第二十回 — 三国演义 — 罗贯中

cáo ā mán xǔ tián dǎ wéi dǒng guó jiù nèi gé shòu zhào

曹阿瞒许田打围董国舅内阁受诏

huà shuō cáo cāo jǔ jiàn yù shā zhāng liáo xuán dé pān zhù bì bó yún cháng guì yú miàn qián

话说曹操举剑欲杀张辽，玄德攀住臂膊，云长跪于面前。

xuán dé yuē cǐ děng chì xīn zhī rén zhèng dāng liú yòng

玄德曰，“此等赤心之人，正当留用。

yún zhǎng yuē guān mǒu sù zhī wén yuǎn zhōng yì zhī shì yuàn yǐ xìng mìng bǎo zhī

”云长曰：“关某素知文远忠义之士，愿以性命保之。

cāo zhì jiàn xiào yuē wǒ yì zhī wén yuǎn zhōng yì gù xì zhī ěr

”操掷剑笑曰：“我亦知文远忠义，故戏之耳。

nǎi qīn shì qí fù jiě yī yī zhī yán zhī shàng zuò liáo gǎn qí yì suì jiàng

”乃亲释其缚，解衣衣之，延之上坐，辽感其意，遂降。

cāo bài liáo wèi zhōng láng jiàng cì jué guān nèi hóu shǐ zhāo ān zāng bà

操拜辽为中郎将，赐爵关内侯，使招安臧霸。

bà wén lǚ bù yǐ sǐ zhāng liáo yǐ xiáng suì yì yǐn běn bù jūn tóu xiáng

霸闻吕布已死，张辽已降，遂亦引本部军投降。

cāo hòu shǎng zhī

操厚赏之。

zāng bà yòu zhāo ān sūn guān wú dūn yǐn lǐ lái jiàng

臧霸又招安孙观、吴敦、尹礼来降；

dú chāng xī wèi kěn guī shùn

独昌豨未肯归顺。

cāo fēng zāng bà wèi láng yá xiāng

操封臧霸为琅琊相。

sūn guān děng yì gè jiā guān lìng shǒu qīng xú yán hǎi dì miàn

孙观等亦各加官，令守青、徐沿海地面。

jiāng lǚ bù qī nǚ zài huí xǔ dōu

将吕布妻女载回许都。

dà kào sān jūn bá zhài bān shī

大犒三军，拔寨班师。

lù guò xú zhōu bǎi xìng fén xiāng zhē dào qǐng liú liú shǐ jūn wèi mù

路过徐州，百姓焚香遮道，请留刘使君为牧。

cāo yuē liú shǐ jūn gōng dà qiě dài miàn jūn fēng jué huí lái wèi chí

操曰：“刘使君功大，且待面君封爵，回来未迟。

bǎi xìng kòu xiè

”百姓叩谢。

cāo huàn chē qí jiāng jūn chē zhòu quán lǐng xú zhōu

操唤车骑将军车胄权领徐州。

cāo jūn huí xǔ chāng fēng shǎng chū zhēng rén yuán liú xuán dé zài xiāng fǔ zuǒ jìn zhái yuàn xiē dìng

操军回许昌，封赏出征人员，留玄德在相府左近宅院歇定。

cì rì xiàn dì shè cháo cāo biǎo zòu xuán dé jūn gōng yǐn xuán dé jiàn dì

次日，献帝设朝，操表奏玄德军功，引玄德见帝。

xuán dé jù cháo fú bài yú dān chí

玄德具朝服拜于丹墀。

dì xuān shàng diàn wèn yuē qīng zǔ hé rén

帝宣上殿，问曰：“卿祖何人？

xuán dé zòu yuē chén nǎi zhōng shān jìng wáng zhī hòu xiào jǐng huáng dì gé xià xuán sūn liú xióng zhī sūn liú hóng zhī zǐ yě

”玄德奏曰：“臣乃中山靖王之后，孝景皇帝阁下玄孙，刘雄之孙，刘弘之子也。

dì jiào qǔ zōng zú shì pǔ jiǎn kàn lìng zōng zhèng qīng xuān dú yuē xiào jǐng huáng dì shēng shí sì zi

