第五十九回 — 红楼梦 — 曹雪芹

liǔ yè zhǔ biān tián yīng zhà yàn jiàng yún xuān lǐ zhào jiāng fēi fú

柳叶渚边嗔莺咤燕绛云轩里召将飞符

huà shuō bǎo yù tīng shuō gǔ mǔ děng huí lái suì duō tiān le yī jiàn yī fú zhǔ zhàng qián biān lái dōu jiàn guò le

话说宝玉听说贾母等回来，遂多添了一件衣服，拄杖前边来，都见过了。

gǔ mǔ děng yīn měi rì xīn kǔ dōu yào zǎo xiē xiē xī yī xiǔ wú huà cì rì wǔ gǔ yòu wǎng cháo zhōng qù

贾母等因每日辛苦，都要早些歇息，一宿无话，次日五鼓，又往朝中去。

lí sòng líng rì bù yuǎn yuān yāng hǔ pò fěi cuì bō li sì rén dōu máng zhe dǎ diǎn gǔ mǔ zhī wù yù chuàn cǎi yún cǎi xiá děng jiē dǎ dié wáng fū rén zhī wù dāng miàn chá diǎn yǔ gēn suí de guǎn shì xí fù men

离送灵日不远，鸳鸯、琥珀、翡翠、玻璃四人都忙着打点贾母之物，玉钏、彩云、彩霞等皆打叠王夫人之物，当面查点与跟随的管事媳妇们。

gēn suí de yī gòng dà xiǎo liù gè yā huán shí gè lǎo pó zǐ xí fù zǐ nán rén bù suàn

跟随的一共大小六个丫鬟，十个老婆子媳妇子，男人不算。

lián rì shōu shí tuó jiào qì xiè

连日收拾驮轿器械。

yuān yāng yǔ yù chuàn r jiē bù suí qù zhǐ kàn wū zi

鸳鸯与玉钏儿皆不随去，只看屋子。

yī miàn xiān jǐ rì yù fā zhàng màn pū chén zhī wù xiān yǒu sì wǔ gè xí fù bìng jǐ gè nán rén lǐng le chū lái zuò le jǐ liàng chē rào dào xiān zhì xià chǔ pū chén ān chā děng hòu

一面先几日预发帐幔铺陈之物，先有四五个媳妇并几个男人领了出来，坐了几辆车绕道先至下处，铺陈安插等候。

lín rì gǔ mǔ dài zhe róng qī zuò yī chéng tuó jiào wáng fū rén zài hòu yì zuò yī chéng tuó jiào gǔ zhēn qí mǎ lǜ le zhòng jiā dīng hù wèi

临日，贾母带着蓉妻坐一乘驮轿，王夫人在后亦坐一乘驮轿，贾珍骑马率了众家丁护卫。

yòu yǒu jǐ liàng dà chē yǔ pó zǐ yā huán děng zuò bìng fàng xiē suí huàn de yī bāo děng jiàn

又有几辆大车与婆子丫鬟等坐，并放些随换的衣包等件。

shì rì xuē yí mā yóu shì shuài lǐng zhū rén zhí sòng zhì dà mén wài fāng huí

是日薛姨妈尤氏率领诸人直送至大门外方回。

gǔ liǎn kǒng lù shàng bù biàn yī miàn dǎ fā le tā fù mǔ qǐ shēn gǎn shàng gǔ mǔ wáng fū rén tuó jiào zì jǐ yě suí hòu dài lǐng jiā dīng yā hòu gēn lái

贾琏恐路上不便，一面打发了他父母起身赶上贾母王夫人驮轿，自己也随后带领家丁押后跟来。

róng fǔ nèi lài dà tiān pài rén dīng shàng yè jiāng liǎng chù tīng yuàn dōu guān le yī yīng chū rù rén děng jiē zǒu xī biān xiǎo jiǎo mén

荣府内赖大添派人丁上夜，将两处厅院都关了，一应出入人等，皆走西边小角门。

rì luò shí biàn mìng guān le yí mén bù fàng rén chū rù

日落时，便命关了仪门，不放人出入。

yuán zhōng qián hòu dōng xī jiǎo mén yì jiē guān suǒ zhǐ liú wáng fū rén dà fáng zhī hòu cháng xì tā zǐ mèi chū rù zhī mén dōng biān tōng xuē yí mā de jiǎo mén zhè liǎng mén yīn zài nèi yuàn bù bì guān suǒ

园中前后东西角门亦皆关锁，只留王夫人大房之后常系他姊妹出入之门，东边通薛姨妈的角门，这两门因在内院，不必关锁。

lǐ miàn yuān yāng hé yù chuàn r yě gè jiāng shàng fáng guān le zì lǐng yā huán pó zǐ xià fáng qù ān xiē

里面鸳鸯和玉钏儿也各将上房关了，自领丫鬟婆子下房去安歇。

měi rì lín zhī xiào zhī qī jìn lái dài lǐng shí lái gè pó zǐ shàng yè chuān táng nèi yòu tiān le xǔ duō xiǎo sī men zuò gēng dǎ bāng zi yǐ ān chā de shí fēn tuǒ dàng

每日林之孝之妻进来，带领十来个婆子上夜，穿堂内又添了许多小厮们坐更打梆子，已安插得十分妥当。

yī rì qīng xiǎo bǎo chāi chūn kùn yǐ xǐng qiān wéi xià tà wēi jué qīng hán qǐ hù shì zhī jiàn yuán zhōng tǔ rùn tái qīng yuán lái wǔ gēng shí là le jǐ diǎn wēi yǔ

