huí wú yòng shǐ shí qiān dào jiǎ tāng lóng zhuàn xú níng shàng shān
回吴用使时迁盗甲汤隆赚徐宁上山
shī yuē
诗曰：
yàn líng kǎi jiǎ rén xī jiàn qǐn shì gāo xuán wèi yì tú
雁翎铠甲人稀见，寝室高悬未易图。
yín yè biàn shī tāo mō shǒu qián xíng bù wèi hǔ láng tú
寅夜便施掏摸手，潜行不畏虎狼徒。
hé qīng dòu luò sān gēng hòu zhú miè dēng cán bàn yè chū
河倾斗落三更后，烛灭灯残半夜初。
shén wù qiè lái rú shí jiè qián shēn zhǐ kǒng shì qián lǘ
神物窃来如拾芥，前身只恐是钱驴。
huà shuō dāng shí tāng lóng duì zhòng tóu lǐng shuō dào xiǎo kě shì zǔ dài dǎ zào jūn qì wéi shēng
话说当时汤隆对众头领说道：“小可是祖代打造军器为生。
xiān fù yīn cǐ yì shàng zāo jì lǎo zhǒng jīng lüè xiàng gōng de zuò yán ān zhī zhài
先父因此艺上遭际老种经略相公，得做延安知寨。
xiān cháo céng yòng zhè lián huán jiǎ mǎ qǔ shèng
先朝曾用这连环甲马取胜。
yù pò zhèn shí xū yòng gōu lián qiāng kě pò
欲破阵时，须用钩镰枪可破。
tāng lóng zǔ chuán yǐ yǒu huà yàng zài cǐ ruò yào dǎ zào biàn kě xià shǒu
汤隆祖传已有画样在此，若要打造便可下手。
tāng lóng suī shì huì dǎ què bú huì shǐ
汤隆虽是会打，却不会使。
ruò yào huì shǐ de rén zhī chú fēi shì wǒ nà gè gū jiù gē ge
若要会使的人，只除非是我那个姑舅哥哥。
tā zài dōng jīng jiàn zuò jīn qiāng bān jiào shī
他在东京，见做金枪班教师。
zhè gōu lián qiāng fǎ zhǐ yǒu tā yí gè jiào tóu
这钩镰枪法，只有他一个教头。
tā jiā zǔ chuán xí xué bù jiào wài rén
他家祖传习学，不教外人。
huò shì mǎ shàng huò shì bù xíng dōu yǒu fǎ zé
或是马上，或是步行，都有法则。
duān dì shǐ dòng shén chū guǐ mò
端的使动神出鬼没。
shuō yán wèi liǎo lín chōng wèn dào mò bú shì jiàn zuò jīn qiāng bān jiào shī xú níng
”说言未了，林冲问道：“莫不是见做金枪班教师徐宁？
tāng lóng yīng dào zhèng shì cǐ rén
”汤隆应道：“正是此人。
lín chōng dào nǐ bù shuō qǐ wǒ yě wàng le
”林冲道：“你不说起，我也忘了。
zhè xú níng de jīn qiāng fǎ gōu lián qiāng fǎ duān dì shì tiān xià dú bù
这徐宁的金枪法、钩镰枪法，端的是天下独步。
zài jīng shī shí duō yǔ wǒ xiāng huì jiào liàng wǔ yì bǐ cǐ xiāng jìng xiāng ài
在京师时，多与我相会，较量武艺，彼此相敬相爱。
zhǐ shì rú hé néng gōu de tā shàng shān lái
只是如何能勾得他上山来？
tāng lóng dào xú níng xiān zǔ liú xià yī jiàn bǎo bèi shì shàng wú duì nǎi shì zhèn jiā zhī bǎo
”汤隆道：“徐宁先祖留下一件宝贝，世上无对，乃是镇家之宝。
tāng lóng bǐ shí céng suí xiān fù zhī zhài wǎng dōng jīng shì tàn gū gū shí duō zēng jiàn lái shì yī fù yàn líng qì jiù quān jīn jiǎ
汤隆比时曾随先父知寨往东京视探姑姑时，多曾见来，是一副雁翎砌就圈金甲。
zhè yī fù jiǎ pī zài shēn shàng yòu qīng yòu wěn dāo jiàn jiàn shǐ jí bù néng tòu rén dōu huàn zuò sài táng ní
这一副甲，披在身上，又轻又稳，刀剑箭矢急不能透，人都唤做赛唐猊。
duō yǒu guì gōng zi yāo qiú yī jiàn zào cì bù kěn yú rén kàn
多有贵公子要求一见，造次不肯与人看。
zhè fù jiǎ shì tā de xìng mìng yòng yí gè pí xiá zi shèng zhe zhí guà zài wò fáng zhōng liáng shàng
这副甲是他的性命，用一个皮匣子盛着，直挂在卧房中梁上。
ruò shì xiān duì fù de tā zhè fù jiǎ lái shí bù yóu tā bú dào zhè lǐ
若是先对付得他这副甲来时，不由他不到这里。
wú yòng dào ruò shì rú cǐ hé nán zhī yǒu
”吴用道：“若是如此，何难之有。
fàng zhe yǒu gāo shǒu dì xiōng zài cǐ jīn cì què yòng zhe gǔ shàng zǎo shí qiān qù zǒu yī zāo
放着有高手弟兄在此，今次却用着鼓上蚤时迁去走一遭。
shí qiān suí jí yīng dào zhǐ pà wú yǒu cǐ yī wù zài bǐ
”时迁随即应道：“只怕无有此一物在彼。
ruò duān dì yǒu shí hǎo dǎi dìng yào qǔ le lái
若端的有时，好歹定要取了来。
tāng lóng dào nǐ ruò dào de jiǎ lái wǒ biàn bāo bàn zhuàn tā shàng shān
”汤隆道：“你若盗的甲来，我便包办赚他上山。
sòng jiāng wèn dào nǐ rú hé qù zhuàn tā shàng shān
”宋江问道：“你如何去赚他上山？
tāng lóng qù sòng jiāng ěr biān dī dī shuō le shù jù
”汤隆去宋江耳边低低说了数句。
sòng jiāng xiào dào cǐ jì dà miào
宋江笑道：“此计大妙！
wú xué jiū dào zài yòng de sān gè rén tóng shàng dōng jīng zǒu yī zāo yí gè dào jīng shōu mǎi yān huǒ yào liào bìng pào nèi yòng de yào cái liǎng gè qù qǔ lìng tǒng lǐng jiā lǎo xiǎo
吴学究道：“再用得三个人，同上东京走一遭：一个到京收买烟火药料并炮内用的药材，两个去取凌统领家老小。
péng qǐ jiàn le biàn qǐ shēn bǐng sòng jiāng dào ruò dé yī rén dào yǐng zhōu qǔ de xiǎo dì jiā juàn shàng shān shí bài chéng quán zhī dé
”彭玘见了，便起身禀宋江道：“若得一人到颍州取得小弟家眷上山，实拜成全之德。
sòng jiāng biàn dào tuán liàn fàng xīn
”宋江便道：“团练放心。
biàn qǐng èr wèi xiū shū xiǎo kě zì jiào rén qù
便请二位修书，小可自教人去。
biàn huàn yáng lín kě jiāng jīn yín shū xìn dài lǐng bàn dāng qián wǎng yǐng zhōu qǔ péng qǐ jiāng jūn lǎo xiǎo
”便唤杨林，可将金银书信，带领伴当前往颍州取彭玘将军老小。
xuē yǒng bàn zuò shǐ qiāng bàng mài yào de wǎng dōng jīng qǔ lìng tǒng lǐng lǎo xiǎo
薛永扮作使枪棒卖药的，往东京取凌统领老小。
li yún bàn zuò kè shāng tóng wǎng dōng jīng shōu mǎi yān huǒ yào liào děng wù
李云扮作客商，同往东京收买烟火药料等物。
lè hé suí tāng lóng tóng háng yòu bāng xuē yǒng wǎng lái zuò bàn
乐和随汤隆同行，又帮薛永往来作伴。
yī miàn xiān sòng shí qiān xià shān qù le
一面先送时迁下山去了。
cì hòu qiě jiào tāng lóng dǎ qǐ yī bǎ gōu lián qiāng zuò yàng què jiào léi héng tí diào jiān dū
次后且叫汤隆打起一把钩镰枪做样，却叫雷横提调监督。
yuán lái léi héng zǔ shàng yě shì dǎ tiě chū shēn
原来雷横祖上也是打铁出身。