”帝教取宗族世谱检看，令宗正卿宣读曰：“孝景皇帝生十四子。

dì qī zǐ nǎi zhōng shān jìng wáng liú shèng

第七子乃中山靖王刘胜。

shèng shēng lù chéng tíng hòu liú zhēn

胜生陆城亭侯刘贞。

zhēn shēng pèi hóu liú áng

贞生沛侯刘昂。

áng shēng zhāng hóu liú lù

昂生漳侯刘禄。

lù shēng yí shuǐ hóu liú liàn

禄生沂水侯刘恋。

liàn shēng qīn yáng hòu liú yīng

恋生钦阳侯刘英。

yīng shēng ān guó hóu liú jiàn

英生安国侯刘建。

jiàn shēng guǎng líng hóu liú āi

建生广陵侯刘哀。

āi shēng jiāo shuǐ hóu liú xiàn

哀生胶水侯刘宪。

xiàn shēng zǔ yì hòu liú shū

宪生祖邑侯刘舒。

shū shēng qí yáng hóu liú yì

舒生祁阳侯刘谊。

yì shēng yuán zé hóu liú bì

谊生原泽侯刘必。

bì shēng yǐng chuān hóu liú dá

必生颍川侯刘达。

dá shēng fēng líng hóu liú bù yí

达生丰灵侯刘不疑。

bù yí shēng jì chuān hóu liú huì

不疑生济川侯刘惠。

huì shēng dōng jùn fàn lìng liú xióng

惠生东郡范令刘雄。

xióng shēng liú hóng

雄生刘弘。

hóng bù shì

弘不仕。

liú bèi nǎi liú hóng zhī zǐ yě

刘备乃刘弘之子也。

dì pái shì pǔ zé xuán dé nǎi dì zhī shū yě

”帝排世谱，则玄德乃帝之叔也。

dì dà xǐ qǐng rù piān diàn xù shū zhí zhī lǐ

帝大喜，请入偏殿叙叔侄之礼。

dì àn sī cáo cāo nòng quán guó shì dōu bù yóu zhèn zhǔ jīn de cǐ yīng xióng zhī shū zhèn yǒu zhù yǐ

帝暗思：“曹操弄权，国事都不由朕主，今得此英雄之叔，朕有助矣！

suì bài xuán dé wèi zuǒ jiāng jūn yí chéng tíng hòu

”遂拜玄德为左将军、宜城亭侯。

shè yàn kuǎn dài bì xuán dé xiè ēn chū cháo

设宴款待毕，玄德谢恩出朝。

zì cǐ rén jiē chēng wéi liú huáng shū

自此人皆称为刘皇叔。

cáo cāo huí fǔ xún yù děng yī bān móu shì rù jiàn yuē tiān zǐ rèn liú bèi wèi shū kǒng wú yì yú míng gōng

曹操回府，荀彧等一班谋士入见曰：“天子认刘备为叔，恐无益于明公。

cāo yuē bǐ jì rèn wéi huáng shū wú yǐ tiān zǐ zhī zhào lìng zhī bǐ yù bù gǎn bù fú yǐ

”操曰：“彼既认为皇叔，吾以天子之诏令之，彼愈不敢不服矣。

kuàng wú liú bǐ zài xǔ dōu míng suī jìn jūn shí zài wú zhǎng wò zhī nèi wú hé jù zāi

况吾留彼在许都，名虽近君，实在吾掌握之内，吾何惧哉？

wú suǒ lǜ zhě tài wèi yáng biāo xì yuán shù qīn qī tǎng yǔ èr yuán wèi nèi yìng wéi hài bù qiǎn

吾所虑者，太尉杨彪系袁术亲戚，倘与二袁为内应，为害不浅。

dāng jí chú zhī

当即除之。

nǎi mì shǐ rén wū gào biāo jiāo tōng yuán shù suì shōu biāo xià yù mìng mǎn chǒng àn zhì zhī

”乃密使人诬告彪交通袁术，遂收彪下狱，命满宠按治之。

shí běi hǎi tài shǒu kǒng róng zài xǔ dōu yīn jiàn cāo yuē yáng gōng sì shì qīng dé qǐ kě yīn yuán shì ér zuì zhī hu

时北海太守孔融在许都，因谏操曰：“杨公四世清德，岂可因袁氏而罪之乎？

cāo yuē cǐ cháo tíng yì yě

”操曰：“此朝廷意也。

róng yuē shǐ chéng wáng shā zhào gōng zhōu gōng kě de yán bù zhī yé

”融曰：“使成王杀召公，周公可得言不知耶？

cāo bù dé yǐ nǎi miǎn biāo guān fàng guī tián lǐ

”操不得已，乃免彪官，放归田里。

yì láng zhào yàn fèn cāo zhuān hèng shàng shū hé cāo bù fèng dì zhǐ shàn shōu dà chén zhī zuì

议郎赵彦愤操专横，上疏劾操不奉帝旨、擅收大臣之罪。

cāo dà nù jí shōu zhào yàn shā zhī

操大怒，即收赵彦杀之。

yú shì bǎi guān wú bù sǒng jù

于是百官无不悚惧。

móu shì chéng yù shuō cāo yuē jīn míng gōng wēi míng rì shèng hé bù chéng cǐ shí xíng wáng bà zhī shì

谋士程昱说操曰：“今明公威名日盛，何不乘此时行王霸之事？

cāo yuē cháo tíng gǔ gōng shàng duō wèi kě qīng dòng

”操曰：“朝廷股肱尚多，未可轻动。

wú dāng qǐng tiān zǐ tián liè yǐ guān dòng jìng

吾当请天子田猎，以观动静。

yú shì jiǎn xuǎn liáng mǎ míng yīng jùn quǎn gōng shǐ jù bèi xiān jù bīng chéng wài cāo rù qǐng tiān zǐ tián liè

”于是拣选良马、名鹰、俊犬、弓矢俱备，先聚兵城外，操入请天子田猎。

dì yuē tián liè kǒng fēi zhèng dào

帝曰：“田猎恐非正道。

cāo yuē gǔ zhī dì wáng chūn sōu xià miáo qiū xiǎn dōng shòu sì shí chū jiāo yǐ shì wǔ yú tiān xià

