè qǐ shǒu guī yī gōng shēn bài xiè dào

四老侧耳受了，无边喜悦，一个个稽首皈依，躬身拜谢道：

shèng sēng nǎi chán jī zhī wù běn yě

“圣僧乃禅机之悟本也！

fú yún sōu dào chán suī jìng fǎ suī dù xū yào xìng dìng xīn chéng zòng wèi dà jué zhēn xiān zhōng zuò wú shēng zhī dào

”拂云叟道：“禅虽静，法虽度，须要性定心诚，纵为大觉真仙，终坐无生之道。

wǒ děng zhī xuán yòu dà bù tóng yě

我等之玄，又大不同也。

sān zàng yún dào nǎi fēi cháng tǐ yòng hé yī rú hé bù tóng

”三藏云：“道乃非常，体用合一，如何不同？

fú yún sōu xiào yún

”拂云叟笑云：

wǒ děng shēng lái jiān shí tǐ yòng bǐ ěr bù tóng

“我等生来坚实，体用比尔不同。

gǎn tiān dì yǐ shēng shēn méng yǔ lù ér zī sè

感天地以生身，蒙雨露而滋色。

xiào ào fēng shuāng xiāo mó rì yuè

笑傲风霜，消磨日月。

yī yè bù diāo qiān zhī jié zào

一叶不凋，千枝节躁。

shì zhè huà bù kòu chōng xū nǐ zhí chí fàn yǔ

似这话不叩冲虚，你执持梵语。

dào yě zhě běn ān zhōng guó fǎn lái qiú zhèng xī fāng

道也者，本安中国，反来求证西方。

kōng fèi le cǎo xié bù zhī xún gè shèn me

空费了草鞋，不知寻个甚么？

shí shī zi wān le xīn gān yě hú xián guàn chè gǔ suǐ

石狮子剜了心肝，野狐涎灌彻骨髓。

wàng běn cān chán wàng qiú fó guǒ dōu shì wǒ jīng jí lǐng gé téng mí yǔ luó hún yán

忘本参禅，妄求佛果，都似我荆棘岭葛藤谜语，萝-浑言。

cǐ bān jūn zǐ zěn shēng jiē yǐn

此般君子，怎生接引？

zhè děng guī mó rú hé yìn shòu

这等规模，如何印授？

bì xū yào jiǎn diǎn jiàn qián miàn mù jìng zhōng zì yǒu shēng yá

必须要检点见前面目，静中自有生涯。

méi dǐ zhú lán jí shuǐ wú gēn tiě shù shēng huā

没底竹篮汲水，无根铁树生花。

líng bǎo fēng tóu láo zhe jiǎo guī lái yǎ huì shàng lóng huá

灵宝峰头牢着脚，归来雅会上龙华。

sān zàng wén yán kòu tóu bài xiè shí bā gōng yòng shǒu chān fú gū zhí gōng jiāng shēn chě qǐ líng kōng zi dǎ gè hā hā dào fú yún zhī yán fēn míng lòu xiè

”三藏闻言叩头拜谢，十八公用手搀扶，孤直公将身扯起，凌空子打个哈哈道：“拂云之言，分明漏泄。

shèng sēng qǐng qǐ bù kě jǐn xìn

圣僧请起，不可尽信。

wǒ děng chèn cǐ yuè míng yuán bù wéi jiǎng lùn xiū chí qiě zì yín é xiāo yáo fàng dàng jīn huái yě

我等趁此月明，原不为讲论修持，且自吟哦逍遥，放荡襟怀也。

fú yún sōu xiào zhǐ shí wū dào ruò yào yín é qiě rù xiǎo ān yī chá hé rú

”拂云叟笑指石屋道：“若要吟哦，且入小庵一茶，何如？

zhǎng lǎo zhēn gè qiàn shēn xiàng shí wū qián guān kàn mén shàng yǒu sān gè dà zì nǎi mù xian ān

长老真个欠身，向石屋前观看，门上有三个大字，乃“木仙庵”。

suì cǐ tóng rù yòu xù le zuò cì hū jiàn nà chì shēn guǐ shǐ pěng yī pán fú líng gāo jiāng wǔ zhǎn xiāng tāng fèng shàng

遂此同入，又叙了坐次，忽见那赤身鬼使，捧一盘茯苓膏，将五盏香汤奉上。

sì lǎo qǐng táng sēng xiān chī sān zàng jīng yí bù gǎn biàn chī

四老请唐僧先吃，三藏惊疑，不敢便吃。

nà sì lǎo yī qí xiǎng yòng sān zàng què cái chī le liǎng kuài gè yǐn xiāng tāng shōu qù

