gǔ fū rén xiān shì yáng zhōu chéng lěng zǐ xìng yǎn shuō róng guó fǔ
贾夫人仙逝扬州城冷子兴演说荣国府
shī yún
诗云
yī jú shū yíng liào bù zhēn xiāng xiāo chá jǐn shàng qūn xún
一局输赢料不真，香销茶尽尚逡巡。
yù zhī mù xià xīng shuāi zhào xū wèn páng guān lěng yǎn rén
欲知目下兴衰兆，须问旁观冷眼人。
què shuō fēng sù yīn tīng jiàn gōng chāi chuán huàn máng chū lái péi xiào qǐ wèn
却说封肃因听见公差传唤，忙出来陪笑启问。
nèi xiē rén zhǐ rǎng kuài qǐng chū zhēn ye lái
那些人只嚷：“快请出甄爷来！
fēng sù máng péi xiào dào xiǎo rén xìng fēng bìng bù xìng zhēn
”封肃忙陪笑道：“小人姓封，并不姓甄。
zhǐ yǒu dāng rì xiǎo xù xìng zhēn jīn yǐ chū jiā yī èr nián le bù zhī kě shì wèn tā
只有当日小婿姓甄，今已出家一二年了，不知可是问他？
nèi xiē gōng rén dào wǒ men yě bù zhī shén me zhēn jiǎ yīn fèng tài yé zhī mìng lái wèn tā jì shì nǐ nǚ xù biàn dài le nǐ qù qīn jiàn tài yé miàn bǐng shěng de luàn pǎo
”那些公人道：“我们也不知什么‘真’‘假’，因奉太爷之命来问，他既是你女婿，便带了你去亲见太爷面禀，省得乱跑。
shuō zhe bù róng fēng sù duō yán dà jiā tuī yōng tā qù le
”说着，不容封肃多言，大家推拥他去了。
fēng jiā rén gè gè dōu jīng huāng bù zhī hé zhào
封家人个个都惊慌，不知何兆。
nà tiān yuē èr gēng shí zhī jiàn fēng sù fāng huí lái huān tiān xǐ dì
那天约二更时，只见封肃方回来，欢天喜地。
zhòng rén máng wèn duān de
众人忙问端的。
tā nǎi shuō dào yuán lái běn fǔ xīn shēng de tài yé xìng gǔ míng huà běn guàn hú zhōu rén shì céng yǔ nǚ xù jiù rì xiāng jiāo
他乃说道：“原来本府新升的太爷姓贾名化，本贯胡州人氏，曾与女婿旧日相交。
fāng cái zài zán mén qián guò qù yīn jiàn jiāo xìng nà yā tou mǎi xiàn suǒ yǐ tā zhǐ dāng nǚ xù yí zhù yú cǐ
方才在咱门前过去，因见娇杏那丫头买线，所以他只当女婿移住于此。
wǒ yī yī jiāng yuán gù huí míng nà tài yé dào shāng gǎn tàn xī le yī huí
我一一将原故回明，那太爷倒伤感叹息了一回；
yòu wèn wài sūn nǚ er wǒ shuō kàn dēng diū le
又问外孙女儿，我说看灯丢了。
tài yé shuō bù fáng wǒ zì shǐ fān yì wù bì tàn fǎng huí lái
太爷说：‘不妨，我自使番役务必探访回来。
shuō le yī huí huà lín zǒu dào sòng le wǒ èr liǎng yín zi
’说了一回话，临走倒送了我二两银子。
zhēn jiā niáng zi tīng le bù miǎn xīn zhōng shāng gǎn
”甄家娘子听了，不免心中伤感。
yī xiǔ wú huà
一宿无话。
zhì cì rì zǎo yǒu yǔ cūn qiǎn rén sòng le liǎng fēng yín zi sì pǐ jǐn duàn dá xiè zhēn jiā niáng zi yòu jì yī fēng mì shū yǔ fēng sù zhuǎn tuō wèn zhēn jiā niáng zi yào nà jiāo xìng zuò èr fáng
至次日，早有雨村遣人送了两封银子，四匹锦缎，答谢甄家娘子，又寄一封密书与封肃，转托问甄家娘子要那娇杏作二房。
fēng sù xǐ de pì gǔn niào liú bā bù dé qù fèng cheng biàn zài nǚ ér qián yī lì cuān duō chéng le chéng yè zhǐ yòng yī chéng xiǎo jiào biàn bǎ jiāo xìng sòng jìn qù le
封肃喜的屁滚尿流，巴不得去奉承，便在女儿前一力撺掇成了，乘夜只用一乘小轿，便把娇杏送进去了。
yǔ cūn huān xǐ zì bù bì shuō nǎi fēng bǎi jīn zèng fēng sù wài xiè zhēn jiā niáng zi xǔ duō wù shì lìng qí hǎo shēng yǎng shàn yǐ dài xún fǎng nǚ ér xià luò
雨村欢喜，自不必说，乃封百金赠封肃，外谢甄家娘子许多物事，令其好生养赡，以待寻访女儿下落。
fēng sù huí jiā wú huà
封肃回家无话。
què shuō jiāo xìng zhè yā huán biàn shì nà nián huí gù yǔ cūn zhě
却说娇杏这丫鬟，便是那年回顾雨村者。
yīn ǒu rán yī gù biàn nòng chū zhè duàn shì lái yì shì zì jǐ yì liào bú dào zhī qí yuán
因偶然一顾，便弄出这段事来，亦是自己意料不到之奇缘。
shuí xiǎng tā mìng yùn liǎng jì bù chéng wàng zì dào yǔ cūn shēn biān zhǐ yī nián biàn shēng le yī zi yòu bàn zǎi yǔ cūn dí qī hū rǎn jí xià shì yǔ cūn biàn jiāng tā fú cè zuò zhèng shì fū rén le
谁想他命运两济，不承望自到雨村身边，只一年便生了一子，又半载，雨村嫡妻忽染疾下世，雨村便将他扶侧作正室夫人了。
zhèng shì
正是：
ǒu yīn yī zhāo cuò biàn wéi rén shàng rén
偶因一着错，便为人上人。
yuán lái yǔ cūn yīn nà nián shì yǐn zèng yín zhī hòu tā yú shí liù rì biàn qǐ shēn rù dōu zhì dà bǐ zhī qī bù liào tā shí fēn dé yì yǐ huì le jìn shì xuǎn rù wài bān jīn yǐ shēng le běn fǔ zhī fǔ
原来，雨村因那年士隐赠银之后，他于十六日便起身入都，至大比之期，不料他十分得意，已会了进士，选入外班，今已升了本府知府。
