第五十五回 — 红楼梦 — 曹雪芹

rǔ qīn nǚ yú qiè zhēng xián qì qī yòu zhǔ diāo nú xù xiǎn xīn

辱亲女愚妾争闲气欺幼主刁奴蓄险心

qiě shuō yuán xiāo yǐ guò zhǐ yīn dāng jīn yǐ xiào zhì tiān xià mù xià gōng zhōng yǒu yī wèi tài fēi qiàn ān gù gè pín fēi jiē wèi zhī jiǎn shàn xiè zhuāng bù dú bù néng xǐng qīn yì qiě jiāng yàn lè jù miǎn

且说元宵已过，只因当今以孝治天下，目下宫中有一位太妃欠安，故各嫔妃皆为之减膳谢妆，不独不能省亲，亦且将宴乐俱免。

gù róng fǔ jīn suì yuán xiāo yì wú dēng mí zhī jí

故荣府今岁元宵亦无灯谜之集。

gāng jiāng nián shì máng guò fèng jiě ér biàn xiǎo yuè le zài jiā yī yuè bù néng lǐ shì tiān tiān liǎng sān gè tài yī yòng yào

刚将年事忙过，凤姐儿便小月了，在家一月，不能理事，天天两三个太医用药。

fèng jiě ér zì shì qiáng zhuàng suī bù chū mén rán chóu huà jì suàn xiǎng qǐ shén me shì lái biàn mìng píng r qù huí wáng fū rén rèn rén jiàn quàn tā zhǐ bù tīng

凤姐儿自恃强壮，虽不出门，然筹画计算，想起什么事来，便命平儿去回王夫人，任人谏劝，他只不听。

wáng fū rén biàn jué shī le bǎng bì yī rén néng yǒu xǔ duō de jīng shén

王夫人便觉失了膀臂，一人能有许多的精神？

fán yǒu le dà shì zì jǐ zhǔ zhāng

凡有了大事，自己主张；

jiāng jiā zhōng suǒ suì zhī shì yī yīng dōu zàn lìng li wán xié lǐ

将家中琐碎之事，一应都暂令李纨协理。

li wán shì gè shàng dé bù shàng cái de wèi miǎn chěng zòng le xià rén

李纨是个尚德不尚才的，未免逞纵了下人。

wáng fū rén biàn mìng tàn chūn hé tóng li wán cái chǔ zhǐ shuō guò le yī yuè fèng jie jiāng xī hǎo le réng jiāo yǔ tā

王夫人便命探春合同李纨裁处，只说过了一月，凤姐将息好了，仍交与他。

shéi zhī fèng jie bǐng fù qì xuè bù zú jiān nián yòu bù zhī bǎo yǎng píng shēng zhēng qiáng dòu zhì xīn lì gèng kuī gù suī xì xiǎo yuè jìng zhuó shí kuī xū xià lái yī yuè zhī hòu fù tiān le xià hóng zhī zhèng

谁知凤姐禀赋气血不足，兼年幼不知保养，平生争强斗智，心力更亏，故虽系小月，竟着实亏虚下来，一月之后，复添了下红之症。

tā suī bù kěn shuō chū lái zhòng rén kàn tā miàn mù huáng shòu biàn zhī shī yú tiáo yǎng

他虽不肯说出来，众人看他面目黄瘦，便知失于调养。

wáng fū rén zhǐ lìng tā hǎo shēng fú yào tiáo yǎng bù lìng tā cāo xīn

王夫人只令他好生服药调养，不令他操心。

tā zì jǐ yě pà chéng le dà zhèng yí xiào yú rén biàn xiǎng tōu kòng tiáo yǎng hèn bù dé yī shí fù jiù rú cháng

他自己也怕成了大症，遗笑于人，便想偷空调养，恨不得一时复旧如常。

shéi zhī yī zhí fú yào tiáo yǎng dào bā jiǔ yuè jiān cái jiàn jiàn de qǐ fù guò lái xià hóng yě jiàn jiàn zhǐ le

谁知一直服药调养到八九月间，才渐渐的起复过来，下红也渐渐止了。

cǐ shì hòu huà

此是后话。

rú jīn qiě shuō mù jīn wáng fū rén jiàn tā rú cǐ

如今且说目今王夫人见他如此，

tàn chūn yǔ li wán zàn nán xiè shì

探春与李纨暂难谢事，

yuán zhōng rén duō

园中人多，

yòu kǒng shī yú zhào guǎn

又恐失于照管，

yīn yòu tè qǐng le bǎo chāi lái

因又特请了宝钗来，

tuō tā gè chù xiǎo xīn lǎo pó zǐ men bù zhōng yòng

托他各处小心：“老婆子们不中用，

dé kōng r chī jiǔ dòu pái

得空儿吃酒斗牌，

bái rì lǐ shuì jiào

白日里睡觉，

yè lǐ dòu pái

夜里斗牌，

wǒ dōu zhī dào de

我都知道的。

fèng yā tou zài wài tóu tā men hái yǒu gè jù pà rú jīn tā men yòu gāi qǔ biàn le

凤丫头在外头，他们还有个惧怕，如今他们又该取便了。

hǎo hái zi nǐ hái shì gè tuǒ dàng rén nǐ xiōng dì zǐ mèi men yòu xiǎo wǒ yòu méi gōng fū nǐ tì wǒ xīn kǔ liǎng tiān zhào kàn zhào kàn

好孩子，你还是个妥当人，你兄弟姊妹们又小，我又没工夫，你替我辛苦两天，照看照看。

fán yǒu xiǎng bú dào de shì nǐ lái gào sù wǒ bié děng lǎo tài tài wèn chū lái wǒ méi huà huí

凡有想不到的事，你来告诉我，别等老太太问出来，我没话回。

nèi xiē rén bù hǎo le nǐ zhǐ guǎn shuō

那些人不好了，你只管说。

tā men bù tīng nǐ lái huí wǒ

他们不听，你来回我。

bié nòng chū dà shì lái cái hǎo

别弄出大事来才好。

bǎo chāi tīng shuō zhǐ de dā yìng le

”宝钗听说只得答应了。

shí jiè mèng chūn dài yù yòu fàn le sou jí

时届孟春，黛玉又犯了嗽疾。

xiāng yún yì yīn shí qì suǒ gǎn yì wò bìng yú héng wú yuàn yì tiān yī yào bù duàn

湘云亦因时气所感，亦卧病于蘅芜苑，一天医药不断。

tàn chūn tóng li wán xiāng zhù jiàn gé èr rén jìn rì tóng shì bù bǐ wǎng nián lái wǎng huí huà rén děng yì bù biàn gù èr rén yì dìng měi rì zǎo chén jiē dào yuán mén kǒu nán biān de sān jiān xiǎo huā tīng shǎng qù huì qí bàn shì chī guò zǎo fàn yú wǔ cuò fāng huí fáng

探春同李纨相住间隔，二人近日同事，不比往年，来往回话人等亦不便，故二人议定：每日早晨皆到园门口南边的三间小花厅上去会齐办事，吃过早饭于午错方回房。

zhè sān jiān tīng yuán xì yù bèi xǐng qīn zhī shí zhòng zhí shì tài jiàn qǐ zuò zhī chù gù xǐng qīn zhī hòu yě yòng bu zháo le měi rì zhǐ yǒu pó zǐ men shàng yè

这三间厅原系预备省亲之时众执事太监起坐之处，故省亲之后也用不着了，每日只有婆子们上夜。

rú jīn tiān yǐ hé nuǎn bù yòng shí fēn xiū shì zhǐ bù guò lüè lüè de pū chén le biàn kě tā èr rén qǐ zuò

如今天已和暖，不用十分修饰，只不过略略的铺陈了，便可他二人起坐。

zhè tīng shàng yě yǒu yī biǎn tí zhe fǔ rén yù dé sì zì jiā xià sú hū jiē zhǐ jiào yì shì tīng r

这厅上也有一匾，题着“辅仁谕德”四字，家下俗呼皆只叫“议事厅”儿。

rú jīn tā èr rén měi rì mǎo zhèng zhì cǐ wǔ zhèng fāng sàn

如今他二人每日卯正至此，午正方散。

fán yī yīng zhí shì xí fù děng lái wǎng huí huà zhě luò yì bù jué

凡一应执事媳妇等来往回话者，络绎不绝。

zhòng rén xiān tīng jiàn li wán dú bàn gè gè xīn zhōng àn xǐ yǐ wéi li wán sù rì yuán shì gè hòu dào duō ēn wú fá de zì rán bǐ fèng jiě ér hǎo táng sè

众人先听见李纨独办，各各心中暗喜，以为李纨素日原是个厚道多恩无罚的，自然比凤姐儿好搪塞。

biàn tiān le yí gè tàn chūn yě dōu xiǎng zhe bù guò shì gè wèi chū guī gé de qīng nián xiǎo jiě qiě sù rì yě zuì píng hé tián dàn yīn cǐ dōu bù zài yì bǐ fèng jiě ér qián gèng xiè dài le xǔ duō