那四老一齐享用，三藏却才吃了两块，各饮香汤收去。

sān zàng liú xīn tōu kàn zhī jiàn nà lǐ líng lóng guāng cǎi rú yuè xià yì bān shuǐ zì shí biān liú chū xiāng cóng huā lǐ piāo lái

三藏留心偷看，只见那里玲珑光彩，如月下一般：“水自石边流出，香从花里飘来。

mǎn zuò qīng xū yǎ zhì quán wú bàn diǎn chén āi

满座清虚雅致，全无半点尘埃。

nà zhǎng lǎo jiàn cǐ xiān jìng

那长老见此仙境。

yǐ wéi dé yì qíng lè huái kāi shí fēn huān xǐ rěn bu zhù niàn le yī jù dào chán xīn shì yuè jiǒng wú chén

以为得意，情乐怀开，十分欢喜，忍不住念了一句道：“禅心似月迥无尘。

jìn jié lǎo xiào ér jí lián dào shī xìng rú tiān qīng gēng xīn

”劲节老笑而即联道：“诗兴如天青更新。

gū zhí gōng dào hǎo jù màn cái tuán jǐn xiù

”孤直公道：“好句漫裁抟锦绣。

líng kōng zǐ dào jiā wén bù diǎn tuò qí zhēn

”凌空子道：“佳文不点唾奇珍。

fú yún sōu dào liù cháo yī xǐ fán huá jǐn sì shǐ zhòng shān yǎ sòng fēn

”拂云叟道：“六朝一洗繁华尽，四始重删雅颂分。

sān zàng dào dì zǐ yī shí shī kǒu hú tán jǐ zì chéng suǒ wèi bān mén nòng fǔ

”三藏道：“弟子一时失口，胡谈几字，诚所谓班门弄斧。

shì wén liè xiān zhī yán qīng xīn piāo yì zhēn shī wēng yě

适闻列仙之言，清新飘逸，真诗翁也。

jìn jié lǎo dào shèng sēng bù bì xián xù chū jiā rén quán shǐ quán zhōng

”劲节老道：“圣僧不必闲叙，出家人全始全终。

jì yǒu qǐ jù hé wú jié jù

既有起句，何无结句？

wàng zú chéng zhī

望卒成之。

sān zàng dào dì zǐ bù néng fán shí bā gōng jié ér chéng piān wèi miào

”三藏道：“弟子不能，烦十八公结而成篇为妙。

jìn jié dào nǐ hǎo xīn cháng

”劲节道：“你好心肠！

nǐ qǐ de jù rú hé bù kěn jié guǒ

你起的句，如何不肯结果？

qiān lìn zhū jī fēi dào lǐ yě

悭吝珠玑，非道理也。

sān zàng zhǐ de xù hòu èr jù yún bàn zhěn sōng fēng chá wèi shú yín huái xiāo sǎ mǎn qiāng chūn

”三藏只得续后二句云：“半枕松风茶未熟，吟怀潇洒满腔春。

shí bā gōng dào hǎo gè yín huái xiāo sǎ mǎn qiāng chūn

十八公道：“好个吟怀潇洒满腔春！

gū zhí gōng dào jìn jié nǐ shēn zhì shī wèi suǒ yǐ zhǐ guǎn jǔ jué hé bù zài qǐ yī piān

”孤直公道：“劲节，你深知诗味，所以只管咀嚼，何不再起一篇？

shí bā gōng yì kǎi rán bù cí dào wǒ què shì dǐng zhēn zì qǐ chūn bù róng huá dōng bù kū yún lái wù wǎng zhī rú wú

”十八公亦慨然不辞道：“我却是顶针字起：春不荣华冬不枯，云来雾往只如无。

líng kōng zǐ dào wǒ yì tǐ qián dǐng zhēn èr jù wú fēng yáo yè pó suō yǐng yǒu kè xīn lián fú shòu tú

”凌空子道：“我亦体前顶针二句：无风摇拽婆娑影，有客欣怜福寿图。

fú yún sōu yì dǐng zhēn dào tú shì xī shān jiān jié lǎo qīng rú nán guó méi xīn fu

”拂云叟亦顶针道：“图似西山坚节老，清如南国没心夫。

gū zhí gōng yì dǐng zhēn dào fu yīn cè yè chēng liáng dòng tái wèi héng kē zuò xiàn wū