suī cái gàn yōu cháng wèi miǎn yǒu xiē tān kù zhī bì
虽才干优长，未免有些贪酷之弊；
qiě yòu shì cái wǔ shàng nèi xiē guān yuán jiē cè mù ér shì
且又恃才侮上，那些官员皆侧目而视。
bù shàng yī nián biàn bèi shàng sī xún le gè kòng xì zuò chéng yī běn cān tā shēng qíng jiǎo huá shàn zuǎn lǐ yí qiě gū qīng zhèng zhī míng ér àn jié hǔ láng zhī shǔ zhì shǐ dì fāng duō shì mín mìng bù kān děng yǔ
不上一年，便被上司寻了个空隙，作成一本，参他“生情狡猾，擅纂礼仪，且沽清正之名，而暗结虎狼之属，致使地方多事，民命不堪”等语。
lóng yán dà nù jí pī gé zhí
龙颜大怒，即批革职。
gāi bù wén shū yí dào běn fǔ guān yuán wú bù xǐ yuè
该部文书一到，本府官员无不喜悦。
nà yǔ cūn xīn zhōng suī shí fēn cán hèn què miàn shàng quán wú yì diǎn yuàn sè réng shì xī xiào zì ruò jiāo dài guò gōng shì jiāng lì nián zuò guān jī de xiē zī běn bìng jiā xiǎo rén shǔ sòng zhì yuán jí ān pái tuǒ xié què shì zì jǐ dān fēng xiù yuè yóu lǎn tiān xià shèng jì
那雨村心中虽十分惭恨，却面上全无一点怨色，仍是嘻笑自若，交代过公事，将历年做官积的些资本并家小人属送至原籍，安排妥协，却是自己担风袖月，游览天下胜迹。
nà rì ǒu yòu yóu zhì wéi yáng dì miàn yīn wén de jīn suì cuó zhèng diǎn de shì lín rú hǎi
那日，偶又游至维扬地面，因闻得今岁鹾政点的是林如海。
zhè lín rú hǎi xìng lín míng hǎi biǎo zì rú hǎi nǎi shì qián kē de tàn huā jīn yǐ shēng zhì lán tái sì dài fū běn guàn gū sū rén shì jīn qīn diǎn chū wèi xún yán yù shǐ dào rèn fāng yī yuè yǒu yú
这林如海姓林名海，表字如海，乃是前科的探花，今已升至兰台寺大夫，本贯姑苏人氏，今钦点出为巡盐御史，到任方一月有馀。
yuán lái zhè lín rú hǎi zhī zǔ céng xí guò liè hóu jīn dào rú hǎi yè jīng wǔ shì
原来这林如海之祖，曾袭过列侯，今到如海，业经五世。
qǐ chū shí zhǐ fēng xí sān shì yīn dāng jīn lóng ēn shèng dé yuǎn mài qián dài é wài jiā ēn zhì rú hǎi zhī fù yòu xí le yī dài
起初时，只封袭三世，因当今隆恩盛德，远迈前代，额外加恩，至如海之父，又袭了一代；
zhì rú hǎi biàn cóng kē dì chū shēn
至如海，便从科第出身。
suī xì zhōng dǐng zhī jiā què yì shì shū xiāng zhī zú
虽系钟鼎之家，却亦是书香之族。
zhǐ kě xī zhè lín jiā zhī zhù bù shèng zǐ sūn yǒu xiàn suī yǒu jǐ mén què yǔ rú hǎi jù shì táng zú ér yǐ méi shén qīn zhī dí pài de
只可惜这林家支庶不盛，子孙有限，虽有几门，却与如海俱是堂族而已，没甚亲支嫡派的。
jīn rú hǎi nián yǐ sì shí zhǐ yǒu yí gè sān suì zhī zǐ piān yòu yú qù suì sǐ le
今如海年已四十，只有一个三岁之子，偏又于去岁死了。
suī yǒu jǐ fáng jī qiè nài tā mìng zhòng wú zi yì wú kě rú hé zhī shì
虽有几房姬妾，奈他命中无子，亦无可如何之事。
jīn zhǐ yǒu dí qī gǔ shì shēng de yī nǚ rǔ míng dài yù nián fāng wǔ suì
今只有嫡妻贾氏生得一女，乳名黛玉，年方五岁。
fū qī wú zi gù ài rú zhēn bǎo qiě yòu jiàn tā cōng míng qīng xiù biàn yě yù shǐ tā dú shū shí de jǐ gè zì bù guò jiǎ chōng yǎng zǐ zhī yì liáo jiě xī xià huāng liáng zhī tàn
夫妻无子，故爱如珍宝，且又见他聪明清秀，便也欲使他读书识得几个字，不过假充养子之意，聊解膝下荒凉之叹。
yǔ cūn zhèng zhí ǒu gǎn fēng hán bìng zài lǚ diàn jiāng yī yuè guāng jǐng fāng jiàn yù
雨村正值偶感风寒，病在旅店，将一月光景方渐愈。
yī yīn shēn tǐ láo juàn èr yīn pán fèi bù jì yě zhèng yù xún gè hé shì zhī chù zàn qiě xiē xià
一因身体劳倦，二因盘费不继，也正欲寻个合式之处，暂且歇下。
xìng yǒu liǎng gè jiù yǒu yì zài cǐ jìng jū zhù yīn wén de cuó zhèng yù pìn yī xī bīn yǔ cūn biàn xiāng tuō you lì móu le jìn qù qiě zuò ān shēn zhī jì
幸有两个旧友，亦在此境居住，因闻得鹾政欲聘一西宾，雨村便相托友力，谋了进去，且作安身之计。
miào zài zhǐ yí gè nǚ xué shēng bìng liǎng gè bàn dú yā huán zhè nǚ xué shēng nián yòu xiǎo shēn tǐ yòu jí qiè ruò gōng kè bù xiàn duō guǎ gù shí fēn shěng lì
妙在只一个女学生，并两个伴读丫鬟，这女学生年又小，身体又极怯弱，工课不限多寡，故十分省力。
kān kān yòu shì yī zài de guāng yīn shéi zhī nǚ xué shēng zhī mǔ gǔ shì fū rén yī jí ér zhōng
堪堪又是一载的光阴，谁知女学生之母贾氏夫人一疾而终。
nǚ xué shēng shì tāng fèng yào shǒu sāng jìn āi suì yòu jiāng cí guǎn bié tú
女学生侍汤奉药，守丧尽哀，遂又将辞馆别图。
lín rú hǎi yì yù lìng nǚ shǒu zhì dú shū gù yòu jiāng tā liú xià
林如海意欲令女守制读书，故又将他留下。