一日清晓，宝钗春困已醒，搴帷下榻，微觉轻寒，启户视之，见园中土润苔青，原来五更时落了几点微雨。

yú shì huàn qǐ xiāng yún děng rén lái yī miàn shū xǐ xiāng yún yīn shuō liǎng sāi zuò yǎng kǒng yòu fàn le xìng bān xuǎn yīn wèn bǎo chāi yào xiē qiáng wēi xiāo lái

于是唤起湘云等人来，一面梳洗，湘云因说两腮作痒，恐又犯了杏癍癣，因问宝钗要些蔷薇硝来。

bǎo chāi dào qián ér shèng de dōu gěi le mèi zǐ

宝钗道：“前儿剩的都给了妹子。

yīn shuō pín r pèi le xǔ duō wǒ zhèng yào hé tā yào xiē yīn jīn nián jìng méi fā yǎng jiù wàng le

”因说：“颦儿配了许多，我正要和他要些，因今年竟没发痒，就忘了。

yīn mìng yīng ér qù qǔ xiē lái

”因命莺儿去取些来。

yīng ér yīng le cái qù shí ruǐ guān biàn shuō wǒ tóng nǐ qù shùn biàn qiáo qiáo ǒu guān

莺儿应了才去时，蕊官便说：“我同你去，顺便瞧瞧藕官。

shuō zhe yī jìng tóng yīng ér chū le héng wú yuàn

”说着，一径同莺儿出了蘅芜苑。

èr rén nǐ yán wǒ yǔ yī miàn xíng zǒu yī miàn shuō xiào bù jué dào le liǔ yè zhǔ shùn zhe liǔ dī zǒu lái

二人你言我语，一面行走，一面说笑，不觉到了柳叶渚，顺着柳堤走来。

yīn jiàn liǔ yè cái tǔ qiǎn bì sī ruò chuí jīn yīng ér biàn xiào dào nǐ huì ná zhe liǔ tiáo zi biān dōng xī bú huì

因见柳叶才吐浅碧，丝若垂金，莺儿便笑道：“你会拿着柳条子编东西不会？

ruǐ guān xiào dào biān shén me dōng xī

”蕊官笑道：“编什么东西？

yīng ér dào shén me biān bù dé

”莺儿道：“什么编不得？

wán de shǐ de dōu kě

顽的使的都可。

děng wǒ zhāi xiē xià lái dài zhe zhè yè zi biān gè huā lán r cǎi le gè sè huā fàng zài lǐ tou cái shì hǎo wán ne

等我摘些下来，带着这叶子编个花篮儿，采了各色花放在里头，才是好顽呢。

shuō zhe qiě bù qù qǔ xiāo qiě shēn shǒu wǎn cuì pī jīn cǎi le xǔ duō de nèn tiáo mìng ruǐ guān ná zhe

”说着，且不去取硝，且伸手挽翠披金，采了许多的嫩条，命蕊官拿着。

tā què yī xíng zǒu yī xíng biān huā lán suí lù jiàn huā biàn cǎi yī èr zhī biān chū yí gè líng lóng guò liáng de lán zi

他却一行走一行编花篮，随路见花便采一二枝，编出一个玲珑过梁的篮子。

zhī shàng zì yǒu běn lái cuì yè mǎn bù jiāng huā fàng shàng què yě bié zhì yǒu qù

枝上自有本来翠叶满布，将花放上，却也别致有趣。

xǐ de ruǐ guān xiào dào jiě jie gěi le wǒ ba

喜的蕊官笑道：“姐姐，给了我罢。

yīng ér dào zhè yí gè zán men sòng lín gū niáng huí lái zán men zài duō cǎi xiē biān jǐ gè dà jiā wán

”莺儿道：“这一个咱们送林姑娘，回来咱们再多采些，编几个大家顽。

shuō zhe lái zhì xiāo xiāng guǎn zhōng

”说着，来至潇湘馆中。

dài yù yě zhèng chén zhuāng jiàn le lán zi biàn xiào shuō zhè gè xīn xiān huā lán shì shuí biān de

黛玉也正晨妆，见了篮子，便笑说：“这个新鲜花篮是谁编的？

yīng ér xiào shuō wǒ biān le sòng gū niáng wán de

”莺儿笑说：“我编了送姑娘顽的。

dài yù jiē le xiào dào guài dào rén zàn nǐ de shǒu qiǎo zhè wán yì r què yě bié zhì

”黛玉接了笑道：“怪道人赞你的手巧，这顽意儿却也别致。

yī miàn qiáo le yī miàn biàn mìng zǐ juān guà zài nà lǐ

”一面瞧了，一面便命紫鹃挂在那里。

yīng ér yòu wèn hóu le xuē yí mā fāng hé dài yù yào xiāo

莺儿又问侯了薛姨妈，方和黛玉要硝。

dài yù máng mìng zǐ juān bāo le yī bāo dì yǔ yīng ér

黛玉忙命紫鹃包了一包，递与莺儿。

dài yù yòu dào wǒ hǎo le jīn rì yào chū qù guàng guang

黛玉又道：“我好了，今日要出去逛逛。

nǐ huí qù shuō yǔ jiě jie bù yòng guò lái wèn hòu mā le yě bù gǎn láo tā lái qiáo wǒ shū le tóu tóng mā dōu wǎng nǐ nà lǐ qù lián fàn yě duān le nà lǐ qù chī dà jiā rè nào xiē