zài shuō tāng lóng dǎ qǐ gōu lián qiāng yàng zi jiào shān zhài lǐ dǎ jūn qì de zhào zhe yàng zi dǎ zào zì yǒu léi héng tí dū bù zài huà xià
再说汤隆打起钩镰枪样子，教山寨里打军器的照着样子打造，自有雷横提督，不在话下。
dà zhài zuò gè sòng lù yán xí dāng xià yáng lín xuē yǒng li yún lè hé tāng lóng cí bié xià shān qù le
大寨做个送路筵席，当下杨林、薛永、李云、乐和、汤隆辞别下山去了。
cì rì yòu sòng dài zōng xià shān wǎng lái tàn tīng shì qíng
次日又送戴宗下山，往来探听事情。
zhè duàn huà yī shí nán jǐn
这段话一时难尽。
zhè lǐ qiě shuō shí qiān lí le liáng shān pō shēn biān cáng le àn qì zhū bān xíng tou zài lù yǐ lǐ lái dào dōng jīng tóu gè kè diàn ān xià le
这里且说时迁离了梁山泊，身边藏了暗器、诸般行头，在路迤逦来到东京，投个客店安下了。
cì rì chì jìn chéng lái xún wèn jīn qiāng bān jiào shī xú níng jiā
次日，踅进城来，寻问金枪班教师徐宁家。
yǒu rén zhǐ diǎn dào rù de bān mén lǐ kào dōng dì wǔ jiā hēi jiǎo zi mén biàn shì
有人指点道：“入得班门里，靠东第五家黑角子门便是。
shí qiān zhuǎn rù bān mén lǐ xiān kàn le qián mén
”时迁转入班门里，先看了前门；
cì hòu chì lái xiāng le hòu mén jiàn shì yí dài gāo qiáng qiáng lǐ wàng jiàn liǎng jiān xiǎo qiǎo lóu wū cè shǒu què shì yī gēn qiàng zhù
次后踅来相了后门，见是一带高墙，墙里望见两间小巧楼屋，侧手却是一根戗柱。
shí qiān kàn le yī huí yòu qù jiē fāng wèn dào xú jiào shī zài jiā lǐ me
时迁看了一回，又去街坊问道：“徐教师在家里么？
rén yīng dào gǎn zài nèi lǐ suí zhí wèi guī
”人应道：“敢在内里随直未归。
shí qiān yòu wèn dào bù zhī jǐ shí guī
”时迁又问道：“不知几时归？
rén yīng dào zhí dào wǎn fāng guī lái wǔ gēng biàn qù nèi lǐ suí bān
”人应道：“直到晚方归来，五更便去内里随班。
shí qiān jiào le xiāng rǎo qiě huí kè diàn lǐ lái qǔ le xíng tou cáng zài shēn biān fēn fù diàn xiǎo èr dào wǒ jīn yè duō gǎn shì bù guī zhào guǎn fáng zhōng
”时迁叫了“相扰”，且回客店里来，取了行头，藏在身边，分付店小二道：“我今夜多敢是不归，照管房中。
xiǎo èr dào dàn fàng xīn zì qù gàn shì bìng bù chā chí
”小二道：“但放心自去干事，并不差池。
zài shuō shí qiān rù dào chéng lǐ mǎi le xiē wǎn fàn chī le què chì dào jīn qiāng bān xú níng jiā zuǒ yòu kàn shí méi yī gè hǎo ān shēn qù chù
再说时迁入到城里，买了些晚饭吃了，却踅到金枪班徐宁家左右看时，没一个好安身去处。
kàn kàn tiān sè hēi le shí qiān chēn rù bān mén lǐ miàn
看看天色黑了，时迁捵入班门里面。
shì yè hán dōng tiān sè què wú yuè guāng
是夜，寒冬天色，却无月光。
shí qiān kàn jiàn tǔ dì miào hòu yī zhū dà bǎi shù biàn bǎ liǎng zhǐ tuǐ jiā dìng yī jié jié bā jiāng shǎng qù shù tóu dǐng qí mǎ r zuò zài zhī kē shàng
时迁看见土地庙后一株大柏树，便把两只腿夹定，一节节扒将上去树头顶，骑马儿坐在枝柯上。
qiāo qiāo wàng shí zhī jiàn xú níng guī lái wàng jiā lǐ qù le
悄悄望时，只见徐宁归来，望家里去了。
yòu jiàn bān lǐ liǎng gè rén tí zhe dēng lóng chū lái guān mén bǎ yī bǎ suǒ suǒ le gè zì guī jiā qù le
又见班里两个人提着灯笼出来关门，把一把锁锁了，各自归家去了。
zǎo tīng de qiáo lóu jìn gǔ què zhuǎn chū gēng
早听得谯楼禁鼓，却转初更。
dàn jiàn
但见：
jiǎo yùn cái wén sān nòng zhōng shēng zǎo zhuǎn chū gēng
角韵才闻三弄，钟声早转初更。
yún hán xīng dòu wú guāng lù sàn shuāng huā jiàn bái
云寒星斗无光，露散霜花渐白。
liù jiē sān shì dàn wén hē hào tí líng
六街三市，但闻喝号提铃；
wàn hù qiān jiā gè zì guān mén bì hù
万户千家，各自关门闭户。
duì qīng dēng xué zǐ gōng jīng shǐ bǐng huà zhú jiā rén shàng xiù chuáng
对青灯学子攻经史，秉画烛佳人上绣床。
zhè shí qiān jiàn bān lǐ jìng qiāo qiāo de què cóng shù shàng liū jiāng xià lái chì dào xú níng hòu mén biān cóng qiáng shàng xià lái bù fèi bàn diǎn qì lì bā jiāng guò qù kàn lǐ miàn shí què shì gè xiǎo xiǎo yuàn zi
这时迁见班里静悄悄地，却从树上溜将下来，踅到徐宁后门边，从墙上下来，不费半点气力，扒将过去，看里面时，却是个小小院子。
shí qiān fú zài chú fáng wài zhāng shí jiàn chú fáng xià dēng míng liǎng gè yā huán wū zì shōu shí wèi liǎo
时迁伏在厨房外张时，见厨房下灯明，两个丫环兀自收拾未了。
shí qiān què cóng qiàng zhù shàng pán dào bó fēng bǎn biān fú zuò yī kuài er
时迁却从戗柱上盘到博风板边，伏做一块儿。
zhāng nà lóu shàng shí jiàn nà jīn qiāng shǒu xú níng hé niáng zǐ zhèng duì zuò lú biān xiàng huǒ huái lǐ bào zhe yí gè liù qī suì hái ér
张那楼上时，见那金枪手徐宁和娘子正对坐炉边向火，怀里抱着一个六七岁孩儿。
shí qiān kàn nà wò fáng lǐ shí jiàn liáng shàng guǒ rán yǒu gè dà pí xiá shuān zài shàng miàn
时迁看那卧房里时，见梁上果然有个大皮匣拴在上面。
wò fáng mén kǒu guà zhe yī fù gōng jiàn yī kǒu yāo dāo
卧房门口挂着一副弓箭、一口腰刀。
yī jià shàng guà zhe gè sè yī fú
衣架上挂着各色衣服。
xú níng kǒu lǐ jiào dào méi xiāng nǐ lái yǔ wǒ zhé le yī fú
徐宁口里叫道：“梅香，你来与我折了衣服。
xià miàn yí gè yā huán shàng lái jiù cè shǒu chūn tái shàng xiān zhé le yī lǐng zǐ xiù yuán lǐng yòu zhé yī lǐng guān lǜ chèn lǐ ǎo zi bìng xià miàn wǔ sè huā xiù tī chuàn yí gè hù xiàng cǎi sè jǐn pà yī tiáo hóng lǜ jié zǐ bìng shǒu pà yī bāo
”下面一个丫嬛上来，就侧手春台上先折了一领紫绣圆领，又折一领官绿衬里袄子，并下面五色花绣踢串，一个护项彩色锦帕，一条红绿结子，并手帕一包。
lìng yòng yí gè xiǎo huáng pà r bāo zhe yī tiáo shuāng tǎ wěi lì zhī jīn dài yě fàng zài bāo fú nèi bǎ lái ān zài hōng lóng shàng
另用一个小黄帕儿，包着一条双獭尾荔枝金带，也放在包袱内，把来安在烘笼上。
shí qiān dū kàn zài yǎn li
时迁都看在眼里。
yuē zhì èr gēng yǐ hòu xú níng shōu shí shàng chuáng