”操曰：“古之帝王，春蒐夏苗，秋狝冬狩：四时出郊，以示武于天下。

”操曰：“古之帝王，春搜夏苗，秋狝冬狩：四时出郊，以示武于天下。

jīn sì hǎi rǎo rǎng zhī shí zhèng dāng jiè tián liè yǐ jiǎng wǔ

今四海扰攘之时，正当借田猎以讲武。

dì bù gǎn bù cóng suí jí shàng xiāo yáo mǎ dài bǎo diāo gōng jīn pī jiàn pái luán jià chū chéng

”帝不敢不从，随即上逍遥马，带宝雕弓、金鈚箭，排銮驾出城。

xuán dé yǔ guān zhāng gè wān gōng chā jiàn nèi chuān yǎn xīn jiǎ shǒu chí bīng qì yǐn shù shí qí suí jià chū xǔ chāng

玄德与关、张各弯弓插箭，内穿掩心甲，手持兵器，引数十骑随驾出许昌。

cáo cāo qí zhǎo huáng fēi diàn mǎ yǐn shí wàn zhī zhòng yǔ tiān zi liè yú xǔ tián

曹操骑爪黄飞电马，引十万之众，与天子猎于许田。

jūn shì pái kāi wéi chǎng zhōu guǎng èr bǎi yú lǐ

军士排开围场，周广二百余里。

cāo yǔ tiān zi bìng mǎ ér xíng zhǐ zhēng yī mǎ tóu

操与天子并马而行，只争一马头。

bèi hòu dōu shì cāo zhī xīn fù jiàng xiào

背后都是操之心腹将校。

wén wǔ bǎi guān yuǎn yuǎn shì cóng shuí gǎn jìn qián

文武百官，远远侍从，谁敢近前。

dāng rì xiàn dì chí mǎ dào xǔ tián liú xuán dé qǐ jū dào bàng

当日献帝驰马到许田，刘玄德起居道傍。

dì yuē zhèn jīn yù kàn huáng shū shè liè

帝曰：“朕今欲看皇叔射猎。

xuán dé lǐng mìng shàng mǎ hū cǎo zhōng gǎn qǐ yī tù

”玄德领命上马，忽草中赶起一兔。

xuán dé shè zhī yī jiàn zhèng zhōng nà tù

玄德射之，一箭正中那兔。

dì hè cǎi

帝喝采。

zhuǎn guò tǔ pō hū jiàn jīng jí zhōng gǎn chū yī zhī dà lù

转过土坡，忽见荆棘中赶出一只大鹿。

dì lián shè sān jiàn bù zhōng gù wèi cāo yuē qīng shè zhī

帝连射三箭不中，顾谓操曰：“卿射之。

cāo jiù tǎo tiān zǐ bǎo diāo gōng jīn pī jiàn kòu mǎn yī shè zhèng zhōng lù bèi dào yú cǎo zhōng

”操就讨天子宝雕弓、金鈚箭，扣满一射，正中鹿背，倒于草中。

qún chén jiàng xiào jiàn le jīn pī jiàn zhī dào tiān zǐ shè zhòng dōu yǒng yuè xiàng dì hū wàn suì

群臣将校，见了金鈚箭，只道天子射中，都踊跃向帝呼“万岁”。

cáo cāo zòng mǎ zhí chū zhē yú tiān zǐ zhī qián yǐ yíng shòu zhī

曹操纵马直出，遮于天子之前以迎受之。

zhòng jiē shī sè

众皆失色。

xuán dé bèi hòu yún zhǎng dà nù tī qǐ wò cán méi zhēng kāi dān fèng yǎn tí dāo pāi mǎ biàn chū yào zhǎn cáo cāo

玄德背后云长大怒，剔起卧蚕眉，睁开丹凤眼，提刀拍马便出，要斩曹操。

xuán dé jiàn le huāng máng yáo shǒu sòng mù

玄德见了，慌忙摇手送目。

guān gōng jiàn xiōng rú cǐ biàn bù gǎn dòng

关公见兄如此，便不敢动。

xuán dé qiàn shēn xiàng cāo chēng hè yuē chéng xiàng shén shè shì suǒ hǎn jí

玄德欠身向操称贺曰：“丞相神射，世所罕及！

cāo xiào yuē cǐ tiān zǐ hóng fú ěr

”操笑曰：“此天子洪福耳。

nǎi huí mǎ xiàng tiān zǐ chēng hè jìng bù xiàn hái bǎo diāo gōng jiù zì xuán dài

”乃回马向天子称贺，竟不献还宝雕弓，就自悬带。

wéi chǎng yǐ ba yàn yú xǔ tián

围场已罢，宴于许田。

yàn bì jià huí xǔ dōu

宴毕，驾回许都。

zhòng rén gè zì guī xiē

众人各自归歇。

yún zhǎng wèn xuán dé yuē cāo zéi qī jūn wǎng shàng wǒ yù shā zhī wèi guó chú hài xiōng hé zhǐ wǒ