jìn yīn nǚ xué shēng āi tòng guò shāng běn zì qiè ruò duō bìng de chù fàn jiù zhèng suì lián rì bù céng shàng xué
近因女学生哀痛过伤，本自怯弱多病的，触犯旧症，遂连日不曾上学。
yǔ cūn xián jū wú liáo měi dāng fēng rì qíng hé fàn hòu biàn chū lái xián bù
雨村闲居无聊，每当风日晴和，饭后便出来闲步。
zhè rì ǒu zhì guō wài yì yù shǎng jiàn nà cūn yě fēng guāng
这日，偶至郭外，意欲赏鉴那村野风光。
hū xìn bù zhì yī shān huán shuǐ xuán mào lín shēn zhú zhī chù yǐn yǐn de yǒu zuò miào yǔ mén xiàng qīng tuí qiáng yuán xiǔ bài mén qián yǒu é tí zhe zhì tōng sì sān zì mén páng yòu yǒu yī fù jiù pò dì duì lián yuē
忽信步至一山环水旋，茂林深竹之处，隐隐的有座庙宇，门巷倾颓，墙垣朽败，门前有额，题着“智通寺”三字，门旁又有一副旧破的对联，曰：
shēn hòu yǒu yú wàng suō shǒu yǎn qián wú lù xiǎng huí tóu
身后有馀忘缩手，眼前无路想回头。
yǔ cūn kàn le yīn xiǎng dào zhè liǎng jù huà wén suī qiǎn jìn qí yì zé shēn
雨村看了，因想到：“这两句话，文虽浅近，其意则深。
wǒ yě zēng yóu guò xiē míng shān dà shā dào bù céng jiàn guò zhè huà tóu qí zhōng xiǎng bì yǒu gè fān guò jīn dǒu lái de yì wèi kě zhī hé bù jìn qù shì shì
我也曾游过些名山大刹，倒不曾见过这话头，其中想必有个翻过筋斗来的亦未可知，何不进去试试。
xiǎng zhe zǒu rù zhǐ yǒu yí gè lóng zhōng lǎo sēng zài nà lǐ zhǔ zhōu
”想着走入，只有一个龙钟老僧在那里煮粥。
yǔ cūn jiàn le biàn bù zài yì
雨村见了，便不在意。
jí zhì wèn tā liǎng jù huà nà lǎo sēng jì lóng qiě hūn chǐ luò shé dùn suǒ dá fēi suǒ wèn
及至问他两句话，那老僧既聋且昏，齿落舌钝，所答非所问。
yǔ cūn bù nài fán biàn réng chū lái yì yù dào nà cūn sì zhōng gū yǐn sān bēi yǐ zhù yě qù yú shì kuǎn bù xíng lái
雨村不耐烦，便仍出来，意欲到那村肆中沽饮三杯，以助野趣，于是款步行来。
jiāng rù sì mén zhī jiàn zuò shàng chī jiǔ zhī kè yǒu yī rén qǐ shēn dà xiào jiē le chū lái kǒu nèi shuō qí yù qí yù
将入肆门，只见座上吃酒之客有一人起身大笑，接了出来，口内说：“奇遇，奇遇。
yǔ cūn máng kàn shí cǐ rén shì dōu zhōng zài gǔ dǒng xíng zhōng mào yì de hào lěng zǐ xìng zhě jiù rì zài dōu xiāng shí
”雨村忙看时，此人是都中在古董行中贸易的号冷子兴者，旧日在都相识。
yǔ cūn zuì zàn zhè lěng zǐ xìng shì gè yǒu zuò wéi dà běn lǐng de rén zhè zi xìng yòu jiè yǔ cūn sī wén zhī míng gù èr rén shuō huà tóu jī zuì xiāng qì hé
雨村最赞这冷子兴是个有作为大本领的人，这子兴又借雨村斯文之名，故二人说话投机，最相契合。
yǔ cūn máng xiào wèn dào lǎo xiōng hé rì dào cǐ
雨村忙笑问道：“老兄何日到此？
dì jìng bù zhī
弟竟不知。
jīn rì ǒu yù zhēn qí yuán yě
今日偶遇，真奇缘也。
zi xīng dào qù nián suì dǐ dào jiā jīn yīn hái yào rù dōu cóng cǐ shùn lù zhǎo gè bì you shuō yī jù huà chéng tā zhī qíng liú wǒ duō zhù liǎng rì
”子兴道：“去年岁底到家，今因还要入都，从此顺路找个敝友说一句话，承他之情，留我多住两日。
wǒ yě wú jǐn shì qiě pán huán liǎng rì dài yuè bàn shí yě jiù qǐ shēn le
我也无紧事，且盘桓两日，待月半时也就起身了。
jīn rì bì you yǒu shì wǒ yīn xián bù zhì cǐ qiě xiē xiē jiǎo bù qī zhè yàng qiǎo yù
今日敝友有事，我因闲步至此，且歇歇脚，不期这样巧遇！
yī miàn shuō yī miàn ràng yǔ cūn tóng xí zuò le lìng zhěng shàng jiǔ yáo lái
”一面说，一面让雨村同席坐了，另整上酒肴来。
èr rén xián tán màn yǐn xù xiē bié hòu zhī shì
二人闲谈漫饮，叙些别后之事。
yǔ cūn yīn wèn jìn rì dōu zhōng kě yǒu xīn wén méi yǒu
雨村因问：“近日都中可有新闻没有？
zi xīng dào dào méi yǒu shén me xīn wén dǎo shì lǎo xiān shēng nǐ guì tóng zōng jiā chū le yī jiàn xiǎo xiǎo de yì shì
”子兴道：“倒没有什么新闻，倒是老先生你贵同宗家，出了一件小小的异事。
yǔ cūn xiào dào dì zú zhōng wú rén zài dōu hé tán jí cǐ
”雨村笑道：“弟族中无人在都，何谈及此？
zi xìng xiào dào nǐ men tóng xìng qǐ fēi tóng zōng yī zú
”子兴笑道：“你们同姓，岂非同宗一族？
yǔ cūn wèn shì shuí jiā
”雨村问是谁家。
zi xīng dào róng guó fǔ gǔ fǔ zhōng kě yě diàn rǔ le xiān shēng de mén méi me
子兴道：“荣国府贾府中，可也玷辱了先生的门楣么？
yǔ cūn xiào dào yuán lái shì tā jiā
”雨村笑道：“原来是他家。
ruò lùn qǐ lái hán zú rén dīng què bù shǎo zì dōng hàn gǔ fù yǐ lái zhī pài fán shèng gè shěng jiē yǒu shuí zhú xì kǎo zhā de lái