你回去说与姐姐，不用过来问候妈了，也不敢劳他来瞧我，梳了头同妈都往你那里去，连饭也端了那里去吃，大家热闹些。

yīng ér dā yìng le chū lái biàn dào zǐ juān fáng zhōng zhǎo ruǐ guān zhī jiàn ǒu guān yǔ ruǐ guān èr rén zhèng shuō de gāo xìng bù néng xiāng shě yīn shuō gū niáng yě qù ne ǒu guān xiān tóng wǒ men qù děng zhe qǐ bù hǎo

莺儿答应了出来，便到紫鹃房中找蕊官，只见藕官与蕊官二人正说得高兴，不能相舍，因说：“姑娘也去呢，藕官先同我们去等着岂不好？

zǐ juān tīng rú cǐ shuō biàn yě shuō dào zhè huà dǎo shì tā zhè lǐ táo qì de yě kě yàn

”紫鹃听如此说，便也说道：“这话倒是，他这里淘气的也可厌。

yī miàn shuō yī miàn biàn jiāng dài yù de shi zhù yòng yí kuài yáng jīn bāo le jiāo yǔ ǒu guān dào nǐ xiān dài le zhè gè qù yě suàn yī tàng chà le

”一面说，一面便将黛玉的匙箸用一块洋巾包了，交与藕官道：“你先带了这个去，也算一趟差了。

ǒu guān jiē le xiào xī xī tóng tā èr rén chū lái yī jìng shùn zhe liǔ dī zǒu lái

藕官接了，笑嘻嘻同他二人出来，一径顺着柳堤走来。

yīng ér biàn yòu cǎi xiē liǔ tiáo yuè xìng zuò zài shān shí shàng biān qǐ lái yòu mìng ruǐ guān xiān sòng le xiāo qù zài lái

莺儿便又采些柳条，越性坐在山石上编起来，又命蕊官先送了硝去再来。

tā èr rén zhǐ gù ài kàn tā biān nà lǐ shè de qù

他二人只顾爱看他编，那里舍得去。

yīng ér zhǐ gù cuī shuō nǐ men zài bù qù wǒ yě bù biān le

莺儿只顾催说：“你们再不去，我也不编了。

ǒu guān biàn shuō wǒ tóng nǐ qù le zài kuài huí lái

”藕官便说：“我同你去了再快回来。

èr rén fāng qù le

”二人方去了。

zhè lǐ yīng ér zhèng biān zhī jiàn hé pó de xiǎo nǚ chūn yàn zǒu lái xiào wèn jiě jie zhī shén me ne

这里莺儿正编，只见何婆的小女春燕走来，笑问：“姐姐织什么呢？

zhèng shuō zhe ruǐ ǒu èr rén yě dào le

”正说着，蕊藕二人也到了。

chūn yàn biàn xiàng ǒu guān dào qián ér nǐ dào dǐ shāo shén me zhǐ

春燕便向藕官道：“前儿你到底烧什么纸？

bèi wǒ yí mā kàn jiàn le yào gào nǐ méi gào chéng dào bèi bǎo yù lài le tā yī dà xiē bú shì qì de tā yī wú yī shí gào sù wǒ mā

被我姨妈看见了，要告你没告成，倒被宝玉赖了他一大些不是，气的他一五一十告诉我妈。

nǐ men zài wài tóu zhè èr sān nián jī le xiē shén me chóu hèn rú jīn hái bù jiě kāi

你们在外头这二三年积了些什么仇恨，如今还不解开？

ǒu guān lěng xiào dào yǒu shén me chóu hèn

”藕官冷笑道：“有什么仇恨？

tā men bù zhī zú fǎn yuàn wǒ men le

他们不知足，反怨我们了。

zài wài tóu zhè liǎng nián bié de dōng xī bù suàn zhǐ suàn wǒ men de mǐ cài bù zhī zhuàn le duō shǎo jiā qù hé jiā zi chī bù liǎo hái yǒu měi rì mǎi dōng mǎi xī zhuàn de qián zài wài

在外头这两年，别的东西不算，只算我们的米菜，不知赚了多少家去，合家子吃不了，还有每日买东买西赚的钱在外。

féng wǒ men shǐ tā men yī shǐ r jiù yuàn tiān yuàn dì de

逢我们使他们一使儿，就怨天怨地的。

nǐ shuō shuo kě yǒu liáng xīn

你说说可有良心？

chūn yàn xiào dào tā shì wǒ de yí mā yě bù hǎo xiàng zhe wài rén fǎn shuō tā de

”春燕笑道：“他是我的姨妈，也不好向着外人反说他的。

yuàn bù dé bǎo yù shuō nǚ hái ér wèi chū jià shì kē wú jià zhī bǎo zhū chū le jià bù zhī zěn me jiù biàn chū xǔ duō de bù hǎo de máo bìng lái suī shì kē zhū zi què méi yǒu guāng cǎi bǎo sè shì kē sǐ zhū le

怨不得宝玉说：‘女孩儿未出嫁，是颗无价之宝珠，出了嫁，不知怎么就变出许多的不好的毛病来，虽是颗珠子，却没有光彩宝色，是颗死珠了；

zài lǎo le gēng biàn de bú shì zhū zi jìng shì yú yǎn jing le

再老了，更变的不是珠子，竟是鱼眼睛了。

fēn míng yī gè rén zěn me biàn chū sān yàng lái

分明一个人，怎么变出三样来？

zhè huà suī shì hún huà dào yě yǒu xiē bù chà

’这话虽是混话，倒也有些不差。

bié rén bù zhī dào zhǐ shuō wǒ mā hé yí mā tā lǎo zǐ mèi liǎng gè rú jīn yuè lǎo le yuè bǎ qián kàn dí zhēn le