约至二更以后，徐宁收拾上床。
niáng zǐ wèn dào míng rì suí zhí yě bù
娘子问道：“明日随直也不？
xú níng dào míng rì zhèng shì tiān zǐ jià xìng lóng fú gōng xū yòng zǎo qǐ wǔ gēng qù cì hou
”徐宁道：“明日正是天子驾幸龙符宫，须用早起五更去伺候。
niáng zǐ tīng le biàn fēn fù méi xiāng dào guān rén míng rì yào qǐ wǔ gēng chū qù suí bān nǐ men sì gēng qǐ lái shāo tāng ān pái diǎn xīn
”娘子听了，便分付梅香道：“官人明日要起五更出去随班，你们四更起来烧汤，安排点心。
shí qiān zì cǔn dào yǎn jiàn de liáng shàng nà gè pí xiá zi biàn shì shèng jiǎ zài lǐ miàn
”时迁自忖道：“眼见得梁上那个皮匣子，便是盛甲在里面。
wǒ ruò chèn bàn yè xià shǒu biàn hǎo tǎng ruò nào jiāng qǐ lái míng rì chū bù dé chéng què bù wù le dà shì
我若趁半夜下手便好，倘若闹将起来，明日出不得城，却不误了大事！
qiě ái dào wǔ gēng lǐ xià shǒu bù chí
且挨到五更里下手不迟。
tīng de xú níng fū qī liǎng kǒu er shàng chuáng shuì le liǎng gè yā huán zài fáng mén wài dǎ pù fáng lǐ zhuō shàng què diǎn zháo wǎn dēng
”听得徐宁夫妻两口儿上床睡了，两个丫嬛在房门外打铺，房里桌上却点着碗灯。
nà wǔ gè rén dōu shuì zháo le
那五个人都睡着了。
liǎng gè méi xiāng yī rì fú shì dào wǎn jīng shén kùn juàn yì jiē shuì le
两个梅香一日伏侍到晚，精神困倦，亦皆睡了。
shí qiān liū xià lái qù shēn biān qǔ gè lú guǎn r jiù chuāng líng yǎn lǐ zhǐ yī chuī bǎ nà wǎn dēng zǎo chuī miè le
时迁溜下来，去身边取个芦管儿，就窗棂眼里只一吹，把那碗灯早吹灭了。
kàn kàn fú dào sì gēng zuǒ cè xú níng jué lái biàn huàn yā huán qǐ lái shāo tāng
看看伏到四更左侧，徐宁觉来，便唤丫嬛起来烧汤。
nà liǎng gè shǐ nǚ cóng shuì mèng lǐ qǐ lái kàn fáng lǐ méi le dēng jiào dào ā yā jīn yè què méi le dēng
那两个使女从睡梦里起来，看房里没了灯，叫道：“阿呀，今夜却没了灯！
xú níng dào nǐ bù qù hòu miàn tǎo dēng děng jǐ shí
”徐宁道：“你不去后面讨灯，等几时。
nà gè méi xiāng kāi lóu mén xià hú tī xiǎng shí qiān tīng de què cóng zhù shàng zhǐ yī liū lái dào hòu mén biān hēi yǐng lǐ fú le
”那个梅香开楼门下胡梯响，时迁听得，却从柱上只一溜，来到后门边黑影里伏了。
tīng de yā huán zhèng kāi hòu mén chū lái biàn qù kāi qiáng mén
听得丫嬛正开后门出来，便去开墙门。
shí qiān què qián rù chú fáng lǐ tiē shēn zài chú zhuō xià
时迁却潜入厨房里，贴身在厨桌下。
méi xiāng tǎo le dēng huǒ rù lái kàn shí yòu qù guān mén què lái zào qián shāo huǒ
梅香讨了灯火入来看时，又去关门，却来灶前烧火。
zhè gè nǚ shǐ yě qǐ lái shēng tàn huǒ shàng lóu qù
这个女使也起来生炭火上楼去。
duō shí tāng gǔn pěng miàn tāng shǎng qù
多时汤滚，捧面汤上去。
xú níng xǐ shù le jiào dàng xiē rè jiǔ shàng lái
徐宁洗漱了，叫荡些热酒上来。
yā huán ān pái ròu shí chuī bǐng shǎng qù xú níng chī ba jiào bǎ fàn yǔ wài miàn dāng zhí de chī
丫嬛安排肉食炊饼上去，徐宁吃罢，叫把饭与外面当直的吃。
shí qiān tīng de xú níng xià lóu jiào bàn dāng chī le fàn bēi zhe bāo fú tuō le jīn qiāng chū mén
时迁听得徐宁下楼，叫伴当吃了饭，背着包袱，拕了金枪出门。
liǎng gè méi xiāng diǎn zháo dēng sòng xú níng chū qù
两个梅香点着灯送徐宁出去。
shí qiān què cóng chú zhuō xià chū lái biàn shàng lóu qù cóng gé zi biān zhí chì dào liáng shàng què bǎ shēn qū fú le
时迁却从厨桌下出来，便上楼去，从槅子边直踅到梁上，却把身躯伏了。
liǎng gè yā huán yòu guān bì le mén hù chuī miè le dēng huǒ shàng lóu lái tuō le yī shang dào tóu biàn shuì
两个丫嬛又关闭了门户，吹灭了灯火，上楼来，脱了衣裳，倒头便睡。
shí qiān tīng nà liǎng gè méi xiāng shuì zháo le zài liáng shàng bǎ nà lú guǎn r zhǐ dēng yī chuī nà dēng yòu zǎo miè le
时迁听那两个梅香睡着了，在梁上把那芦管儿指灯一吹，那灯又早灭了。
shí qiān què cóng liáng shàng qīng qīng jiě le pí xiá zhèng yào xià lái
时迁却从梁上轻轻解了皮匣，正要下来。
xú níng de niáng zǐ jué lái tīng de xiǎng jiào méi xiāng dào liáng shàng shèn me xiǎng
徐宁的娘子觉来，听得响，叫梅香道：“梁上甚么响？
shí qiān zuò lǎo shǔ jiào yā huán dào niáng zǐ bù tīng de shì lǎo shǔ jiào
”时迁做老鼠叫，丫嬛道：“娘子不听得是老鼠叫？
yīn sī dǎ zhè bān xiǎng
因厮打，这般响。
shí qiān jiù biàn xué lǎo shǔ sī dǎ liū jiāng xià lái qiāo qiāo de kāi le lóu mén kuǎn kuǎn de bēi zhe pí xiá xià de hú tī cóng lǐ miàn zhí kāi dào wài mén
”时迁就便学老鼠厮打，溜将下来，悄悄地开了楼门，款款地背着皮匣，下得胡梯，从里面直开到外门。
lái dào bān mén kǒu yǐ zì yǒu nà suí bān de rén chū mén sì gēng biàn kāi le suǒ
来到班门口，已自有那随班的人出门，四更便开了锁。
shí qiān dé le pí xiá cóng rén duì lǐ chèn nào chū qù le
时迁得了皮匣，从人队里趁闹出去了。
yǒu shī wèi zhèng
有诗为证：
gǒu dào jī míng chū zài qí shí qiān miào shù gèng duō qí
狗盗鸡鸣出在齐，时迁妙术更多奇。
yàn líng jīn jiǎ qūn xún de gōu yǐn xú níng dà jiě wēi
雁翎金甲逡巡得，钩引徐宁大解危。
qiě shuō shí qiān bēn chū chéng wài dào kè diàn mén qián cǐ shí tiān sè wèi xiǎo
且说时迁奔出城外，到客店门前，此时天色未晓。
qiāo kāi diàn mén qù fáng lǐ qǔ chū xíng lǐ shuān shù zuò yī dān ér tiāo le jì suàn hái le fáng qián chū lí diàn sì tóu dōng biàn zǒu
敲开店门，去房里取出行李，拴束做一担儿挑了，计算还了房钱，出离店肆，投东便走。
xíng dào sì shí lǐ wài fāng cái qù shí diàn lǐ dǎ huǒ zuò xiē fàn chī
行到四十里外，方才去食店里打火做些饭吃。
zhī jiàn yī gè rén yě zhuàng jiāng rù lái shí qiān kàn shí bú shì bié rén què shì shén xíng tài bǎo dài zōng
只见一个人也撞将入来，时迁看时，不是别人，却是神行太保戴宗。