若论起来，寒族人丁却不少，自东汉贾复以来，支派繁盛，各省皆有，谁逐细考查得来？
ruò lùn róng guó yī zhī què shì tóng pǔ
若论荣国一支，却是同谱。
dàn tā nà děng róng yào wǒ men bù biàn qù pān chě zhì jīn gù yuè fā shēng shū nán rèn le
但他那等荣耀，我们不便去攀扯，至今故越发生疏难认了。
zi xīng tàn dào lǎo xiān shēng xiū rú cǐ shuō
子兴叹道：“老先生休如此说。
rú jīn de zhè níng róng liǎng mén yě dōu xiāo shū le bù bǐ xiān shí de guāng jǐng
如今的这宁荣两门，也都萧疏了，不比先时的光景。
yǔ cūn dào dāng rì níng róng liǎng zhái de rén kǒu yě jí duō rú hé jiù xiāo shū le
”雨村道：“当日宁荣两宅的人口也极多，如何就萧疏了？
lěng zǐ xīng dào zhèng shì shuō lái yě huà cháng
”冷子兴道：“正是，说来也话长。
yǔ cūn dào qù suì wǒ dào jīn líng dì jiè yīn yù yóu lǎn liù cháo yí jì nà rì jìn le shí tou chéng cóng tā lǎo zhái mén qián jīng guò
”雨村道：“去岁我到金陵地界，因欲游览六朝遗迹，那日进了石头城，从他老宅门前经过。
jiē dōng shì níng guó fǔ jiē xi shì róng guó fǔ èr zhái xiāng lián jìng jiāng dà bàn tiáo jiē zhàn le
街东是宁国府，街西是荣国府，二宅相连，竟将大半条街占了。
dà mén qián suī lěng luò wú rén gé zhe wéi qiáng yī wàng lǐ miàn tīng diàn lóu gé yě hái dōu zhēng róng xuān jùn
大门前虽冷落无人，隔着围墙一望，里面厅殿楼阁，也还都峥嵘轩峻；
jiù shì hòu yí dài huā yuán zǐ lǐ miàn shù mù shān shí yě hái dōu yǒu wěng wèi yīn rùn zhī qì nà lǐ xiàng gè shuāi bài zhī jiā
就是后一带花园子里面树木山石，也还都有蓊蔚洇润之气，那里像个衰败之家？
lěng zǐ xìng xiào dào kuī nǐ shì jìn shì chū shēn yuán lái bù tōng
”冷子兴笑道：“亏你是进士出身，原来不通！
gǔ rén yǒu yún bǎi zú zhī chóng sǐ ér bù jiāng
古人有云：‘百足之虫，死而不僵。
rú jīn suī shuō bù jí xiān nián nà yàng xīng shèng jiào zhī píng cháng shì huàn zhī jiā dào dǐ qì xiàng bù tóng
’如今虽说不及先年那样兴盛，较之平常仕宦之家，到底气像不同。
rú jīn shēng chǐ rì fán shì wù rì shèng zhǔ pú shàng xià ān fù zūn róng zhě jǐn duō yùn chóu móu huà zhě wú yī
如今生齿日繁，事务日盛，主仆上下，安富尊荣者尽多，运筹谋画者无一；
qí rì yòng pái chang fèi yòng yòu bù néng jiāng jiù shěng jiǎn rú jīn wài miàn de jià zi suī wèi shén dào nèi náng què yě jǐn shàng lái le
其日用排场费用，又不能将就省俭，如今外面的架子虽未甚倒，内囊却也尽上来了。
zhè hái shì xiǎo shì
这还是小事。
gèng yǒu yī jiàn dà shì shéi zhī zhè yàng zhōng míng dǐng shí zhī jiā hàn mò shī shū zhī zú rú jīn de ér sūn jìng yī dài bù rú yī dài le
更有一件大事：谁知这样钟鸣鼎食之家，翰墨诗书之族，如今的儿孙，竟一代不如一代了！
yǔ cūn tīng shuō yě nà hǎn dào zhè yàng shī lǐ zhī jiā qǐ yǒu bù shàn jiào yù zhī lǐ
”雨村听说，也纳罕道：“这样诗礼之家，岂有不善教育之理？
bié mén bù zhī zhǐ shuō zhè níng róng èr zhái shì zuì jiào zǐ yǒu fāng de
别门不知，只说这宁、荣二宅，是最教子有方的。
zi xīng tàn dào zhèng shuō de shì zhè liǎng mén ne
子兴叹道：“正说的是这两门呢。
dài wǒ gào sù nǐ dāng rì níng guó gōng yǔ róng guó gōng shì yī mǔ tóng bāo dì xiōng liǎng gè
待我告诉你：当日宁国公与荣国公是一母同胞弟兄两个。
níng gōng jū zhǎng shēng le sì gè ér zi
宁公居长，生了四个儿子。
níng gōng sǐ hòu gǔ dài huà xí le guān yě yǎng le liǎng gè ér zi cháng míng gǔ fū zhì bā jiǔ suì shàng biàn sǐ le zhǐ shèng le cì zǐ gǔ jìng xí le guān rú jīn yī wèi hǎo dào zhǐ ài shāo dān liàn gǒng yú zhě yī gài bù zài xīn shàng
宁公死后，贾代化袭了官，也养了两个儿子：长名贾敷，至八九岁上便死了，只剩了次子贾敬袭了官，如今一味好道，只爱烧丹炼汞，余者一概不在心上。
xìng ér zǎo nián liú xià yī zi míng huàn gǔ zhēn yīn tā fù qīn yī xīn xiǎng zuò shén xiān bǎ guān dǎo ràng tā xí le
幸而早年留下一子，名唤贾珍，因他父亲一心想作神仙，把官倒让他袭了。
tā fù qīn yòu bù kěn huí yuán jí lái zhī zài dōu zhōng chéng wài hé dào shì men hú chàn
他父亲又不肯回原籍来，只在都中城外和道士们胡羼。
zhè wèi zhēn ye dǎo shēng le yí gè ér zi jīn nián cái shí liù suì míng jiào gǔ róng
这位珍爷倒生了一个儿子，今年才十六岁，名叫贾蓉。
rú jīn jìng lǎo diē yī gài bù guǎn
如今敬老爹一概不管。
zhè zhēn ye nà lǐ kěn dú shū zhǐ yī wèi gāo lè bù liǎo bǎ níng guó fǔ jìng fān le guò lái yě méi yǒu rén gǎn lái guǎn tā