孤直公亦顶针道：“夫因侧叶称梁栋，台为横柯作宪乌。

zhǎng lǎo tīng le zàn tàn bù yǐ dào zhēn shì yáng chūn bái xuě hào qì chōng xiāo

长老听了，赞叹不已道：“真是阳春白雪，浩气冲霄！

dì zǐ bù cái gǎn zài qǐ liǎng jù

弟子不才，敢再起两句。

gū zhí gōng dào shèng sēng nǎi yǒu dào zhī shì dà yǎng zhī rén yě

”孤直公道：“圣僧乃有道之士，大养之人也。

bù bì zài xiāng lián jù qǐng cì jiào quán piān zhù wǒ děng yì hǎo miǎn qiǎng ér hé

不必再相联句，请赐教全篇，庶我等亦好勉强而和。

sān zàng wú yǐ zhǐ de xiào yín yī lǜ yuē zhàng xī xi lái bài fǎ wáng yuàn qiú miào diǎn yuǎn chuán yáng

”三藏无已，只得笑吟一律曰：“杖锡西来拜法王，愿求妙典远传扬。

jīn zhī sān xiù shī tán ruì bǎo shù qiān huā lián ruǐ xiāng

金芝三秀诗坛瑞，宝树千花莲蕊香。

bǎi chǐ gān tóu xū jìn bù shí fāng shì jiè lì xíng cáng

百尺竿头须进步，十方世界立行藏。

xiū chéng yù xiàng zhuāng yán tǐ jí lè mén qián shì dào chǎng

修成玉象庄严体，极乐门前是道场。

sì lǎo tīng bì jù jí zàn yáng

”四老听毕，俱极赞扬。

shí bā gōng dào lǎo zhuō wú néng dà dǎn chān yuè yě miǎn hé yī shǒu

十八公道：“老拙无能，大胆搀越，也勉和一首。

yún

”云：

jìn jié gū gāo xiào mù wáng líng chūn bù shì wǒ míng yáng

“劲节孤高笑木王，灵椿不似我名扬。

shān kōng bǎi zhàng lóng shé yǐng

山空百丈龙蛇影。

quán mì qiān nián hǔ pò xiāng

泉泌千年琥珀香。

jiě yǔ qián kūn shēng qì gài xǐ yīn fēng yǔ huà xíng cáng

解与乾坤生气概，喜因风雨化行藏。

shuāi cán zì kuì wú xiān gǔ wéi yǒu líng gāo jié shòu chǎng

衰残自愧无仙骨，惟有苓膏结寿场。

gū zhí gōng dào cǐ shī qǐ jù háo xióng lián jù yǒu lì dàn jié jù zì qiān tài guò yǐ kān xiàn

”孤直公道：“此诗起句豪雄，联句有力，但结句自谦太过矣，堪羡！

kān xiàn

堪羡！

lǎo zhuō yě hé yī shǒu

老拙也和一首。

yún shuāng zī cháng xǐ sù qín wáng sì jué táng qián dà qì yáng

”云：“霜姿常喜宿禽王，四绝堂前大器扬。

lù zhòng zhū yīng méng cuì gài fēng qīng shí chǐ suì hán xiāng

露重珠缨蒙翠盖，风轻石齿碎寒香。

cháng láng yè jìng yín shēng xì gǔ diàn qiū yīn dàn yǐng cáng

长廊夜静吟声细，古殿秋陰淡影藏。

长廊夜静吟声细，古殿秋阴淡影藏。

yuán rì yíng chūn céng xiàn shòu lǎo lái jì ào zài shān chǎng

元日迎春曾献寿，老来寄傲在山场。

líng kōng zi xiào ér yán yuē hǎo shī

”凌空子笑而言曰：“好诗！

hǎo shī

好诗！

zhēn gè shì yuè xié tiān xīn lǎo zhuō hé néng wéi hé

真个是月胁天心，老拙何能为和？

dàn bù kě kōng guò yě xū chě tán jǐ jù

但不可空过，也须扯谈几句。

yuē liáng dòng zhī cái jìn dì wáng tài qīng gōng wài yǒu shēng yáng

”曰：“梁栋之材近帝王，太清宫外有声扬。

qíng xuān huǎng ruò lái qīng qì àn bì xún cháng dù cuì xiāng

晴轩恍若来青气，暗壁寻常度翠香。

zhuàng jié lǐn rán qiān gǔ xiù shēn gēn jié yǐ jiǔ quán cáng

壮节凛然千古秀，深根结矣九泉藏。

líng yún shì gài pó suō yǐng bù zài qún fāng yàn lì chǎng

凌云势盖婆娑影，不在群芳艳丽场。

fú yún sōu dào sān gōng zhī shī gāo yǎ qīng dàn zhèng shì fàng kāi jǐn xiù zhī náng yě