云长问玄德曰：“操贼欺君罔上，我欲杀之，为国除害，兄何止我？

xuán dé yuē tóu shǔ jì qì

”玄德曰：“投鼠忌器。

cāo yǔ dì xiāng lí zhǐ yī mǎ tóu qí xīn fù zhī rén zhōu huí yōng shì

操与帝相离只一马头，其心腹之人，周回拥侍；

wú dì ruò chěng yī shí zhī nù qīng yǒu jǔ dòng tǎng shì bù chéng yǒu shāng tiān zǐ zuì fǎn zuò wǒ děng yǐ

吾弟若逞一时之怒，轻有举动，倘事不成，有伤天子，罪反坐我等矣。

yún zhǎng yuē jīn rì bù shā cǐ zéi hòu bì wèi huò

”云长曰：“今日不杀此贼，后必为祸。

xuán dé yuē qiě yi mì zhī bù kě qīng yán

”玄德曰：“且宜秘之，不可轻言。

què shuō xiàn dì huí gōng qì wèi fú huáng hòu yuē zhèn zì jí wèi yǐ lái jiān xióng bìng qǐ xiān shòu dǒng zhuó zhī yāng hòu zāo què sì zhī luàn

却说献帝回宫，泣谓伏皇后曰：“朕自即位以来，奸雄并起：先受董卓之殃，后遭傕、汜之乱。

cháng rén wèi shòu zhī kǔ wú yǔ rǔ dāng zhī

常人未受之苦，吾与汝当之。

hòu de cáo cāo yǐ wéi shè jì zhī chén

后得曹操，以为社稷之臣；

bù yì zhuān guó nòng quán shàn zuò wēi fú

不意专国弄权，擅作威福。

zhèn měi jiàn zhī bèi ruò máng cì

朕每见之，背若芒刺。

jīn rì zài wéi chǎng shàng shēn yíng hū hè wú lǐ yǐ jí

今日在围场上，身迎呼贺，无礼已极！

zǎo wǎn bì yǒu yì móu wú fū fù bù zhī sǐ suǒ yě

早晚必有异谋，吾夫妇不知死所也！

fú huáng hòu yuē mǎn cháo gōng qīng jù shí hàn lù jìng wú yī rén néng jiù guó nán hu

”伏皇后曰：“满朝公卿，俱食汉禄，竟无一人能救国难乎？

yán wèi bì hū yī rén zì wài ér rù yuē dì hòu xiū yōu

”言未毕，忽一人自外而入曰：“帝，后休忧。

wú jǔ yī rén kě chú guó hài

吾举一人，可除国害。

dì shì zhī nǎi fú huáng hòu zhī fù fú wán yě

”帝视之，乃伏皇后之父伏完也。

dì yǎn lèi wèn yuē huáng zhàng yì zhī cāo zéi zhī zhuān hèng hu

帝掩泪问曰：“皇丈亦知操贼之专横乎？

xiàn yuē xǔ tián shè lù zhī shì shuí bú jiàn zhī

”宪曰：“许田射鹿之事，谁不见之？

dàn mǎn cháo zhī zhōng fēi cāo zōng zú zé qí mén xià

但满朝之中，非操宗族，则其门下。

ruò fēi guó qī shuí kěn jìn zhōng tǎo zéi

若非国戚，谁肯尽忠讨贼？

lǎo chén wú quán nán xíng cǐ shì

老臣无权，难行此事。

chē qí jiāng jūn guó jiù dǒng chéng kě tuō yě

车骑将军国舅董承可托也。

dì yuē dǒng guó jiù duō fù guó nàn zhèn gōng sù zhī

”帝曰：“董国舅多赴国难，朕躬素知；

kě xuān rù nèi gòng yì dà shì

可宣入内，共议大事。

xiàn yuē bì xià zuǒ yòu jiē cāo zéi xīn fù tǎng shì xiè wèi huò bù shēn

”宪曰：“陛下左右皆操贼心腹，倘事泄，为祸不深。

dì yuē rán zé nài hé

”帝曰：“然则奈何？

wán yuē chén yǒu yī jì bì xià kě zhì yī yī lǐng qǔ yù dài yī tiáo mì cì dǒng chéng

”完曰：“臣有一计：陛下可制衣一领，取玉带一条，密赐董承；

què yú dài chèn nèi fèng yī mì zhào yǐ cì zhī lìng dào jiā jiàn zhào kě yǐ zhòu yè huà cè shén guǐ bù jué yǐ

却于带衬内缝一密诏以赐之，令到家见诏，可以昼夜画策，神鬼不觉矣。

dì rán zhī fú wán cí chū

”帝然之，伏完辞出。

dì nǎi zì zuò yī mì zhào yǎo pò zhǐ jiān yǐ xuè xiě zhī àn lìng fú huáng hòu fèng yú yù dài zǐ jǐn chèn nèi què zì chuān jǐn páo zì xì cǐ dài lìng nèi shǐ xuān dǒng chéng rù

帝乃自作一密诏，咬破指尖，以血写之，暗令伏皇后缝于玉带紫锦衬内，却自穿锦袍，自系此带，令内史宣董承入。

chéng jiàn dì lǐ bì dì yuē zhèn yè lái yǔ hòu shuō bà hé zhī kǔ niàn guó jiù dà gōng gù tè xuān rù wèi láo