便添了一个探春，也都想着不过是个未出闺阁的青年小姐，且素日也最平和恬淡，因此都不在意，比凤姐儿前更懈怠了许多。

zhǐ sān sì rì hòu jǐ jiàn shì guò shǒu jiàn jué tàn chūn jīng xì chù bù ràng fèng jie zhǐ bù guò shì yán yǔ ān jìng xìng qíng hé shùn ér yǐ

只三四日后，几件事过手，渐觉探春精细处不让凤姐，只不过是言语安静，性情和顺而已。

kě qiǎo lián rì yǒu wáng gōng hòu bó shì xí guān yuán shí jǐ chù jiē xì róng níng fēi qīn jí you huò shì jiāo zhī jiā huò yǒu shēng qiān huò yǒu chù jiàng huò yǒu hūn sàng hóng bái děng shì wáng fū rén hè diào yíng sòng yìng chóu bù xiá qián biān gèng wú rén

可巧连日有王公侯伯世袭官员十几处，皆系荣宁非亲即友或世交之家，或有升迁，或有黜降，或有婚丧红白等事，王夫人贺吊迎送，应酬不暇，前边更无人。

tā èr rén biàn yī rì jiē zài tīng shàng qǐ zuò

他二人便一日皆在厅上起坐。

bǎo chāi biàn yī rì zài shàng fáng jiān chá zhì wáng fū rén huí fāng sàn

宝钗便一日在上房监察，至王夫人回方散。

měi yú yè jiān zhēn xiàn xiá shí lín qǐn zhī xiān zuò le xiǎo jiào dài lǐng yuán zhōng shàng yè rén děng gè chù xún chá yī cì

每于夜间针线暇时，临寝之先，坐了小轿带领园中上夜人等各处巡察一次。

tā sān rén rú cǐ yī lǐ gèng jué bǐ fèng jiě ér dāng chāi shí dào gèng jǐn shèn le xiē

他三人如此一理，更觉比凤姐儿当差时倒更谨慎了些。

yīn ér lǐ wài xià rén dōu àn zhōng bào yuàn shuō gāng gāng de dào le yí gè xún hǎi yè chā yòu tiān le sān gè zhèn shān tài suì yuè xìng lián yè lǐ tōu zhe chī jiǔ wán de gōng fū dōu méi le

因而里外下人都暗中抱怨说：“刚刚的倒了一个‘巡海夜叉’，又添了三个’镇山太岁’，越性连夜里偷着吃酒顽的工夫都没了。

zhè rì wáng fū rén zhèng shì wǎng jǐn xiāng hòu fǔ qù fù xí li wán yǔ tàn chūn zǎo yǐ shū xǐ cì hou chū mén qù hòu huí zhì tīng shàng zuò le

这日王夫人正是往锦乡侯府去赴席，李纨与探春早已梳洗，伺候出门去后，回至厅上坐了。

gāng chī chá shí zhī jiàn wú xīn dēng de xí fù jìn lái huí shuō zhào yí niáng de xiōng dì zhào guó jī zuó rì sǐ le

刚吃茶时，只见吴新登的媳妇进来回说：“赵姨娘的兄弟赵国基昨日死了。

zuó rì huí guò tài tài tài tài shuō zhī dào le jiào huí gū niáng nǎi nai lái

昨日回过太太，太太说知道了，叫回姑娘奶奶来。

shuō bì biàn chuí shǒu páng shì zài bù yán yǔ

”说毕，便垂手旁侍，再不言语。

bǐ shí lái huí huà zhě bù shǎo dōu dǎ tīng tā èr rén bàn shì rú hé ruò bàn de tuǒ dàng dà jiā zé ān gè wèi jù zhī xīn ruò shǎo yǒu xián xì bù dàng zhī chù bù dàn bù wèi fú chū èr mén hái yào biān chū xǔ duō xiào huà lái qǔ xiào

彼时来回话者不少，都打听他二人办事如何：若办得妥当，大家则安个畏惧之心，若少有嫌隙不当之处，不但不畏伏，出二门还要编出许多笑话来取笑。

wú xīn dēng de xí fù xīn zhōng yǐ yǒu zhǔ yì ruò shì fèng jie qián tā biàn zǎo yǐ xiàn qín shuō chū xǔ duō zhǔ yì yòu chá chū xǔ duō jiù lì lái rèn fèng jiě ér jiǎn zé shī xíng

吴新登的媳妇心中已有主意，若是凤姐前，他便早已献勤说出许多主意，又查出许多旧例来任凤姐儿拣择施行。

rú jīn tā miǎo shì li wán lǎo shí tàn chūn shì qīng nián de gū niáng suǒ yǐ zhǐ shuō chū zhè yī jù huà lái shì tā èr rén yǒu hé zhǔ jiàn

如今他藐视李纨老实，探春是青年的姑娘，所以只说出这一句话来，试他二人有何主见。

tàn chūn biàn wèn li wán

探春便问李纨。

li wán xiǎng le yī xiǎng biàn dào qián ér xí rén de mā sǐ le tīng jiàn shuō shǎng yín sì shí liǎng

李纨想了一想，便道：“前儿袭人的妈死了，听见说赏银四十两。

zhè yě shǎng tā sì shí liǎng bà le

这也赏他四十两罢了。

wú xīn dēng jiā de tīng le máng dā yìng le shì jiē le duì pái jiù zǒu

”吴新登家的听了，忙答应了是，接了对牌就走。

tàn chūn dào nǐ qiě huí lái

探春道：“你且回来。

wú xīn dēng jiā de zhǐ de huí lái

”吴新登家的只得回来。

tàn chūn dào nǐ qiě bié zhī yín zi

探春道：“你且别支银子。

wǒ qiě wèn nǐ nà jǐ nián lǎo tài tài wū lǐ de jǐ wèi lǎo yí nǎi nai yě yǒu jiā lǐ de yě yǒu wài tou de zhè liǎng gè fēn bié

我且问你：那几年老太太屋里的几位老姨奶奶，也有家里的也有外头的这两个分别。

jiā lǐ de ruò sǐ le rén shì shǎng duō shǎo wài tou de sǐ le rén shì shǎng duō shǎo nǐ qiě shuō liǎng gè wǒ men tīng tīng

家里的若死了人是赏多少，外头的死了人是赏多少，你且说两个我们听听。

yī wèn wú xīn dēng jiā de biàn dōu wàng le máng péi xiào huí shuō zhè yě bú shì shén me dà shì shǎng duō shǎo shuí hái gǎn zhēng bù chéng

”一问，吴新登家的便都忘了，忙陪笑回说：“这也不是什么大事，赏多少，谁还敢争不成？

tàn chūn xiào dào zhè huà hú nào

”探春笑道：“这话胡闹。

yī wǒ shuō shǎng yī bǎi dǎo hǎo

依我说，赏一百倒好。

ruò bù àn lì bié shuō nǐ men xiào huà míng ér yě nán jiàn nǐ èr nǎi nǎi

若不按例，别说你们笑话，明儿也难见你二奶奶。

wú xīn dēng jiā de xiào dào jì zhè mǒ shuō wǒ chá jiù zhàng qù cǐ shí què jì bù dé

”吴新登家的笑道：“既这么说，我查旧帐去，此时却记不得。

tàn chūn xiào dào nǐ bàn shì bàn lǎo le de hái jì bù dé dào lái nán wǒ men

”探春笑道：“你办事办老了的，还记不得，倒来难我们。

nǐ sù rì huí nǐ èr nǎi nǎi yě xiàn chá qù

你素日回你二奶奶也现查去？

ruò yǒu zhè dào lǐ fèng jiě jie hái bù suàn lì hài yě jiù shì suàn kuān hòu le

若有这道理，凤姐姐还不算利害，也就是算宽厚了！

hái bù kuài zhǎo le lái wǒ qiáo

还不快找了来我瞧。

zài chí yī rì bù shuō nǐ men cū xīn fǎn xiàng wǒ men méi zhǔ yì le

再迟一日，不说你们粗心，反像我们没主意了。

wú xīn dēng jiā de mǎn miàn tòng hóng máng zhuǎn shēn chū lái

”吴新登家的满面通红，忙转身出来。

zhòng xí fù men dōu shēn shé tou

众媳妇们都伸舌头。

zhè lǐ yòu huí bié de shì

这里又回别的事。

yī shí wú jiā de qǔ le jiù zhàng lái

一时，吴家的取了旧帐来。

tàn chūn kàn shí liǎng gè jiā lǐ de shǎng guò jiē èr shí liǎng liǎng gè wài tou de jiē shǎng guò sì shí liǎng

