lín xiāo xiāng kuí duó jú huā shī xuē héng wú fěng hé páng xiè yǒng
林潇湘魁夺菊花诗薛蘅芜讽和螃蟹咏
huà shuō bǎo chāi xiāng yún èr rén jì yì yǐ tuǒ yī xiǔ wú huà
话说宝钗湘云二人计议已妥，一宿无话。
xiāng yún cì rì biàn qǐng gǔ mǔ děng shǎng guì huā
湘云次日便请贾母等赏桂花。
gǔ mǔ děng dōu shuō dào shì tā yǒu xīng tóu xū yào rǎo tā zhè yǎ xìng
贾母等都说道：“是他有兴头，须要扰他这雅兴。
zhì wǔ guǒ rán gǔ mǔ dài le wáng fū rén fèng jie jiān qǐng xuē yí mā děng jìn yuán lái
”至午，果然贾母带了王夫人凤姐兼请薛姨妈等进园来。
gǔ mǔ yīn wèn nà yī chù hǎo
贾母因问“那一处好？
wáng fū rén dào píng lǎo tài tài ài zài nà yī chù jiù zài nà yī chù
”王夫人道：“凭老太太爱在那一处，就在那一处。
fèng jie dào ǒu xiāng xiè yǐ jīng bǎi xià le nà shān pō xià liǎng kē guì huā kāi de yòu hǎo hé lǐ de shuǐ yòu bì qīng zuò zài hé dāng zhōng tíng zi shàng qǐ bù chǎng liàng kàn zhe shuǐ yǎn yě qīng liàng
”凤姐道：“藕香榭已经摆下了，那山坡下两棵桂花开的又好，河里的水又碧清，坐在河当中亭子上岂不敞亮，看着水眼也清亮。
gǔ mǔ tīng le shuō zhè huà hěn shì
”贾母听了，说：“这话很是。
shuō zhe jiù yǐn le zhòng rén wǎng ǒu xiāng xiè lái
”说着，就引了众人往藕香榭来。
yuán lái zhè ǒu xiāng xiè gài zài chí zhōng sì miàn yǒu chuāng zuǒ yòu yǒu qū láng kě tōng yì shì kuà shuǐ jiē àn hòu miàn yòu yǒu qū zhé zhú qiáo àn jiē
原来这藕香榭盖在池中，四面有窗，左右有曲廊可通，亦是跨水接岸，后面又有曲折竹桥暗接。
zhòng rén shàng le zhú qiáo fèng jie máng shàng lái chān zhe gǔ mǔ kǒu lǐ shuō lǎo zǔ zōng zhǐ guǎn mài dà bù zǒu bù xiāng gān de zhè zhú zi qiáo guī ju shì gē zhī luò zhā de
众人上了竹桥，凤姐忙上来搀着贾母，口里说：“老祖宗只管迈大步走，不相干的，这竹子桥规矩是咯吱咯喳的。
yī shí jìn rù xiè zhōng zhī jiàn lán gān wài lìng fàng zhe liǎng zhāng zhú àn yí gè shàng miàn shè zhe bēi zhù jiǔ jù yí gè shàng tou shè zhe chá xiǎn chá yú gè sè chá jù
一时进入榭中，只见栏杆外另放着两张竹案，一个上面设着杯箸酒具，一个上头设着茶筅茶盂各色茶具。
nà biān yǒu liǎng sān gè yā tou shān fēng lú zhǔ chá zhè yī biān lìng wài jǐ gè yā tou yě shān fēng lú tàng jiǔ ne
那边有两三个丫头煽风炉煮茶，这一边另外几个丫头也煽风炉烫酒呢。
gǔ mǔ xǐ de máng wèn zhè chá xiǎng de dào qiě shì dì fāng dōng xī dōu gān jìng
贾母喜的忙问：“这茶想的到，且是地方，东西都干净。
xiāng yún xiào dào zhè shì bǎo jiě jie bāng zhe wǒ yù bèi de
”湘云笑道：“这是宝姐姐帮着我预备的。
gǔ mǔ dào wǒ shuō zhè gè hái zi xì zhì fán shì xiǎng de tuǒ dàng
”贾母道：“我说这个孩子细致，凡事想的妥当。
yī miàn shuō yī miàn yòu kàn jiàn zhù shàng guà de hēi qī qiàn bàng de duì zi mìng rén niàn
”一面说，一面又看见柱上挂的黑漆嵌蚌的对子，命人念。
xiāng yún niàn dào
湘云念道：
fú róng yǐng pò guī lán jiǎng líng ǒu xiāng shēn xiě zhú qiáo
芙蓉影破归兰桨，菱藕香深写竹桥。
gǔ mǔ tīng le yòu tái tóu kàn biǎn yīn huí tóu xiàng xuē yí mā dào wǒ xiān xiǎo shí jiā lǐ yě yǒu zhè me yí gè tíng zi jiào zuò shén me zhěn xiá gé
贾母听了，又抬头看匾，因回头向薛姨妈道：“我先小时，家里也有这么一个亭子，叫做什么‘枕霞阁’。
wǒ nà shí yě zhǐ xiàng tā men zhè me dà nián jì tóng zǐ mèi men tiān tiān wán qù
我那时也只像他们这么大年纪，同姊妹们天天顽去。
nà rì shéi zhī wǒ shī le jiǎo diào xià qù jī hū méi yān sǐ hǎo róng yì jiù le shàng lái dào dǐ bèi nà mù dīng bǎ tóu pèng pò le
那日谁知我失了脚掉下去，几乎没淹死，好容易救了上来，到底被那木钉把头碰破了。
rú jīn zhè bìn jiǎo shàng nà zhǐ tou dǐng dà yí kuài wō r jiù shì nà cán pò le
如今这鬓角上那指头顶大一块窝儿就是那残破了。
zhòng rén dōu pà jīng le shuǐ yòu pà mào le fēng dōu shuō huó bù dé le shéi zhī jìng hǎo le
众人都怕经了水，又怕冒了风，都说活不得了，谁知竟好了。
fēng jie bù děng rén shuō xiān xiào dào nà shí yào huó bù dé rú jīn zhè dà fú kě jiào shuí xiǎng ne
