第七十回 — 红楼梦 — 曹雪芹

lín dài yù chóng jiàn táo huā shè shǐ xiāng yún ǒu tián liǔ xù cí

林黛玉重建桃花社史湘云偶填柳絮词

huà shuō gǔ liǎn zì zài lí xiāng yuàn bàn sù qī rì yè tiān tiān sēng dào bù duàn zuò fó shì

话说贾琏自在梨香院伴宿七日夜，天天僧道不断做佛事。

gǔ mǔ huàn le tā qù fēn fù bù xǔ sòng wǎng jiā miào zhōng

贾母唤了他去，吩咐不许送往家庙中。

gǔ liǎn wú fǎ zhǐ de yòu hé shí jué shuō le jiù zài yóu sān jie zhī shàng diǎn le yí gè xué pò tǔ mái zàng

贾琏无法，只得又和时觉说了，就在尤三姐之上点了一个穴，破土埋葬。

nà rì sòng bìn zhǐ bù guò zú zhōng rén yǔ wáng xìn fū fù yóu shì pó xí ér yǐ

那日送殡，只不过族中人与王信夫妇，尤氏婆媳而已。

fèng jie yī yīng bù guǎn zhǐ píng tā zì qù bàn lǐ

凤姐一应不管，只凭他自去办理。

yīn yòu nián jìn suì bī zhū wù wèi jí bù suàn wài yòu yǒu lín zhī xiào kāi le yī gè rén míng dān zǐ lái gòng yǒu bā gè èr shí wǔ suì de dān shēn xiǎo sī yīng gāi qǔ qī chéng fáng děng lǐ miàn yǒu gāi fàng de yā tou men hǎo qiú zhǐ pèi

因又年近岁逼，诸务猬集不算外，又有林之孝开了一个人名单子来，共有八个二十五岁的单身小厮应该娶妻成房，等里面有该放的丫头们好求指配。

fèng jie kàn le xiān lái wèn gǔ mǔ hé wáng fū rén

凤姐看了，先来问贾母和王夫人。

dà jiā shāng yì suī yǒu jǐ gè yīng gāi fā pèi de nài gè rén jiē yǒu yuán gù dì yī gè yuān yāng fā shì bù qù

大家商议，虽有几个应该发配的，奈各人皆有原故：第一个鸳鸯发誓不去。

zì nà rì zhī hòu yī xiàng wèi hé bǎo yù shuō huà yě bù shèng zhuāng nóng shì

自那日之后，一向未和宝玉说话，也不盛妆浓饰。

zhòng rén jiàn tā zhì jiān yě bù hǎo xiāng qiáng

众人见他志坚，也不好相强。

dì èr gè hǔ pò yòu yǒu bìng zhè cì bù néng le

第二个琥珀，又有病，这次不能了。

cǎi yún yīn jìn rì hé gǔ huán fēn bēng yě rǎn liǎo wú yī zhī zhèng

彩云因近日和贾环分崩，也染了无医之症。

zhǐ yǒu fèng jiě ér hé li wán fáng zhōng cū shǐ de dà yā huán chū qù le qí yú nián jì wèi zú

只有凤姐儿和李纨房中粗使的大丫鬟出去了，其余年纪未足。

lìng tā men wài tou zì qǔ qù le

令他们外头自娶去了。

yuán lái zhè yī xiàng yīn fèng jie bìng le li wán tàn chūn liào lǐ jiā wù bù dé xián xiá jiē zhe guò nián guò jié chū lái xǔ duō zá shì jìng jiāng shī shè gē qǐ

原来这一向因凤姐病了，李纨探春料理家务不得闲暇，接着过年过节，出来许多杂事，竟将诗社搁起。

rú jīn zhòng chūn tiān qì suī dé le gōng fū zhēng nài bǎo yù yīn lěng dùn le liǔ xiāng lián jiàn wěn le yóu xiǎo mèi jīn shì le yóu èr jie qì bìng le liǔ wǔ r lián lián jiē jiē xián chóu hú hèn yī zhòng bù liǎo yī zhòng tiān