”拂云叟道：“三公之诗，高雅清淡，正是放开锦绣之囊也。

wǒ shēn wú lì wǒ fù wú cái de sān gōng zhī jiào máo sè dùn kāi wú yǐ yě dǎ yóu jǐ jù xìng wù shěn yān

我身无力，我腹无才，得三公之教，茅塞顿开，无已，也打油几句，幸勿哂焉。

shī yuē qí yù yuán zhōng lè shèng wáng wèi chuān qiān mǔ rèn fēn yáng

”诗曰：“淇澳园中乐圣王，渭川千亩任分扬。

cuì yún bù rǎn xiāng é lèi bān tuò kān chuán hàn shǐ xiāng

翠筠不染湘娥泪，班箨堪传汉史香。

shuāng yè zì lái yán bù gǎi yān shāo cóng cǐ sè hé cáng

霜叶自来颜不改，烟梢从此色何藏？

zǐ yóu qù shì zhī yīn shǎo gèn gǔ liú míng hàn mò chǎng

子猷去世知音少，亘古留名翰墨场。

sān zàng dào zhòng xian lǎo zhī shī zhēn gè shì tǔ fèng pēn zhū yóu xià mò zàn

三藏道：“众仙老之诗，真个是吐凤喷珠，游夏莫赞。

hòu ài gāo qíng gǎn zhī jí yǐ

厚爱高情，感之极矣。

dàn yè yǐ shēn chén sān gè xiǎo tú bù zhī zài hé chǔ děng wǒ

但夜已深沉，三个小徒，不知在何处等我。

yì zhě dì zǐ bù néng jiǔ liú gǎn cǐ gào huí xún fǎng yóu tiān qióng zhī zhì ài yě wàng lǎo xian zhǐ shì guī lù

意者弟子不能久留，敢此告回寻访，尤天穷之至爱也，望老仙指示归路。

sì lǎo xiào dào shèng sēng wù lǜ wǒ děng yě shì qiān zǎi qí féng kuàng tiān guāng qíng shuǎng suī yè shēn què yuè míng rú zhòu zài kuān zuò zuò dài tiān xiǎo zì dāng yuǎn sòng guò lǐng gāo tú yí dìng kě xiāng huì yě

”四老笑道：“圣僧勿虑，我等也是千载奇逢，况天光晴爽，虽夜深却月明如昼，再宽坐坐，待天晓自当远送过岭，高徒一定可相会也。

zhèng huà jiān zhī jiàn shí wū zhī wài yǒu liǎng gè qīng yī nǚ tóng tiāo yī duì jiàng shā dēng lóng hòu yǐn zháo yí gè xiān nǚ

正话间，只见石屋之外，有两个青衣女童，挑一对绛纱灯笼，后引着一个仙女。

nà xiān nǚ niān zhe yī zhī xìng huā xiào yín yín jìn mén xiāng jiàn

那仙女拈着一枝杏花，笑吟吟进门相见。

nà xiān nǚ zěn shēng mú yàng

那仙女怎生模样？

tā shēng de qīng zī zhuāng fěi cuì dān liǎn sài yān zhī

他生得：青姿妆翡翠，丹脸赛胭脂。

xīng yǎn guāng hái cǎi é méi xiù yòu qí

星眼光还彩，蛾眉秀又齐。

xià chèn yī tiáo wǔ sè méi qiǎn hóng qún zi shàng chuān yī jiàn yān lǐ huǒ bǐ jiǎ qīng yī

下衬一条五色梅浅红裙子，上穿一件烟里火比甲轻衣。

gōng xié wān fèng zuǐ líng wà jǐn xiù ní

弓鞋弯凤嘴，绫袜锦绣泥。

yāo ráo jiāo shì tiān tāi nǚ bù yà dāng nián qiào dá jī

妖娆娇似天台女，不亚当年俏妲姬。

sì lǎo qiàn shēn wèn dào xìng xian hé lái

四老欠身问道：“杏仙何来？

nà nǚ zǐ duì zhòng dào le wàn fú dào zhī yǒu jiā kè zài cǐ gēng chóu tè lái xiāng fǎng gǎn qiú yī jiàn