”风姐不等人说，先笑道：“那时要活不得，如今这大福可叫谁享呢！
kě zhī lǎo zǔ zōng cóng xiǎo r de fú shòu jiù bù xiǎo shén chāi guǐ shǐ pèng chū nà gè wō r lái hǎo shèng fú shòu de
可知老祖宗从小儿的福寿就不小，神差鬼使碰出那个窝儿来，好盛福寿的。
shòu xīng lǎo ér tóu shàng yuán shì yí gè wō r yīn wèi wàn fú wàn shòu chéng mǎn le suǒ yǐ dào tū gāo chū xiē lái le
寿星老儿头上原是一个窝儿，因为万福万寿盛满了，所以倒凸高出些来了。
wèi jí shuō wán gǔ mǔ yǔ zhòng rén dōu xiào ruǎn le
”未及说完，贾母与众人都笑软了。
gǔ mǔ xiào dào zhè hóu ér guàn de liǎo bù dé le zhǐ guǎn ná wǒ qǔ xiào qǐ lái hèn de wǒ sī nǐ nà yóu zuǐ
贾母笑道：“这猴儿惯的了不得了，只管拿我取笑起来，恨的我撕你那油嘴。
fèng jie xiào dào huí lái chī páng xiè kǒng jī le lěng zài xīn lǐ tǎo lǎo zǔ zōng xiào yī xiào kāi kāi xīn yī gāo xìng duō chī liǎng gè jiù wú fáng le
”凤姐笑道：“回来吃螃蟹，恐积了冷在心里，讨老祖宗笑一笑开开心，一高兴多吃两个就无妨了。
gǔ mǔ xiào dào míng ér jiào nǐ rì yè gēn zhe wǒ wǒ dào cháng xiào xiào jué de kāi xīn bù xǔ huí jiā qù
”贾母笑道：“明儿叫你日夜跟着我，我倒常笑笑觉的开心，不许回家去。
wáng fū rén xiào dào lǎo tài tài yīn wèi xǐ huan tā cái guàn de tā zhè yàng hái zhè yàng shuō tā míng ér yuè fā wú lǐ le
”王夫人笑道：“老太太因为喜欢他，才惯的他这样，还这样说，他明儿越发无礼了。
gǔ mǔ xiào dào wǒ xǐ huan tā zhè yàng kuàng qiě tā yòu bú shì nà bù zhī gāo dī de hái zi
”贾母笑道：“我喜欢他这样，况且他又不是那不知高低的孩子。
jiā cháng méi rén niáng ér men yuán gāi zhè yàng
家常没人，娘儿们原该这样。
héng shù lǐ tǐ bù cuò jiù ba méi de dào jiào tā cóng shén ér shì de zuò shén me
横竖礼体不错就罢，没的倒叫他从神儿似的作什么。
shuō zhe yī qí jìn rù tíng zi xiàn guò chá fèng jie máng zhe dā zhuō zi yào bēi zhù
说着，一齐进入亭子，献过茶，凤姐忙着搭桌子，要杯箸。
shàng miàn yī zhuō gǔ mǔ xuē yí mā bǎo chāi dài yù bǎo yù dōng biān yī zhuō shǐ xiāng yún wáng fū rén yíng tàn xī xī biān kào mén yī zhuō li wán hé fèng jie de xū shè zuò wèi èr rén jiē bù gǎn zuò zhī zài gǔ mǔ wáng fū rén liǎng zhuō shàng cì hou
上面一桌，贾母、薛姨妈、宝钗、黛玉、宝玉，东边一桌，史湘云、王夫人、迎、探、惜，西边靠门一桌，李纨和凤姐的，虚设坐位，二人皆不敢坐，只在贾母王夫人两桌上伺候。
fèng jie fēn fù páng xiè bù kě duō ná lái réng jiù fàng zài zhēng lóng lǐ ná shí gè lái chī le zài ná
凤姐吩咐：“螃蟹不可多拿来，仍旧放在蒸笼里，拿十个来，吃了再拿。
yī miàn yòu yào shuǐ xǐ le shǒu zhàn zài gǔ mǔ gēn qián bō xiè ròu tóu cì ràng xuē yí mā
”一面又要水洗了手，站在贾母跟前剥蟹肉，头次让薛姨妈。
xuē yí mā dào wǒ zì jǐ bāi zhe chī xiāng tián bù yòng rén ràng
薛姨妈道：“我自己掰着吃香甜，不用人让。
fèng jie biàn fèng yǔ gǔ mǔ
”凤姐便奉与贾母。
èr cì de biàn yǔ bǎo yù yòu shuō bǎ jiǔ tàng de gǔn rè de ná lái
二次的便与宝玉，又说：“把酒烫的滚热的拿来。
yòu mìng xiǎo yā tou men qù qǔ jú huā yè r guì huā ruǐ xūn de lǜ dòu miàn zi lái yù bèi xǐ shǒu
”又命小丫头们去取菊花叶儿桂花蕊熏的绿豆面子来，预备洗手。
shǐ xiāng yún péi zhe chī le yí gè jiù xià zuò lái ràng rén yòu chū zhì wài tou lìng rén shèng liǎng pán zi yǔ zhào yí niáng zhōu yí niáng sòng qù
史湘云陪着吃了一个，就下座来让人，又出至外头，令人盛两盘子与赵姨娘周姨娘送去。
yòu jiàn fèng jie zǒu lái dào nǐ bù guàn zhāng luo nǐ chī nǐ de qù
又见凤姐走来道：“你不惯张罗，你吃你的去。
wǒ xiān tì nǐ zhāng luo děng sàn le wǒ zài chī
我先替你张罗，等散了我再吃。
xiāng yún bù kěn yòu lìng rén zài nà biān láng shàng bǎi le liǎng zhuō ràng yuān yāng hǔ pò cǎi xiá cǎi yún píng r qù zuò
”湘云不肯，又令人在那边廊上摆了两桌，让鸳鸯、琥珀、彩霞、彩云，平儿去坐。
yuān yāng yīn xiàng fèng jie xiào dào èr nǎi nǎi zài zhè lǐ cì hou wǒ men kě chī qù le
鸳鸯因向凤姐笑道：“二奶奶在这里伺候，我们可吃去了。