如今仲春天气，虽得了工夫，争奈宝玉因冷遁了柳湘莲，剑刎了尤小妹，金逝了尤二姐，气病了柳五儿，连连接接，闲愁胡恨，一重不了一重添。

nòng de qíng sè ruò chī yǔ yán cháng luàn shì rǎn zhēng chōng zhī jí

弄得情色若痴，语言常乱，似染怔忡之疾。

huāng de xí rén děng yòu bù gǎn huí gǔ mǔ zhǐ bǎi bān dòu tā wán xiào

慌的袭人等又不敢回贾母，只百般逗他顽笑。

zhè rì qīng chén fāng xǐng zhǐ tīng wài jiān fáng nèi jī jī guā guā xiào shēng bù duàn

这日清晨方醒，只听外间房内咭咭呱呱笑声不断。

xí rén yīn xiào shuō nǐ kuài chū qù jiě jiù qíng wén hé shè yuè liǎng gè rén àn zhù wēn dōu lǐ nà gé zhī ne

袭人因笑说：“你快出去解救，晴雯和麝月两个人按住温都里那膈肢呢。

bǎo yù tīng le máng pī shàng huī shǔ ǎo zi chū lái yī qiáo zhī jiàn tā sān rén bèi rù shàng wèi dié qǐ dà yī yě wèi chuān

”宝玉听了，忙披上灰鼠袄子出来一瞧，只见他三人被褥尚未叠起，大衣也未穿。

nà qíng wén zhǐ chuān cōng lǜ yuàn chóu xiǎo ǎo hóng xiǎo yī hóng shuì xié pī zhe tóu fà qí zài xióng nú shēn shàng

那晴雯只穿葱绿院绸小袄，红小衣红睡鞋，披着头发，骑在雄奴身上。

shè yuè shì hóng líng mò xiōng pī zhe yī shēn jiù yī zài nà lǐ zhuā xióng nú de lèi zhī

麝月是红绫抹胸，披着一身旧衣，在那里抓雄奴的肋肢。

xióng nú què yǎng zài kàng shàng chuān zhe sā huā jǐn shēn r hóng kù lǜ wà liǎng jiǎo luàn dēng xiào de chuǎn bu guò qì lái

雄奴却仰在炕上，穿着撒花紧身儿，红裤绿袜，两脚乱蹬，笑的喘不过气来。

bǎo yù máng shàng qián xiào shuō liǎng gè dà de qī fù yí gè xiǎo de děng wǒ zhù lì

宝玉忙上前笑说：“两个大的欺负一个小的，等我助力。

shuō zhe yě shàng chuáng lái gé zhī qíng wén

”说着，也上床来膈肢晴雯。

qíng wén chù yǎng xiào de máng diū xià xióng nú hé bǎo yù duì zhuā

晴雯触痒，笑的忙丢下雄奴，和宝玉对抓。

xióng nú chèn shì yòu jiāng qíng wén àn dào xiàng tā lèi xià zhuā dòng

雄奴趁势又将晴雯按倒，向他肋下抓动。

xí rén xiào shuō zǐ xì dòng zhe le

袭人笑说：“仔细冻着了。

kàn tā sì rén guǒ zài yī chù dǎo hǎo xiào

”看他四人裹在一处倒好笑。

hū yǒu li wán dǎ fā bì yuè lái shuō zuó ér wǎn shàng nǎi nai zài zhè lǐ bǎ kuài shǒu pà zi wàng le bù zhī kě zài zhè lǐ

忽有李纨打发碧月来说：“昨儿晚上奶奶在这里把块手帕子忘了，不知可在这里？

xiǎo yàn yuè yǒu yǒu yǒu wǒ zài dì xià shi le qǐ lái bù zhī shì nà yī wèi de cái xǐ le chū lái liàng zhe hái wèi gàn ne

”小燕说：“有，有，有，我在地下拾了起来，不知是那一位的，才洗了出来晾着，还未干呢。

bì yuè jiàn tā sì rén luàn gǔn yīn xiào dào dǎo shì zhè lǐ rè nào dà qīng zǎo qǐ jiù jī jī guā guā de wán dào yī chù

”碧月见他四人乱滚，因笑道：“倒是这里热闹，大清早起就咭咭呱呱的顽到一处。

bǎo yù xiào dào nǐ men nà lǐ rén yě bù shǎo zěn me bù wán

”宝玉笑道：“你们那里人也不少，怎么不顽？

bì yuè dào wǒ men nǎi nai bù wán bǎ liǎng gè yí niáng hé qín gū niáng yě jū zhù le

”碧月道：“我们奶奶不顽，把两个姨娘和琴姑娘也拘住了。

rú jīn qín gū niáng yòu gēn le lǎo tài tài qián tou qù le gèng jì mò le

如今琴姑娘又跟了老太太前头去了，更寂寞了。

liǎng gè yí niáng jīn nián guò le dào míng nián dōng tiān dōu qù le yòu gèng jì mò ne