这珍爷那里肯读书，只一味高乐不了，把宁国府竟翻了过来，也没有人敢来管他。
zài shuō róng fǔ nǐ tīng fāng cái suǒ shuō yì shì jiù chū zài zhè lǐ
再说荣府你听，方才所说异事，就出在这里。
zì róng gōng sǐ hòu zhǎng zǐ gǔ dài shàn xí le guān qǔ de yě shì jīn líng shì xūn shǐ hòu jiā de xiǎo jiě wèi qī shēng le liǎng gè ér zi zhǎng zǐ gǔ shè cì zǐ gǔ zhèng
自荣公死后，长子贾代善袭了官，娶的也是金陵世勋史侯家的小姐为妻，生了两个儿子：长子贾赦，次子贾政。
rú jīn dài shàn zǎo yǐ qù shì
如今代善早已去世，
tài fū rén shàng zài
太夫人尚在，
zhǎng zǐ gǔ shè xí zhe guān
长子贾赦袭着官，
cì zǐ gǔ zhèng
次子贾政，
zì yòu kù xǐ dú shū
自幼酷喜读书，
zǔ fù zuì téng
祖、父最疼，
yuán yù yǐ kē jiǎ chū shēn de
原欲以科甲出身的，
bù liào dài shàn lín zhōng shí yí běn yī shàng
不料代善临终时遗本一上，
huáng shàng yīn xù xiān chén
皇上因恤先臣，
jí shí lìng zhǎng zi xí guān wài
即时令长子袭官外，
wèn hái yǒu jǐ zi
问还有几子，
lì kè yǐn jiàn
立刻引见，
suì é wài cì le zhè zhèng lǎo diē yí gè zhǔ shì zhī xián
遂额外赐了这政老爹一个主事之衔，
lìng qí rù bù xí xué
令其入部习学，
rú jīn xiàn yǐ shēng le yuán wài láng le
如今现已升了员外郎了。
zhè zhèng lǎo diē de fū rén wáng shì tóu tāi shēng de gōng zǐ míng huàn gǔ zhū shí sì suì jìn xué bú dào èr shí suì jiù qǔ le qī shēng le zi yī bìng sǐ le
这政老爹的夫人王氏，头胎生的公子，名唤贾珠，十四岁进学，不到二十岁就娶了妻生了子，一病死了。
dì èr tāi shēng le yī wèi xiǎo jiě shēng zài dà nián chū yī zhè jiù qí le
第二胎生了一位小姐，生在大年初一，这就奇了；
bù xiǎng hòu lái yòu shēng yī wèi gōng zǐ shuō lái gèng qí yī luò tāi bāo zuǐ lǐ biàn xián xià yí kuài wǔ cǎi jīng yíng de yù lái shàng miàn hái yǒu xǔ duō zì jì jiù qǔ míng jiào zuò bǎo yù
不想后来又生一位公子，说来更奇，一落胎胞，嘴里便衔下一块五彩晶莹的玉来，上面还有许多字迹，就取名叫作宝玉。
nǐ dào shì xīn qí yì shì bú shì
你道是新奇异事不是？
yǔ cūn xiào dào guǒ rán qí yì
雨村笑道：“果然奇异。
zhǐ pà zhè rén lái lì bù xiǎo
只怕这人来历不小。
zi xìng lěng xiào dào wàn rén jiē rú cǐ shuō yīn ér nǎi zǔ mǔ biàn xiān ài rú zhēn bǎo
”子兴冷笑道：“万人皆如此说，因而乃祖母便先爱如珍宝。
nà nián zhōu suì shí zhèng lǎo diē biàn yào shì tā jiāng lái de zhì xiàng biàn jiāng nà shì shàng suǒ yǒu zhī wù bǎi liǎo wú shù yǔ tā zhuā qǔ
那年周岁时，政老爹便要试他将来的志向，便将那世上所有之物摆了无数，与他抓取。
shéi zhī tā yī gài bù qǔ shēn shǒu zhǐ bǎ xiē zhī fěn chāi huán zhuā lái
谁知他一概不取，伸手只把些脂粉钗环抓来。
zhèng lǎo diē biàn dà nù le shuō jiāng lái jiǔ sè zhī tú ěr
政老爹便大怒了，说：“‘将来酒色之徒耳！
yīn cǐ biàn dà bù xǐ yuè
’因此便大不喜悦。
dú nà shǐ lǎo tài jūn hái shì mìng gēn yí yàng
独那史老太君还是命根一样。
shuō lái yòu qí rú jīn zhǎng le qī bā suì suī rán táo qì yì cháng dàn qí cōng míng guāi jué chù bǎi gè bù jí tā yí gè
说来又奇，如今长了七八岁，虽然淘气异常，但其聪明乖觉处，百个不及他一个。
shuō qǐ hái zi huà lái yě qí guài tā shuō nǚ ér shì shuǐ zuò de gǔ ròu nán rén shì ní zuò de gǔ ròu
说起孩子话来也奇怪，他说：‘女儿是水作的骨肉，男人是泥作的骨肉。
wǒ jiàn le nǚ ér wǒ biàn qīng shuǎng jiàn le nán zǐ biàn jué zhuó chòu bī rén
我见了女儿，我便清爽，见了男子，便觉浊臭逼人。
nǐ dào hǎo xiào bù hǎo xiào
’你道好笑不好笑？
jiāng lái sè guǐ wú yí le
将来色鬼无疑了！
yǔ cūn hǎn rán lì sè máng zhǐ dào fēi yě
”雨村罕然厉色忙止道：“非也！
kě xī nǐ men bù zhī dào zhè rén lái lì
可惜你们不知道这人来历。
dà yuē zhèng lǎo qián bèi yě cuò yǐ yín mó sè guǐ kàn dài le
大约政老前辈也错以淫魔色鬼看待了。
ruò fēi duō dú shū shí shì jiā yǐ zhì zhī gé wù zhī gōng wù dào cān xuán zhī lì bù néng zhī yě
若非多读书识事，加以致知格物之功，悟道参玄之力，不能知也。
zi xìng jiàn tā shuō de zhè yàng zhòng dà máng qǐng jiào qí duān
子兴见他说得这样重大，忙请教其端。
yǔ cūn dào tiān dì shēng rén chú dà rén dà è liǎng zhǒng yú zhě jiē wú dà yì
雨村道：“天地生人，除大仁大恶两种，余者皆无大异。
ruò dà rén zhě zé yìng yùn ér shēng dà è zhě zé yìng jié ér shēng
若大仁者，则应运而生，大恶者，则应劫而生。
yùn shēng shì zhì jié shēng shì wēi
运生世治，劫生世危。
yáo shùn yǔ tāng wén wǔ zhōu zhào kǒng mèng dǒng hán zhōu chéng zhāng zhū jiē yìng yùn ér shēng zhě