探春看时，两个家里的赏过皆二十两，两个外头的皆赏过四十两。

wài hái yǒu liǎng gè wài tou de yí gè shǎng guò yī bǎi liǎng yí gè shǎng guò liù shí liǎng

外还有两个外头的，一个赏过一百两，一个赏过六十两。

zhè liǎng bǐ dǐ xià jiē yǒu yuán gù yí gè shì gé shěng qiān fù mǔ zhī jiù wài shǎng liù shí liǎng yí gè shì xiàn mǎi zàng de wài shǎng èr shí liǎng

这两笔底下皆有原故：一个是隔省迁父母之柩，外赏六十两，一个是现买葬地，外赏二十两。

tàn chūn biàn dì yǔ li wán kàn le

探春便递与李纨看了。

tàn chūn biàn shuō gěi tā èr shí liǎng yín zi

探春便说：“给他二十两银子。

bǎ zhè zhàng liú xià wǒ men xì kàn kàn

把这帐留下，我们细看看。

wú xīn dēng jiā de qù le

”吴新登家的去了。

hū jiàn zhào yí niáng jìn lái li wán tàn chūn máng ràng zuò

忽见赵姨娘进来，李纨探春忙让坐。

zhào yí niáng kāi kǒu biàn shuō dào zhè wū lǐ de rén dōu cǎi xià wǒ de tóu qù hái bà le

赵姨娘开口便说道：“这屋里的人都踩下我的头去还罢了。

gū niáng nǐ yě xiǎng yī xiǎng gāi tì wǒ chū qì cái shì

姑娘你也想一想，该替我出气才是。

yī miàn shuō yī miàn yǎn lèi bí tì kū qǐ lái

”一面说，一面眼泪鼻涕哭起来。

tàn chūn máng dào yí niáng zhè huà shuō shuí wǒ jìng bù jiě

探春忙道：“姨娘这话说谁，我竟不解。

shuí cǎi yí niáng de tóu

谁踩姨娘的头？

shuō chū lái wǒ tì yí niáng chū qì

说出来我替姨娘出气。

zhào yí niáng dào gū niáng xiàn cǎi wǒ wǒ gào sù shuí

”赵姨娘道：“姑娘现踩我，我告诉谁！

tàn chūn tīng shuō máng zhàn qǐ lái shuō dào wǒ bìng bù gǎn

”探春听说，忙站起来，说道：“我并不敢。

li wán yě zhàn qǐ lái quàn

”李纨也站起来劝。

zhào yí niáng dào nǐ men qǐng zuò xia tīng wǒ shuō

赵姨娘道：“你们请坐下，听我说。

wǒ zhè wū lǐ áo yóu shì de áo le zhè me dà nián jì yòu yǒu nǐ hé nǐ xiōng dì zhè huì zǐ lián xí rén dōu bù rú le wǒ hái yǒu shén me liǎn

我这屋里熬油似的熬了这么大年纪，又有你和你兄弟，这会子连袭人都不如了，我还有什么脸？

lián nǐ yě méi liǎn miàn bié shuō wǒ le

连你也没脸面，别说我了！

tàn chūn xiào dào yuán lái wèi zhè gè

”探春笑道：“原来为这个。

wǒ shuō wǒ bìng bù gǎn fàn fǎ wéi lǐ

我说我并不敢犯法违理。

yī miàn biàn zuò le ná zhàng fān yǔ zhào yí niáng kàn yòu niàn yǔ tā tīng yòu shuō dào zhè shì zǔ zōng shǒu lǐ jiù guī ju rén rén dōu yī zhe piān wǒ gǎi liǎo bù chéng

”一面便坐了，拿帐翻与赵姨娘看，又念与他听，又说道：“这是祖宗手里旧规矩，人人都依着，偏我改了不成？

yě bù dàn xí rén jiāng lái huán r shōu le wài tou de zì rán yě shì tóng xí rén yí yàng

也不但袭人，将来环儿收了外头的，自然也是同袭人一样。

zhè yuán bú shì shén me zhēng dà zhēng xiǎo de shì jiǎng bú dào yǒu liǎn méi liǎn de huà shàng

这原不是什么争大争小的事，讲不到有脸没脸的话上。

tā shì tài tài de nú cái wǒ shì àn zhe jiù guī ju bàn

他是太太的奴才，我是按着旧规矩办。

shuō bàn de hǎo lǐng zǔ zōng de ēn diǎn tài tài de ēn diǎn ruò shuō bàn de bù jūn nà shi tā hú tú bù zhī fú yě zhǐ hǎo píng tā bào yuàn qù

说办的好，领祖宗的恩典，太太的恩典，若说办的不均，那是他糊涂不知福，也只好凭他抱怨去。

tài tài lián fáng zi shǎng le rén wǒ yǒu shén me yǒu liǎn zhī chù yī wén bù shǎng wǒ yě méi shén me méi liǎn zhī chù

太太连房子赏了人，我有什么有脸之处，一文不赏，我也没什么没脸之处。

yī wǒ shuō tài tài bù zài jiā yí niáng ān jìng xiē yǎng shén bà le hé kǔ zhǐ yào cāo xīn

依我说，太太不在家，姨娘安静些养神罢了，何苦只要操心。

tài tài mǎn xīn téng wǒ yīn yí niáng měi měi shēng shì jǐ cì hán xīn

太太满心疼我，因姨娘每每生事，几次寒心。

wǒ dàn fán shì gè nán rén kě yǐ chū de qù wǒ bì zǎo zǒu le lì yī fān shì yè nà shí zì yǒu wǒ yī fān dào lǐ

我但凡是个男人，可以出得去，我必早走了，立一番事业，那时自有我一番道理。

piān wǒ shì nǚ hái ér jiā yī jù duō huà yě méi yǒu wǒ luàn shuō de

偏我是女孩儿家，一句多话也没有我乱说的。

tài tài mǎn xīn lǐ dōu zhī dào

太太满心里都知道。

rú jīn yīn kàn zhòng wǒ cái jiào wǒ zhào guǎn jiā wù hái méi yǒu zuò yī jiàn hǎo shì yí niáng dào xiān lái zuó jiàn wǒ

如今因看重我，才叫我照管家务，还没有做一件好事，姨娘倒先来作践我。

tǎng huò tài tài zhī dào le pà wǒ wéi nán bù jiào wǒ guǎn nà cái zhèng jīng méi liǎn lián yí niáng yě zhēn méi liǎn

倘或太太知道了，怕我为难不叫我管，那才正经没脸，连姨娘也真没脸！

yī miàn shuō yī miàn bù jīn gǔn xià lèi lái

”一面说，一面不禁滚下泪来。

zhào yí niáng méi le bié huà dá duì biàn shuō dào tài tài téng nǐ nǐ yuè fā lā chě lā chě wǒ men

赵姨娘没了别话答对，便说道：“太太疼你，你越发拉扯拉扯我们。

nǐ zhǐ gù tǎo tài tài de téng jiù bǎ wǒ men wàng le

你只顾讨太太的疼，就把我们忘了。

tàn chūn dào wǒ zěn me wàng le

”探春道：“我怎么忘了？

jiào wǒ zěn me lā chě

叫我怎么拉扯？

zhè yě wèn nǐ men gè rén nà yí gè zhǔ zi bù téng chū lì de yòng de rén

这也问你们各人，那一个主子不疼出力得用的人？

nà yí gè hǎo rén yòng rén lā chě de

那一个好人用人拉扯的？

li wán zài páng zhǐ guǎn quàn shuō yí niáng bié shēng qì

”李纨在旁只管劝说：“姨娘别生气。

yě yuàn bù dé gū niáng tā mǎn xīn lǐ yào lā chě kǒu lǐ zěn me shuō de chū lái

也怨不得姑娘，他满心里要拉扯，口里怎么说的出来。

tàn chūn máng dào zhè dà sǎo zi yě hú tú le

”探春忙道：“这大嫂子也糊涂了。

wǒ lā chě shuí

我拉扯谁？

shuí jiā gū niáng men lā chě nú cái le

谁家姑娘们拉扯奴才了？

tā men de hǎo dǎi nǐ men gāi zhī dào yǔ wǒ shén me xiāng gān

他们的好歹，你们该知道，与我什么相干。

zhào yí niáng qì de wèn dào shuí jiào nǐ lā chě bié rén qù le

”赵姨娘气的问道：“谁叫你拉扯别人去了？

nǐ bù dàng jiā wǒ yě bù lái wèn nǐ

你不当家我也不来问你。

nǐ rú jīn xiàn shuō yī shì yī shuō èr shì èr

你如今现说一是一，说二是二。

rú jīn nǐ jiù jiù sǐ le nǐ duō gěi le èr sān shí liǎng yín zi nán dào tài tài jiù bù yī nǐ