两个姨娘今年过了，到明年冬天都去了，又更寂寞呢。

nǐ qiáo bǎo gū niáng nà lǐ chū qù le yí gè xiāng líng jiù lěng qīng le duō shǎo bǎ gè yún gū niáng là le dān

你瞧宝姑娘那里，出去了一个香菱，就冷清了多少，把个云姑娘落了单。

zhèng shuō zhe zhī jiàn xiāng yún yòu dǎ fā le cuì lǚ lái shuō qǐng èr yé kuài chū qù qiáo hǎo shī

正说着，只见湘云又打发了翠缕来说：“请二爷快出去瞧好诗。

bǎo yù tīng le máng wèn nà lǐ de hǎo shī

”宝玉听了，忙问：“那里的好诗？

cuì lǚ xiào dào gū niáng men dōu zài qìn fāng tíng shàng nǐ qù le biàn zhī

”翠缕笑道：“姑娘们都在沁芳亭上，你去了便知。

bǎo yù tīng le máng shū xǐ le chū lái guǒ jiàn dài yù bǎo chāi xiāng yún bǎo qín tàn chūn dōu zài nà lǐ shǒu lǐ ná zhe yī piān shī kàn

”宝玉听了，忙梳洗了出来，果见黛玉、宝钗、湘云、宝琴、探春都在那里，手里拿着一篇诗看。

jiàn tā lái shí dōu xiào shuō zhè huì zǐ hái bù qǐ lái zán men de shī shè sàn le yī nián yě méi yǒu rén zuò xīng

见他来时，都笑说：“这会子还不起来，咱们的诗社散了一年，也没有人作兴。

rú jīn zhèng shì chū chūn shí jié wàn wù gēng xīn zhèng gāi gǔ wǔ lìng lì qǐ lái cái hǎo

如今正是初春时节，万物更新，正该鼓舞另立起来才好。

xiāng yún xiào dào yì qǐ shī shè shí shì qiū tiān jiù bù yīng fā dá

”湘云笑道：“一起诗社时是秋天，就不应发达。

rú jīn què hǎo wàn wù féng chūn jiē zhǔ shēng shèng

如今却好万物逢春，皆主生盛。

kuàng zhè shǒu táo huā shī yòu hǎo jiù bǎ hǎi táng shè gǎi zuò táo huā shè

况这首桃花诗又好，就把海棠社改作桃花社。

bǎo yù tīng zhe diǎn tóu shuō hěn hǎo

”宝玉听着，点头说：“很好。

qiě máng zhe yào shī kàn

”且忙着要诗看。

zhòng rén dōu yòu shuō zán men cǐ shí jiù fǎng dào xiāng lǎo nóng qù dà jiā yì dìng hǎo qǐ de