尧、舜、禹、汤、文、武、周、召、孔、孟、董、韩、周、程、张、朱，皆应运而生者。
chī yóu gòng gōng jié zhòu shǐ huáng wáng mǎng cáo cāo huán wēn ān lù shān qín guì děng jiē yìng jié ér shēng zhě
蚩尤，共工，桀，纣，始皇，王莽，曹操，桓温，安禄山，秦桧等，皆应劫而生者。
dà rén zhě xiū zhì tiān xià
大仁者，修治天下；
dà è zhě náo luàn tiān xià
大恶者，挠乱天下。
qīng míng líng xiù tiān dì zhī zhèng qì rén zhě zhī suǒ bǐng yě
清明灵秀，天地之正气，仁者之所秉也；
cán rěn guāi pì tiān dì zhī xié qì è zhě zhī suǒ bǐng yě
残忍乖僻，天地之邪气，恶者之所秉也。
jīn dāng yùn lóng zuò yǒng zhī cháo tài píng wú wéi zhī shì qīng míng líng xiù zhī qì suǒ bǐng zhě shàng zhì cháo tíng xià jí cǎo yě bǐ bǐ jiē shì
今当运隆祚永之朝，太平无为之世，清明灵秀之气所秉者，上至朝廷，下及草野，比比皆是。
suǒ yú zhī xiù qì màn wú suǒ guī suì wèi gān lù wèi hé fēng qià rán gài jí sì hǎi
所馀之秀气，漫无所归，遂为甘露，为和风，洽然溉及四海。
bǐ cán rěn guāi pì zhī xié qì
彼残忍乖僻之邪气，
bù néng dàng yì yú guāng tiān huà rì zhī zhōng
不能荡溢于光天化日之中，
suì níng jié chōng sè yú shēn gōu dà hè zhī nèi
遂凝结充塞于深沟大壑之内，
ǒu yīn fēng dàng
偶因风荡，
huò bèi yún cuī
或被云催，
lüè yǒu yáo dòng gǎn fā zhī yì
略有摇动感发之意，
yī sī bàn lǚ wù ér xiè chū zhě
一丝半缕误而泄出者，
ǒu zhí líng xiù zhī qì shì guò
偶值灵秀之气适过，
zhèng bù róng yá
正不容邪，
yá fù dù zhèng
邪复妒正，
liǎng bù xiāng xià
两不相下，
yì rú fēng shuǐ léi diàn
亦如风水雷电，
dì zhōng jì yù
地中既遇，
jì bù néng xiāo
既不能消，
yòu bù néng ràng
又不能让，
bì zhì bó jī xiān fā hòu shǐ jǐn
必至搏击掀发后始尽。
gù qí qì yì bì fù rén fā xiè yī jǐn shǐ sàn
故其气亦必赋人，发泄一尽始散。
shǐ nán nǚ ǒu bǐng cǐ qì ér shēng zhě zài shàng zé bù néng chéng rén rén jūn zi xià yì bù néng wèi dà xiōng dà è
使男女偶秉此气而生者，在上则不能成仁人君子，下亦不能为大凶大恶。
zhì zhī yú wàn wàn rén zhōng qí cōng jùn líng xiù zhī qì zé zài wàn wàn rén zhī shàng
置之于万万人中，其聪俊灵秀之气，则在万万人之上；
qí guāi pì xié miù bù jìn rén qíng zhī tài yòu zài wàn wàn rén zhī xià
其乖僻邪谬不近人情之态，又在万万人之下。
ruò shēng yú gōng hóu fù guì zhī jiā zé wéi qíng chī qíng zhǒng
若生于公侯富贵之家，则为情痴情种；
ruò shēng yú shī shū qīng pín zhī zú zé wèi yì shì gāo rén zòng zài ǒu shēng yú báo zuò hán mén duàn bù néng wèi zǒu zú jiàn pú gān zāo yōng rén qū zhì jià yù bì wèi qí yōu míng chàng
若生于诗书清贫之族，则为逸士高人，纵再偶生于薄祚寒门，断不能为走卒健仆，甘遭庸人驱制驾驭，必为奇优名倡。
rú qián dài zhī xǔ yóu táo qián yuán jí jī kāng liú ling wáng xiè èr zú gù hǔ tóu chén hòu zhǔ táng míng huáng sòng huī zōng liú tíng zhī wēn fēi qīng mǐ nán gōng shí màn qīng liǔ qí qīng qín shǎo yóu
如前代之许由、陶潜、阮籍、嵇康、刘伶、王谢二族、顾虎头、陈后主、唐明皇、宋徽宗、刘庭芝、温飞卿、米南宫、石曼卿、柳耆卿、秦少游，
jìn rì zhī ní yún lín táng bó hǔ zhù zhī shān
近日之倪云林、唐伯虎、祝枝山，
zài rú li guī nián
再如李龟年，
huáng fān chāo
黄幡绰，
jìng xīn mó
敬新磨，
zhuó wén jūn
卓文君，
hóng fú
红拂，
xuē tāo
薛涛，
cuī yīng
崔莺，
zhāo yún zhī liú
朝云之流，
cǐ jiē yì dì zé tóng zhī rén yě
此皆易地则同之人也。
zi xīng dào yī nǐ shuō chéng zé wáng hóu bài zé zéi le
子兴道：“依你说，‘成则王侯败则贼’了。
yǔ cūn dào zhèng shì zhè yì
”雨村道：“正是这意。
nǐ hái bù zhī wǒ zì gé zhí yǐ lái zhè liǎng nián biàn yóu gè shěng yě zēng yù jiàn liǎng gè yì yàng hái zi
你还不知，我自革职以来，这两年遍游各省，也曾遇见两个异样孩子。
suǒ yǐ fāng cái nǐ yī shuō zhè bǎo yù wǒ jiù cāi zháo le bā jiǔ yì shì zhè yī pài rén wù
所以，方才你一说这宝玉，我就猜着了八九亦是这一派人物。
bù yòng yuǎn shuō zhǐ jīn líng chéng nèi qīn chāi jīn líng shěng tǐ rén yuàn zǒng cái zhēn jiā nǐ kě zhī me
不用远说，只金陵城内，钦差金陵省体仁院总裁甄家，你可知么？
zi xīng dào shuí rén bù zhī
”子兴道：“谁人不知！
zhè zhēn fǔ hé gǔ fǔ jiù shì lǎo qīn yòu xì shì jiāo
这甄府和贾府就是老亲，又系世交。
liǎng jiā lái wǎng jí qí qīn rè de
两家来往，极其亲热的。
biàn zài xià yě hé tā jiā lái wǎng fēi zhǐ yī rì le
便在下也和他家来往非止一日了。