jiàn shí qiān yǐ dé le wù liǎng gè àn àn shuō le jǐ jù huà dài zōng dào wǒ xiān jiāng jiǎ tóu shān zhài qù nǐ yǔ tāng lóng màn màn de lái
见时迁已得了物，两个暗暗说了几句话，戴宗道：“我先将甲投山寨去，你与汤隆慢慢地来。
shí qiān dǎ kāi pí xiá qǔ chū nà fù yàn líng suǒ zǐ jiǎ lái zuò yī bāo fú bāo le
”时迁打开皮匣，取出那副雁翎锁子甲来，做一包袱包了。
dài zōng shuān zài shēn shàng chū le diàn mén zuò qǐ shén xíng fǎ zì tóu liáng shān pō qù le
戴宗拴在身上，出了店门，作起神行法，自投梁山泊去了。
shí qiān què bǎ kōng pí xiá zi míng míng de shuān zài dàn zi shàng chī le fàn shí hái le dǎ huǒ qián tiāo shàng dān ér chū diàn mén biàn zǒu
时迁却把空皮匣子明明的拴在担子上，吃了饭食，还了打火钱，挑上担儿，出店门便走。
dào èr shí lǐ lù shàng zhuàng jiàn tāng lóng liǎng gè biàn rù jiǔ diàn lǐ shāng liáng
到二十里路上，撞见汤隆，两个便入酒店里商量。
tāng lóng dào nǐ zhǐ yī wǒ cóng zhè tiáo lù zǒu dàn guò lù shàng jiǔ diàn fàn diàn kè diàn mén shàng ruò jiàn yǒu bái fěn quān er nǐ biàn kě jiù zài nà diàn lǐ mǎi jiǔ mǎi ròu chī
汤隆道：“你只依我从这条路走，但过路上酒店、饭店、客店，门上若见有白粉圈儿，你便可就在那店里买酒买肉吃。
kè diàn zhī zhōng jiù biàn ān xiē
客店之中，就便安歇。
tè dì bǎ zhè pí xiá zi fàng zài tā yǎn jīng tóu
特地把这皮匣子放在他眼睛头。
lí cǐ jiān yī chéng wài děng wǒ
离此间一程外等我。
shí qiān yī jì qù le
”时迁依计去了。
tāng lóng màn màn de chī le yī huí jiǔ què tóu dōng jīng chéng lǐ lái
汤隆慢慢地吃了一回酒，却投东京城里来。
qiě shuō xú níng jiā lǐ
且说徐宁家里。
tiān míng liǎng gè yā huán qǐ lái zhī jiàn lóu mén yě kāi le xià miàn zhōng mén dà mén dōu bù guān
天明，两个丫嬛起来，只见楼门也开了，下面中门大门都不关。
huāng máng jiā lǐ kàn shí yī yīng wù jiàn dōu yǒu
慌忙家里看时，一应物件都有。
liǎng gè yā huán shàng lóu lái duì niáng zǐ shuō dào bù zhī zěn dì mén hù dōu kāi le què bù céng shī le wù jiàn
两个丫嬛上楼来对娘子说道：“不知怎地门户都开了，却不曾失了物件。
niáng zǐ biàn dào wǔ gēng lǐ tīng de liáng shàng xiǎng nǐ shuō shì lǎo shǔ sī dǎ nǐ qiě kàn nà pí xiá zi méi shèn me shì
”娘子便道：“五更里听得梁上响，你说是老鼠厮打，你且看那皮匣子没甚么事？
liǎng gè yā huán kàn le zhǐ jiào de kǔ pí xiá zi bù zhī nà lǐ qù le
”两个丫嬛看了，只叫得苦：“皮匣子不知那里去了！
nà niáng zǐ tīng le huāng máng qǐ lái dào kuài yāng rén qù lóng fú gōng lǐ bào yǔ guān rén zhī dào jiào tā zǎo lái gēn xún
”那娘子听了，慌忙起来道：“快央人去龙符宫里报与官人知道，教他早来跟寻！
yā huán jí jí xún rén qù lóng fú gōng bào xú níng lián lián yāng le sān tì rén dōu huí lái shuō dào jīn qiāng bān zhí suí jià nèi yuàn qù le wài miàn dōu shì qīn jūn hù yù shǒu bǎ shuí rén néng gōu rù qù
”丫嬛急急寻人去龙符宫报徐宁，连连央了三替人，都回来说道：“金枪班直随驾内苑去了，外面都是亲军护御守把，谁人能勾入去？
zhí xū děng tā zì guī
直须等他自归。
xú níng qī zǐ bìng liǎng gè yā huán rú rè ào zǐ shàng mǎ yǐ zǒu tóu wú lù bù chá bù fàn huāng zuò yī tuán
”徐宁妻子并两个丫嬛如热鏊子上蚂蚁，走投无路，不茶不饭，慌做一团。
xú níng zhí dào huáng hūn shí hòu fāng cái xiè le yī páo fú sè zhe dāng zhí de bèi le jiāng zhe jīn qiāng jìng huí jiā lái
徐宁直到黄昏时候，方才卸了衣袍服色，着当直的背了，将着金枪，径回家来。
dào de bān mén kǒu lín shè shuō dào niáng zǐ zài jiā shī dào děng hòu de guān chá bú jiàn huí lái
到得班门口，邻舍说道：“娘子在家失盗，等候得观察不见回来。
xú níng chī le yī jīng huāng máng bēn dào jiā lǐ
”徐宁吃了一惊，慌忙奔到家里。
liǎng gè yā huán yíng mén dào guān rén wǔ gēng chū qù què bèi zéi rén shǎn jiāng rù lái dān dān zhǐ bǎ liáng shàng nà gè pí xiá zi dào jiāng qù le
两个丫嬛迎门道：“官人五更出去，却被贼人闪将入来，单单只把梁上那个皮匣子盗将去了！
xú níng tīng ba zhǐ jiào nà lián shēng de kǔ cóng dān tián dǐ xià zhí gǔn chū kǒu jiǎo lái
”徐宁听罢，只叫那连声的苦，从丹田底下直滚出口角来。
niáng zǐ dào zhè zéi zhèng bù zhī jǐ shí shǎn zài wū lǐ
娘子道：“这贼正不知几时闪在屋里？
xú níng dào bié de dōu bù dǎ jǐn zhè fù yàn líng jiǎ nǎi shì zǔ zōng liú chuán sì dài zhī bǎo bù céng yǒu shī
”徐宁道：“别的都不打紧，这副雁翎甲乃是祖宗留传四代之宝，不曾有失。
huā ér wáng tài wèi céng hái wǒ sān wàn guàn qián wǒ bù céng shè de mài yǔ tā kǒng pà jiǔ hòu jūn qián zhèn hòu yào yòng
花儿王太尉曾还我三万贯钱，我不曾舍得卖与他，恐怕久后军前阵后要用。
shēng pà yǒu xiē chā chí yīn cǐ shuān zài liáng shàng
生怕有些差池，因此拴在梁上。
duō shǎo rén yào kàn wǒ de zhǐ tuī méi le
多少人要看我的，只推没了。
jīn cì shēng zhāng qǐ lái wang rě tā rén chǐ xiào
今次声张起来，枉惹他人耻笑。
jīn què shī qù rú zhī nai hé
今却失去，如之奈何？
xú níng yī yè shuì bù zhe sī liang dào bù zhī shì shèn me rén dào le qù
”徐宁一夜睡不着，思量道：“不知是甚么人盗了去？
yě shì céng zhī wǒ zhè fù jiǎ de rén
也是曾知我这副甲的人。
niáng zǐ xiǎng dào gǎn shì yè lái miè le dēng shí nà zéi yǐ duǒ zài jiā lǐ le
”娘子想道：“敢是夜来灭了灯时，那贼已躲在家里了。
bì rán shì yǒu rén ài nǐ de jiāng qián wèn nǐ mǎi bù dé yīn cǐ shǐ zhè gè gāo shǒu zéi lái dào le qù
必然是有人爱你的，将钱问你买不得，因此使这个高手贼来盗了去。
nǐ kě yāng rén màn màn jī fǎng chū lái bié zuò shāng yì qiě bú yào dǎ cǎo jīng shé
你可央人慢慢缉访出来，别作商议，且不要打草惊蛇。
xú níng tīng le dào tiān míng qǐ lái zài jiā lǐ nà mèn
”徐宁听了，到天明起来，在家里纳闷。
zěn jiàn de xú níng nà mèn
怎见得徐宁纳闷？
zhèng shì
正是：
fèng luò huāng pō jǐn tuō hún shēn yǔ yì