如今你舅舅死了，你多给了二三十两银子，难道太太就不依你？

fēn míng tài tài shì hǎo tài tài dōu shì nǐ men jiān suān kè bó kě xī tài tài yǒu ēn wú chǔ shǐ

分明太太是好太太，都是你们尖酸刻薄，可惜太太有恩无处使。

gū niáng fàng xīn zhè yě shǐ bù zháo nǐ de yín zi

姑娘放心，这也使不着你的银子。

míng ér děng chū le gé wǒ hái xiǎng nǐ é wài zhào kàn zhào jiā ne

明儿等出了阁，我还想你额外照看赵家呢。

rú jīn méi yǒu zhǎng yǔ máo jiù wàng le gēn běn zhǐ jiǎn gāo zhī ér fēi qù le

如今没有长羽毛，就忘了根本，只拣高枝儿飞去了！

tàn chūn méi tīng wán yǐ qì de liǎn bái qì yē chōu chōu yè yè de yī miàn kū yī miàn wèn dào shuí shì wǒ jiù jiù

”探春没听完，已气的脸白气噎，抽抽咽咽的一面哭，一面问道：“谁是我舅舅？

wǒ jiù jiù nián xià cái shēng le jiǔ shěng jiǎn diǎn nà lǐ yòu pǎo chū yí gè jiù jiù lái

我舅舅年下才升了九省检点，那里又跑出一个舅舅来？

wǒ dào sù xí àn lǐ zūn jìng yuè fā jìng chū zhèi xiē qīn qī lái le

我倒素习按理尊敬，越发敬出这些亲戚来了。

jì zhè mǒ shuō huán r chū qù wèi shén me zhào guó jī yòu zhàn qǐ lái yòu gēn tā shàng xué

既这么说，环儿出去为什么赵国基又站起来，又跟他上学？

wèi shén me bù ná chū jiù jiù de kuǎn lái

为什么不拿出舅舅的款来？

hé kǔ lái shuí bù zhī dào wǒ shì yí niáng yǎng de bì yào guò liǎng sān gè yuè xún chū yóu tou lái chè dǐ lái fān téng yī zhèn shēng pà rén bù zhī dào gù yì de biǎo bái biǎo bái

何苦来，谁不知道我是姨娘养的，必要过两三个月寻出由头来，彻底来翻腾一阵，生怕人不知道，故意的表白表白。

yě bù zhī shuí gěi shuí méi liǎn

也不知谁给谁没脸？

xìng kuī wǒ hái míng bái dàn fán hú tú bù zhī lǐ de zǎo jí le

幸亏我还明白，但凡糊涂不知理的，早急了。

li wán jí de zhǐ guǎn quàn zhào yí niáng zhǐ guǎn hái láo dāo

”李纨急的只管劝，赵姨娘只管还唠叨。

hū tīng yǒu rén shuō èr nǎi nǎi dǎ fā píng gū niáng shuō huà lái le

忽听有人说：“二奶奶打发平姑娘说话来了。

zhào yí niáng tīng shuō fāng bǎ kǒu zhǐ zhù

”赵姨娘听说，方把口止住。

zhī jiàn píng r jìn lái zhào yí niáng máng péi xiào ràng zuò yòu máng wèn nǐ nǎi nai hǎo xiē

只见平儿进来，赵姨娘忙陪笑让坐，又忙问：“你奶奶好些？

wǒ zhèng yào qiáo qù jiù zhī méi dé kōng r

我正要瞧去，就只没得空儿。

li wán jiàn píng r jìn lái yīn wèn tā lái zuò shí mǒ

”李纨见平儿进来，因问他来做什么。

píng r xiào dào nǎi nai shuō zhào yí nǎi nai de xiōng dì méi le kǒng pà nǎi nai hé gū niang bù zhī yǒu jiù lì ruò zhào cháng lì zhǐ de èr shí liǎng

平儿笑道：“奶奶说，赵姨奶奶的兄弟没了，恐怕奶奶和姑娘不知有旧例，若照常例，只得二十两。

rú jīn qǐng gū niáng cái duó zhe zài tiān xiē yě shǐ de

如今请姑娘裁夺着，再添些也使得。

tàn chūn zǎo yǐ shì qù lèi hén máng shuō dào yòu hǎo hǎo de tiān shén me shuí yòu shì èr shí sì gè yuè yǎng xià lái de

”探春早已拭去泪痕，忙说道：“又好好的添什么，谁又是二十四个月养下来的？

bù rán yě shì nà chū bīng fàng mǎ bèi zhe zhǔ zi táo chū mìng lái guò de rén bù chéng

不然也是那出兵放马背着主子逃出命来过的人不成？

nǐ zhǔ zi zhēn gè dào qiǎo jiào wǒ kāi le lì tā zuò hǎo rén ná zhe tài tài bù xīn téng de qián lè de zuò rén qíng

你主子真个倒巧，叫我开了例，他做好人，拿着太太不心疼的钱，乐的做人情。

nǐ gào sù tā wǒ bù gǎn tiān jiǎn hùn chū zhǔ yi

你告诉他，我不敢添减，混出主意。

tā tiān tā shī ēn děng tā hǎo le chū lái ài zěn me tiān le qù

他添他施恩，等他好了出来，爱怎么添了去。

píng r yī lái shí yǐ míng bái le duì bàn jīn tīng zhè yī fān huà yuè fā huì yì jiàn tàn chūn yǒu nù sè biàn bù gǎn yǐ wǎng rì xǐ lè zhī shí xiāng dài zhǐ yī biān chuí shǒu mò shì

”平儿一来时已明白了对半，今听这一番话，越发会意，见探春有怒色，便不敢以往日喜乐之时相待，只一边垂手默侍。

shí zhí bǎo chāi yě cóng shàng fáng zhōng lái tàn chūn děng máng qǐ shēn ràng zuò

时值宝钗也从上房中来，探春等忙起身让坐。

wèi jí kāi yán yòu yǒu yí gè xí fù jìn lái huí shì

未及开言，又有一个媳妇进来回事。

yīn tàn chūn cái kū le biàn yǒu sān sì gè xiǎo yā huán pěng le mù pén jīn pà bǎ jìng děng wù lái

因探春才哭了，便有三四个小丫鬟捧了沐盆、巾帕、靶镜等物来。

cǐ shí tàn chūn yīn pán xī zuò zài ǎi bǎn tà shàng nà pěng pén de yā huán zǒu zhì gēn qián biàn shuāng xī guì xià gāo pěng mù pén nà liǎng gè xiǎo yā huán yě dōu zài páng qū xī pěng zhe jīn pà bìng bǎ jìng zhī fěn zhī shì

此时探春因盘膝坐在矮板榻上，那捧盆的丫鬟走至跟前，便双膝跪下，高捧沐盆，那两个小丫鬟，也都在旁屈膝捧着巾帕并靶镜脂粉之饰。

píng r jiàn dài shū bù zài zhè lǐ biàn máng shàng lái yǔ tàn chūn wǎn xiù xiè zhuó yòu jiē guò yī tiáo dà shǒu jīn lái jiāng tàn chūn miàn qián yī jīn yǎn le

平儿见待书不在这里，便忙上来与探春挽袖卸镯，又接过一条大手巾来，将探春面前衣襟掩了。

tàn chūn fāng shēn shǒu xiàng miàn pén zhōng guàn mù

探春方伸手向面盆中盥沐。

nà xí fù biàn huí dào huí nǎi nai gū niáng jiā xué lǐ zhī huán ye hé lán gē ér de yī nián gōng fèi

那媳妇便回道：“回奶奶姑娘，家学里支环爷和兰哥儿的一年公费。

píng r xiān dào nǐ máng shén me

”平儿先道：“你忙什么！

nǐ zhēng zhuó yǎn kàn jiàn gū niáng xǐ liǎn nǐ bù chū qù cì hou zhe xiān shuō huà lái

你睁着眼看见姑娘洗脸，你不出去伺候着，先说话来。

èr nǎi nǎi gēn qián nǐ yě zhè me méi yǎn sè lái zhe

二奶奶跟前你也这么没眼色来着？

gū niáng suī rán ēn kuān wǒ qù huí le èr nǎi nǎi zhǐ shuō nǐ men yǎn lǐ dōu méi gū niáng nǐ men dōu chī le kuī kě bié yuàn wǒ

姑娘虽然恩宽，我去回了二奶奶，只说你们眼里都没姑娘，你们都吃了亏，可别怨我。

hu de nà gè xí fù máng péi xiào dào wǒ cū xīn le

”唬的那个媳妇忙陪笑道：“我粗心了。

yī miàn shuō yī miàn máng tuì chū qù

”一面说，一面忙退出去。

tàn chūn yī miàn yún liǎn yī miàn xiàng píng r lěng xiào dào nǐ chí le yī bù hái yǒu kě xiào de lián wú jiě jie zhè mǒ gè bàn lǎo liǎo shì de yě bù chá qīng chu le jiù lái hùn wǒ men