”那女子对众道了万福道：“知有佳客在此赓酬，特来相访，敢求一见。

shí bā gōng zhǐ zhe táng sēng dào jiā kè zài cǐ hé láo qiú jiàn

”十八公指着唐僧道：“佳客在此，何劳求见！

sān zàng gōng shēn bù gǎn yán yǔ

”三藏躬身，不敢言语。

nà nǚ zǐ jiào kuài xiàn chá lái

那女子叫：“快献茶来。

yòu yǒu liǎng gè huáng yī nǚ tóng pěng yí gè hóng qī dān pán pán nèi yǒu liù gè xì cí chá yú yú nèi shè jǐ pǐn yì guǒ héng dān zhe shi r tí yī bǎ bái tiě qiàn huáng tóng de chá hú hú nèi xiāng chá pēn bí

”又有两个黄衣女童，捧一个红漆丹盘，盘内有六个细磁茶盂，盂内设几品异果，横担着匙儿，提一把白铁嵌黄铜的茶壶，壶内香茶喷鼻。

zhēn le chá nà nǚ zǐ wēi lù chūn cōng pěng cí yú xiān fèng sān zàng cì fèng sì lǎo rán hòu yī zhǎn zì qǔ ér péi

斟了茶，那女子微露春葱，捧磁盂先奉三藏，次奉四老，然后一盏，自取而陪。

líng kōng zǐ dào xìng xian wèi hé bù zuò

凌空子道：“杏仙为何不坐？

nà nǚ zǐ fāng cái qù zuò

”那女子方才去坐。

chá bì qiàn shēn wèn dào xiān wēng jīn xiāo shèng lè jiā jù qǐng jiào yī èr rú hé

茶毕欠身问道：“仙翁今宵盛乐，佳句请教一二如何？

fú yún sōu dào wǒ děng jiē bǐ lǐ zhī yán wéi shèng sēng zhēn shèng táng zhī zuò shén kě jiā xiàn

”拂云叟道：“我等皆鄙俚之言，惟圣僧真盛唐之作，甚可嘉羡。

nà nǚ zǐ dào rú bù lìn jiào qǐ cì yī guān

”那女子道：“如不吝教，乞赐一观。

sì lǎo jí yǐ zhǎng lǎo qián shī hòu shī bìng chán fǎ lùn xuān le yī biàn

”四老即以长老前诗后诗并禅法论，宣了一遍。

nà nǚ zǐ mǎn miàn chūn fēng duì zhòng dào qiè shēn bù cái bù dàng xiàn chǒu

那女子满面春风对众道：“妾身不才，不当献丑。

dàn líng cǐ jiā jù shì bù kě xū yě miǎn qiǎng jiāng hòu shī fèng hé yī lǜ rú hé

但聆此佳句，似不可虚也，勉强将后诗奉和一律如何？

suì lǎng yín dào shàng gài liú míng hàn wǔ wáng zhōu shí kǒng zǐ lì tán chǎng

”遂朗吟道：“上盖留名汉武王，周时孔子立坛场。

dǒng xian ài wǒ chéng lín jī sūn chu céng lián hán shí xiāng

董仙爱我成林积，孙楚曾怜寒食香。

yǔ rùn hóng zī jiāo qiě nèn yān zhēng cuì sè xiǎn hái cáng

雨润红姿娇且嫩，烟蒸翠色显还藏。

zì zhī guò shú wēi suān yì luò chù nián nián bàn mài chǎng

自知过熟微酸意，落处年年伴麦场。

sì lǎo wén shī rén rén chēng hè dōu dào qīng yǎ tuō chén jù nèi bāo hán chūn yì

”四老闻诗，人人称贺，都道：“清雅脱尘，句内包含春意。

hǎo gè yǔ rùn hóng zī jiāo qiě nèn yǔ rùn hóng zī jiāo qiě nèn

好个雨润红姿娇且嫩，雨润红姿娇且嫩！

nà nǚ zǐ xiào ér qiāo dá dào huáng kǒng

”那女子笑而悄答道：“惶恐！

huáng kǒng

惶恐！

shì wén shèng sēng zhī zhāng chéng rán jǐn xīn xiù kǒu rú bù lìn zhū yù cì jiào yī què rú hé

适闻圣僧之章，诚然锦心绣口，如不吝珠玉，赐教一阕如何？

táng sēng bù gǎn dā yìng

”唐僧不敢答应。

nà nǚ zǐ jiàn yǒu jiàn ài zhī qíng āi āi yà yà jiàn jìn zuò biān dī shēng qiāo yǔ hū dào jiā kè mò zhě chèn cǐ liáng xiāo bù shuǎ zǐ dài yào zěn de