凤落荒坡，尽脱浑身羽翼；
lóng jū qiǎn shuǐ shī què hàn xià míng zhū
龙居浅水，失却颔下明珠。
shǔ wáng chūn hèn tí hóng sòng yù bēi qiū yuàn lǜ
蜀王春恨啼红，宋玉悲秋怨绿。
lǚ qián wáng suǒ pèi zhī dāo léi huàn shī fēng chéng zhī jiàn
吕虔亡所佩之刀，雷焕失丰城之剑。
hǎo sì jiāo lóng quē yún yǔ yóu rú zhōu jí shǎo bō tāo
好似蛟龙缺云雨，犹如舟楫少波涛。
qí móu gōu yǐn lái shān zhài dà zhǎn qín wáng tiě mǎ tí
奇谋勾引来山寨，大展擒王铁马蹄。
dāng rì jīn qiāng shǒu xú níng zhèng zài jiā zhōng nà mèn zǎo fàn shí fēn zhǐ tīng de yǒu rén kòu mén
当日金枪手徐宁正在家中纳闷，早饭时分，只听得有人扣门。
dāng zhí de chū lái wèn le xìng míng rù qù bào dào yǒu gè yán ān fǔ tāng zhī zhài ér zi tāng lóng tè lái bài wàng gē ge
当直的出来问了姓名，入去报道：“有个延安府汤知寨儿子汤隆，特来拜望哥哥。
xú níng tīng ba jiào qǐng tāng lóng jìn kè wèi lǐ xiāng jiàn
”徐宁听罢，教请汤隆进客位里相见。
tāng lóng jiàn le xú níng nà tóu bài xià shuō dào gē ge yī xiàng ān lè
汤隆见了徐宁，纳头拜下，说道：“哥哥一向安乐！
xú níng dá dào wén zhī jiù jiù guī tiān qù le yī zhě guān shēn jī bàn èr nǎi lù tú yáo yuǎn bù néng qián lái diào wèn
”徐宁答道：“闻知舅舅归天去了，一者官身羁绊，二乃路途遥远，不能前来吊问。
bìng bù zhī xiōng dì xìn xī yī xiàng zhèng zài hé chǔ
并不知兄弟信息，一向正在何处？
jīn cì zì hé ér lái
今次自何而来？
tāng lóng dào yán zhī bù jìn
”汤隆道：“言之不尽。
zì cóng fù qīn wáng gù zhī hòu shí guāi mìng jiǎn yī xiàng liú luò jiāng hú
自从父亲亡故之后，时乖命蹇，一向流落江湖。
jīn cóng shān dōng jìng lái jīng shī tàn wàng xiōng zhǎng
今从山东径来京师探望兄长。
xú níng dào xiōng dì shǎo zuò
”徐宁道：“兄弟少坐。
biàn jiào ān pái jiǔ shí xiāng dài
”便叫安排酒食相待。
tāng lóng qù bāo fú nèi qǔ chū liǎng dìng suàn tiáo jīn zhòng èr shí liǎng sòng yǔ xú níng shuō dào xiān fù lín zhōng zhī rì liú xià zhèi xiē dōng xī jiào jì yǔ gē ge zuò yí niàn
汤隆去包袱内取出两锭蒜条金，重二十两，送与徐宁，说道：“先父临终之日，留下这些东西，教寄与哥哥做遗念。
wéi yīn wú xīn fù zhī rén bù céng shāo lái
为因无心腹之人，不曾捎来。
jīn cì xiōng dì tè dì dào jīng shī nà hái gē ge
今次兄弟特地到京师纳还哥哥。
xú níng dào gǎn chéng jiù jiù rú cǐ guà niàn
”徐宁道：“感承舅舅如此挂念。
wǒ yòu bù céng yǒu bàn fēn xiào shùn zhī xīn zěn dì bào dá
我又不曾有半分孝顺之心，怎地报答？
tāng lóng dào gē ge xiū nèn dì shuō
”汤隆道：“哥哥休恁地说。
xiān fù zài rì zhī shí zhǐ shì xiǎng niàn gē ge zhè yī shēn wǔ yì zhǐ hèn shān yáo shuǐ yuǎn bù néng gōu xiāng jiàn yī miàn yīn cǐ liú zhèi xiē wù yǔ gē ge zuò yí niàn
先父在日之时，只是想念哥哥这一身武艺，只恨山遥水远，不能勾相见一面，因此留这些物与哥哥做遗念。
xú níng xiè le tāng lóng jiāo shōu guò le qiě ān pái jiǔ lái guǎn dài
”徐宁谢了汤隆，交收过了，且安排酒来管待。
tāng lóng hé xú níng yǐn jiǔ zhōng jiān jiàn xú níng méi tóu bù zhǎn miàn dài yōu róng
汤隆和徐宁饮酒中间，见徐宁眉头不展，面带忧容。
tāng lóng qǐ shēn dào gē ge rú hé zūn yán yǒu xiē bù xǐ
汤隆起身道：“哥哥如何尊颜有些不喜？
xīn zhōng bì yǒu yōu yí bù jué zhī shì
心中必有忧疑不决之事。
xú níng tàn kǒu qì dào xiōng dì bù zhī yī yán nán jìn
”徐宁叹口气道：“兄弟不知，一言难尽。
yè lái jiā jiān bèi dào
夜来家间被盗！
tāng lóng dào bù zhī shī qù le hé wù
”汤隆道：“不知失去了何物？
xú níng dào dān dān zhǐ dào qù le xiān zǔ liú xià nà fù yàn líng suǒ zǐ jiǎ yòu huàn zuò sài táng ní
”徐宁道：“单单只盗去了先祖留下那副雁翎锁子甲，又唤做赛唐猊。
zuó yè shī le zhè jiàn dōng xī yǐ cǐ xīn xià bù lè
昨夜失了这件东西，以此心下不乐。
tāng lóng dào gē ge nà fù jiǎ xiōng dì yě zēng jiàn lái duān dì wú bǐ
”汤隆道：“哥哥那副甲，兄弟也曾见来，端的无比。
xiān fù cháng cháng chēng zàn bù jìn
先父常常称赞不尽。
què shì fàng zài hé chǔ lái bèi dào le qù
却是放在何处来，被盗了去？
xú níng dào wǒ bǎ yí gè pí xiá zi shèng zhe shuān fù zài wò fáng zhōng liáng shàng zhèng bù zhī zéi rén shèn me shí hòu rù lái dào le qù
”徐宁道：“我把一个皮匣子盛着，拴缚在卧房中梁上，正不知贼人甚么时候入来盗了去。
tāng lóng wèn dào què shì shén děng yàng pí xiá zi shèng zhe
”汤隆问道：“却是甚等样皮匣子盛着？
xú níng dào wǒ shì gè hóng yáng pí xiá zi shèng zhe lǐ miàn yòu yòng xiāng mián guǒ zhù
”徐宁道：“我是个红羊皮匣子盛着，里面又用香绵裹住。
tāng lóng jiǎ yì shī jīng dào hóng yáng pí xiá zi
”汤隆假意失惊道：“红羊皮匣子？
bú shì shàng miàn yǒu bái xiàn cì zhuó lǜ yún tóu rú yì zhōng jiān yǒu shī zi gǔn xiù qiú de
不是上面有白线刺着绿云头如意、中间有狮子滚绣球的？
xú níng dào xiōng dì nǐ nà lǐ jiàn lái
”徐宁道：“兄弟，你那里见来？
tāng lóng dào xiǎo dì yè lái lí chéng sì shí lǐ zài yí gè cūn diàn lǐ gū xiē jiǔ chī jiàn gè xiān yǎn jing hēi shòu hàn zi dān ér shàng tiāo zhe
”汤隆道：“小弟夜来离城四十里，在一个村店里沽些酒吃，见个鲜眼睛黑瘦汉子担儿上挑着。
wǒ jiàn le xīn zhōng yě zì àn cǔn dào zhè gè pí xiá zi què shì shèng shèn me dōng xī de
我见了，心中也自暗忖道：‘这个皮匣子却是盛甚么东西的？
lín chū mén shí wǒ wèn dào nǐ zhè pí xiá zi zuò hé yòng
’临出门时，我问道：‘你这皮匣子作何用？
nà hàn zi yīng dào yuán shì shèng jiǎ de rú jīn hú luàn fàng xiē yī fú
’那汉子应道：‘原是盛甲的，如今胡乱放些衣服。
bì shì zhè gè rén le
’必是这个人了。
wǒ jiàn nà sī què shì shǎn nà le tuǐ de yí bù bù ái zhe le zǒu
我见那厮却是闪肭了腿的，一步步挨着了走。
hé bù wǒ men zhuī gǎn tā qù
何不我们追赶他去？
xú níng dào ruò shì gǎn de zháo shí què bú shì tiān cì qí biàn