探春一面匀脸，一面向平儿冷笑道：“你迟了一步，还有可笑的：连吴姐姐这么个办老了事的，也不查清楚了，就来混我们。

xìng kuī wǒ men wèn tā tā jìng yǒu liǎn shuō wàng le

幸亏我们问他，他竟有脸说忘了。

wǒ shuō tā huí nǐ zhǔ zi shì yě wàng le zài zhǎo qù

我说他回你主子事也忘了再找去？

wǒ liào zhe nǐ nà zhǔ zi wèi bì yǒu nài xìng r děng tā qù zhǎo

我料着你那主子未必有耐性儿等他去找。

píng r máng xiào dào tā yǒu zhè yī cì guǎn bāo tuǐ shàng de jīn zǎo zhé le liǎng gēn

”平儿忙笑道：“他有这一次，管包腿上的筋早折了两根。

gū niáng bié xìn tā men

姑娘别信他们。

nà shi tā men chǒu zhe dà nǎi nai shì gè pú sà gū niáng yòu shì gè miǎn tiǎn xiǎo jiě gù rán shì tuō lǎn lái hùn

那是他们瞅着大奶奶是个菩萨，姑娘又是个腼腆小姐，固然是托懒来混。

shuō zhe yòu xiàng mén wài shuō dào nǐ men zhǐ guǎn sā yě děng nǎi nai dà ān le zán men zài shuō

”说着，又向门外说道：“你们只管撒野，等奶奶大安了，咱们再说。

mén wài de zhòng xí fù dōu xiào dào gū niáng nǐ shì gè zuì míng bái de rén sú yǔ shuō yī rén zuò zuì yī rén dāng wǒ men bìng bù gǎn qī bì xiǎo jiě

”门外的众媳妇都笑道：“姑娘，你是个最明白的人，俗语说，‘一人作罪一人当’，我们并不敢欺蔽小姐。

rú jīn xiǎo jiě shì jiāo kè ruò rèn zhēn rě nǎo le sǐ wú zàng shēn zhī dì

如今小姐是娇客，若认真惹恼了，死无葬身之地。

píng r lěng xiào dào nǐ men míng bái jiù hǎo le

”平儿冷笑道：“你们明白就好了。

yòu péi xiào xiàng tàn chūn dào gū niáng zhī dào èr nǎi nǎi běn lái shì duō nà lǐ zhào kàn de zhè xiē bǎo bú zhù bù hū lüè

”又陪笑向探春道：“姑娘知道二奶奶本来事多，那里照看的这些，保不住不忽略。

sú yǔ shuō páng guān zhě qīng zhè jǐ nián gū niáng lěng yǎn kàn zhe huò yǒu gāi tiān gāi jiǎn de qù chù èr nǎi nǎi méi xíng dào gū niáng jìng yī tiān jiǎn tóu yī jiàn yú tài tài de shì yǒu yì dì èr jiàn yě bù wǎng gū niáng dài wǒ men nǎi nai de qíng yì le

俗语说，‘旁观者清’，这几年姑娘冷眼看着，或有该添该减的去处二奶奶没行到，姑娘竟一添减，头一件于太太的事有益，第二件也不枉姑娘待我们奶奶的情义了。

huà wèi shuō wán bǎo chāi li wán jiē xiào dào hǎo yā tou zhēn yuàn bù dé fèng yā tou piān téng tā

”话未说完，宝钗李纨皆笑道：“好丫头，真怨不得凤丫头偏疼他！

běn lái wú kě tiān jiǎn de shì rú jīn tīng nǐ yī shuō dào yào zhǎo chū liǎng jiàn lái zhēn zhuó zhēn zhuó bù gū fù nǐ zhè huà

本来无可添减的事，如今听你一说，倒要找出两件来斟酌斟酌，不辜负你这话。

tàn chūn xiào dào wǒ yī dǔ zi qì méi rén shà xìng zi zhèng yào ná tā nǎi nai chū qì qù piān tā pèng le lái shuō le zhèi xiē huà jiào wǒ yě méi le zhǔ yì le

”探春笑道：“我一肚子气，没人煞性子，正要拿他奶奶出气去，偏他碰了来，说了这些话，叫我也没了主意了。

yī miàn shuō yī miàn jiào jìn fāng cái nà xí fù lái wèn huán ye hé lán gē ér jiā xué lǐ zhè yī nián de yín zi shì zuò nà yī xiàng yòng de

”一面说，一面叫进方才那媳妇来问：“环爷和兰哥儿家学里这一年的银子，是做那一项用的？

nà xí fù biàn huí shuō yī nián xué lǐ chī diǎn xīn huò zhě mǎi zhǐ bǐ měi wèi yǒu bā liǎng yín zi de shǐ yòng

”那媳妇便回说：“一年学里吃点心或者买纸笔，每位有八两银子的使用。

tàn chūn dào fán yé men de shǐ yòng dōu shì gè wū lǐng le yuè qián de

”探春道：“凡爷们的使用，都是各屋领了月钱的。

huán gē de shì yí niáng lǐng èr liǎng bǎo yù de shì lǎo tài tài wū lǐ xí rén lǐng èr liǎng lán gē ér de shì dà nǎi nai wū lǐ lǐng

环哥的是姨娘领二两，宝玉的是老太太屋里袭人领二两，兰哥儿的是大奶奶屋里领。

zěn me xué lǐ měi rén yòu duō zhè bā liǎng

怎么学里每人又多这八两？

yuán lái shàng xué qù de shì wèi zhè bā liǎng yín zi

原来上学去的是为这八两银子！

cóng jīn r qǐ bǎ zhè yī xiàng juān le

从今儿起，把这一项蠲了。

píng r huí qù gào sù nǐ nǎi nai wǒ de huà bǎ zhè yī tiáo wù bì miǎn le

平儿，回去告诉你奶奶，我的话，把这一条务必免了。

píng r xiào dào zǎo jiù gāi miǎn

”平儿笑道：“早就该免。

jiù nián nǎi nai yuán shuō yào miǎn de yīn nián xià máng jiù wàng le

旧年奶奶原说要免的，因年下忙，就忘了。

nà gè xí fù zhǐ de dā yìng zhe qù le

”那个媳妇只得答应着去了。

jiù yǒu dà guān yuán zhōng xí fù pěng le fàn hé lái

就有大观园中媳妇捧了饭盒来。

dài shū sù yún zǎo yǐ tái guò yī zhāng xiǎo fàn zhuō lái píng r yě máng zhe shàng cài

待书素云早已抬过一张小饭桌来，平儿也忙着上菜。

tàn chūn xiào dào nǐ shuō wán le huà gàn nǐ de qù ba zài zhè lǐ máng shén me

探春笑道：“你说完了话干你的去罢，在这里忙什么。

píng r xiào dào wǒ yuán méi shì de

”平儿笑道：“我原没事的。

èr nǎi nǎi dǎ fā le wǒ lái yī zé shuō huà èr zé kǒng zhè lǐ rén bù fāng biàn yuán shì jiào wǒ bāng zhe mèi mei men fú shì nǎi nai gū niáng de

二奶奶打发了我来，一则说话，二则恐这里人不方便，原是叫我帮着妹妹们伏侍奶奶姑娘的。

tàn chūn yīn wèn bǎo gū niáng de fàn zěn me bù duān lái yī chù chī

”探春因问：“宝姑娘的饭怎么不端来一处吃？

yā huán men tīng shuō máng chū zhì yán wài mìng xí fù qù shuō bǎo gū niáng rú jīn zài tīng shàng yī chù chī jiào tā men bǎ fàn sòng le zhè lǐ lái

”丫鬟们听说，忙出至檐外命媳妇去说：“宝姑娘如今在厅上一处吃，叫他们把饭送了这里来。

tàn chūn tīng shuō biàn gāo shēng shuō dào nǐ bié hùn zhī shǐ rén

”探春听说，便高声说道：“你别混支使人！

nà dōu shì bàn dà shì de guǎn jiā niáng zǐ men nǐ men zhī shǐ tā yào fàn yào chá de lián gè gāo dī dōu bù zhī dào

那都是办大事的管家娘子们，你们支使他要饭要茶的，连个高低都不知道！

píng r zhè lǐ zhàn zhe nǐ jiào jiào qù

平儿这里站着，你叫叫去。

píng r máng dā yìng le yī shēng chū lái

平儿忙答应了一声出来。

nèi xiē xí fù men dōu máng qiāo qiāo de lā zhù xiào dào nà lǐ yòng gū niáng qù jiào wǒ men yǐ yǒu rén jiào qù le

那些媳妇们都忙悄悄的拉住笑道：“那里用姑娘去叫，我们已有人叫去了。

yī miàn shuō yī miàn yòng shǒu pà tàn shí jī shàng shuō gū niáng zhàn le bàn tiān fá le zhè tài yáng yǐng lǐ qiě xiē xiē