别人不知道，只说我妈和姨妈，他老姊妹两个，如今越老了越把钱看的真了。

xiān shí lǎo jiě ér liǎng gè zài jiā bào yuàn méi gè chāi shǐ méi gè jìn yì xìng kuī yǒu le zhè yuán zǐ bǎ wǒ tiāo jìn lái kě qiǎo bǎ wǒ fēn dào yí hóng yuàn

先时老姐儿两个在家抱怨没个差使，没个进益，幸亏有了这园子，把我挑进来，可巧把我分到怡红院。

jiā lǐ shěng le wǒ yī gè rén de fèi yòng bù suàn wài měi yuè hái yǒu sì wǔ bǎi qián de yú shèng zhè yě hái shuō bù gòu

家里省了我一个人的费用不算外，每月还有四五百钱的余剩，这也还说不够。

hòu lái lǎo zǐ mèi èr rén dōu pài dào lí xiāng yuàn qù zhào kàn tā men ǒu guān rèn le wǒ yí mā fāng guān rèn le wǒ mā zhè jǐ nián zhuó shí kuān yù le

后来老姊妹二人都派到梨香院去照看他们，藕官认了我姨妈，芳官认了我妈，这几年着实宽裕了。

rú jīn nuó jìn lái yě suàn sā kāi shǒu le hái zhǐ wú yàn

如今挪进来也算撒开手了，还只无厌。

nǐ shuō hǎo xiào bù hǎo xiào

你说好笑不好笑？

wǒ yí mā gāng hé ǒu guān chǎo le jiē zhe wǒ mā wèi xǐ tóu jiù hé fāng guān chǎo

我姨妈刚和藕官吵了，接着我妈为洗头就和芳官吵。

fāng guān lián yào xǐ tóu yě bù gěi tā xǐ

芳官连要洗头也不给他洗。

zuó rì de yuè qián tuī bù qù le mǎi le dōng xī xiān jiào wǒ xǐ

昨日得月钱，推不去了，买了东西先叫我洗。

wǒ xiǎng le yī xiǎng wǒ zì yǒu qián jiù méi qián yào xǐ shí bù guǎn xí rén qíng wén shè yuè nà yí gè gēn qián hé tā men shuō yī shēng yě dōu róng yì hé bì jiè zhè gè guāng r

我想了一想：我自有钱，就没钱要洗时，不管袭人、晴雯、麝月，那一个跟前和他们说一声，也都容易，何必借这个光儿？

hǎo méi yì sī

好没意思。

suǒ yǐ wǒ bù xǐ

所以我不洗。

tā yòu jiào wǒ mèi mei xiǎo jiū r xǐ le cái jiào fāng guān guǒ rán jiù chǎo qǐ lái

他又叫我妹妹小鸠儿洗了，才叫芳官，果然就吵起来。

jiē zhe yòu yào gěi bǎo yù chuī tāng nǐ shuō kě xiào sǐ le rén

接着又要给宝玉吹汤，你说可笑死了人？

wǒ jiàn tā yī jìn lái wǒ jiù gào sù nèi xiē guī ju

我见他一进来，我就告诉那些规矩。

tā zhǐ bù xìn zhǐ yào qiáng zuò zhī dào de zú de tǎo gè méi qù r

他只不信，只要强做知道的，足的讨个没趣儿。

xìng kuī yuán lǐ de rén duō méi rén fēn jì de qīng chǔ shuí shì shéi de qīn gù

幸亏园里的人多，没人分记的清楚谁是谁的亲故。

ruò yǒu rén jì de zhǐ yǒu wǒ men yī jiā rén chǎo shén me yì sī ne

若有人记得，只有我们一家人吵，什么意思呢？

nǐ zhè huì zǐ yòu pǎo lái nòng zhè gè

你这会子又跑来弄这个。

zhè yí dài dì shàng de dōng xī dōu shì wǒ gū niáng guǎn zhe yī de le zhè dì fāng bǐ dé le yǒng yuǎn jī yè hái lì hài měi rì zǎo qǐ wǎn shuì zì jǐ xīn kǔ le hái bù suàn měi rì bī zhe wǒ men lái zhào kàn shēng kǒng yǒu rén zāo tà yòu pà wù le wǒ de chāi shǐ

这一带地上的东西都是我姑娘管着，一得了这地方，比得了永远基业还利害，每日早起晚睡，自己辛苦了还不算，每日逼着我们来照看，生恐有人遭踏，又怕误了我的差使。

rú jīn jìn lái le lǎo gū sǎo liǎng gè zhào kàn de jǐn jǐn shèn shèn yī gēn cǎo yě bù xǔ rén dòng

如今进来了，老姑嫂两个照看得谨谨慎慎，一根草也不许人动。

nǐ hái qiā zhèi xiē huā ér yòu zhé tā de nèn shù tā men jí kè jiù lái zǐ xì tā men bào yuàn

你还掐这些花儿，又折他的嫩树，他们即刻就来，仔细他们抱怨。

yīng ér dào bié rén luàn zhé luàn qiā shǐ bù dé dú wǒ shǐ de

”莺儿道：“别人乱折乱掐使不得，独我使得。

zì cóng fēn le dì jī zhī hòu měi rì lǐ gè fáng jiē yǒu fèn lì chī de bù yòng suàn dān guǎn huā cǎo wán yì r