承见帝礼毕，帝曰：“朕夜来与后说霸河之苦，念国舅大功，故特宣入慰劳。

chéng dùn shǒu xiè

”承顿首谢。

dì yǐn chéng chū diàn dào tài miào zhuǎn shàng gōng chén gé nèi

帝引承出殿，到太庙，转上功臣阁内。

dì fén xiāng lǐ bì yǐn chéng guān huà xiàng

帝焚香礼毕，引承观画像。

zhōng jiān huà hàn gāo zǔ róng xiàng

中间画汉高祖容像。

dì yuē wú gāo zǔ huáng dì qǐ shēn hé de

帝曰：“吾高祖皇帝起身何地？

rú hé chuàng yè

如何创业？

chéng dà jīng yuē bì xià xì chén ěr

”承大惊曰：“陛下戏臣耳。

shèng zǔ zhī shì hé wéi bù zhī

圣祖之事，何为不知？

gāo huáng dì qǐ zì sì shàng tíng cháng tí sān chǐ jiàn zhǎn shé qǐ yì zòng héng sì hǎi sān zài wáng qín wǔ nián miè chu suì yǒu tiān xià lì wàn shì zhī jī yè

高皇帝起自泗上亭长，提三尺剑，斩蛇起义，纵横四海，三载亡秦，五年灭楚：遂有天下，立万世之基业。

dì yuē zǔ zōng rú cǐ yīng xióng zǐ sūn rú cǐ nuò ruò qǐ bù kě tàn

”帝曰：“祖宗如此英雄，子孙如此懦弱，岂不可叹！

yīn zhǐ zuǒ yòu èr fǔ zhī xiàng yuē cǐ èr rén fēi liú hòu zhāng liáng zàn hòu xiāo hé yé

”因指左右二辅之像曰：“此二人非留侯张良、酂侯萧何耶？

chéng yuē rán yě

”承曰：“然也。

gāo zǔ kāi jī chuàng yè shí lài èr rén zhī lì

高祖开基创业，实赖二人之力。

dì huí gù zuǒ yòu jiào yuǎn nǎi mì wèi chéng yuē qīng yì dāng rú cǐ èr rén lì yú zhèn cè

”帝回顾左右较远，乃密谓承曰：“卿亦当如此二人立于朕侧。

chéng yuē chén wú cùn gōng hé yǐ dāng cǐ

”承曰：“臣无寸功，何以当此？

dì yuē zhèn xiǎng qīng xī dōu jiù jià zhī gōng wèi cháng shǎo wàng wú kě wèi cì

”帝曰：“朕想卿西都救驾之功，未尝少忘，无可为赐。

yīn zhǐ suǒ zhe páo dài yuē qīng dāng yī zhèn cǐ páo xì zhèn cǐ dài cháng rú zài zhèn zuǒ yòu yě

”因指所着袍带曰：“卿当衣朕此袍，系朕此带，常如在朕左右也。

chéng dùn shǒu xiè

”承顿首谢。

dì jiě páo dài cì chéng mì yǔ yuē qīng guī kě xì guān zhī wù fù zhèn yì

帝解袍带赐承，密语曰：“卿归可细观之，勿负朕意。

chéng huì yì chuān páo jì dài cí dì xià gé

”承会意，穿袍系带，辞帝下阁。

zǎo yǒu rén bào zhī cáo cāo yuē dì yǔ dǒng chéng dēng gōng chén gé shuō huà

早有人报知曹操曰：“帝与董承登功臣阁说话。

cāo jí rù cháo lái kàn

”操即入朝来看。

dǒng chéng chū gé cái guò gōng mén qià yù cāo lái

董承出阁，才过宫门，恰遇操来；

jí wú duǒ bì chù zhǐ de lì yú lù cè shī lǐ

急无躲避处，只得立于路侧施礼。

cāo wèn yuē guó jiù hé lái

操问曰：“国舅何来？

chéng yuē shì méng tiān zǐ xuān zhào cì yǐ jǐn páo yù dài

”承曰：“适蒙天子宣召，赐以锦袍玉带。

cāo wèn yuē hé gù jiàn cì

”操问曰：“何故见赐？

chéng yuē yīn niàn mǒu jiù rì xī dōu jiù jià zhī gōng gù yǒu cǐ cì

”承曰：“因念某旧日西都救驾之功，故有此赐。

cāo yuē jiě dài wǒ kàn

”操曰：“解带我看。

chéng xīn zhī yī dài zhōng bì yǒu mì zhào kǒng cāo kàn pò chí yán bù jiě

”承心知衣带中必有密诏，恐操看破，迟延不解。

cāo huà zuǒ yòu jí jiě xià lái

操叱左右：“急解下来！

kàn le bàn shǎng xiào yuē guǒ rán shì tiáo hǎo yù dài

”看了半晌，笑曰：“果然是条好玉带！

zài tuō xià jǐn páo lái jiè kàn

再脱下锦袍来借看。

chéng xīn zhōng wèi jù bù gǎn bù cóng suì tuō páo xiàn shàng

”承心中畏惧，不敢不从，遂脱袍献上。

cāo qīn zì yǐ shǒu tí qǐ duì rì yǐng zhōng xì xì xiáng kàn

操亲自以手提起，对日影中细细详看。

kàn bì zì jǐ chuān zài shēn shàng xì le yù dài huí gù zuǒ yòu yuē cháng duǎn rú hé