yǔ cūn xiào dào qù suì wǒ zài jīn líng yě zēng yǒu rén jiàn wǒ dào zhēn fǔ chǔ guǎn
雨村笑道：“去岁我在金陵，也曾有人荐我到甄府处馆。
wǒ jìn qù kàn qí guāng jǐng shéi zhī tā jiā nà děng xiǎn guì què shì gè fù ér hǎo lǐ zhī jiā dǎo shì gè nán de zhī guǎn
我进去看其光景，谁知他家那等显贵，却是个富而好礼之家，倒是个难得之馆。
dàn zhè yí gè xué shēng suī shì qǐ méng què bǐ yí gè jǔ yè de hái láo shén
但这一个学生，虽是启蒙，却比一个举业的还劳神。
shuō qǐ lái gèng kě xiào tā shuō bì děi liǎng gè nǚ ér bàn zhe wǒ dú shū wǒ fāng néng rèn de zì xīn lǐ yě míng bái bù rán wǒ zì jǐ xīn lǐ hú tú
说起来更可笑，他说：‘必得两个女儿伴着我读书，我方能认得字，心里也明白，不然我自己心里糊涂。
yòu cháng duì gēn tā de xiǎo sī men shuō zhè nǚ ér liǎng gè zì jí zūn guì jí qīng jìng de bǐ nà ē mí tuó fó yuán shǐ tiān zūn de zhè liǎng gè bǎo hào hái gèng zūn róng wú duì de ne
’又常对跟他的小厮们说：‘这女儿两个字，极尊贵，极清净的，比那阿弥陀佛，元始天尊的这两个宝号还更尊荣无对的呢！
nǐ men zhè zhuó kǒu chòu shé wàn bù kě táng tū le zhè liǎng gè zì yào jǐn
你们这浊口臭舌，万不可唐突了这两个字，要紧。
dàn fán yào shuō shí bì xū xiān yòng qīng shuǐ xiāng chá shù le kǒu cái kě shè ruò shī cuò biàn yào záo yá chuān sāi děng shì
但凡要说时，必须先用清水香茶漱了口才可，设若失错，便要凿牙穿腮等事。
qí bào nüè fú zào wán liè hān chī zhǒng zhǒng yì cháng
’其暴虐浮躁，顽劣憨痴，种种异常。
zhǐ yī fàng le xué jìn qù jiàn le nèi xiē nǚ ér men qí wēn hòu hé píng cōng mǐn wén yǎ jìng yòu biàn le yí gè
只一放了学，进去见了那些女儿们，其温厚和平，聪敏文雅，竟又变了一个。
yīn cǐ tā lìng zūn yě zēng xià sǐ chī chu guò jǐ cì wú nài jìng bù néng gǎi
因此，他令尊也曾下死笞楚过几次，无奈竟不能改。
měi dǎ dī chī téng bù guò shí tā biàn jiě jie mèi mei luàn jiào qǐ lái
每打的吃疼不过时，他便‘姐姐’‘妹妹’乱叫起来。
hòu lái tīng de lǐ miàn nǚ ér men ná tā qǔ xiào yīn hé dǎ jí le zhǐ guǎn jiào jiě mèi zuò shèn
后来听得里面女儿们拿他取笑：‘因何打急了只管叫姐妹做甚？
mò bú shì qiú jiě mèi qù shuō qíng tǎo ráo
莫不是求姐妹去说情讨饶？
nǐ qǐ bù kuì xiē
你岂不愧些！
tā huí dá de zuì miào
’他回答的最妙。
tā shuō jí téng zhī shí zhǐ jiào jiě jie mèi mei zì yàng huò kě jiě téng yě wèi kě zhī yīn jiào le yī shēng biàn guǒ jué bù téng le suì dé le mì fǎ měi téng tòng zhī jí biàn lián jiào jiě mèi qǐ lái le
他说：‘急疼之时，只叫‘姐姐’妹妹’字样，或可解疼也未可知，因叫了一声，便果觉不疼了，遂得了秘法：每疼痛之极，便连叫姐妹起来了。
nǐ shuō kě xiào bù kě xiào
’你说可笑不可笑？
yě yīn zǔ mǔ nì ài bù míng měi yīn sūn rǔ shī zé zi yīn cǐ wǒ jiù cí le guǎn chū lái
也因祖母溺爱不明，每因孙辱师责子，因此我就辞了馆出来。
rú jīn zài zhè xún yán yù shǐ lín jiā zuò guǎn le
如今在这巡盐御史林家做馆了。
nǐ kàn zhè děng zǐ dì bì bù néng shǒu zǔ fù zhī gēn jī cóng shī zhǎng zhī guī jiàn de
你看，这等子弟，必不能守祖父之根基，从师长之规谏的。
zhǐ kě xī tā jiā jǐ gè zǐ mèi dōu shì shǎo yǒu de
只可惜他家几个姊妹都是少有的。
zi xīng dào biàn shì gǔ fǔ zhōng xiàn yǒu de sān gè yě bù cuò
子兴道：“便是贾府中，现有的三个也不错。
zhèng lǎo diē de cháng nǚ míng yuán chūn xiàn yīn xián xiào cái dé xuǎn rù gōng zuò nǚ shǐ qù le
政老爹的长女，名元春，现因贤孝才德，选入宫作女史去了。
èr xiǎo jie nǎi shè lǎo diē zhī qiè suǒ chū míng yíng chūn
二小姐乃赦老爹之妾所出，名迎春；
sān xiǎo jie nǎi zhèng lǎo diē zhī shù chū míng tàn chūn
三小姐乃政老爹之庶出，名探春；
sì xiǎo jiě nǎi níng fǔ zhēn ye zhī bāo mèi míng huàn xī chūn
四小姐乃宁府珍爷之胞妹，名唤惜春。
yīn shǐ lǎo fū rén jí ài sūn nǚ dōu gēn zài zǔ mǔ zhè biān yī chù dú shū tīng de gè gè bù cuò
因史老夫人极爱孙女，都跟在祖母这边一处读书，听得个个不错。
yǔ cūn dào gèng miào zài zhēn jiā de fēng sú nǚ ér zhī míng yì jiē cóng nán zǐ zhī míng mìng zì bù shì bié jiā lìng wài yòng zhèi xiē chūn hóng xiāng yù děng yàn zì de
”雨村道：“更妙在甄家的风俗，女儿之名，亦皆从男子之名命字，不似别家另外用这些‘春’‘红’‘香’‘玉’等艳字的。
hé de gǔ fǔ yì lè cǐ sú tào
何得贾府亦乐此俗套？
zi xīng dào bù rán
”子兴道：“不然。
zhǐ yīn xiàn jīn dà xiǎo jiě shì zhèng yuè chū yī rì suǒ shēng gù míng yuán chūn yú zhě fāng cóng le chūn zì