”一面说，一面用手帕撢石矶上说：“姑娘站了半天乏了，这太阳影里且歇歇。

píng r biàn zuò xià

”平儿便坐下。

yòu yǒu chá fáng lǐ de liǎng gè pó zǐ ná le gè zuò rù pù xià shuō shí tou lěng zhè shì jí gān jìng de gū niáng jiāng jiù zuò yī zuò r ba

又有茶房里的两个婆子拿了个坐褥铺下，说：“石头冷，这是极干净的，姑娘将就坐一坐儿罢。

píng r máng péi xiào dào duō xiè

”平儿忙陪笑道：“多谢。

yí gè yòu pěng le yī wǎn jīng zhì xīn chá chū lái yě qiāo qiāo xiào shuō zhè bu shì wǒ men de cháng yòng chá yuán shì cì hou gū niáng men de gū niáng qiě rùn yī rùn ba

”一个又捧了一碗精致新茶出来，也悄悄笑说：“这不是我们的常用茶，原是伺候姑娘们的，姑娘且润一润罢。

píng r máng qiàn shēn jiē le yīn zhǐ zhòng xí fù qiāo qiāo shuō dào nǐ men tài nào de bù xiàng le

”平儿忙欠身接了，因指众媳妇悄悄说道：“你们太闹的不像了。

tā shì gè gū niáng jiā bù kěn fā wēi dòng nù zhè shì tā zūn zhòng nǐ men jiù miǎo shì qī fù tā

他是个姑娘家，不肯发威动怒，这是他尊重，你们就藐视欺负他。

guǒ rán zhāo tā dòng le dà qì bù guò shuō tā gè cū cāo jiù wán le nǐ men jiù xiàn chī bù liǎo de kuī

果然招他动了大气，不过说他个粗糙就完了，你们就现吃不了的亏。

tā sā gè jiāo ér tài tài yě de ràng tā yī èr fēn èr nǎi nǎi yě bù gǎn zěn yàng

他撒个娇儿，太太也得让他一二分，二奶奶也不敢怎样。

nǐ men jiù zhè me dà dǎn zi xiǎo kàn tā kě shì jī dàn wǎng shí tou shàng pèng

你们就这么大胆子小看他，可是鸡蛋往石头上碰。

zhòng rén dōu máng dào wǒ men hé cháng gǎn dà dǎn le dōu shì zhào yí nǎi nai nào de

”众人都忙道：“我们何尝敢大胆了，都是赵姨奶奶闹的。

píng r yě qiāo qiāo de shuō bà le hǎo nǎi nai men

”平儿也悄悄的说：“罢了，好奶奶们。

qiáng dǎo zhòng rén tuī nà zhào yí nǎi nai yuán yǒu xiē dào sān bù zhe liǎng yǒu le shì dōu jiù lài tā

‘墙倒众人推’，那赵姨奶奶原有些倒三不着两，有了事都就赖他。

nǐ men sù rì nà yǎn lǐ méi rén xīn shù lì hài wǒ zhè jǐ nián nán dào hái bù zhī dào

你们素日那眼里没人，心术利害，我这几年难道还不知道？

èr nǎi nǎi ruò shì liào chà yì diǎn er de zǎo bèi nǐ men zhèi xiē nǎi nai zhì dào le

二奶奶若是料差一点儿的，早被你们这些奶奶治倒了。

ráo zhè me zhāo dé yī diǎn kòng ér hái yào nán tā yī nán hǎo jǐ cì mò luò le nǐ men de kǒu shēng

饶这么着，得一点空儿，还要难他一难，好几次没落了你们的口声。

zhòng rén dōu dào tā lì hài nǐ men dōu pà tā wéi wǒ zhī dào tā xīn lǐ yě jiù bù suàn bù pà nǐ men ne

众人都道他利害，你们都怕他，惟我知道他心里也就不算不怕你们呢。

qián ér wǒ men hái yì lùn dào zhè lǐ zài bù néng yī tóu shùn wěi bì yǒu liǎng chǎng qì shēng

前儿我们还议论到这里，再不能依头顺尾，必有两场气生。

nà sān gū niang suī shì gè gū niáng nǐ men dōu héng kàn le tā

那三姑娘虽是个姑娘，你们都横看了他。

èr nǎi nǎi zhèi xiē dà gū zǐ xiǎo gū zǐ lǐ tou yě jiù zhǐ dān wèi tā wǔ fēn

二奶奶这些大姑子小姑子里头，也就只单畏他五分。

nǐ men zhè huì zǐ dào bù bǎ tā fàng zài yǎn lǐ le

你们这会子倒不把他放在眼里了。

zhèng shuō zhe zhī jiàn qiū wén zǒu lái

正说着，只见秋纹走来。

zhòng xí fù máng gǎn zhe wèn hǎo yòu shuō gū niáng yě qiě xiē yī xiē lǐ tou bǎi fàn ne

众媳妇忙赶着问好，又说：“姑娘也且歇一歇，里头摆饭呢。

děng sā xià fàn zhuō zi zài huí huà qù

等撒下饭桌子，再回话去。

qiū wén xiào dào wǒ bǐ bù dé nǐ men wǒ nà lǐ děng de

”秋纹笑道：“我比不得你们，我那里等得。

shuō zhe biàn zhí yào shàng tīng qù

”说着便直要上厅去。

píng r máng jiào kuài huí lái

平儿忙叫：“快回来。

qiū wén huí tóu jiàn le píng r xiào dào nǐ yòu zài zhè lǐ chōng shén me wài wéi de fáng hù

”秋纹回头见了平儿，笑道：“你又在这里充什么外围的防护？

yī miàn huí shēn biàn zuò zài píng r rù shàng

”一面回身便坐在平儿褥上。

píng r qiāo wèn huí shén me

平儿悄问：“回什么？

qiū wén dào wèn yī wèn bǎo yù de yuè yín wǒ men de yuè qián duō zǎo wǎn cái lǐng

”秋纹道：“问一问宝玉的月银我们的月钱多早晚才领。

píng r dào zhè shén me dà shì

”平儿道：“这什么大事。

nǐ kuài huí qù gào sù xí rén shuō wǒ de huà píng yǒu shén me shì jīn ér dōu bié huí

你快回去告诉袭人，说我的话，凭有什么事今儿都别回。

ruò huí yī jiàn guǎn bó yī jiàn huí yī bǎi jiàn guǎn bó yī bǎi jiàn

若回一件，管驳一件，回一百件，管驳一百件。

qiū wén tīng le máng wèn zhè shì wèi shén me le

”秋纹听了，忙问：“这是为什么了？

píng r yǔ zhòng xí fù děng dōu máng gào sù tā yuán gù yòu shuō zhèng yào zhǎo jǐ jiàn lì hài shì yǔ yǒu tǐ miàn dī rén kāi lì zuò fǎ zi zhèn yā yǔ zhòng rén zuò bǎng yàng ne

”平儿与众媳妇等都忙告诉他原故，又说：“正要找几件利害事与有体面的人开例作法子，镇压与众人作榜样呢。

hé kǔ nǐ men xiān lái pèng zài zhè dīng zi shàng

何苦你们先来碰在这钉子上。

nǐ zhè yī qù shuō le

你这一去说了，

tā men ruò ná nǐ men yě zuò yī èr jiàn bǎng yàng

他们若拿你们也作一二件榜样，

yòu ài zhe lǎo tài tài

又碍着老太太，

tài tài

太太，

ruò bù ná zhe nǐ men zuò yī èr jiàn

若不拿着你们作一二件，

rén jiā yòu shuō piān yí gè xiàng yí gè

人家又说偏一个向一个，

zhàng zhe lǎo tài tài

仗着老太太，

tài tài wēi shì de jiù pà

太太威势的就怕，

yě bù gǎn dòng

也不敢动，

zhǐ ná zhe ruǎn de zuò bí zi tóu

只拿着软的作鼻子头。

nǐ tīng tīng ba èr nǎi nǎi de shì tā hái yào bó liǎng jiàn cái yā de zhòng rén kǒu shēng ne

你听听罢，二奶奶的事，他还要驳两件，才压的众人口声呢。

qiū wén tīng le shēn shé xiào dào xìng ér píng jiě jie zài zhè lǐ méi de sāo yī bí zǐ huī

”秋纹听了，伸舌笑道：“幸而平姐姐在这里，没的臊一鼻子灰。

wǒ gǎn zǎo zhī huì tā men qù

我赶早知会他们去。

shuō zhe biàn qǐ shēn zǒu le

”说着，便起身走了。

jiē zhe bǎo chāi de fàn zhì píng r máng jìn lái fú shì

接着宝钗的饭至，平儿忙进来伏侍。

nà shí zhào yí niáng yǐ qù sān rén zài bǎn chuáng shàng chī fàn

那时赵姨娘已去，三人在板床上吃饭。

bǎo chāi miàn nán tàn chūn miàn xi li wán miàn dōng

宝钗面南，探春面西，李纨面东。

zhòng xí fù jiē zài láng xià jìng hòu lǐ tou zhǐ yǒu tā men jǐn gēn cháng shì de yā huán cì hou bié rén yī gài bù gǎn shàn rù