自从分了地基之后，每日里各房皆有分例，吃的不用算，单管花草顽意儿。

shuí guǎn shén me měi rì shuí jiù bǎ gè fáng lǐ gū niáng yā tou dài de bì yào gè sè sòng xiē zhé zhī de qù hái yǒu chā píng de

谁管什么，每日谁就把各房里姑娘丫头戴的，必要各色送些折枝的去，还有插瓶的。

wéi yǒu wǒ men shuō le yī gài bù yòng sòng děng yào shén me zài hé nǐ men yào

惟有我们说了：‘一概不用送，等要什么再和你们要。

jiū jìng méi yǒu yào guò yī cì

’究竟没有要过一次。

wǒ jīn biàn qiā xiē tā men yě bù hǎo yì sī shuō de

我今便掐些，他们也不好意思说的。

yī yǔ wèi liǎo tā gū niáng guǒ rán zhǔ le guǎi zǒu lái

一语未了，他姑娘果然拄了拐走来。

yīng ér chūn yàn děng máng ràng zuò

莺儿春燕等忙让坐。

nà pó zǐ jiàn cǎi le xǔ duō nèn liǔ yòu jiàn ǒu guān děng dōu cǎi le xǔ duō xiān huā xīn nèi biàn bù shòu yòng kàn zhe yīng ér biān yòu bù hǎo shuō shén me biàn shuō chūn yàn dào wǒ jiào nǐ lái zhào kàn zhào kàn nǐ jiù tān zhù wán bù qù le

那婆子见采了许多嫩柳，又见藕官等都采了许多鲜花，心内便不受用，看着莺儿编，又不好说什么，便说春燕道：“我叫你来照看照看，你就贪住顽不去了。

tǎng huò jiào qǐ nǐ lái nǐ yòu shuō wǒ shǐ nǐ le ná wǒ zuò yǐn shēn fú r nǐ lái lè

倘或叫起你来，你又说我使你了，拿我做隐身符儿你来乐。

chūn yàn dào nǐ lǎo yòu shǐ wǒ yòu pà zhè huì zǐ fǎn shuō wǒ

”春燕道：“你老又使我，又怕，这会子反说我。

nán dào bǎ wǒ pī zuò bā bàn zǐ bù chéng

难道把我劈做八瓣子不成？

yīng ér xiào dào gū mā nǐ bié xìn xiǎo yàn de huà

”莺儿笑道：“姑妈，你别信小燕的话。

zhè dōu shì tā zhāi xià lái de fán wǒ gěi tā biān wǒ niǎn tā tā bù qù

这都是他摘下来的，烦我给他编，我撵他，他不去。

chūn yàn xiào dào nǐ kě shǎo wán r nǐ zhǐ gù wán r lǎo rén jiā jiù rèn zhēn le

”春燕笑道：“你可少顽儿，你只顾顽儿，老人家就认真了。

nà pó zǐ běn shì yú wán zhī bèi

”那婆子本是愚顽之辈，

jiān zhī nián jìn hūn mào

兼之年近昏眊，

wéi lì shì mìng

惟利是命，

yī gài qíng miàn bù guǎn

一概情面不管，

zhèng xīn téng gān duàn

正心疼肝断，

wú jì kě shī

无计可施，

tīng yīng ér rú cǐ shuō

听莺儿如此说，

biàn yǐ lǎo mài lǎo

便以老卖老，

ná qǐ zhù zhàng lái xiàng chūn yàn shēn shàng jī shàng jǐ xià

拿起柱杖来向春燕身上击上几下，

mà dào xiǎo tí zi

骂道：“小蹄子，

wǒ shuō zhe nǐ

我说着你，

nǐ hái hé wǒ jiàng zuǐ r ne

你还和我强嘴儿呢。

nǐ mā hèn de yá gēn yǎng yǎng yào sī nǐ de ròu chī ne

你妈恨的牙根痒痒，要撕你的肉吃呢。

nǐ hái lái hé wǒ qiáng bāng zi shì de

你还来和我强梆子似的。

dǎ dī chūn yàn yòu kuì yòu jí kū dào yīng ér jiě jie wán huà nǐ lǎo jiù rèn zhēn dǎ wǒ

”打的春燕又愧又急，哭道：“莺儿姐姐顽话，你老就认真打我。

wǒ mā wèi shén me hèn wǒ

我妈为什么恨我？

wǒ yòu méi shāo hú le xǐ liǎn shuǐ yǒu shén me bú shì

我又没烧胡了洗脸水，有什么不是！

yīng ér běn shì wán huà hū jiàn pó zǐ rèn zhēn dòng le qì máng shǎng qù lā zhù xiào dào wǒ cái shì wán huà nǐ lǎo rén jiā dǎ tā wǒ qǐ bù kuì

”莺儿本是顽话，忽见婆子认真动了气，忙上去拉住，笑道：“我才是顽话，你老人家打他，我岂不愧？

nà pó zǐ dào gū niáng nǐ bié guǎn wǒ men de shì nán dào wèi gū niáng zài zhè lǐ bù xǔ wǒ guǎn hái zi bù chéng

”那婆子道：“姑娘，你别管我们的事，难道为姑娘在这里，不许我管孩子不成？

yīng ér tīng jiàn zhè bān chǔn huà biàn dǔ qì hóng le liǎn sā le shǒu lěng xiào dào nǐ lǎo rén jiā yào guǎn nà yī kè guǎn bù dé piān wǒ shuō le yī jù wán huà jiù guǎn tā le