fèng jiě ér dào nǐ men zhǐ guǎn qù dōu jiāo gěi wǒ jiù shì le
”凤姐儿道：“你们只管去，都交给我就是了。
shuō zhe shǐ xiāng yún réng rù le xí
”说着，史湘云仍入了席。
fèng jie hé li wán yě hú luàn yīng gè jǐng r
凤姐和李纨也胡乱应个景儿。
fèng jie réng shì xià lái zhāng luo yī shí chū zhì láng shàng yuān yāng děng zhèng chī de gāo xìng jiàn tā lái le yuān yāng děng zhàn qǐ lái dào nǎi nai yòu chū lái zuò shén me
凤姐仍是下来张罗，一时出至廊上，鸳鸯等正吃的高兴，见他来了，鸳鸯等站起来道：“奶奶又出来作什么？
ràng wǒ men yě shòu yòng yī huì er
让我们也受用一会儿。
fèng jie xiào dào yuān yāng xiǎo tí zi yuè fā huài le wǒ tì nǐ dāng chāi dào bù lǐng qíng hái bào yuàn wǒ
”凤姐笑道：“鸳鸯小蹄子越发坏了，我替你当差，倒不领情，还抱怨我。
hái bù kuài zhēn yī zhōng jiǔ lái wǒ hē ne
还不快斟一钟酒来我喝呢。
yuān yāng xiào zháo máng zhēn le yī bēi jiǔ sòng zhì fèng jie chún biān fèng jie yī yáng bó zi chī le
”鸳鸯笑着忙斟了一杯酒，送至凤姐唇边，凤姐一扬脖子吃了。
hǔ pò cǎi xiá èr rén yě zhēn shàng yī bēi sòng zhì fèng jie chún biān nà fèng jie yě chī le
琥珀彩霞二人也斟上一杯，送至凤姐唇边，那凤姐也吃了。
píng r zǎo tī le yī ké huáng zǐ sòng lái fèng jie dào duō dào xiē jiāng cù
平儿早剔了一壳黄子送来，凤姐道：“多倒些姜醋。
yī miàn yě chī le xiào dào nǐ men zuò zhe chī ba wǒ kě qù le
”一面也吃了，笑道：“你们坐着吃罢，我可去了。
yuān yāng xiào dào hǎo méi liǎn chī wǒ men de dōng xī
”鸳鸯笑道：“好没脸，吃我们的东西。
fèng jiě ér xiào dào nǐ hé wǒ shǎo zuò guài
”凤姐儿笑道：“你和我少作怪。
nǐ zhī dào nǐ liǎn èr yé ài shàng le nǐ yào hé lǎo tài tài tǎo le nǐ zuò xiǎo lǎo pó ne
你知道你琏二爷爱上了你，要和老太太讨了你作小老婆呢。
yuān yāng dào cuì zhè yě shì zuò nǎi nai shuō chū lái de huà
”鸳鸯道：“啐，这也是作奶奶说出来的话！
wǒ bù ná xīng shǒu mǒ nǐ yī liǎn suàn bù dé
我不拿腥手抹你一脸算不得。
shuō zhe gǎn lái jiù yào mǒ
”说着赶来就要抹。
fèng jiě ér yāng dào hǎo jiě jie ráo wǒ zhè yī zāo r ba
凤姐儿央道：“好姐姐，饶我这一遭儿罢。
hǔ pò xiào dào yuān yā tou yào qù le píng yā tou hái ráo tā
”琥珀笑道：“鸳丫头要去了，平丫头还饶他？
nǐ men kàn kàn tā méi yǒu chī le liǎng gè páng xiè dào hē le yī dié zǐ cù tā yě suàn bú huì lǎn suān le
你们看看他，没有吃了两个螃蟹，倒喝了一碟子醋，他也算不会揽酸了。
píng r shǒu lǐ zhèng bāi le gè mǎn huáng de páng xiè tīng rú cǐ xī luò tā biàn ná zhe páng xiè zhào zhe hǔ pò liǎn shàng mǒ lái kǒu nèi xiào mà wǒ bǎ nǐ zhè jiáo shé gēn de xiǎo tí zi
”平儿手里正掰了个满黄的螃蟹，听如此奚落他，便拿着螃蟹照着琥珀脸上抹来，口内笑骂“我把你这嚼舌根的小蹄子！
hǔ pò yě xiào zhe wǎng páng biān yī duǒ píng r shǐ kōng le wǎng qián yī zhuàng zhèng qià qià de mǒ zài fèng jiě ér sāi shàng
”琥珀也笑着往旁边一躲，平儿使空了，往前一撞，正恰恰的抹在凤姐儿腮上。
fèng jiě ér zhèng hé yuān yāng cháo xiào bù fáng hu le yī tiào āi yō le yī shēng
凤姐儿正和鸳鸯嘲笑，不防唬了一跳，嗳哟了一声。
zhòng rén chēng bú zhù dōu hā hā de dà xiào qǐ lái
众人撑不住都哈哈的大笑起来。
fèng jie yě jīn bú zhù xiào mà dào sǐ chāng fù
凤姐也禁不住笑骂道：“死娼妇！
chī lí le yǎn le hùn mǒ nǐ niáng de
吃离了眼了，混抹你娘的。
píng r máng gǎn guò lái tì tā cā le qīn zì qù duān shuǐ
”平儿忙赶过来替他擦了，亲自去端水。
yuān yāng dào ē mí tuó fó
鸳鸯道：“阿弥陀佛！
zhè shì gè bào yìng
这是个报应。
gǔ mǔ nà biān tīng jiàn yī dié shēng wèn jiàn le shén me zhè yàng lè gào sù wǒ men yě xiào xiào
”贾母那边听见，一叠声问：“见了什么这样乐，告诉我们也笑笑。
yuān yāng děng máng gāo shēng xiào huí dào èr nǎi nǎi lái qiǎng páng xiè chī píng r nǎo le mǒ le tā zhǔ zi yī liǎn de páng xiè huáng zǐ
”鸳鸯等忙高声笑回道：“二奶奶来抢螃蟹吃，平儿恼了，抹了他主子一脸的螃蟹黄子。
zhǔ zi nú cái dǎ jià ne
主子奴才打架呢。
gǔ mǔ hé wáng fū rén děng tīng le yě xiào qǐ lái