众媳妇皆在廊下静候，里头只有他们紧跟常侍的丫鬟伺候，别人一概不敢擅入。

zhèi xiē xí fù men dōu qiāo qiāo de yì lùn shuō dà jiā shěng shì ba bié ān zhe méi liáng xīn de zhǔ yì

这些媳妇们都悄悄的议论说：“大家省事罢，别安着没良心的主意。

lián wú dà niáng cái dōu tǎo le méi yì sī zán men yòu shì shén me yǒu liǎn de

连吴大娘才都讨了没意思，咱们又是什么有脸的。

tā men yī biān qiāo yì děng fàn wán huí shì

”他们一边悄议，等饭完回事。

zhǐ jué lǐ miàn yā què wú shēng bìng bù wén wǎn zhù zhī shēng

只觉里面鸦雀无声，并不闻碗箸之声。

yī shí zhī jiàn yí gè yā huán jiāng lián lóng gāo jiē yòu yǒu liǎng gè jiāng zhuō tái chū

一时只见一个丫鬟将帘栊高揭，又有两个将桌抬出。

chá fáng nèi zǎo yǒu sān gè yā tou pěng zhe sān mù pén shuǐ jiàn fàn zhuō yǐ chū sān rén biàn jìn qù le yī huí yòu pěng chū mù pén bìng shù yú lái fāng yǒu dài shū sù yún yīng ér sān gè měi rén yòng chá pán pěng le sān gài wǎn chá jìn qù

茶房内早有三个丫头捧着三沐盆水，见饭桌已出，三人便进去了，一回又捧出沐盆并漱盂来，方有待书，素云，莺儿三个，每人用茶盘捧了三盖碗茶进去。

yī shí děng tā sān rén chū lái dài shū mìng xiǎo yā tou zi hǎo shēng cì hou zhe wǒ men chī fàn lái huàn nǐ men bié yòu tōu zuò zhe qù

一时等他三人出来，待书命小丫头子：“好生伺候着，我们吃饭来换你们，别又偷坐着去。

zhòng xí fù men fāng màn màn de yí gè yí gè de ān fèn huí shì bù gǎn rú xiān qián qīng màn shū hū le

”众媳妇们方慢慢的一个一个的安分回事，不敢如先前轻慢疏忽了。

tàn chūn qì fāng jiàn píng yīn xiàng píng r dào wǒ yǒu yī jiàn dà shì zǎo yào hé nǐ nǎi nai shāng yì rú jīn kě qiǎo xiǎng qi lai

探春气方渐平，因向平儿道：“我有一件大事，早要和你奶奶商议，如今可巧想起来。

nǐ chī le fàn kuài lái

你吃了饭快来。

bǎo gū niáng yě zài zhè lǐ zán men sì gè rén shāng yì le zài xì xì wèn nǐ nǎi nai kě xíng kě zhǐ

宝姑娘也在这里，咱们四个人商议了，再细细问你奶奶可行可止。

píng r dā yìng huí qù

”平儿答应回去。

fèng jie yīn wèn hé qù zhè yī rì píng r biàn xiào zhe jiāng fāng cái de yuán gù xì xì shuō yǔ tā tīng

凤姐因问何去这一日，平儿便笑着将方才的原故细细说与他听。

fèng jiě ér xiào dào hǎo hǎo hǎo hǎo gè sān gū niang

凤姐儿笑道：“好，好，好，好个三姑娘！

wǒ shuō tā bù cuò

我说他不错。

zhǐ kě xī tā mìng bó méi tuō shēng zài tài tài dù lǐ

只可惜他命薄，没托生在太太肚里。

píng r xiào dào nǎi nai yě shuō hú tú huà le

”平儿笑道：“奶奶也说糊涂话了。

tā biàn bú shì tài tài yǎng de nán dào shuí gǎn xiǎo kàn tā bù yǔ bié de yí yàng kàn le

他便不是太太养的，难道谁敢小看他，不与别的一样看了？

fèng jiě ér tàn dào nǐ nà lǐ zhī dào

”凤姐儿叹道：“你那里知道，

suī rán shù chū yí yàng

虽然庶出一样，

nǚ ér què bǐ bù dé nán rén

女儿却比不得男人，

jiāng lái pān qīn shí

将来攀亲时，

rú jīn yǒu yī zhǒng qīng kuáng rén

如今有一种轻狂人，

xiān yào dǎ tīng gū niáng shì zhèng chū shù chū

先要打听姑娘是正出庶出，

duō yǒu wéi shù chū bú yào de

多有为庶出不要的，

shū bù zhī bié shuō shù chū

殊不知别说庶出，

biàn shì wǒ men de yā tou

便是我们的丫头，

bǐ rén jiā de xiǎo jiě hái qiáng ne

比人家的小姐还强呢。

jiāng lái bù zhī nà gè méi zào huà de tiāo shù zhèng wù liǎo shì ne yě bù zhī nà gè yǒu zào huà de bù tiāo shù zhèng de dé le qù

将来不知那个没造化的挑庶正误了事呢，也不知那个有造化的不挑庶正的得了去。

shuō zhe yòu xiàng píng r xiào dào nǐ zhī dào wǒ zhè jǐ nián shēng le duō shǎo shěng jiǎn de fǎ zǐ yī jiā zǐ yě méi gè bù bèi dì lǐ hèn wǒ de wǒ rú jīn shì qí shàng lǎo hǔ le

”说着，又向平儿笑到：“你知道，我这几年生了多少省俭的法子，一家子也没个不背地里恨我的，我如今是骑上老虎了。

suī rán kàn pò xiē wú nài yī shí yě nán kuān fàng

虽然看破些，无奈一时也难宽放；

èr zé jiā lǐ chū qù de duō jìn lái de shǎo fán bǎi dà xiǎo shì réng shì zhào zhe lǎo zǔ zōng shǒu lǐ de guī ju què yī nián jìn de chǎn yè yòu bù jí xiān shí

二则家里出去的多，进来的少，凡百大小事仍是照着老祖宗手里的规矩，却一年进的产业又不及先时。

duō shěng jiǎn le wài rén yòu xiào huà lǎo tài tài

多省俭了，外人又笑话，老太太。

tài tài yě shòu wěi qū jiā xià rén yě bào yuàn kè bó

太太也受委屈，家下人也抱怨刻薄；

ruò bù chèn zǎo er liào lǐ shěng jiǎn zhī jì zài jǐ nián jiù dōu péi jǐn le

若不趁早儿料理省俭之计，再几年就都赔尽了。

píng r dào kě bú shì zhè huà

”平儿道：“可不是这话！

jiāng lái hái yǒu sān sì wèi gū niáng hái yǒu liǎng sān gè xiǎo yé yī wèi lǎo tài tài zhè jǐ jiàn dà shì wèi wán ne

将来还有三四位姑娘，还有两三个小爷，一位老太太，这几件大事未完呢。

fèng jiě ér xiào dào wǒ yě lǜ dào zhè lǐ dào yě gòu le bǎo yù hé lín mèi mei tā liǎng gè yī qǔ yī jià kě yǐ shǐ bù zháo guān zhōng de qián lǎo tài tài zì yǒu tī jǐ ná chū lái

”凤姐儿笑道：“我也虑到这里，倒也够了：宝玉和林妹妹他两个一娶一嫁，可以使不着官中的钱，老太太自有梯己拿出来。

èr gū niáng shì dà lǎo yé nà biān de yě bù suàn

二姑娘是大老爷那边的，也不算。

shèng le sān sì gè mǎn pò zhe měi rén huā shàng yī wàn yín zi

剩了三四个，满破着每人花上一万银子。

huán gē qǔ qīn yǒu xiàn huā shàng sān qiān liǎng yín zi bù jū nà lǐ shěng yī mǐn zǐ yě jiù gòu le

环哥娶亲有限，花上三千两银子，不拘那里省一抿子也就够了。

lǎo tài tài shì chū lái yī yīng dōu shì quán le de bù guò líng xīng zá xiàng biàn fèi yě mǎn pò sān wǔ qiān liǎng