”莺儿听见这般蠢话，便赌气红了脸，撒了手冷笑道：“你老人家要管，那一刻管不得，偏我说了一句顽话就管他了。

wǒ kàn nǐ lǎo guǎn qù

我看你老管去！

shuō zhe biàn zuò xià réng biān liǔ lán zi

”说着，便坐下，仍编柳篮子。

piān yòu yǒu chūn yàn de niang chū lái zhǎo tā hǎn dào nǐ bù lái yǎo shuǐ zài nà lǐ zuò shí mǒ ne

偏又有春燕的娘出来找他，喊道：“你不来舀水，在那里做什么呢？

nà pó zǐ biàn jiē shēng ér dào nǐ lái qiáo qiáo nǐ de nǚ ér lián wǒ yě bù fú le

”那婆子便接声儿道：“你来瞧瞧，你的女儿连我也不服了！

zài nà lǐ pái xuān wǒ ne

在那里排揎我呢。

nà pó zǐ yī miàn zǒu guò lái shuō gū nǎi nai yòu zěn me le

”那婆子一面走过来说：“姑奶奶，又怎么了？

wǒ men yā tou yǎn lǐ méi niang bà le lián gū mā yě méi le bù chéng

我们丫头眼里没娘罢了，连姑妈也没了不成？

yīng ér jiàn tā niáng lái le zhǐ de yòu shuō yuán gù

”莺儿见他娘来了，只得又说原故。

tā gū niáng nà lǐ róng rén shuō huà biàn jiāng shí shàng de huā liǔ yǔ tā niáng qiáo dào nǐ qiáo qiáo nǐ nǚ ér zhè me dà hái zi wán de

他姑娘那里容人说话，便将石上的花柳与他娘瞧道：“你瞧瞧，你女儿这么大孩子顽的。

tā xiān lǐng zhe rén zāo tà wǒ wǒ zěn me shuō rén

他先领着人糟踏我，我怎么说人？

tā niáng yě zhèng wèi fāng guān zhī qì wèi píng yòu hèn chūn yàn bù suí tā de xīn biàn zǒu shàng lái dǎ ěr guā zǐ mà dào xiǎo chāng fù nǐ néng shǎng qù le jǐ nián

”他娘也正为芳官之气未平，又恨春燕不遂他的心，便走上来打耳刮子，骂道：“小娼妇，你能上去了几年？

nǐ yě gēn nà qǐ qīng kuáng làng xiǎo fù xué zěn me jiù guǎn bù dé nǐ men le

你也跟那起轻狂浪小妇学，怎么就管不得你们了？

gàn de wǒ guǎn bù dé nǐ shì wǒ bī lǐ diào chū lái de nán dào yě bù gǎn guǎn nǐ bù chéng

干的我管不得，你是我屄里掉出来的，难道也不敢管你不成！

jì shì nǐ men zhè qǐ tí zi dào de qù de dì fāng wǒ dào bù qù nǐ jiù gāi sǐ zài nà lǐ cì hòu yòu pǎo chū lái làng hàn

既是你们这起蹄子到的去的地方我到不去，你就该死在那里伺侯，又跑出来浪汉。

yī miàn yòu zhuā qǐ liǔ tiáo zǐ lái zhí sòng dào tā liǎn shàng wèn dào zhè jiào zuò shén me

”一面又抓起柳条子来，直送到他脸上，问道：“这叫作什么？

zhè biān de shì nǐ niáng de bī

这编的是你娘的屄！

yīng ér máng dào nà shi wǒ men biān de nǐ lǎo bié zhǐ sāng mà huái

”莺儿忙道：“那是我们编的，你老别指桑骂槐。

nà pó zǐ shēn dù xí rén qíng wén yī gān rén

”那婆子深妒袭人晴雯一干人，

yǐ zhī fán fáng zhōng dà xiē de yā huán dōu bǐ tā men yǒu xiē tǐ tǒng quán shì

已知凡房中大些的丫鬟都比他们有些体统权势，

fán jiàn le zhè yī gān rén

凡见了这一干人，

xīn zhōng yòu wèi yòu ràng

心中又畏又让，

wèi miǎn yòu qì yòu hèn

未免又气又恨，

yì qiě qiān nù yú zhòng

亦且迁怒于众，

fù yòu kàn jiàn le ǒu guān

复又看见了藕官，

yòu shì tā lìng zǐ de yuān jiā

又是他令姊的冤家，

sì chù còu chéng yī gǔ nù qì

四处凑成一股怒气。

nà chūn yàn tí kū zhe wǎng yí hóng yuàn qù le

那春燕啼哭着往怡红院去了。

tā niáng yòu kǒng wèn tā wèi hé kū pà tā yòu shuō chū zì jǐ dǎ tā yòu yào shòu qíng wén děng zhī qì bù miǎn zhe qǐ jí lái yòu máng hǎn dào nǐ huí lái

他娘又恐问他为何哭，怕他又说出自己打他，又要受晴雯等之气，不免着起急来，又忙喊道：“你回来！

wǒ gào sù nǐ zài qù

我告诉你再去。

chūn yàn nà lǐ kěn huí lái

”春燕那里肯回来？

jí de tā niáng pǎo le qù yòu lā tā

急的他娘跑了去又拉他。

tā huí tóu kàn jiàn biàn yě wǎng qián fēi pǎo

他回头看见，便也往前飞跑。

tā niáng zhǐ gù gǎn tā bù fáng jiǎo xià bèi qīng tái huá dǎo yǐn de yīng ér sān gè rén fǎn dōu xiào le