只因现今大小姐是正月初一日所生，故名元春，余者方从了‘春’字。
shàng yī bèi de què yě shì cóng xiōng dì ér lái de
上一辈的，却也是从兄弟而来的。
xiàn yǒu duì zhèng mù jīn nǐ guì dōng jiā lín gōng zhī fū rén jí róng fǔ zhōng shè zhèng èr gōng zhī bāo mèi zài jiā shí míng huàn gǔ mǐn
现有对证：目今你贵东家林公之夫人，即荣府中赦，政二公之胞妹，在家时名唤贾敏。
bù xìn shí nǐ huí qù xì fǎng kě zhī
不信时，你回去细访可知。
yǔ cūn pāi àn xiào dào guài dào zhè nǚ xué shēng dú zhì fán shū zhōng yǒu mǐn zì jiē niàn zuò mì zì měi měi rú shì xiě zì yù zhe mǐn zì yòu jiǎn yī èr bǐ wǒ xīn zhōng jiù yǒu xiē yí huò
”雨村拍案笑道：“怪道这女学生读至凡书中有‘敏’字，皆念作‘密’字，每每如是，写字遇着‘敏’字，又减一二笔，我心中就有些疑惑。
jīn tīng nǐ shuō de shì wèi cǐ wú yí yǐ
今听你说的，是为此无疑矣。
guài dào wǒ zhè nǚ xué shēng yán yǔ jǔ zhǐ lìng shì yí yàng bù yǔ jìn rì nǚ zǐ xiāng tóng dù qí mǔ bì bù fán fāng de qí nǚ jīn zhī wèi róng fǔ zhī sūn yòu bù zú hǎn yǐ kě shāng shàng yuè jìng wáng gù le
怪道我这女学生言语举止另是一样，不与近日女子相同，度其母必不凡，方得其女，今知为荣府之孙，又不足罕矣，可伤上月竟亡故了。
zi xīng tàn dào lǎo zǐ mèi sì gè zhè yí gè shì jí xiǎo de yòu méi le
”子兴叹道：“老姊妹四个，这一个是极小的，又没了。
zhǎng yī bèi de zǐ mèi yí gè yě méi le
长一辈的姊妹，一个也没了。
zhǐ kàn zhè xiǎo yī bèi de jiāng lái zhī dōng chuáng rú hé ne
只看这小一辈的，将来之东床如何呢？
yǔ cūn dào zhèng shì
雨村道：“正是。
fāng cái shuō zhè zhèng gōng yǐ yǒu xián yù zhī r yòu yǒu zhǎng zǐ suǒ yí yí gè ruò sūn
方才说这政公，已有衔玉之儿，又有长子所遗一个弱孙。
zhè shè lǎo jìng wú yí gè bù chéng
这赦老竟无一个不成？
zi xīng dào zhèng gōng jì yǒu yù ér zhī hòu qí qiè yòu shēng le yí gè dào bù zhī qí hǎo dǎi
”子兴道：“政公既有玉儿之后，其妾又生了一个，倒不知其好歹。
zhī yǎn qián xiàn yǒu èr zi yī sūn què bù zhī jiāng lái rú hé
只眼前现有二子一孙，却不知将来如何。
ruò wèn nà shè gōng yě yǒu èr zi cháng míng gǔ liǎn jīn yǐ èr shí lái wǎng le qīn shàng zuò qīn qǔ de jiù shì zhèng lǎo diē fū rén wáng shì zhī nèi zhí nǚ jīn yǐ qǔ le èr nián
若问那赦公，也有二子，长名贾琏，今已二十来往了，亲上作亲，娶的就是政老爹夫人王氏之内侄女，今已娶了二年。
zhè wèi liǎn ye shēn shàng xiàn juān de shì gè tóng zhī yě shì bù kěn dú shū yú shì lù shàng hǎo jī biàn yán tán qù de suǒ yǐ rú jīn zhī zài nǎi shū zhèng lǎo yé jiā zhù zhe bāng zhe liào lǐ xiē jiā wù
这位琏爷身上现捐的是个同知，也是不肯读书，于世路上好机变，言谈去的，所以如今只在乃叔政老爷家住着，帮着料理些家务。
shéi zhī zì qǔ le tā lìng fū rén zhī hòu dào shàng xià wú yī rén bù chēng sòng tā fū rén de liǎn ye dào tuì le yī shè zhī dì shuō mú yàng yòu jí biāo zhì yán tán yòu shuǎng lì xīn jī yòu jí shēn xì jìng shì gè nán rén wàn bù jí yī de
谁知自娶了他令夫人之后，倒上下无一人不称颂他夫人的，琏爷倒退了一射之地：说模样又极标致，言谈又爽利，心机又极深细，竟是个男人万不及一的。
yǔ cūn tīng le xiào dào kě zhī wǒ qián yán bù miù
雨村听了，笑道：“可知我前言不谬。
nǐ wǒ fāng cái suǒ shuō de zhè jǐ gè rén dōu zhǐ pà shì nà zhèng xié liǎng fù ér lái yí lù zhī rén wèi kě zhī yě
你我方才所说的这几个人，都只怕是那正邪两赋而来一路之人，未可知也。
zi xīng dào yá yě bà zhèng yě bà zhǐ gù suàn bié rén jiā de zhàng nǐ yě chī yī bēi jiǔ cái hǎo
”子兴道：“邪也罢，正也罢，只顾算别人家的帐，你也吃一杯酒才好。
yǔ cūn dào zhèng shì zhǐ gù shuō huà jìng duō chī le jǐ bēi
”雨村道：“正是，只顾说话，竟多吃了几杯。
zi xìng xiào dào shuō zhe bié rén jiā de xián huà zhèng hǎo xià jiǔ jí duō chī jǐ bēi hé fáng
”子兴笑道：“说着别人家的闲话，正好下酒，即多吃几杯何妨。
yǔ cūn xiàng chuāng wài kàn dào tiān yě wǎn le zǐ xì guān le chéng
”雨村向窗外看道：“天也晚了，仔细关了城。
wǒ men màn màn de jìn chéng zài tán wèi wéi bù kě
我们慢慢的进城再谈，未为不可。
yú shì èr rén qǐ shēn suàn hái jiǔ zhàng
”于是，二人起身，算还酒帐。
fāng yù zǒu shí yòu tīng de hòu miàn yǒu rén jiào dào yǔ cūn xiōng gōng xǐ le
方欲走时，又听得后面有人叫道：“雨村兄，恭喜了！
tè lái bào gè xǐ xìn de
特来报个喜信的。
yǔ cūn máng huí tóu kàn shí
”雨村忙回头看时