”贾母和王夫人等听了也笑起来。
gǔ mǔ xiào dào nǐ men kàn tā kě lián jiàn de bǎ nà xiǎo tuǐ zi qí zi gěi tā diǎn zǐ chī yě jiù wán le
贾母笑道：“你们看他可怜见的，把那小腿子脐子给他点子吃也就完了。
yuān yāng děng xiào zhe dā yìng le gāo shēng yòu shuō dào zhè mǎn zhuō zi de tuǐ zǐ èr nǎi nǎi zhǐ guǎn chī jiù shì le
”鸳鸯等笑着答应了，高声又说道：“这满桌子的腿子，二奶奶只管吃就是了。
fèng jie xǐ le liǎn zǒu lái yòu fú shì gǔ mǔ děng chī le yī huí
”凤姐洗了脸走来，又伏侍贾母等吃了一回。
dài yù dú bù gǎn duō chī zhǐ chī le yī diǎn er jiā zi ròu jiù xià lái le
黛玉独不敢多吃，只吃了一点儿夹子肉就下来了。
gǔ mǔ yī shí bù chī le dà jiā fāng sàn dōu xǐ le shǒu yě yǒu kàn huā de yě yǒu nòng shuǐ kàn yú de yóu wán le yī huí
贾母一时不吃了，大家方散，都洗了手，也有看花的，也有弄水看鱼的，游玩了一回。
wáng fū rén yīn huí gǔ mǔ shuō zhè lǐ fēng dà cái yòu chī le páng xiè lǎo tài tài hái shì huí fáng qù xiē xiē bà le
王夫人因回贾母说：“这里风大，才又吃了螃蟹，老太太还是回房去歇歇罢了。
ruò gāo xìng míng rì zài lái guàng guang
若高兴，明日再来逛逛。
gǔ mǔ tīng le xiào dào zhèng shì ne
”贾母听了，笑道：“正是呢。
wǒ pà nǐ men gāo xìng wǒ zǒu le yòu pà sǎo le nǐ men de xìng
我怕你们高兴，我走了又怕扫了你们的兴。
jì zhè mǒ shuō zán men jiù dōu qù ba
既这么说，咱们就都去罢。
huí tóu yòu zhǔ fù xiāng yún bié ràng nǐ bǎo gē ge lín jiě jie duō chī le
”回头又嘱咐湘云：“别让你宝哥哥林姐姐多吃了。
xiāng yún dā yìng zhe
”湘云答应着。
yòu zhǔ fù xiāng yún bǎo chāi èr rén shuō nǐ liǎng gè yě bié duō chī
又嘱咐湘云宝钗二人说：“你两个也别多吃。
nà dōng xī suī hǎo chī bú shì shén me hǎo de chī duō le dǔ zi téng
那东西虽好吃，不是什么好的，吃多了肚子疼。
èr rén máng yīng zhe sòng chū yuán wài réng jiù huí lái lìng jiāng cán xí shōu shí le lìng bǎi
”二人忙应着送出园外，仍旧回来，令将残席收拾了另摆。
bǎo yù dào yě bù yòng bǎi zán men qiě zuò shī
宝玉道：“也不用摆，咱们且作诗。
bǎ nà dà tuán yuán zhuō jiù fàng zài dāng zhōng jiǔ cài dōu fàng zhe
把那大团圆桌就放在当中，酒菜都放着。
yě bù bì jū dìng zuò wèi yǒu ài chī de dà jiā qù chī sàn zuò qǐ bù pián yí
也不必拘定坐位，有爱吃的大家去吃，散坐岂不便宜。
bǎo chāi dào zhè huà jí shì
”宝钗道：“这话极是。
xiāng yún dào suī rú cǐ shuō hái yǒu bié rén
”湘云道：“虽如此说，还有别人。
yīn yòu mìng lìng bǎi yī zhuō jiǎn le rè páng xiè lái qǐng xí rén zǐ juān sī qí dài shū rù huà yīng ér cuì mò děng yī chù gòng zuò
”因又命另摆一桌，拣了热螃蟹来，请袭人，紫鹃，司棋，待书，入画，莺儿，翠墨等一处共坐。
shān pō guì shù dǐ xià pù xià liǎng tiáo huā zhān mìng dā yìng de pó zǐ bìng xiǎo yā tou děng yě dōu zuò le zhǐ guǎn suí yì chī hē děng shǐ huàn zài lái
山坡桂树底下铺下两条花毡，命答应的婆子并小丫头等也都坐了，只管随意吃喝，等使唤再来。
xiāng yún biàn qǔ le shī tí yòng zhēn wǎn zài qiáng shàng
湘云便取了诗题，用针绾在墙上。
zhòng rén kàn le dōu shuō xīn qí gù xīn qí zhǐ pà zuò bù chū lái
众人看了，都说：“新奇固新奇，只怕作不出来。
xiāng yún yòu bǎ bù xiàn yùn de yuán gù shuō le yī fān
”湘云又把不限韵的原故说了一番。
bǎo yù dào zhè cái shì zhèng lǐ wǒ yě zuì bù xǐ xiàn yùn
宝玉道：“这才是正理，我也最不喜限韵。
lín dài yù yīn bù dà chī jiǔ yòu bù chī páng xiè zì lìng rén duó le yí gè xiù dūn yǐ lán gān zuò zhe ná zhe diào gān diào yú
”林黛玉因不大吃酒，又不吃螃蟹，自令人掇了一个绣墩倚栏杆坐着，拿着钓竿钓鱼。
bǎo chāi shǒu lǐ ná zhe yī zhī guì huā wán le yī huí fǔ zài chuāng kǎn shàng zhǎo jiǎ le guì ruǐ zhì xiàng shuǐ miàn yǐn de yóu yú fú shàng lái shà zhá
宝钗手里拿着一枝桂花玩了一回，俯在窗槛上〈爪甲〉了桂蕊掷向水面，引的游鱼浮上来唼喋。
xiāng yún chū yī huí shén yòu ràng yī huí xí rén děng yòu zhāo hū shān pō xià de zhòng rén zhǐ guǎn fàng liàng chī