他娘只顾赶他，不防脚下被青苔滑倒，引的莺儿三个人反都笑了。

yīng ér biàn dǔ qì jiāng huā liǔ jiē zhì yú hé zhōng zì huí fáng qù

莺儿便赌气将花柳皆掷于河中，自回房去。

zhè lǐ bǎ gè pó zǐ xīn téng de zhǐ niàn fó yòu mà cù xiá xiǎo tí zi

这里把个婆子心疼的只念佛，又骂：“促狭小蹄子！

zāo tà le huā ér léi yě shì yào dǎ dī

遭踏了花儿，雷也是要打的。

zì jǐ qiě qiā huā yǔ gè fáng sòng qù bù tí

”自己且掐花与各房送去不提。

què shuō chūn yàn yī zhí pǎo rù yuàn zhōng dǐng tóu yù jiàn xí rén wǎng dài yù chù qù wèn ān

却说春燕一直跑入院中，顶头遇见袭人往黛玉处去问安。

chūn yàn biàn yī bǎ bào zhù xí rén shuō gū niáng jiù wǒ

春燕便一把抱住袭人，说：“姑娘救我！

wǒ niang yòu dǎ wǒ ne

我娘又打我呢。

xí rén jiàn tā niáng lái le bù miǎn shēng qì biàn shuō dào sān rì liǎng tóu er dǎ le gàn de dǎ qīn de hái shì mài nòng nǐ nǚ ér duō hái shì rèn zhēn bù zhī wáng fǎ

”袭人见他娘来了，不免生气，便说道：“三日两头儿打了干的打亲的，还是卖弄你女儿多，还是认真不知王法？

zhè pó zǐ lái le jǐ rì jiàn xí rén bù yán bù yǔ shì hǎo xìng de biàn shuō dào gū niáng nǐ bù zhī dào bié guǎn wǒ men xián shì

”这婆子来了几日，见袭人不言不语是好性的，便说道：“姑娘你不知道，别管我们闲事！

dōu shì nǐ men zòng de zhè huì zǐ hái guǎn shén me

都是你们纵的，这会子还管什么？

shuō zhe biàn yòu gǎn zhe dǎ

”说着，便又赶着打。

xí rén qì de zhuǎn shēn jìn lái jiàn shè yuè zhèng zài hǎi táng xià liàng shǒu jīn tīng de rú cǐ hǎn nào biàn shuō jiě jie bié guǎn kàn tā zěn yàng

袭人气的转身进来，见麝月正在海棠下晾手巾，听得如此喊闹，便说：“姐姐别管，看他怎样。

yī miàn shǐ yǎn sè yǔ chūn yàn chūn yàn huì yì biàn zhí bèn le bǎo yù qù

”一面使眼色与春燕，春燕会意，便直奔了宝玉去。

zhòng rén dōu xiào shuō zhè kě shì méi yǒu de shì dōu nào chū lái le

众人都笑说：“这可是没有的事都闹出来了。

shè yuè xiàng pó zǐ dào nǐ zài lüè shā yī shà qì r nán dào zhèi xiē rén de liǎn miàn hé nǐ tǎo yí gè qíng hái tǎo bù xià lái bù chéng

”麝月向婆子道：“你再略煞一煞气儿，难道这些人的脸面，和你讨一个情还讨不下来不成？

nà pó zǐ jiàn tā nǚ ér bēn dào bǎo yù shēn biān qù yòu jiàn bǎo yù lā le chūn yàn de shǒu shuō bié pà yǒu wǒ ne

”那婆子见他女儿奔到宝玉身边去，又见宝玉拉了春燕的手说：“别怕，有我呢。

chūn yàn yòu yī xíng kū yòu yī xíng shuō bǎ fāng cái yīng ér děng shì dōu shuō chū lái

”春燕又一行哭，又一行说，把方才莺儿等事都说出来。

bǎo yù yuè fā jí qǐ lái shuō nǐ zhī zài zhè lǐ nào yě bà le zěn me lián qīn qi yě dōu dé zuì qǐ lái

宝玉越发急起来，说：“你只在这里闹也罢了，怎么连亲戚也都得罪起来？

shè yuè yòu xiàng pó zǐ jí zhòng rén dào yuàn bù dé zhè sǎo zi shuō wǒ men guǎn bu zháo tā men de shì wǒ men suī wú zhī cuò guǎn le rú jīn qǐng chū yí gè guǎn de zháo de rén lái guǎn yī guǎn sǎo zi jiù xīn fú kǒu fú yě zhī dào guī ju le

”麝月又向婆子及众人道：“怨不得这嫂子说我们管不着他们的事，我们虽无知错管了，如今请出一个管得着的人来管一管，嫂子就心伏口伏，也知道规矩了。

biàn huí tóu jiào xiǎo yā tou zi qù bǎ píng r gěi wǒ jiào lái

”便回头叫小丫头子：“去把平儿给我叫来！

píng r bù dé xián jiù bǎ lín dà niáng jiào le lái

平儿不得闲就把林大娘叫了来。

nà xiǎo yā tou zi yīng le jiù zǒu

”那小丫头子应了就走。

zhòng xí fù shàng lái xiào shuō sǎo zi kuài qiú gū niáng men jiào huí nà hái zi ba

众媳妇上来笑说：“嫂子，快求姑娘们叫回那孩子罢。

píng gū niáng lái le kě jiù bù hǎo le

平姑娘来了，可就不好了。

nà pó zǐ shuō dào píng nǐ nà gè píng gū niáng lái yě píng gè lǐ méi yǒu niang guǎn nǚ ér dà jiā guǎn zhe niáng de