那女子渐有见爱之情，挨挨轧轧，渐近坐边，低声悄语呼道：“佳客莫者，趁此良宵，不耍子待要怎的？

rén shēng guāng jǐng néng yǒu jǐ hé

人生光景，能有几何？

shí bā gōng dào xìng xian jǐn yǒu yǎng gāo zhī qíng shèng sēng qǐ kě wú fǔ jiù zhī yì

”十八公道：“杏仙尽有仰高之情，圣僧岂可无俯就之意？

rú bú jiàn lián shì bù zhī qù le yě

如不见怜，是不知趣了也。

gū zhí gōng dào shèng sēng nǎi yǒu dào yǒu míng zhī shì jué bù gǒu qiě xíng shì

”孤直公道：“圣僧乃有道有名之士，决不苟且行事。

rú cǐ yàng jǔ cuò shì wǒ děng qǔ zuì guò le

如此样举措，是我等取罪过了。

wū rén míng huài rén dé fēi yuǎn dá yě

污人名，坏人德，非远达也。

guǒ shì xìng xian yǒu yì kě jiào fú yún sōu yǔ shí bā gōng zuò méi wǒ yǔ líng kōng zi bǎo qīn chéng cǐ yīn juàn hé bù měi zāi

果是杏仙有意，可教拂云叟与十八公做媒，我与凌空子保亲，成此姻眷，何不美哉！

sān zàng tīng yán suì biàn le yán sè tiào qǐ lái gāo jiào dào rǔ děng jiē shì yī lèi xié wù zhè bān yòu wǒ

三藏听言，遂变了颜色，跳起来高叫道：“汝等皆是一类邪物，这般诱我！

dāng shí zhǐ yǐ dǐ lì zhī yán tán xuán tán dào kě yě rú jīn zěn me yǐ měi rén jú lái piàn hài pín sēng

当时只以砥砺之言，谈玄谈道可也，如今怎么以美人局来骗害贫僧！

shì hé dào lǐ

是何道理！

sì lǎo jiàn sān zàng fā nù yī gè gè yǎo zhǐ dān jīng zài bù fù yán

”四老见三藏发怒，一个个咬指担惊，再不复言。

nà chì shēn guǐ shǐ bào zào rú léi dào zhè hé shàng hǎo bù shi tái jǔ

那赤身鬼使暴躁如雷道：“这和尚好不识抬举！

wǒ zhè jiě jie nèi xiē r bù hǎo

我这姐姐，那些儿不好？

tā rén cái jùn yā yù zhì jiāo zī bù bì shuō nà nǚ gōng zhēn zhǐ zhǐ zhè yī duàn shī cái yě pèi dé guò nǐ

他人材俊雅，玉质娇姿，不必说那女工针指，只这一段诗才，也配得过你。

nǐ zěn me zhè děng tuī cí

你怎么这等推辞！

xiū cuò guò le

休错过了！

gū zhí gōng zhī yán shén dāng rú guǒ bù kě gǒu hé dài wǒ zài yǔ nǐ zhǔ hūn

孤直公之言甚当，如果不可苟合，待我再与你主婚。

sān zàng dà jīng shī sè píng tā men zěn me hú tán luàn jiǎng zhǐ shì bù cóng

三藏大惊失色，凭他们怎么胡谈乱讲，只是不从。

guǐ shǐ yòu dào

鬼使又道：

nǐ zhè hé shàng wǒ men hǎo yán hǎo yǔ nǐ bù tīng cóng ruò shì wǒ men fā qǐ cūn yě zhī xìng hái bǎ nǐ shè le qù jiào nǐ hé shàng bù dé zuò lǎo pó bù dé qǔ què bù wǎng wéi rén yī shì yě

“你这和尚，我们好言好语，你不听从，若是我们发起村野之性，还把你摄了去，教你和尚不得做，老婆不得娶，却不枉为人一世也？

nà zhǎng lǎo xīn rú jīn shí jiān zhí bù cóng

”那长老心如金石，坚执不从。

àn xiǎng dào wǒ tú dì men bù zhī zài nà lǐ xún wǒ li

暗想道：“我徒弟们不知在那里寻我哩！

shuō yī shēng zhǐ bú zhù yǎn zhōng duò lèi

”说一声，止不住眼中堕泪。

nà nǚ zǐ péi zhe xiào āi zhì shēn biān cuì xiù zhōng qǔ chū yí gè mì hé líng hàn jīn r yǔ tā kāi lèi dào jiā kè wù de fán nǎo wǒ yǔ nǐ yǐ yù wēi xiāng shuǎ zǐ qù lái