看毕，自己穿在身上，系了玉带，回顾左右曰：“长短如何？

zuǒ yòu chēng měi

”左右称美。

cāo wèi chéng yuē guó jiù jí yǐ cǐ páo dài zhuǎn cì yǔ wú hé rú

操谓承曰：“国舅即以此袍带转赐与吾，何如？

chéng gào yuē jūn ēn suǒ cì bù gǎn zhuǎn zèng

”承告曰：“君恩所赐，不敢转赠；

róng mǒu bié zhì fèng xiàn

容某别制奉献。

cāo yuē guó jiù shòu cǐ yī dài mò fēi qí zhōng yǒu móu hu

”操曰：“国舅受此衣带，莫非其中有谋乎？

chéng jīng yuē mǒu yān gǎn

”承惊曰：“某焉敢？

chéng xiàng rú yào biàn dāng liú xià

丞相如要，便当留下。

cāo yuē gōng shòu jūn cì wú hé xiāng duó

”操曰：“公受君赐，吾何相夺？

liáo wèi xì ěr

聊为戏耳。

suì tuō páo dài hái chéng

”遂脱袍带还承。

chéng cí cāo guī jiā zhì yè dú zuò shū yuàn zhōng jiāng páo zǐ xì fǎn fù kàn le bìng wú yī wù

承辞操归家，至夜独坐书院中，将袍仔细反复看了，并无一物。

chéng sī yuē tiān zǐ cì wǒ páo dài mìng wǒ xì guān bì fēi wú yì

承思曰：“天子赐我袍带，命我细观，必非无意；

jīn bú jiàn shén zōng jì hé yě

今不见甚踪迹，何也？

suí yòu qǔ yù dài jiǎn kàn nǎi bái yù líng lóng niǎn chéng xiǎo lóng chuān huā bèi yòng zǐ jǐn wèi chèn féng zhuì duān zhěng yì bìng wú yī wù chéng xīn yí fàng yú zhuō shàng fǎn fù xún zhī

”随又取玉带检看，乃白玉玲珑，碾成小龙穿花，背用紫锦为衬，缝缀端整，亦并无一物，承心疑，放于桌上，反复寻之。

liáng jiǔ juàn shén

良久，倦甚。

zhèng yù fú jǐ ér qǐn hū rán dēng huā luò yú dài shàng shāo zhe bèi chèn

正欲伏几而寝，忽然灯花落于带上，烧着背衬。

chéng jīng shì zhī yǐ shāo pò yī chù wēi lù sù juàn yǐn jiàn xuè jì

承惊拭之，已烧破一处，微露素绢，隐见血迹。

jí qǔ dāo chāi kāi shì zhī nǎi tiān zǐ shǒu shū xuè zì mì zhào yě

急取刀拆开视之，乃天子手书血字密诏也。

zhào yuē zhèn wén rén lún zhī dà fù zǐ wèi xiān

诏曰：“朕闻人伦之大，父子为先；

zūn bēi zhī shū jūn chén wéi zhòng

尊卑之殊，君臣为重。

jìn rì cāo zéi nòng quán qī yā jūn fù

近日操贼弄权，欺压君父；

jié lián dǎng wǔ bài huài cháo gāng

结连党伍，败坏朝纲；

chì shǎng fēng fá bù yóu zhèn zhǔ

敕赏封罚，不由朕主。

zhèn sù yè yōu sī kǒng tiān xià jiāng wēi

朕夙夜忧思，恐天下将危。

qīng nǎi guó zhī dà chén zhèn zhī zhì qi dāng niàn gāo dì chuàng yè zhī jiān nán jiū hé zhōng yì liǎng quán zhī liè shì tiǎn miè jiān dǎng fù ān shè jì zǔ zōng xìng shèn