湘云出一回神，又让一回袭人等，又招呼山坡下的众人只管放量吃。
tàn chūn hé li wán xī chūn lì zài chuí liǔ yīn zhōng kàn ōu lù
探春和李纨惜春立在垂柳阴中看鸥鹭。
yíng chūn yòu dú zài huā yīn xià ná zhe huā zhēn chuān mò li huā
迎春又独在花阴下拿着花针穿茉莉花。
bǎo yù yòu kàn le yī huí dài yù diào yú yī huí yòu fǔ zài bǎo chāi páng biān shuō xiào liǎng jù yī huí yòu kàn xí rén děng chī páng xiè zì jǐ yě péi tā yǐn liǎng kǒu jiǔ
宝玉又看了一回黛玉钓鱼，一回又俯在宝钗旁边说笑两句，一回又看袭人等吃螃蟹，自己也陪他饮两口酒。
xí rén yòu bō yī ké ròu gěi tā chī
袭人又剥一壳肉给他吃。
dài yù fàng xià diào gān zǒu zhì zuò jiān ná qǐ nà wū yín méi huā zì zhēn hú lái jiǎn le yí gè xiǎo xiǎo de hǎi táng dòng shí jiāo yè bēi
黛玉放下钓竿，走至座间，拿起那乌银梅花自斟壶来，拣了一个小小的海棠冻石蕉叶杯。
yā huán kàn jiàn zhī tā yào yǐn jiǔ máng zhe zǒu shàng lái zhēn
丫鬟看见，知他要饮酒，忙着走上来斟。
dài yù dào nǐ men zhǐ guǎn chī qù ràng wǒ zì zhēn zhè cái yǒu qù r
黛玉道：“你们只管吃去，让我自斟，这才有趣儿。
shuō zhe biàn zhēn le bàn zhǎn kàn shí què shì huáng jiǔ yīn shuō dào wǒ chī le yì diǎn zi páng xiè jué de xīn kǒu wēi wēi de téng xū de rè rè de hē kǒu shāo jiǔ
”说着便斟了半盏，看时却是黄酒，因说道：“我吃了一点子螃蟹，觉得心口微微的疼，须得热热的喝口烧酒。
bǎo yù máng dào yǒu shāo jiǔ
”宝玉忙道：“有烧酒。
biàn lìng jiāng nà hé huān huā jìn de jiǔ tàng yī hú lái
”便令将那合欢花浸的酒烫一壶来。
dài yù yě zhǐ chī le yī kǒu biàn fàng xià le
黛玉也只吃了一口便放下了。
bǎo chāi yě zǒu guò lái lìng ná le yī zhī bēi lái yě yǐn le yī kǒu biàn zhàn bǐ zhì qiáng shàng bǎ tóu yí gè yì jú gōu le dǐ xià yòu zhuì le yí gè héng zì
宝钗也走过来，另拿了一只杯来，也饮了一口，便蘸笔至墙上把头一个《忆菊》勾了，底下又赘了一个“蘅”字。
bǎo yù máng dào hǎo jiě jie dì èr gè wǒ yǐ jīng yǒu le sì jù le nǐ ràng wǒ zuò bà
宝玉忙道：“好姐姐，第二个我已经有了四句了，你让我作罢。
bǎo chāi xiào dào wǒ hǎo róng yì yǒu le yī shǒu nǐ jiù máng de zhè yàng
”宝钗笑道：“我好容易有了一首，你就忙的这样。
dài yù yě bù shuō huà jiē guò bǐ lái bǎ dì bā gè wèn jú gōu le jiē zhe bǎ dì shí yī gè jú mèng yě gōu le yě zhuì yí gè xiāo zì
”黛玉也不说话，接过笔来把第八个《问菊》勾了，接着把第十一个《菊梦》也勾了，也赘一个“潇”字。
bǎo yù yě ná qǐ bǐ lái jiāng dì èr gè fǎng jú yě gōu le yě zhuì shàng yī ge jiàng zì
宝玉也拿起笔来，将第二个《访菊》也勾了，也赘上一个“绛”字。
tàn chūn zǒu lái kàn kàn dào jìng méi yǒu rén zuò zān jú ràng wǒ zuò zhè zān jú
探春走来看看道：“竟没有人作《簪菊》，让我作这《簪菊》。
yòu zhǐ zhe bǎo yù xiào dào cái xuān guò zǒng bù xǔ dài chū guī gé zì yàng lái nǐ kě yào liú shén
”又指着宝玉笑道：“才宣过总不许带出闺阁字样来，你可要留神。
shuō zhe zhī jiàn shǐ xiāng yún zǒu lái jiāng dì sì dì wǔ duì jú gōng jú yī lián liǎng gè dōu gōu le yě zhuì shàng yī ge xiāng zì
”说着，只见史湘云走来，将第四第五《对菊》《供菊》一连两个都勾了，也赘上一个“湘”字。
tàn chūn dào nǐ yě gāi qǐ gè hào
探春道：“你也该起个号。
xiāng yún xiào dào wǒ men jiā lǐ rú jīn suī yǒu jǐ chù xuān guǎn wǒ yòu bú zhù zhe jiè le lái yě méi qù
”湘云笑道：“我们家里如今虽有几处轩馆，我又不住着，借了来也没趣。
bǎo chāi xiào dào fāng cái lǎo tài tài shuō nǐ men jiā yě yǒu zhè gè shuǐ tíng jiào zhěn xiá gé nán dào bú shì nǐ de
”宝钗笑道：“方才老太太说，你们家也有这个水亭叫‘枕霞阁’，难道不是你的。
rú jīn suī méi le nǐ dào dǐ shì jiù zhǔ rén
如今虽没了，你到底是旧主人。
zhòng rén dōu dào yǒu lǐ bǎo yù bù dài xiāng yún dòng shǒu biàn dài jiāng xiāng zì mǒ le gǎi le yí gè xiá zì
”众人都道有理，宝玉不待湘云动手，便代将“湘”字抹了，改了一个“霞”字。
yòu yǒu dùn fàn gōng fū shí èr tí yǐ quán gè zì téng chū lái dōu jiāo yǔ yíng chūn lìng ná le yī zhāng xuě làng jiān guò lái yī bìng téng lù chū lái mǒu rén zuò de dǐ xià zhuì míng mǒu rén de hào