”徐宁道：“若是赶得着时，却不是天赐其便！
tāng lóng dào jì shì rú cǐ bú yào dān gé biàn gǎn qù ba
”汤隆道：“既是如此，不要担阁，便赶去罢。
xú níng tīng le jí jí huàn le má xié dài le yāo dāo tí tiáo pō dāo biàn hé tāng lóng liǎng gè chū le dōng guō mén yè kāi jiǎo bù yǐ lǐ gǎn lái
徐宁听了，急急换了麻鞋，带了腰刀，提条朴刀，便和汤隆两个出了东郭门，拽开脚步，迤逦赶来。
qián miàn jiàn yǒu bái quān bì shàng jiǔ diàn lǐ tāng lóng dào wǒ men qiě chī wǎn jiǔ le gǎn jiù zhè lǐ wèn yī shēng
前面见有白圈壁上酒店里，汤隆道：“我们且吃碗酒了赶，就这里问一声。
tāng lóng rù de mén zuò xia biàn wèn dào zhǔ rén jiā jiè wèn yī wèn céng yǒu gè xiān yǎn hēi shòu hàn zi tiāo gè hóng yáng pí xiá zi guò qù me
”汤隆入得门坐下，便问道：“主人家，借问一问：曾有个鲜眼黑瘦汉子挑个红羊皮匣子过去么？
diàn zhǔ rén dào zuó yè wǎn shì yǒu zhè bān yī gè rén tiāo zhe gè hóng yáng pí xiá zi guò qù le
”店主人道：“昨夜晚是有这般一个人，挑着个红羊皮匣子过去了。
yī sì tuǐ shàng chī diē le de yī bù yī diān zǒu
一似腿上吃跌了的，一步一攧走。
tāng lóng dào gē ge nǐ tīng què hé rú
”汤隆道：“哥哥你听，却何如？
xú níng tīng le zuò shēng bù dé
”徐宁听了，做声不得。
yǒu shī wèi zhèng
有诗为证：
tāng lóng guǐ jì zhuàn xú níng biàn bǎ huáng jīn biǎo zhì qíng
汤隆诡计赚徐宁，便把黄金表至情。
yòu yǐn tóng guī zhōng yì zhài gòng shī wēi wǔ pò xióng bīng
诱引同归忠义寨，共施威武破雄兵。
qiě shuō liǎng gè rén lián máng hái le jiǔ qián fā mén biàn qù
且说两个人连忙还了酒钱，发门便去。
qián miàn yòu jiàn yí gè kè diàn bì zhǐ pēng nà bái quān
前面又见一个客店，壁止硼那白圈。
tāng lóng lì zhù le jiǎo shuō dào gē ge xiōng dì zǒu bù dòng le hé gē gē qiě jiù zhè kè diàn lǐ xiē le míng rì zǎo qù gǎn
汤隆立住了脚，说道：“哥哥，兄弟走不动了，和哥哥且就这客店里歇了，明日早去赶。
xú níng dào wǒ què shì guān shēn tǎng huò diǎn míng bú dào guān sī bì rán jiàn zé rú zhī nai hé
”徐宁道：“我却是官身，倘或点名不到，官司必然见责，如之奈何？
tāng lóng dào zhè gè bù yòng xiōng zhǎng yōu xīn sǎo sǎo bì zì tuī gè shì gù
”汤隆道：“这个不用兄长忧心，嫂嫂必自推个事故。
dàng wǎn yòu zài kè diàn lǐ wèn shí diàn xiǎo èr dá dào zuó yè yǒu yí gè xiān yǎn hēi shòu hàn zi zài wǒ diàn lǐ xiē le yī yè zhí shuì dào jīn rì xiǎo rì zhōng fāng cái qù le
”当晚又在客店里问时，店小二答道：“昨夜有一个鲜眼黑瘦汉子，在我店里歇了一夜，直睡到今日小日中，方才去了。
kǒu lǐ zhǐ wèn shān dōng lù chéng
口里只问山东路程。
tāng lóng dào nèn dì kě yǐ gǎn le
”汤隆道：“恁地可以赶了。
míng rì qǐ gè sì gēng dìng shì gǎn zhe ná zhù nà sī biàn yǒu xià luò
明日起个四更，定是赶着，拿住那厮，便有下落。
dàng yè liǎng gè xiē le
”当夜两个歇了。
cì rì qǐ gè sì gēng lí le kè diàn liǎng gè yòu yǐ lǐ gǎn lái
次日起个四更，离了客店，两个又迤逦赶来。
tāng lóng dàn jiàn bì shàng yǒu bái fěn quān qíng bào biàn zuò mǎi jiǔ mǎi shí chī le wèn lù chǔ chù jiē shuō de yì bān
汤隆但见壁上有白粉圈情报，便做买酒买食，吃了问路，处处皆说得一般。
xú níng xīn zhōng jí qiè yào nà fù jiǎ zhǐ gù gēn suí zhe tāng lóng gǎn le qù
徐宁心中急切要那副甲，只顾跟随着汤隆赶了去。
kàn kàn tiān sè yòu wǎn le wàng jiàn qián miàn yī suǒ gǔ miào miào qián shù xià shí qiān fàng zhe dān ér zài nà lǐ zuò dì
看看天色又晚了，望见前面一所古庙，庙前树下，时迁放着担儿在那里坐地。
tāng lóng kàn jiàn jiào dào hǎo le qián miàn shù xià nà gè bú shì gē ge shèng jiǎ de xiá zi
汤隆看见叫道：“好了，前面树下那个，不是哥哥盛甲的匣子？
xú níng jiàn le qiǎng xiàng qián lái yī bǎ jiū zhù shí qiān hè dào nǐ zhè sī hǎo dà dǎn
”徐宁见了，抢向前来，一把揪住时迁，喝道：“你这厮好大胆！
rú hé dào le wǒ zhè fù jiǎ lái
如何盗了我这副甲来？
shí qiān dào zhù zhù bú yào jiào
”时迁道：“住，住，不要叫！
shì wǒ dào le nǐ zhè fù jiǎ lái nǐ rú jīn què shì yào zěn dì
是我盗了你这副甲来，你如今却是要怎地？
xú níng hè dào chù shēng wú lǐ dào wèn wǒ yào zěn dì
”徐宁喝道：“畜生无礼，倒问我要怎地！
shí qiān dào nǐ qiě kàn xiá zi lǐ yǒu jiǎ yě wú
”时迁道：“你且看匣子里有甲也无。
tāng lóng biàn bǎ xiá zi dǎ kāi kàn shí lǐ miàn què shì kōng de
”汤隆便把匣子打开看时，里面却是空的。
xú níng dào nǐ zhè sī bǎ wǒ zhè fù jiǎ nà lǐ qù le
徐宁道：“你这厮把我这副甲那里去了？
shí qiān dào nǐ tīng wǒ shuō
”时迁道：“你听我说。
xiǎo rén xìng zhāng pái háng dì yī tài ān zhōu rén shì
小人姓张，排行第一，泰安州人氏。
běn zhōu yǒu gè cái zhǔ yào jié shi lǎo zhǒng jīng lüè xiàng gōng zhī dào nǐ jiā yǒu zhè fù yàn líng suǒ zǐ jiǎ bù kěn huò mài tè dì shǐ wǒ tóng yī gè li sān liǎng rén lái nǐ jiā tōu dào xǔ ǎn men yī wàn guàn
本州有个财主，要结识老种经略相公，知道你家有这副雁翎锁子甲，不肯货卖，特地使我同一个李三两人来你家偷盗，许俺们一万贯。
bù xiǎng wǒ zài nǐ jiā zhù zi shàng diē xià lái shǎn nà le tuǐ yīn cǐ zǒu bù dòng
不想我在你家柱子上跌下来，闪肭了腿，因此走不动。
xiān jiào li sān bǎ jiǎ ná le qù zhǐ liú dé kōng xiá zài cǐ
先教李三把甲拿了去，只留得空匣在此。
nǐ ruò yào nài hé wǒ shí wǒ dào guān sī zhǐ shì biàn zhe mìng jiù dǎ sǐ wǒ yě bù zhāo xiū xiǎng wǒ zhǐ chū bié rén lái
你若要奈何我时，我到官司，只是拚着命，就打死我也不招，休想我指出别人来。
ruò hái kěn ráo wǒ guān sī shí wǒ hé nǐ qù tǎo zhè fù jiǎ hái nǐ
若还肯饶我官司时，我和你去讨这副甲还你。
bù zhī zūn yì rú hé
不知尊意如何？
xú níng chóu chú le bàn shǎng jué duàn bù xià
”徐宁踌躇了半晌，决断不下。
tāng lóng biàn dào gē ge bù pà tā fēi le qù zhǐ hé tā qù tǎo jiǎ
汤隆便道：“哥哥，不怕他飞了去，只和他去讨甲。