卿乃国之大臣，朕之至戚，当念高帝创业之艰难，纠合忠义两全之烈士，殄灭奸党，复安社稷，祖宗幸甚！

pò zhǐ sǎ xuè shū zhào fù qīng zài sì shèn zhī wù fù zhèn yì

破指洒血，书诏付卿，再四慎之，勿负朕意！

jiàn ān sì nián chūn sān yuè zhào

建安四年春三月诏。

dǒng chéng lǎn bì tì lèi jiāo liú yī yè qǐn bù néng mèi

董承览毕，涕泪交流，一夜寝不能寐。

chen qǐ fù zhì shū yuàn zhōng jiāng zhào zài sān guān kàn wú jì kě shī

晨起，复至书院中，将诏再三观看，无计可施。

nǎi fàng zhào yú jǐ shàng chén sī miè cāo zhī jì

乃放诏于几上，沉思灭操之计。

cǔn liàng wèi dìng yìn jī ér wò

忖量未定，隐几而卧。

hū shì láng wáng zǐ fú zhì

忽侍郎王子服至。

mén lì zhī zǐ fú yǔ dǒng chéng jiāo hòu bù gǎn lán zǔ jìng rù shū yuàn

门吏知子服与董承交厚，不敢拦阻，竟入书院。

jiàn chéng fú jǐ bù xǐng xiù dǐ yā zhe sù juàn wēi lù zhèn zì

见承伏几不醒，袖底压着素绢，微露“朕”字。

zǐ fú yí zhī mò qǔ kàn bì cáng yú xiù zhōng hū chéng yuē guó jiù hǎo zì zài

子服疑之，默取看毕，藏于袖中，呼承曰：“国舅好自在！

kuī nǐ rú hé shuì de zháo

亏你如何睡得着！

chéng jīng jué bú jiàn zhào shū hún bù fù tǐ shǒu jiǎo huāng luàn

”承惊觉，不见诏书，魂不附体，手脚慌乱。

zǐ fú yuē rǔ yù shā cáo gōng

子服曰：“汝欲杀曹公！

wú dāng chū shǒu

吾当出首。

chéng qì gào yuē ruò xiōng rú cǐ hàn shì xiū yǐ

”承泣告曰：“若兄如此，汉室休矣！

zǐ fú yuē wú xì ěr

”子服曰：“吾戏耳。

wú zǔ zōng shì shí hàn lù qǐ wú zhōng xīn

吾祖宗世食汉禄，岂无忠心？

yuàn zhù xiōng yī bì zhī lì gòng zhū guó zéi

愿助兄一臂之力，共诛国贼。

chéng yuē xiōng yǒu cǐ xīn guó zhī dà xìng

”承曰：“兄有此心，国之大幸！

zǐ fú yuē dāng yú mì shì tóng lì yì zhuàng gè shě sān zú yǐ bào hàn jūn

”子服曰：“当于密室同立义状，各舍三族，以报汉君。

chéng dà xǐ qǔ bái juàn yī fú xiān shū míng huà zì

”承大喜，取白绢一幅，先书名画字。

zǐ fú yì jí shū míng huà zì

子服亦即书名画字。

shū bì zǐ fú yuē jiāng jūn wú zǐ lán yǔ wú zhì hòu kě yǔ tóng móu

书毕，子服曰：“将军吴子兰，与吾至厚，可与同谋。

chéng yuē mǎn cháo dà chén wéi yǒu zhǎng shuǐ xiào wèi zhǒng ji yì láng wú shuò shì wú xīn fù bì néng yǔ wǒ tóng shì

”承曰：“满朝大臣，惟有长水校尉种辑、议郎吴硕是吾心腹，必能与我同事。

zhèng shāng yì jiān jiā tóng rù bào zhǒng ji wú shuò lái tàn

”正商议间，家僮入报种辑、吴硕来探。

chéng yuē cǐ tiān zhù wǒ yě

承曰：“此天助我也！

jiào zǐ fú zàn bì yú píng hòu

”教子服暂避于屏后。

chéng jiē èr rén rù shū yuàn zuò dìng chá bì ji yuē xǔ tián shè liè zhī shì jūn yì huái hèn hu

承接二人入书院坐定，茶毕，辑曰：“许田射猎之事，君亦怀恨乎？

chéng yuē suī huái hèn wú kě nài hé

”承曰：“虽怀恨，无可奈何。

shuò yuē wú shì shā cǐ zéi hèn wú zhù wǒ zhě ěr

”硕曰：“吾誓杀此贼，恨无助我者耳！

ji yuē wèi guó chú hài suī sǐ wú yuàn

”辑曰：“为国除害，虽死无怨！

wáng zǐ fú cóng píng hòu chū yuē rǔ èr rén yù shā cáo chéng xiàng

”王子服从屏后出曰：“汝二人欲杀曹丞相！

wǒ dāng chū shǒu dǒng guó jiù biàn shì zhèng jiàn

我当出首，董国舅便是证见。

zhǒng ji nù yuē zhōng chén bù pà sǐ

”种辑怒曰：“忠臣不怕死！

wú děng sǐ zuò hàn guǐ qiáng sì nǐ ē fù guó zéi

吾等死作汉鬼，强似你阿附国贼！

chéng xiào yuē wú děng zhèng wèi cǐ shì yù jiàn èr gōng

”承笑曰：“吾等正为此事，欲见二公。

wáng shì láng zhī yán nǎi xì ěr

王侍郎之言乃戏耳。

biàn yú xiù zhōng qǔ chū zhào lái yǔ èr rén kàn

”便于袖中取出诏来与二人看。

èr rén dú zhào huī lèi bù zhǐ

二人读诏，挥泪不止。

chéng suì qǐng shū míng

承遂请书名。

zǐ fú yuē èr gōng zài cǐ shǎo dài wú qù qǐng wú zǐ lán lái

子服曰：“二公在此少待，吾去请吴子兰来。

zǐ fú qù bù duō shí jí tóng zi lán zhì yǔ zhòng xiāng jiàn yì shū míng bì

”子服去不多时，即同子兰至，与众相见，亦书名毕。

chéng yāo yú hòu táng huì yǐn

承邀于后堂会饮。

hū bào xī liáng tài shǒu mǎ téng xiāng tàn

忽报西凉太守马腾相探。

chéng yuē zhǐ tuī wǒ bìng bù néng jiē jiàn

承曰：“只推我病，不能接见。

mén lì huí bào

”门吏回报。

téng dà nù yuē wǒ yè lái zài dōng huá mén wài qīn jiàn tā jǐn páo yù dài ér chū hé gù tuī bìng yé