老太太事出来，一应都是全了的，不过零星杂项，便费也满破三五千两。

rú jīn zài jiǎn shěng xiē lù xù yě jiù gòu le

如今再俭省些，陆续也就够了。

zhǐ pà rú jīn píng kōng yòu shēng chū yī liǎng jiàn shì lái kě jiù liǎo bù dé le

只怕如今平空又生出一两件事来，可就了不得了。

zán men qiě bié lǜ hòu shì nǐ qiě chī le fàn kuài tīng tā shāng yì shén me

咱们且别虑后事，你且吃了饭，快听他商议什么。

zhè zhèng pèng le wǒ de jī huì wǒ zhèng chóu méi gè bǎng bì

这正碰了我的机会，我正愁没个膀臂。

suī yǒu gè bǎo yù tā yòu bú shì zhè lǐ tóu de huò zòng shōu fú le tā yě bù zhōng yòng

虽有个宝玉，他又不是这里头的货，纵收伏了他也不中用。

dà nǎi nai shì gè fó yé yě bù zhōng yòng

大奶奶是个佛爷，也不中用。

èr gū niáng gèng bù zhōng yòng yì qiě bú shì zhè wū lǐ de rén

二姑娘更不中用，亦且不是这屋里的人。

sì gū niáng xiǎo ne

四姑娘小呢。

lán xiǎo zi gèng xiǎo

兰小子更小。

huán r gèng shì gè liǎo máo de xiǎo dòng māo zi zhǐ děng yǒu rè zào huō kēng ràng tā zuān qù ba

环儿更是个燎毛的小冻猫子，只等有热灶火坑让他钻去罢。

zhēn zhēn yí gè niang dǔ zi lǐ pǎo chū zhè gè tiān xuán dì gé de liǎng gè rén lái wǒ xiǎng dào zhè lǐ jiù bù fú

真真一个娘肚子里跑出这个天悬地隔的两个人来，我想到这里就不伏。

zài zhě lín yā tou hé bǎo gū niáng tā liǎng gè dǎo hǎo piān yòu dōu shì qīn qī yòu bù hǎo guǎn zá jiā wu shì

再者林丫头和宝姑娘他两个倒好，偏又都是亲戚，又不好管咱家务事。

kuàng qiě yí gè shì měi rén dēng r fēng chuī chuī jiù huài le

况且一个是美人灯儿，风吹吹就坏了；

yí gè shì ná dìng le zhǔ yì bù gàn jǐ shì bù zhāng kǒu yī wèn yáo tóu sān bù zhī yě gěi shí fēn qù wèn tā

一个是拿定了主意，“不干己事不张口，一问摇头三不知’，也给十分去问他。

dào zhǐ shèng le sān gè gū niáng yí gè xīn lǐ zuǐ lǐ dōu yě lái de

倒只剩了三个姑娘一个，心里嘴里都也来的。

yòu shì zá jiā de zhèng rén tài tài yòu téng tā suī rán miàn shàng dàn dàn de jiē yīn shì zhào yí niáng nà lǎo dōng xī nào de xīn lǐ què shì hé bǎo yù yí yàng ne

又是咱家的正人，太太又疼他，虽然面上淡淡的，皆因是赵姨娘那老东西闹的，心里却是和宝玉一样呢。

bǐ bù dé huán r shí zài lìng rén nán téng yào yī wǒ de xìng zǎo niǎn chū qù le

比不得环儿，实在令人难疼，要依我的性早撵出去了。

rú jīn tā jì yǒu zhè zhǔ yì zhèng gāi hé tā xié tóng dà jiā zuò gè bǎng bì wǒ yě bù gū bù dú le

如今他既有这主意，正该和他协同，大家做个膀臂，我也不孤不独了。

àn zhèng lǐ tiān lǐ liáng xīn shàng lùn zán men yǒu tā zhè gè rén bāng zhe zán men yě shěng xiē xīn yú tài tài de shì yě yǒu yì

按正理，天理良心上论，咱们有他这个人帮着，咱们也省些心，于太太的事也有益。

ruò àn sī xīn cáng jiān shàng lùn wǒ yě tài xíng dú le yě gāi chōu tóu tuì bù

若按私心藏奸上论，我也太行毒了，也该抽头退步。

huí tóu kàn le kàn zài yào qióng zhuī kǔ kè rén hèn jí le àn dì lǐ xiào lǐ cáng dāo zán men liǎng gè cái sì gè yǎn jīng liǎng gè xīn yī shí bù fáng dǎo nòng huài le

回头看了看，再要穷追苦克，人恨极了，暗地里笑里藏刀，咱们两个才四个眼睛，两个心，一时不防，倒弄坏了。

chèn zháo jǐn liū zhī zhōng tā chū tóu yī liào lǐ zhòng rén jiù bǎ wǎng rì zán men de hèn zàn kě jiě le

趁着紧溜之中，他出头一料理，众人就把往日咱们的恨暂可解了。

hái yǒu yī jiàn wǒ suī zhī nǐ jí míng bái kǒng pà nǐ xīn lǐ wǎn bù guò lái rú jīn zhǔ fù nǐ tā suī shì gū niáng jiā xīn lǐ què shì shì míng bái bù guò shì yán yǔ jǐn shèn

还有一件，我虽知你极明白，恐怕你心里挽不过来，如今嘱咐你：他虽是姑娘家，心里却事事明白，不过是言语谨慎；

tā yòu bǐ wǒ zhī shū shí zì gèng lì hài yī céng le

他又比我知书识字，更利害一层了。

rú jīn sú yǔ qín zéi bì xiān qín wáng tā rú jīn yào zuò fǎ kāi duān yí dìng shì xiān ná wǒ kāi duān

如今俗语‘擒贼必先擒王’，他如今要作法开端，一定是先拿我开端。

tǎng huò tā yào bó wǒ de shì nǐ kě bié fēn biàn nǐ zhǐ yuè gōng jìng yuè shuō bó de shì cái hǎo

倘或他要驳我的事，你可别分辩，你只越恭敬，越说驳的是才好。

qiān wàn bié xiǎng zhe pà wǒ méi liǎn hé tā yī jiàng jiù bù hǎo le

千万别想着怕我没脸，和他一犟，就不好了。

píng r bù děng shuō wán biàn xiào dào nǐ tài bǎ rén kàn hú tú le

”平儿不等说完，便笑道：“你太把人看糊涂了。

wǒ cái yǐ jīng xíng zài xiān zhè huì zǐ yòu fǎn zhǔ fù wǒ

我才已经行在先，这会子又反嘱咐我。

fèng jiě ér xiào dào wǒ shì kǒng pà nǐ xīn lǐ yǎn lǐ zhǐ yǒu le wǒ yī gài méi yǒu bié rén zhī gù bù dé bù zhǔ fù

”凤姐儿笑道：“我是恐怕你心里眼里只有了我，一概没有别人之故，不得不嘱咐。

jì yǐ xíng zài xiān gèng bǐ wǒ míng bái le

既已行在先，更比我明白了。

nǐ yòu jí le mǎn kǒu lǐ nǐ wǒ qǐ lái

你又急了，满口里‘你’‘我’起来。

píng r dào piān shuō nǐ

”平儿道：“偏说‘你’！

nǐ bù yī zhè bu shì zuǐ ba zi zài dǎ yī dùn

你不依，这不是嘴巴子，再打一顿。

nán dào zhè liǎn shàng hái méi cháng guò de bù chéng

难道这脸上还没尝过的不成！

fèng jiě ér xiào dào nǐ zhè xiǎo tí zi yào diān duō shǎo guò zǐ ba

”凤姐儿笑道：“你这小蹄子，要掂多少过子罢。

kàn wǒ bìng de zhè yàng hái lái òu wǒ

看我病的这样，还来怄我。

guò lái zuò xia héng shù méi rén lái zán men yī chù chī fàn shì zhèng jīng

过来坐下，横竖没人来，咱们一处吃饭是正经。

shuō zhe fēng r děng sān sì gè xiǎo yā tou jìn lái fàng xiǎo kàng zhuō

说着，丰儿等三四个小丫头进来放小炕桌。

fèng jie zhǐ chī yàn wō zhōu liǎng dié zǐ jīng zhì xiǎo cài měi rì fēn lì cài yǐ zàn jiǎn qù

凤姐只吃燕窝粥，两碟子精致小菜，每日分例菜已暂减去。

fēng r biàn jiāng píng r de sì yàng fēn lì cài duān zhì zhuō shàng yǔ píng r shèng le fàn lái

丰儿便将平儿的四样分例菜端至桌上，与平儿盛了饭来。

píng r qū yī xī yú kàng yán zhī shàng bàn shēn yóu lì yú kàng xià péi zhe fèng jiě ér chī le fàn fú shì shù guàn

平儿屈一膝于炕沿之上，半身犹立于炕下，陪着凤姐儿吃了饭，伏侍漱盥。

shù bì zhǔ fù le fēng r xiē huà fāng wǎng tàn chūn chù lái

漱毕，嘱咐了丰儿些话，方往探春处来。

zhī jiàn yuàn zhōng jì jìng rén yǐ sàn qù

只见院中寂静，人已散去。

yào zhī duān dì

要知端的——