ruò wú jiǎ shí xū yǒu běn chǔ guān sī gào lǐ
若无甲时，须有本处官司告理。
xú níng dào xiōng dì yě shuō de shì
”徐宁道：“兄弟也说的是。
sān gè sī gǎn zhe yòu tóu kè diàn lǐ lái xiē le
”三个厮赶着，又投客店里来歇了。
xú níng tāng lóng jiān zhù shí qiān yī chù sù xiē
徐宁、汤隆监住时迁一处宿歇。
yuán lái shí qiān gù bǎ xiē juàn bó zhā fù le tuǐ zhǐ zuò shǎn nà le jiǎo
原来时迁故把些绢帛扎缚了腿，只做闪肭了脚。
xú níng jiàn tā yòu zǒu bù dòng yīn cǐ shí fēn zhōng zhǐ yǒu wǔ fēn fáng tā
徐宁见他又走不动，因此十分中只有五分防他。
sān gè yòu xiē le yī yè cì rì zǎo qǐ lái zài xíng
三个又歇了一夜，次日早起来再行。
shí qiān yí lù mǎi jiǔ mǎi ròu péi gào yòu xíng le yī rì
时迁一路买酒买肉陪告，又行了一日。
cì rì xú níng zài lù shàng xīn jiāo qǐ lái bù zhī bì jìng yǒu jiǎ yě wú
次日，徐宁在路上心焦起来，不知毕竟有甲也无。
yǒu shī wèi zhèng
有诗为证：
bǎo kǎi xuán liáng yè yǐ tōu mán jiāng kōng xiá zuò yuán yóu
宝铠悬梁夜已偷，谩将空匣作缘由。
xú níng bù jiě láo lóng jì xiāng chèn xiāng suí dào shuǐ tóu
徐宁不解牢笼计，相趁相随到水头。
sān rén zhèng zǒu zhī jiān zhī jiàn lù páng biān sān sì gè tóu kǒu yè chū yī liàng kōng chē zi bèi hòu yī gè rén jià chē
三人正走之间，只见路旁边三四个头口，拽出一辆空车子，背后一个人驾车；
páng biān yí gè kè rén kàn zhe tāng lóng nà tóu biàn bài
旁边一个客人，看着汤隆，纳头便拜。
tāng lóng wèn dào xiōng dì yīn hé dào cǐ
汤隆问道：“兄弟因何到此？
nà rén dá dào zhèng zhōu zuò le mǎi mài yào huí tài ān zhōu qù
”那人答道：“郑州做了买卖，要回泰安州去。
tāng lóng dào zuì hǎo
”汤隆道：“最好。
wǒ sān gè yào dā chē zi yě yào dào tài ān zhōu qù zǒu yī zāo
我三个要搭车子，也要到泰安州去走一遭。
nà rén dào mò shuō sān gè dā chē zài duō xiē yě bù jì jiào
”那人道：“莫说三个搭车，再多些也不计较。
tāng lóng dà xǐ jiào yǔ xú níng xiāng jiàn
”汤隆大喜，叫与徐宁相见。
xú níng wèn dào cǐ rén shì shuí
徐宁问道：“此人是谁？
tāng lóng dá dào wǒ qù nián zài tài ān zhōu shāo xiāng jié shí de zhè gè xiōng dì xìng li míng róng shì gè yǒu yì qì de rén
”汤隆答道：“我去年在泰安州烧香，结识得这个兄弟，姓李名荣，是个有义气的人。
xú níng dào jì rán rú cǐ zhè zhāng yī yòu zǒu bù dòng dōu shàng chē zi zuò dì
”徐宁道：“既然如此，这张一又走不动，都上车子坐地。
zhǐ jiào chē kè jià chē le xíng
只叫车客驾车了行。
sì gè rén zuò zài chē zi shàng xú níng wèn shí qiān dào nǐ qiě shuō yǔ wǒ nà gè cái zhǔ xìng míng
”四个人坐在车子上，徐宁问时迁道：“你且说与我那个财主姓名。
shí qiān chī bī bù guò sān huí wǔ cì tuī tuō zhǐ de hú luàn shuō dào tā shì yǒu míng de guō dà guān rén
”时迁吃逼不过，三回五次推托，只得胡乱说道：“他是有名的郭大官人。
xú níng què wèn li róng dào nǐ nà tài ān zhōu céng yǒu gè guō dà guān rén me
”徐宁却问李荣道：“你那泰安州曾有个郭大官人么？
li róng dá dào wǒ nà běn zhōu guō dà guān rén shì gè shàng hù cái zhǔ zhuān hǎo jié shí guān huàn lái wǎng mén xià yǎng zhe duō shǎo xián rén
”李荣答道：“我那本州郭大官人，是个上户财主，专好结识官宦来往，门下养着多少闲人。
xú níng tīng ba xīn zhōng xiǎng dào jì yǒu zhǔ zuò bì bù ài shì
”徐宁听罢，心中想道：“既有主坐，必不碍事。
yòu jiàn li róng yī lù shàng shuō xiē qiāng bàng chàng jǐ gè qǔ ér bù jué de yòu guò le yī rì
”又见李荣一路上说些枪棒，唱几个曲儿，不觉的又过了一日。
huà xiū xù fán
话休絮烦。
kàn kàn dào liáng shān pō zhǐ yǒu liǎng chéng duō lù zhī jiàn li róng jiào chē kè bǎ hú lú qù gū xiē jiǔ lái mǎi xiē ròu lái jiù chē zi shàng chī sān bēi
看看到梁山泊只有两程多路，只见李荣叫车客把葫芦去沽些酒来，买些肉来，就车子上吃三杯。
li róng bǎ chū yí gè piáo lái xiān qīng yī piáo lái quàn xú níng xú níng yī yǐn ér jǐn
李荣把出一个瓢来，先倾一瓢来劝徐宁，徐宁一饮而尽。
li róng zài jiào qīng jiǔ chē kè jiǎ zuò shǒu tuō bǎ zhè yī hú lú jiǔ dōu qīng fān zài dì xià
李荣再叫倾酒，车客假做手脱，把这一葫芦酒都倾翻在地下。
li róng hē mà chē kè zài qù gū xiē
李荣喝骂车客再去沽些。
zhī jiàn xú níng kǒu jué liú xián pū dì dào zài chē zi shàng le
只见徐宁口角流涎，扑地倒在车子上了。
li róng shì shuí
李荣是谁？
què shì tiě jiào zǐ lè hé
却是铁叫子乐和。
sān gè cóng chē shàng tiào jiāng xià lái gǎn zhe chē zi zhí sòng dào hàn dì hū lǜ zhū guì jiǔ diàn lǐ
三个从车上跳将下来，赶着车子，直送到旱地忽律朱贵酒店里。
zhòng rén jiù bǎ xú níng káng fú xià chuán dōu dào jīn shā tān shàng àn
众人就把徐宁扛扶下船，都到金沙滩上岸。
sòng jiāng yǐ yǒu rén bào zhī hé zhòng tóu lǐng xià shān jiē zhe
宋江已有人报知，和众头领下山接着。
xú níng cǐ shí má yào yǐ xǐng zhòng rén yòu yòng jiě yào jiě le
徐宁此时麻药已醒，众人又用解药解了。
xú níng kāi yǎn jiàn le zhòng rén chī le yī jīng biàn wèn tāng lóng dào xiōng dì nǐ rú hé zhuàn wǒ lái dào zhè lǐ
徐宁开眼见了众人，吃了一惊，便问汤隆道：“兄弟，你如何赚我来到这里？
tāng lóng dào gē ge tīng wǒ shuō
”汤隆道：“哥哥听我说。
xiǎo dì jīn cì wén zhī sòng gōng míng zhāo jiē sì fāng háo jié yīn cǐ shàng zài wǔ gāng zhèn bài hēi xuàn fēng lǐ kuí zuò gē ge tóu tuō dà zhài rù huǒ
小弟今次闻知宋公明招接四方豪杰，因此上在武冈镇拜黑旋风李逵做哥哥，投托大寨入伙。
jīn bèi hū yán zhuó yòng lián huán jiǎ mǎ chōng zhèn wú jì kě pò
今被呼延灼用连环甲马冲阵，无计可破。
shì xiǎo dì xiàn cǐ gōu lián qiāng fǎ zhī chú shì gē ge huì shǐ
是小弟献此钩镰枪法，只除是哥哥会使。
yīn cǐ dìng zhè tiáo jì shǐ shí qiān xiān lái dào le nǐ de jiǎ què jiào xiǎo dì zhuàn gē ge shàng lù hòu shǐ lè hé jiǎ zuò li róng guò shān shí xià le méng hàn yào qǐng gē ge shàng shān lái zuò bǎ jiāo yǐ