腾大怒曰：“我夜来在东华门外，亲见他锦袍玉带而出，何故推病耶！

wú fēi wú shì ér lái nài hé jù wǒ

吾非无事而来，奈何拒我！

mén lì rù bào bèi yán téng nù

”门吏入报，备言腾怒。

chéng qǐ yuē zhū gōng shǎo dài zàn róng chéng chū

承起曰：“诸公少待，暂容承出。

suí jí chū tīng yán jiē

”随即出厅延接。

lǐ bì zuò dìng téng yuē téng rù jìn jiāng hái gù lái xiāng cí hé jiàn jù yě

礼毕坐定，腾曰：“腾入觐将还，故来相辞，何见拒也？

chéng yuē jiàn qū bào jí yǒu shī yíng hòu zuì shén

”承曰：“贱躯暴疾，有失迎候，罪甚！

téng yuē miàn dài chūn sè wèi jiàn bìng róng

”腾曰：“面带春色，未见病容。

chéng wú yán kě dá

”承无言可答。

téng fú xiù biàn qǐ jiē tàn xià jiē yuē jiē fēi jiù guó zhī rén yě

腾拂袖便起，嗟叹下阶曰：“皆非救国之人也！

chéng gǎn qí yán wǎn liú zhī wèn yuē gōng wèi hé rén fēi jiù guó zhī rén

”承感其言，挽留之，问曰：“公谓何人非救国之人？

téng yuē xǔ tián shè liè zhī shì wú shàng qì mǎn xiōng táng

”腾曰：“许田射猎之事，吾尚气满胸膛；

gōng nǎi guó zhī zhì qi yóu zì tì yú jiǔ sè ér bù sī tǎo zéi ān dé wèi huáng jiā jiù nàn fú zāi zhī rén hu

公乃国之至戚，犹自殢于酒色，而不思讨贼，安得为皇家救难扶灾之人乎！

公乃国之至戚，犹自𣨼于酒色，而不思讨贼，安得为皇家救难扶灾之人乎！

chéng kǒng qí zhà yáng jīng yuē cáo chéng xiàng nǎi guó zhī dà chén cháo tíng suǒ yǐ lài gōng hé chū cǐ yán

”承恐其诈，佯惊曰：“曹丞相乃国之大臣，朝廷所倚赖，公何出此言？

téng dà nù yuē rǔ shàng yǐ cáo zéi wèi hǎo rén yé

”腾大怒曰：“汝尚以曹贼为好人耶？

chéng yuē ěr mù shén jìn qǐng gōng dī shēng

”承曰：“耳目甚近，请公低声。

téng yuē tān shēng pà sǐ zhī tú bù zú yǐ lùn dà shì

”腾曰：“贪生怕死之徒，不足以论大事！

shuō ba yòu yù qǐ shēn

”说罢又欲起身。

chéng zhī téng zhōng yì nǎi yuē gōng qiě xī nù

承知腾忠义，乃曰：“公且息怒。

mǒu qǐng gōng kàn yī wù

某请公看一物。

suì yāo téng rù shū yuàn qǔ zhào shì zhī

”遂邀腾入书院，取诏示之。

téng dú bì máo fā dǎo shù yǎo chǐ jué chún mǎn kǒu liú xiě wèi chéng yuē gōng ruò yǒu jǔ dòng wú jí tǒng xī liáng bīng wèi wài yìng

腾读毕，毛发倒竖，咬齿嚼唇，满口流血，谓承曰：“公若有举动，吾即统西凉兵为外应。

chéng qǐng téng yǔ zhū gōng xiāng jiàn qǔ chū yì zhuàng jiào téng shū míng

”承请腾与诸公相见，取出义状，教腾书名。

téng nǎi qǔ jiǔ shà xuè wéi méng yuē wú děng shì sǐ bù fù suǒ yuē

腾乃取酒歃血为盟曰：“吾等誓死不负所约！

zhǐ zuò shàng wǔ rén yán yuē ruò de shí rén dà shì xié yǐ

”指坐上五人言曰：“若得十人，大事谐矣。

chéng yuē zhōng yì zhī shì bù kě duō dé

”承曰：“忠义之士，不可多得。

ruò suǒ yǔ fēi rén zé fǎn xiāng hài yǐ

若所与非人，则反相害矣。

téng jiào qǔ yuān xíng lù xù bù lái jiǎn kàn

”腾教取《鸳行鹭序簿》来检看。

jiǎn dào liú shì zōng zú nǎi pāi shǒu yán yuē hé bù gòng cǐ rén shāng yì

检到刘氏宗族，乃拍手言曰：“何不共此人商议？

zhòng jiē wèn hé rén

”众皆问何人。

mǎ téng bù huāng bù máng shuō chū nà rén lái

马腾不慌不忙，说出那人来。

zhèng shì běn yīn guó jiù chéng míng zhào yòu jiàn zōng huáng zuǒ hàn cháo

正是：本因国舅承明诏，又见宗潢佐汉朝。

bì jìng mǎ téng zhī yán rú hé qiě tīng xià wén fēn jiě

毕竟马腾之言如何，且听下文分解。