又有顿饭工夫，十二题已全，各自誊出来，都交与迎春，另拿了一张雪浪笺过来，一并誊录出来，某人作的底下赘明某人的号。
li wán děng cóng tóu kàn qǐ
李纨等从头看起：
yì jú héng wú jūn
忆菊蘅芜君
chàng wàng xī fēng bào mèn sī liǎo hóng wěi bái duàn cháng shí
怅望西风抱闷思，蓼红苇白断肠时。
kōng lí jiù pǔ qiū wú jì shòu yuè qīng shuāng mèng yǒu zhī
空篱旧圃秋无迹，瘦月清霜梦有知。
niàn niàn xīn suí guī yàn yuǎn liáo liáo zuò tīng wǎn zhēn chī
念念心随归雁远，寥寥坐听晚砧痴，
shuí lián wǒ wèi huáng huā bìng wèi yǔ chóng yáng huì yǒu qī
谁怜我为黄花病，慰语重阳会有期。
fǎng jú yí hóng gōng zǐ
访菊怡红公子
xián chèn shuāng qíng shì yī yóu jiǔ bēi yào zhǎn mò yān liú
闲趁霜晴试一游，酒杯药盏莫淹留。
shuāng qián yuè xià shuí jiā zhǒng kǎn wài lí biān hé chǔ chóu
霜前月下谁家种，槛外篱边何处愁。
là jī yuǎn lái qíng de de lěng yín bù jìn xìng yōu yōu
蜡屐远来情得得，冷吟不尽兴悠悠。
huáng huā ruò jiě lián shī kè xiū fù jīn zhāo guà zhàng tóu
黄花若解怜诗客，休负今朝挂杖头。
zhǒng jú yí hóng gōng zǐ
种菊怡红公子
xié chú qiū pǔ zì yí lái lí pàn tíng qián gù gù zāi
携锄秋圃自移来，篱畔庭前故故栽。
zuó yè bù qī jīng yǔ huó jīn zhāo yóu xǐ dài shuāng kāi
昨夜不期经雨活，今朝犹喜带霜开。
lěng yín qiū sè shī qiān shǒu zuì lèi hán xiāng jiǔ yī bēi
冷吟秋色诗千首，醉酹寒香酒一杯。
quán gài ní fēng qín hù xī hǎo zhī jǐng jìng jué chén āi
泉溉泥封勤护惜，好知井径绝尘埃。
duì jú zhěn xiá jiù yǒu
对菊枕霞旧友
bié pǔ yí lái guì bǐ jīn yī cóng qiǎn dàn yī cóng shēn
别圃移来贵比金，一丛浅淡一丛深。
xiāo shū lí pàn kē tóu zuò qīng lěng xiāng zhōng bào xī yín
萧疏篱畔科头坐，清冷香中抱膝吟。
shù qù gèng wú jūn ào shì kàn lái wéi yǒu wǒ zhī yīn
数去更无君傲世，看来惟有我知音。
qiū guāng rěn rǎn xiū gū fù xiāng duì yuán yi xī cùn yīn
秋光荏苒休辜负，相对原宜惜寸阴。
gōng jú zhěn xiá jiù yǒu
供菊枕霞旧友
tán qín zhuó jiǔ xǐ kān chóu jī àn tíng tíng diǎn zhuì yōu
弹琴酌酒喜堪俦，几案婷婷点缀幽。
gé zuò xiāng fēn sān jìng lù pāo shū rén duì yī zhī qiū
隔座香分三径露，抛书人对一枝秋。
shuāng qīng zhǐ zhàng lái xīn mèng pǔ lěng xié yáng yì jiù yóu
霜清纸帐来新梦，圃冷斜阳忆旧游。
ào shì yě yīn tóng qì wèi chūn fēng táo lǐ wèi yān liú
傲世也因同气味，春风桃李未淹留。
yǒng jú xiāo xiāng fēi zǐ
咏菊潇湘妃子
wú lài shī mó hūn xiǎo qīn rào lí yī shí zì chén yīn
无赖诗魔昏晓侵，绕篱欹石自沉音。
háo duān yùn xiù lín shuāng xiě kǒu chǐ qín xiāng duì yuè yín
毫端蕴秀临霜写，口齿噙香对月吟。
mǎn zhǐ zì lián tí sù yuàn piàn yán shuí jiě su qiū xīn
满纸自怜题素怨，片言谁解诉秋心。
yī cóng táo lìng píng zhāng hòu qiān gǔ gāo fēng shuō dào jīn
一从陶令平章后，千古高风说到今。
huà jú héng wú jūn
画菊蘅芜君
shī yú xì bǐ bù zhī kuáng qǐ shì dān qīng fèi jiào liàng
诗余戏笔不知狂，岂是丹青费较量。
jù yè po chéng qiān diǎn mò zǎn huā rǎn chū jǐ hén shuāng
聚叶泼成千点墨，攒花染出几痕霜。
dàn nóng shén huì fēng qián yǐng tiào tuō qiū shēng wàn dǐ xiāng
淡浓神会风前影，跳脱秋生腕底香。
mò rèn dōng lí xián cǎi duō zhān píng liáo yǐ wèi chóng yáng
莫认东篱闲采掇，粘屏聊以慰重阳。
wèn jú xiāo xiāng fēi zǐ
问菊潇湘妃子
yù xùn qiū qíng zhòng mò zhī nán nán fù shǒu kòu dōng lí
欲讯秋情众莫知，喃喃负手叩东篱。
gū biāo ào shì xié shuí yǐn yí yàng huā kāi wéi dǐ chí
孤标傲世偕谁隐，一样花开为底迟？
pǔ lù tíng shuāng hé jì mò hóng guī qióng bìng kě xiāng sī
圃露庭霜何寂寞，鸿归蛩病可相思？
xiū yán jǔ shì wú tán zhě jiě yǔ hé fáng piàn yǔ shí
休言举世无谈者，解语何妨片语时。
zān jú jiāo xià kè
簪菊蕉下客
píng gòng lí zāi rì rì máng zhé lái xiū rèn jìng zhōng zhuāng
瓶供篱栽日日忙，折来休认镜中妆。
cháng ān gōng zǐ yīn huā pǐ péng zé xiān shēng shì jiǔ kuáng
长安公子因花癖，彭泽先生是酒狂。