那女子陪着笑，挨至身边，翠袖中取出一个蜜合绫汗巾儿与他揩泪，道：“佳客勿得烦恼，我与你倚玉偎香，耍子去来。

zhǎng lǎo duō de yī shēng yāo he tiào qǐ shēn lái jiù zǒu bèi nèi xiē rén chě chě zhuài zhuài rǎng dào tiān míng

”长老咄的一声吆喝，跳起身来就走，被那些人扯扯拽拽，嚷到天明。

hū tīng de nà lǐ jiào shēng shī fu

忽听得那里叫声：“师父！

shī fu

师父！

nǐ zài nà fāng yán yǔ yě

你在那方言语也？

yuán lái nà sūn dà shèng yǔ bā jiè shā sēng qiān zhe mǎ tiāo zhe dān yī yè bù céng zhù jiǎo chuān jīng dù jí dōng xún xi zhǎo què hǎo bàn yún bàn wù de guò le bā bǎi lǐ jīng jí lǐng xi xià tīng de táng sēng yāo he què jiù hǎn le yī shēng

”原来那孙大圣与八戒沙僧，牵着马，挑着担，一夜不曾住脚，穿荆度棘，东寻西找，却好半云半雾的，过了八百里荆棘岭西下，听得唐僧吆喝，却就喊了一声。

nà zhǎng lǎo zhēng chū mén lái jiào shēng wù kōng wǒ zài zhè lǐ li kuài lái jiù wǒ

那长老挣出门来，叫声：“悟空，我在这里哩，快来救我！

kuài lái jiù wǒ

快来救我！

nà sì lǎo yǔ guǐ shǐ nà nǚ zǐ yǔ nǚ tóng huǎng yī huǎng dōu bú jiàn le

”那四老与鬼使，那女子与女童，幌一幌都不见了。

xū yú jiān bā jiè shā sēng jù dào biān qián dào shī fu nǐ zěn me dé dào cǐ yě

须臾间，八戒、沙僧俱到边前道：“师父，你怎么得到此也？

sān zàng chě zhù xíng zhě dào tú dì a duō lèi le nǐ men le

”三藏扯住行者道：“徒弟啊，多累了你们了！

zuó rì wǎn jiān jiàn de nà gè lǎo zhě yán shuō tǔ dì sòng zhāi yī shì shì nǐ hē shēng yào dǎ tā jiù bǎ wǒ tái dào cǐ fāng

昨日晚间见的那个老者，言说土地送斋一事，是你喝声要打，他就把我抬到此方。

tā yǔ wǒ xié shǒu xiāng chān zǒu rù mén yòu jiàn sān gè lǎo zhě lái cǐ huì wǒ jù dào wǒ zuò shèng sēng yī gè gè yán tán qīng yǎ jí shàn yín shī

他与我携手相搀，走入门，又见三个老者，来此会我，俱道我做圣僧，一个个言谈清雅，极善吟诗。

wǒ yǔ tā gēng hè xiāng pān jué yǒu yè bàn shí hòu yòu jiàn yí gè měi mào nǚ zǐ zhí dēng huǒ yě lái zhè lǐ huì wǒ yín le yī shǒu shī chēng wǒ zuò jiā kè

我与他赓和相攀，觉有夜半时候，又见一个美貌女子执灯火，也来这里会我，吟了一首诗，称我做佳客。

yīn jiàn wǒ xiāng mào yù qiú pèi ǒu wǒ fāng xǐng wù zhèng bù cóng shí yòu bèi tā zuò méi de zuò méi bǎo qīn de bǎo qīn zhǔ hūn de zhǔ hūn wǒ lì shì bù kěn zhèng yù zhēng zhe yào zǒu yǔ tā rǎng nào bù qī nǐ men dào le

因见我相貌，欲求配偶，我方省悟，正不从时，又被他做媒的做媒，保亲的保亲，主婚的主婚，我立誓不肯，正欲挣着要走，与他嚷闹，不期你们到了。

yī zé tiān míng èr lái hái shì pà nǐ zhī cái hái chě chě zhuài zhuài hū rán jiù bú jiàn le

