yǒu xiāng rén huò lí yú shì pō gān fāng jià téng guì
有乡人货梨于市，颇甘芳，价腾贵。
yǒu dào shì pò jīn xù yī gài yú chē qián xiāng rén duō zhī yì bù qù xiāng rén nù jiā yǐ chì mà
有道士破巾絮衣丐于车前，乡人咄之亦不去，乡人怒，加以叱骂。
dào shì yuē yī chē shù bǎi kē lǎo nà zhǐ gài qí yī yú jū shì yì wú dà sǔn hé nù wèi
道士曰：“一车数百颗，老衲止丐其一，于居士亦无大损，何怒为？
guān zhě quàn zhì liè zhě yī méi lìng qù xiāng rén zhí bù kěn
”观者劝置劣者一枚令去，乡人执不肯。
sì zhōng yōng bǎo zhě jiàn dié guō bù kān suì chū qián shì yī méi fù dào shì
肆中佣保者，见喋聒不堪，遂出钱市一枚付道士。
dào shì bài xiè wèi zhòng yuē chū jiā rén bù jiě lìn xī
道士拜谢，谓众曰：“出家人不解吝惜。
wǒ yǒu jiā lí qǐng chū gōng kè
我有佳梨，请出供客。
huò yuē jì yǒu zhī hé bù zì shí
”或曰：“既有之何不自食？
yuē wǒ tè xū cǐ hé zuò zhǒng
”曰：“我特需此核作种。
yú shì jū lí dàn qiě jǐn bǎ hé yú shǒu jiě jiān shàng chán kǎn de shēn shù cùn nà zhī ér fù yǐ tǔ
”于是掬梨啖，且尽，把核于手，解肩上镵，坎地深数寸纳之，而覆以土。
xiàng shì rén suǒ tāng wò guàn hào shì zhě yú lín lù diàn suǒ de fèi chén dào shì jiē jìn kǎn shàng
向市人索汤沃灌，好事者于临路店索得沸沈，道士接浸坎上。
wàn mù zǎn shì jiàn yǒu gōu méng chū jiàn dà
万目攒视，见有勾萌出，渐大；
é chéng shù zhī yè fú sū
俄成树，枝叶扶苏；
shū ér huā shū ér shí shuò dà fāng fù lěi lěi mǎn shù
倏而花，倏而实，硕大芳馥，累累满树。
dào shì nǎi jí shù tóu zhāi cì guān zhě qǐng kè xiàng jǐn
道士乃即树头摘赐观者，顷刻向尽。
yǐ nǎi yǐ chán fá shù dīng dīng liáng jiǔ fāng duàn
已，乃以镵伐树，丁丁良久方断。
dài yè hé jiān tóu cóng róng xú bù ér qù
带叶荷肩头，从容徐步而去。
chū dào shì zuò fǎ shí xiāng rén yì zá lì zhòng zhōng yǐn lǐng zhù mù jìng wàng qí yè
初道士作法时，乡人亦杂立众中，引领注目，竟忘其业。
dào shì jì qù shǐ gù chē zhōng zé lí yǐ kōng yǐ fāng wù shì suǒ biào sàn jiē jǐ wù yě
道士既去，始顾车中，则梨已空矣，方悟适所俵散皆己物也。
yòu xì shì chē shàng yī bà wáng shì xīn záo duàn zhě
又细视车上一靶亡，是新凿断者。
xīn dà fèn hèn
心大愤恨。
jí jī zhī zhuǎn guò qiáng yú zé duàn bà qì yuán xià shǐ zhī suǒ fá lí běn jí shì wù yě dào shì bù zhī suǒ zài
急迹之，转过墙隅，则断靶弃垣下，始知所伐梨本即是物也，道士不知所在。
yī shì càn rán
一市粲然。
yì shǐ shì yuē xiāng rén kuì kuì hān zhuàng kě jū qí jiàn xiào yú shì rén yǒu yǐ zāi
异史氏曰：“乡人愦愦，憨状可掬，其见笑于市人有以哉。
měi jiàn xiāng zhōng chēng sù fēng zhě liáng péng qǐ mǐ zé fú rán qiě jì yuē shì shù rì zhī zī yě
每见乡中称素丰者，良朋乞米，则怫然，且计曰：‘是数日之资也。
huò quàn jì yī wēi nàn fàn yī qióng dú zé yòu fèn rán yòu jì yuē cǐ shí rén wǔ rén zhī shí yě
’或劝济一危难，饭一茕独，则又忿然，又计曰：‘此十人五人之食也。
shèn ér fù zǐ xiōng dì jiào jǐn zī zhū
’甚而父子兄弟，较尽锱铢。
jí zhì yín bó mí xīn zé qǐng náng bù lìn
及至淫博迷心，则顷囊不吝；
dāo jù lín jǐng zé shú mìng bù huáng
刀锯临颈，则赎命不遑。
zhū rú cǐ lèi zhèng bù shèng dào chǔn ěr xiāng rén yòu hé zú guài
诸如此类，正不胜道，蠢尔乡人，又何足怪。