duǎn bìn lěng zhān sān jìng lù gé jīn xiāng rǎn jiǔ qiū shuāng
短鬓冷沾三径露，葛巾香染九秋霜。
gāo qíng bù rù shí rén yǎn pāi shǒu píng tā xiào lù páng
高情不入时人眼，拍手凭他笑路旁。
jú yǐng zhěn xiá jiù yǒu
菊影枕霞旧友
qiū guāng dié dié fù zhòng zhòng qián dù tōu yí sān jìng zhōng
秋光叠叠复重重，潜度偷移三径中。
chuāng gé shū dēng miáo yuǎn jìn lí shāi pò yuè suǒ líng lóng
窗隔疏灯描远近，篱筛破月锁玲珑。
hán fāng liú zhào hún yīng zhù shuāng yìn chuán shén mèng yě kōng
寒芳留照魂应驻，霜印传神梦也空。
zhēn zhòng àn xiāng xiū tà suì píng shuí zuì yǎn rèn méng lóng
珍重暗香休踏碎，凭谁醉眼认朦胧。
jú mèng xiāo xiāng fēi zǐ
菊梦潇湘妃子
lí pàn qiū hān yī jiào qīng hé yún bàn yuè bù fēn míng
篱畔秋酣一觉清，和云伴月不分明。
dēng xiān fēi mù zhuāng shēng dié yì jiù hái xún táo lìng méng
登仙非慕庄生蝶，忆旧还寻陶令盟。
shuì qù yī yī suí yàn duàn jīng huí gù gù nǎo qióng míng
睡去依依随雁断，惊回故故恼蛩鸣。
xǐng shí yōu yuàn tóng shuí su shuāi cǎo hán yān wú xiàn qíng
醒时幽怨同谁诉，衰草寒烟无限情。
cán jú jiāo xià kè
残菊蕉下客
lù níng shuāng zhòng jiàn qīng qī yàn shǎng cái guò xiǎo xuě shí
露凝霜重渐倾欹，宴赏才过小雪时。
dì yǒu yú xiāng jīn dàn bó zhī wú quán yè cuì lí pī
蒂有余香金淡泊，枝无全叶翠离披。
bàn chuáng luò yuè qióng shēng bìng wàn lǐ hán yún yàn zhèn chí
半床落月蛩声病，万里寒云雁阵迟。
míng suì qiū fēng zhī zài huì zàn shí fēn shǒu mò xiāng sī
明岁秋风知再会，暂时分手莫相思。
zhòng rén kàn yī shǒu zàn yī shǒu bǐ cǐ chēng yáng bù yǐ
众人看一首，赞一首，彼此称扬不已。
li wán xiào dào děng wǒ cóng gōng píng lái
李纨笑道：“等我从公评来。
tōng piān kàn lái gè yǒu gè rén de jǐng jù
通篇看来，各有各人的警句。
jīn rì gōng píng yǒng jú dì yī wèn jú dì èr jú mèng dì sān tí mù xīn shī yě xīn lì yì gēng xīn nǎo bù dé yào tuī xiāo xiāng fēi zǐ wèi kuí le rán hòu zān jú duì jú gōng jú huà jú yì jú cì zhī
今日公评：《咏菊》第一，《问菊》第二，《菊梦》第三，题目新，诗也新，立意更新，恼不得要推潇湘妃子为魁了，然后《簪菊》《对菊》《供菊》《画菊》《忆菊》次之。
bǎo yù tīng shuō xǐ de pāi shǒu jiào jí shì jí gōng dào
”宝玉听说，喜的拍手叫“极是，极公道。
dài yù dào wǒ nà shǒu yě bù hǎo dào dǐ shāng yú xiān qiǎo xiē
”黛玉道：“我那首也不好，到底伤于纤巧些。
li wán dào qiǎo de què hǎo bù lù duī qì shēng yìng
”李纨道：“巧的却好，不露堆砌生硬。
dài yù dào jù wǒ kàn lái tóu yī jù hǎo de shì pǔ lěng xié yáng yì jiù yóu zhè jù bèi miàn fù fěn
”黛玉道：“据我看来，头一句好的是‘圃冷斜阳忆旧游’，这句背面傅粉。
pāo shū rén duì yī zhī qiū yǐ jīng miào jué jiāng gōng jú shuō wán méi chù zài shuō gù fān huí lái xiǎng dào wèi chāi wèi gōng zhī xiān yì sī shēn tòu
‘抛书人对一枝秋’已经妙绝，将供菊说完，没处再说，故翻回来想到未拆未供之先，意思深透。
li wán xiào dào gù rú cǐ shuō nǐ de kǒu chǐ qín xiāng jù yě dí de guò le
”李纨笑道：“固如此说，你的‘口齿噙香’句也敌的过了。
tàn chūn yòu dào dào dǐ yào suàn héng wú jūn chén zhuó qiū wú jì mèng yǒu zhī bǎ gè yì zì jìng hōng rǎn chū lái le
”探春又道：“到底要算蘅芜君沉着，‘秋无迹’，‘梦有知’，把个忆字竟烘染出来了。
bǎo chāi xiào dào nǐ de duǎn bìn lěng zhān gé jīn xiāng rǎn yě jiù bǎ zān jú xíng róng de yí gè fèng ér yě méi le
”宝钗笑道：“你的‘短鬓冷沾’，‘葛巾香染’，也就把簪菊形容的一个缝儿也没了。
xiāng yún dào xié shuí yǐn wéi dǐ chí zhēn gè bǎ gè jú huā wèn de wú yán kě duì
”湘云道：“‘偕谁隐’，‘为底迟’，真个把个菊花问的无言可对。
li wán xiào dào nǐ de kē tóu zuò bào xī yín jìng yī shí yě bù néng bié kāi jú huā yǒu zhī yě bì nì fán le
”李纨笑道：“你的‘科头坐’，‘抱膝吟’，竟一时也不能别开，菊花有知，也必腻烦了。
shuō de dà jiā dōu xiào le
”说的大家都笑了。
bǎo yù xiào dào wǒ yòu luò dì
宝玉笑道：“我又落第。
nán dào shuí jiā zhǒng hé chǔ qiū là jī yuǎn lái lěng yín bù jìn dōu bú shì fǎng zuó yè yǔ jīn zhāo shuāng dōu bú shì zhǒng bù chéng
