liáng shān bēng yǐ chuán zhào bó zōng yù dà chē dāng dào ér fù lì ér pì zhī yuē bì chuán
梁山崩，以传召伯宗，遇大车当道而覆，立而辟之，曰：“避传。
duì yuē chuán wèi sù yě ruò sì wú bì zé jiā chí yǐ bù rú jié ér xíng
”对曰：“传为速也，若俟吾避，则加迟矣，不如捷而行。
bó zōng xǐ wèn qí jū yuē jiàng rén yě
”伯宗喜，问其居，曰：“绛人也。
bó zōng yuē hé wén
”伯宗曰：“何闻？
yuē liáng shān bēng ér yǐ chuán zhào bó zōng
”曰：“梁山崩而以传召伯宗。
bó zōng wèn yuē nǎi jiāng ruò hé
”伯宗问曰：“乃将若何？
duì yuē shān yǒu xiǔ rǎng ér bēng jiāng ruò hé
”对曰：“山有朽壤而崩，将若何？
fu guó zhǔ shān chuān gù chuān hé shān bēng jūn wèi zhī xiáng fú chū cì chéng màn bù jǔ cè yú shàng dì guó sān rì kū yǐ lǐ yān
夫国主山川，故川涸山崩，君为之降服、出次、乘缦、不举，策于上帝，国三日哭，以礼焉。
suī bó zōng yì rú shì ér yǐ qí ruò zhī hé
虽伯宗亦如是而已，其若之何？
wèn qí míng bù gào
”问其名，不告；
qǐng yǐ jiàn bù xǔ
请以见，不许。
bó zōng jí jiàng yǐ gào ér cóng zhī
伯宗及绛，以告，而从之。