因此定这条计，使时迁先来盗了你的甲，却教小弟赚哥哥上路，后使乐和假做李荣，过山时，下了蒙汗药，请哥哥上山来坐把交椅。
xú níng dào dōu shì xiōng dì sòng le wǒ yě
”徐宁道：“都是兄弟送了我也！
sòng jiāng zhí bēi xiàng qián péi gào dào jiàn jīn sòng jiāng zàn jū shuǐ pō zhuān dài cháo tíng zhāo ān jìn zhōng jié lì bào guó fēi gǎn tān cái hǎo shā xíng bù rén bù yì zhī shì
”宋江执杯向前陪告道：“见今宋江暂居水泊，专待朝廷招安，尽忠竭力报国，非敢贪财好杀，行不仁不义之事。
wàn wàng guān chá lián cǐ zhēn qíng yī tóng tì tiān xíng dào
万望观察怜此真情，一同替天行道。
lín chōng yě lái bǎ zhǎn péi huà dào xiǎo dì yì zài cǐ jiān duō shuō xiōng zhǎng qīng dé xiū yào tuī què
”林冲也来把盏陪话道：“小弟亦在此间，多说兄长清德，休要推却。
xú níng dào tāng lóng xiōng dì nǐ què zhuàn wǒ dào cǐ jiā zhōng qī zǐ bì bèi guān sī qín zhuō rú zhī nai hé
”徐宁道：“汤隆兄弟，你却赚我到此，家中妻子必被官司擒捉，如之奈何？
sòng jiāng dào zhè gè bù fáng guān chá fàng xīn zhī zài xiǎo kě shēn shàng zǎo wǎn biàn qǔ bǎo juàn dào cǐ wán jù
”宋江道：“这个不妨，观察放心，只在小可身上，早晚便取宝眷到此完聚。
yǒu shī wèi zhèng
”有诗为证：
gōu lián qiāng fǎ gǔ jīn xī jiě pò lián huán tiě mǎ tí
钩镰枪法古今稀，解破连环铁马蹄。
bú shì xú níng shī miào shǒu liáng shān zěn de jiě chóng wéi
不是徐宁施妙手，梁山怎得解重围？
zhāo gài wú yòng gōng sūn shèng dōu lái yǔ xú níng péi huà ān pái yán xí zuò qìng
晁盖、吴用、公孙胜都来与徐宁陪话，安排筵席作庆。
yī miàn xuǎn jiǎn jīng zhuàng xiǎo lóu luō xué shǐ gōu lián qiāng fǎ yī miàn shǐ dài zōng hé tāng lóng xīng yè wǎng dōng jīng bān qǔ xú níng lǎo xiǎo
一面选拣精壮小喽啰学使钩镰枪法，一面使戴宗和汤隆星夜往东京搬取徐宁老小。
huà xiū xù fán
话休絮繁。
xún rì zhī jiān yáng lín zì yǐng zhōu qǔ dào péng qǐ lǎo xiǎo xuē yǒng zì dōng jīng qǔ dào lìng zhèn lǎo xiǎo li yún shōu mǎi dào wǔ chē yān huǒ yào liào huí zhài
旬日之间，杨林自颍州取到彭玘老小，薛永自东京取到凌振老小，李云收买到五车烟火药料回寨。
gèng guò shù rì dài zōng tāng lóng qǔ dào xú níng lǎo xiǎo shàng shān
更过数日，戴宗、汤隆取到徐宁老小上山。
xú níng jiàn le qī zǐ dào lái chī le yī jīng wèn shì rú hé biàn dé dào zhè lǐ qī zǐ dá dào zì nǐ zhuǎn bèi guān sī diǎn míng bú dào wǒ shǐ le xiē jīn yín shǒu shì zhǐ tuī dào huàn bìng zài chuáng yīn cǐ bù lái jiào huàn
徐宁见了妻子到来，吃了一惊，问是如何便得到这里，妻子答道：“自你转背，官司点名不到，我使了些金银首饰，只推道患病在床，因此不来叫唤。
hū jiàn tāng shū shū jī zhe yàn líng jiǎ lái shuō dào jiǎ biàn duó de lái le gē ge zhǐ shì yú lù rǎn bìng jiāng cì sǐ zài kè diàn lǐ jiào sǎo sǎo hé hái ér biàn lái kàn shì
忽见汤叔叔赍着雁翎甲来说道：‘甲便夺得来了，哥哥只是于路染病，将次死在客店里，叫嫂嫂和孩儿便来看视。
bǎ wǒ zhuàn shàng chē zi
’把我赚上车子。
wǒ yòu bù zhī lù jìng yǐ lǐ lái dào zhè lǐ
我又不知路径，迤逦来到这里。
xú níng dào xiōng dì hǎo què hǎo le zhǐ kě xī jiāng wǒ zhè fù jiǎ xiàn zài jiā lǐ le
”徐宁道：“兄弟，好却好了，只可惜将我这副甲陷在家里了。
tāng lóng xiào dào wǒ jiào gē ge huān xǐ dǎ fā sǎo sǎo shàng chē zhī hòu wǒ biàn fù fān shēn qù zhuàn le zhè jiǎ yòu le zhè liǎng gè yā huán shōu shí le jiā zhōng yīng yǒu xì ruǎn zuò yī dān ér tiāo zài zhè lǐ
”汤隆笑道：“我教哥哥欢喜，打发嫂嫂上车之后，我便复翻身去赚了这甲，诱了这两个丫嬛，收拾了家中应有细软，做一担儿挑在这里。
xú níng dào nèn dì shí wǒ men bù néng gōu huí dōng jīng qù le
”徐宁道：“恁地时，我们不能勾回东京去了。
tāng lóng dào wǒ yòu jiào gē ge zài zhī yī jiàn shì lái zài bàn lù shàng zhuàng jiàn yī huǒ kè rén wǒ bǎ gē ge de yàn líng jiǎ chuān le chá huà le liǎn shuō gē ge míng xìng jié le nà huǒ kè rén de cái wù
”汤隆道：“我又教哥哥再知一件事来：在半路上撞见一伙客人，我把哥哥的雁翎甲穿了，搽画了脸，说哥哥名姓，劫了那伙客人的财物。
zhè zǎo wǎn dōng jīng yǐ zì biàn xíng wén shū zhuō ná gē ge
这早晚，东京已自遍行文书捉拿哥哥。
xú níng dào xiōng dì nǐ yě hài de wǒ bù qiǎn
”徐宁道：“兄弟，你也害得我不浅！
zhāo gài sòng jiāng dōu lái péi huà dào ruò bù shì rú cǐ guān chá rú hé kěn zài zhè lǐ zhù
”晁盖、宋江都来陪话道：“若不是如此，观察如何肯在这里住。
suí jí bō dìng fáng wū yǔ xú níng ān dùn lǎo xiǎo
”随即拨定房屋与徐宁安顿老小。
zhòng tóu lǐng qiě shāng yì pò lián huán mǎ jūn zhī fǎ
众头领且商议破连环马军之法。
cǐ shí léi héng jiān zào gōu lián qiāng yǐ dōu wán bèi sòng jiāng wú yòng děng qǐ qǐng xú níng jiào zhòng jūn jiàn xué shǐ gōu lián qiāng fǎ
此时雷横监造钩镰枪已都完备，宋江、吴用等启请徐宁教众军健学使钩镰枪法。
xú níng dào xiǎo dì jīn dāng jìn qíng pōu lù xùn liàn zhòng jūn tóu mù jiǎn xuǎn shēn cái cháng zhuàng zhī shì
徐宁道：“小弟今当尽情剖露，训练众军头目，拣选身材长壮之士。
zhòng tóu lǐng dōu zài jù yì tīng shàng kàn xú níng xuǎn jūn shuō nà gè gōu lián qiāng fǎ
”众头领都在聚义厅上看徐宁选军，说那个钩镰枪法。
bù zhēng shān zhài zhī rén xué le zhè jiàn wǔ yì yǒu fèn jiào sān qiān jiǎ mǎ dòu shí nǎo liè tí bēng
不争山寨之人学了这件武艺，有分教：三千甲马，斗时脑裂蹄崩；
yí gè yīng xióng jiàn hòu hún fēi pò sāng
一个英雄，见后魂飞魄丧。
zhèng shì cuān duō tiān gāng lái jù huì zhāo yáo dì shà gòng xiāng féng
正是：撺掇天罡来聚会，招摇地煞共相逢。
bì jìng jīn qiāng xú níng zěn dì fū yǎn gōu lián qiāng fǎ qiě tīng xià huí fēn jiě
毕竟金枪徐宁怎地敷演钩镰枪法，且听下回分解。