难道‘谁家种’，‘何处秋’，‘蜡屐远来’，‘冷吟不尽’，都不是访，‘昨夜雨’，‘今朝霜’，都不是种不成？
dàn hèn dí bù shàng kǒu chǐ qín xiāng duì yuè yín qīng lěng xiāng zhōng bào xī yín duǎn bìn gé jīn jīn dàn bó cuì lí pī qiū wú jì mèng yǒu zhī zhè jǐ jù bà le
但恨敌不上‘口齿噙香对月吟’，‘清冷香中抱膝吟’，‘短鬓’，‘葛巾’，‘金淡泊’，‘翠离披’，‘秋无迹’，‘梦有知’这几句罢了。
yòu dào míng ér xián le wǒ yī gè rén zuò chū shí èr shǒu lái
”又道：“明儿闲了，我一个人作出十二首来。
li wán dào nǐ de yě hǎo zhǐ shì bù jí zhè jǐ jù xīn qiǎo jiù shì le
”李纨道：“你的也好，只是不及这几句新巧就是了。
dà jiā yòu píng le yī huí fù yòu yào le rè xiè lái jiù zài dà yuán zhuō zi shàng chī le yī huí
大家又评了一回，复又要了热蟹来，就在大圆桌子上吃了一回。
bǎo yù xiào dào jīn rì chí áo shǎng guì yì bù kě wú shī
宝玉笑道：“今日持螯赏桂，亦不可无诗。
wǒ yǐ yín chéng shuí hái gǎn zuò ne
我已吟成，谁还敢作呢？
shuō zhe biàn máng xǐ le shǒu tí bǐ xiě chū
”说着，便忙洗了手提笔写出。
zhòng rén kàn dào
众人看道：
chí áo gèng xǐ guì yīn liáng po cù léi jiāng xìng yù kuáng
持螯更喜桂阴凉，泼醋擂姜兴欲狂。
tāo tiè wáng sūn yīng yǒu jiǔ héng xíng gōng zǐ què wú cháng
饕餮王孙应有酒，横行公子却无肠。
qí jiān jī lěng chán wàng jì zhǐ shàng zhān xīng xǐ shàng xiāng
脐间积冷馋忘忌，指上沾腥洗尚香。
yuán wèi shì rén měi kǒu fù pō xiān céng xiào yī shēng máng
原为世人美口腹，坡仙曾笑一生忙。
dài yù xiào dào zhè yàng de shī yào yī bǎi shǒu yě yǒu
黛玉笑道：“这样的诗，要一百首也有。
bǎo yù xiào dào nǐ zhè huì zǐ cái lì yǐ jǐn bù shuō bù néng zuò le hái biǎn rén jiā
”宝玉笑道：“你这会子才力已尽，不说不能作了，还贬人家。
dài yù tīng le bìng bù dá yán yě bù sī suǒ tí qǐ bǐ lái yī huī yǐ yǒu le yī shǒu
”黛玉听了，并不答言，也不思索，提起笔来一挥，已有了一首。
zhòng rén kàn dào
众人看道：
tiě jiǎ cháng gē sǐ wèi wàng duī pán sè xiàng xǐ xiān cháng
铁甲长戈死未忘，堆盘色相喜先尝。
áo fēng nèn yù shuāng shuāng mǎn ké tū hóng zhī kuài kuài xiāng
螯封嫩玉双双满，壳凸红脂块块香。
duō ròu gèng lián qīng bā zú zhù qíng shuí quàn wǒ qiān shāng
多肉更怜卿八足，助情谁劝我千觞。
duì sī jiā pǐn chou jiā jié guì fú qīng fēng jú dài shuāng
对斯佳品酬佳节，桂拂清风菊带霜。
bǎo yù kàn le zhèng hè cǎi dài yù biàn yī bǎ sī le lìng rén shāo qù yīn xiào dào wǒ de bù jí nǐ de wǒ shāo le tā
宝玉看了正喝彩，黛玉便一把撕了，令人烧去，因笑道：“我的不及你的，我烧了他。
nǐ nà gè hěn hǎo bǐ fāng cái de jú huā shī hái hǎo nǐ liú zhe tā gěi rén kàn
你那个很好，比方才的菊花诗还好，你留着他给人看。
bǎo chāi jiē zhe xiào dào wǒ yě miǎn qiǎng le yī shǒu wèi bì hǎo xiě chū lái qǔ xiào r ba
”宝钗接着笑道：“我也勉强了一首，未必好，写出来取笑儿罢。
shuō zhe yě xiě le chū lái
”说着也写了出来。
dà jiā kàn shí xiě dào shì
大家看时，写道是：
guì ǎi tóng yīn zuò jǔ shāng cháng ān xián kǒu pàn chóng yáng
桂霭桐阴坐举觞，长安涎口盼重阳。
yǎn qián dào lù wú jīng wěi pí lǐ chūn qiū kōng hēi huáng
眼前道路无经纬，皮里春秋空黑黄。
kàn dào zhè lǐ zhòng rén bù jīn jiào jué
看到这里，众人不禁叫绝。
bǎo yù dào xiě de tòng kuài
宝玉道：“写得痛快！
wǒ de shī yě gāi shāo le
我的诗也该烧了。
yòu kàn dǐ xià dào
”又看底下道：
jiǔ wèi dí xīng hái yòng jú xìng fáng jī lěng dìng xū jiāng
酒未敌腥还用菊，性防积冷定须姜。
yú jīn luò fǔ chéng hé yì yuè pǔ kòng yú hé shǔ xiāng
于今落釜成何益，月浦空余禾黍香。
zhòng rén kàn bì dōu shuō zhè shì shí páng xiè jué chàng zhèi xiē xiǎo tí mù yuán yào yù dà yì cái suàn shì dà cái zhǐ shì fěng cì shì rén tài dú le xiē
众人看毕，都说这是食螃蟹绝唱，这些小题目，原要寓大意才算是大才，只是讽刺世人太毒了些。
shuō zhe zhī jiàn píng r fù jìn yuán lái
说着，只见平儿复进园来。
bù zhī zuò shén me qiě tīng xià huí fēn jiě
不知作什么，且听下回分解。