”那婆子说道：“凭你那个平姑娘来也凭个理，没有娘管女儿大家管着娘的。

zhòng rén xiào dào nǐ dàng shì nà gè píng gū niáng

”众人笑道：“你当是那个平姑娘？

shì èr nǎi nǎi wū lǐ de píng gū niáng

是二奶奶屋里的平姑娘。

tā yǒu qíng ne shuō nǐ liǎng jù tā yī fān liǎn sǎo zi nǐ chī bù liǎo dōu zhe zǒu

他有情呢，说你两句，他一翻脸，嫂子你吃不了兜着走！

shuō huà zhī jiān zhī jiàn xiǎo yā tou zi huí lái shuō píng gū niáng zhèng yǒu shì wèn wǒ zuò shén me wǒ gào sù le tā tā shuō jì zhè yàng qiě niǎn tā chū qù gào sù le lín dà niáng zài jiǎo mén wài dǎ tā sì shí bǎn zi jiù shì le

说话之间，只见小丫头子回来说：“平姑娘正有事，问我作什么，我告诉了他，他说：‘既这样，且撵他出去，告诉了林大娘在角门外打他四十板子就是了。

nà pó zǐ tīng rú cǐ shuō zì bù shě de chū qù biàn yòu lèi liú mǎn miàn yāng gào xí rén děng shuō hǎo róng yì wǒ jìn lái le kuàng qiě wǒ shì guǎ fù jiā lǐ méi rén zhèng hǎo yī xīn wú guà de zài lǐ tou fú shì gū niáng men

’”那婆子听如此说，自不舍得出去，便又泪流满面，央告袭人等说：“好容易我进来了，况且我是寡妇，家里没人，正好一心无挂的在里头伏侍姑娘们。

gū niáng men yě pián yí wǒ jiā lǐ yě shěng xiē jiǎo guò

姑娘们也便宜，我家里也省些搅过。

wǒ zhè yī qù yòu yào zì jǐ shēng huǒ guò huó jiāng lái bù miǎn yòu méi le guò huó

我这一去，又要自己生火过活，将来不免又没了过活。

xí rén jiàn tā rú cǐ zǎo yòu xīn ruǎn le biàn shuō nǐ jì yào zài zhè lǐ yòu bù shǒu guī ju yòu bù tīng shuō yòu luàn dǎ rén

”袭人见他如此，早又心软了，便说：“你既要在这里，又不守规矩，又不听说，又乱打人。

nà lǐ nòng nǐ zhè gè bù xiǎo shì de lái tiān tiān dòu kǒu yě jiào rén xiào huà shī le tǐ tǒng

那里弄你这个不晓事的来，天天斗口，也叫人笑话，失了体统。

qíng wén dào lǐ tā ne dǎ fā qù le shì zhèng jīng

”晴雯道：“理他呢，打发去了是正经。

shuí hé tā qù duì zuǐ duì shé de

谁和他去对嘴对舌的。

nà pó zǐ yòu yāng zhòng rén dào wǒ suī cuò le gū niáng men fēn fù le wǒ yǐ hòu gǎi guò

”那婆子又央众人道：“我虽错了，姑娘们吩咐了，我以后改过。

gū niáng men nà bú shì xíng hǎo jī dé

姑娘们那不是行好积德。

yī miàn yòu yāng gào chūn yàn dào yuán shì wǒ wèi dǎ nǐ qǐ de jiū jìng méi dǎ chéng nǐ wǒ rú jīn fǎn shòu le zuì

”一面又央告春燕道：“原是我为打你起的，究竟没打成你，我如今反受了罪？

nǐ yě tì wǒ shuō shuo

你也替我说说。

bǎo yù jiàn rú cǐ kě lián zhǐ de liú xià fēn fù tā bù kě zài nào

”宝玉见如此可怜，只得留下，吩咐他不可再闹。

nà pó zǐ zǒu lái yī yī de xiè guò le xià qù

那婆子走来一一的谢过了下去。

zhī jiàn píng r zǒu lái wèn xì hé shì

只见平儿走来，问系何事。

xí rén děng máng shuō yǐ wán le bù bì zài tí

袭人等忙说：“已完了，不必再提。

píng r xiào dào dé ráo rén chù qiě ráo rén de shěng de jiāng jiù xiē shì yě bà le

”平儿笑道：“‘得饶人处且饶人’，得省的将就些事也罢了。

néng qù le jǐ rì zhǐ tīng gè chù dà xiǎo rén ér dōu zuò qǐ fǎn lái le yī chù bù liǎo yòu yī chù jiào wǒ bù zhī guǎn nà yī chù de shì

能去了几日，只听各处大小人儿都作起反来了，一处不了又一处，叫我不知管那一处的是。

xí rén xiào dào wǒ zhǐ shuō wǒ men zhè lǐ fǎn le yuán lái hái yǒu jǐ chù

”袭人笑道：“我只说我们这里反了，原来还有几处。

píng r xiào dào zhè suàn shén me

”平儿笑道：“这算什么。

zhèng hé zhēn dà nǎi nai suàn ne zhè sān sì rì de gōng fū yī gòng dà xiǎo chū lái le bā jiǔ jiàn le

正和珍大奶奶算呢，这三四日的工夫，一共大小出来了八九件了。

nǐ zhè lǐ shì jí xiǎo de suàn bù qǐ shù r lái hái yǒu dà de kě qì kě xiào zhī shì

你这里是极小的，算不起数儿来，还有大的可气可笑之事。

bù zhī xí rén wèn tā guǒ xì hé shì qiě tīng xià huí fēn jiě

”不知袭人问他果系何事，且听下回分解。