一则天明，二来还是怕你，只才还扯扯拽拽，忽然就不见了。

xíng zhě dào

”行者道：

nǐ jì yǔ tā xù huà tán shī jiù bù céng wèn tā gè míng zì

“你既与他叙话谈诗，就不曾问他个名字？

sān zàng dào wǒ céng wèn tā zhī hào nà lǎo zhě huàn zuò shí bā gōng hào jìn jié

”三藏道：“我曾问他之号，那老者唤做十八公，号劲节；

dì èr gè hào gū zhí gōng

第二个号孤直公；

dì sān gè hào líng kōng zi

第三个号凌空子；

dì sì gè hào fú yún sōu

第四个号拂云叟；

nà nǚ zǐ rén chēng tā zuò xìng xian

那女子，人称他做杏仙。

bā jiè dào

”八戒道：

cǐ wù zài yú hé chǔ

“此物在于何处？

cái wǎng nà fāng qù le

才往那方去了？

sān zàng dào qù xiàng zhī fāng bù zhī hé suǒ dàn zhǐ tán shī zhī chù qù cǐ bù yuǎn

”三藏道：“去向之方，不知何所，但只谈诗之处，去此不远。

tā sān rén tóng shī fù kàn chù zhī jiàn yī zuò shí yá yá shàng yǒu mù xian ān sān zì

他三人同师父看处，只见一座石崖，崖上有木仙庵三字。

sān zàng dào cǐ jiān zhèng shì

三藏道：“此间正是。

xíng zhě zǐ xì guān zhī què yuán lái shì yī zhū dà guì shù yī zhū lǎo bǎi yī zhū lǎo sōng yī zhū lǎo zhú zhú hòu yǒu yī zhū dān fēng

”行者仔细观之，却原来是一株大桧树，一株老柏，一株老松，一株老竹，竹后有一株丹枫。

zài kàn yá nà biān hái yǒu yī zhū lǎo xìng èr zhū là méi èr zhū dān guì

再看崖那边，还有一株老杏，二株腊梅，二株丹桂。

xíng zhě xiào dào nǐ kě zēng kàn jiàn yāo guài

行者笑道：“你可曾看见妖怪？

bā jiè dào bù céng

”八戒道：“不曾。

xíng zhě dào nǐ bù zhī jiù shì zhè jǐ zhū shù mù zài cǐ chéng jīng yě

”行者道：“你不知，就是这几株树木在此成精也。

bā jiè dào gē ge zěn de zhī chéng jīng zhě shì shù

”八戒道：“哥哥怎得知成精者是树？

xíng zhě dào shí bā gōng nǎi sōng shù gū zhí gōng nǎi bǎi shù líng kōng zi nǎi guì shù fú yún sōu nǎi zhú gān chì shēn guǐ nǎi fēng shù xìng xian jí xìng shù nǚ tóng jí dān guì là méi yě

”行者道：“十八公乃松树，孤直公乃柏树，凌空子乃桧树，拂云叟乃竹竿，赤身鬼乃枫树，杏仙即杏树，女童即丹桂、腊梅也。

bā jiè wén yán bù lùn hǎo dǎi yī dùn dīng bǎ sān wǔ zhǎng zuǐ lián gǒng dài zhù bǎ liǎng kē là méi dān guì lǎo xìng fēng yáng jù huī dào zài de guǒ rán nà gēn xià jù xiān xuè lín lí

”八戒闻言，不论好歹，一顿钉钯，三五长嘴，连拱带筑，把两颗腊梅、丹桂、老杏、枫杨俱挥倒在地，果然那根下俱鲜血淋漓。

sān zàng jìn qián chě zhù dào wù néng bù kě shāng le tā

三藏近前扯住道：“悟能，不可伤了他！

tā suī chéng le qì hòu què bù céng shāng wǒ wǒ děng zhǎo lù qù ba

他虽成了气候，却不曾伤我，我等找路去罢。

xíng zhě dào shī fu bù kě xī tā kǒng rì hòu chéng le dà guài hài rén bù qiǎn yě

”行者道：“师父不可惜他，恐日后成了大怪，害人不浅也。

nà dāi zi suǒ xìng yī dùn bǎ jiāng sōng bǎi guì zhú yī qí jiē zhù dào què cái qǐng shī fu shàng mǎ shùn dà lù yī qí xi xíng

”那呆子索性一顿钯，将松柏桧竹一齐皆筑倒，却才请师父上马，顺大路一齐西行。

bì jìng bù zhī qián qù rú hé qiě tīng xià huí fēn jiě

毕竟不知前去如何，且听下回分解——