众人都又说：“咱们此时就访稻香老农去，大家议定好起的。

shuō zhe yī qí qǐ lái dōu wǎng dào xiāng cūn lái

”说着，一齐起来，都往稻香村来。

bǎo yù yī bì zǒu yī bì kàn nà zhǐ shàng xiě zhe táo huā xíng yī piān yuē

宝玉一壁走，一壁看那纸上写着《桃花行》一篇，曰：

táo huā lián wài dōng fēng ruǎn táo huā lián nèi chén zhuāng lǎn

桃花帘外东风软，桃花帘内晨妆懒。

lián wài táo huā lián nèi rén rén yǔ táo huā gé bù yuǎn

帘外桃花帘内人，人与桃花隔不远。

dōng fēng yǒu yì jiē lián lóng huā yù kuī rén lián bù juǎn

东风有意揭帘栊，花欲窥人帘不卷。

táo huā lián wài kāi réng jiù lián zhōng rén bǐ táo huā shòu

桃花帘外开仍旧，帘中人比桃花瘦。

huā jiě lián rén huā yě chóu gé lián xiāo xī fēng chuī tòu

花解怜人花也愁，隔帘消息风吹透。

fēng tòu xiāng lián huā mǎn tíng tíng qián chūn sè bèi shāng qíng

风透湘帘花满庭，庭前春色倍伤情。

xián tái yuàn luò mén kōng yǎn xié rì lán gān rén zì píng

闲苔院落门空掩，斜日栏杆人自凭。

píng lán rén xiàng dōng fēng qì qiàn qún tōu bàng táo huā lì

凭栏人向东风泣，茜裙偷傍桃花立。

táo huā táo yè luàn fēn fēn huā zhàn xīn hóng yè níng bì

桃花桃叶乱纷纷，花绽新红叶凝碧。

wù guǒ yān fēng yī wàn zhū hōng lóu zhào bì hóng mó hú

雾裹烟封一万株，烘楼照壁红模糊。

tiān jī shāo pò yuān yāng jǐn chūn hān yù xǐng yí shān zhěn

天机烧破鸳鸯锦，春酣欲醒移珊枕。

shì nǚ jīn pén jìn shuǐ lái xiāng quán yǐng zhàn yān zhī lěng

侍女金盆进水来，香泉影蘸胭脂冷。

yān zhī xiān yàn hé xiāng lèi huā zhī yán sè rén zhī lèi

胭脂鲜艳何相类，花之颜色人之泪，

ruò jiāng rén lèi bǐ táo huā lèi zì cháng liú huā zì mèi

若将人泪比桃花，泪自长流花自媚。

lèi yǎn guān huā lèi yì gàn lèi gàn chūn jìn huā qiáo cuì

泪眼观花泪易干，泪干春尽花憔悴。

qiáo cuì huā zhē qiáo cuì rén huā fēi rén juàn yì huáng hūn

憔悴花遮憔悴人，花飞人倦易黄昏。

yī shēng dù yǔ chūn guī jǐn jì mò lián lóng kōng yuè hén

一声杜宇春归尽，寂寞帘栊空月痕！

bǎo yù kàn le bìng bù chēng zàn què gǔn xià lèi lái

宝玉看了并不称赞，却滚下泪来。

biàn zhī chū zì dài yù yīn cǐ là xià lèi lái yòu pà zhòng rén kàn jiàn yòu máng zì jǐ cā le

便知出自黛玉，因此落下泪来，又怕众人看见，又忙自己擦了。

yīn wèn nǐ men zěn me de lái

因问：“你们怎么得来？

bǎo qín xiào dào nǐ cāi shì shuí zuò de

”宝琴笑道：“你猜是谁做的？

bǎo yù xiào dào zì rán shì xiāo xiāng zi gǎo

”宝玉笑道：“自然是潇湘子稿。

bǎo qín xiào dào xiàn shì wǒ zuò de ne

”宝琴笑道：“现是我作的呢。

bǎo yù xiào dào wǒ bù xìn

”宝玉笑道：“我不信。

zhè shēng diào kǒu qì jiǒng hū bù xiàng héng wú zhī tǐ suǒ yǐ bù xìn

这声调口气，迥乎不像蘅芜之体，所以不信。

bǎo chāi xiào dào suǒ yǐ nǐ bù tōng

”宝钗笑道：“所以你不通。

nán dào dù gōng bù shǒu shǒu zhǐ zuò cóng jú liǎng kāi tā rì lèi zhī jù bù chéng

难道杜工部首首只作‘丛菊两开他日泪’之句不成！

yì bān de yě yǒu hóng zhàn yǔ féi méi shuǐ xìng qiān fēng cuì dài zhǎng zhī mèi yǔ

一般的也有‘红绽雨肥梅’‘水荇牵风翠带长’之媚语。

bǎo yù xiào dào gù rán rú cǐ shuō

”宝玉笑道：“固然如此说。

dàn wǒ zhī dào jiě jie duàn bù xǔ mèi mei yǒu cǐ shāng dào yǔ jù mèi mei suī yǒu cǐ cái shì duàn bù kěn zuò de

但我知道姐姐断不许妹妹有此伤悼语句，妹妹虽有此才，是断不肯作的。

bǐ bù dé lín mèi mei céng jīng lí sàng zuò cǐ āi yīn

比不得林妹妹曾经离丧，作此哀音。

zhòng rén tīng shuō dōu xiào le

”众人听说，都笑了。

yǐ zhì dào xiāng cūn zhōng jiāng shī yǔ li wán kàn le zì bù bì shuō chēng shǎng bù yǐ

已至稻香村中，将诗与李纨看了，自不必说称赏不已。

shuō qǐ shī shè dà jiā yì dìng míng rì nǎi sān yuè chū èr rì jiù qǐ shè biàn gǎi hǎi táng shè wèi táo huā shè lín dài yù jiù wèi shè zhǔ

说起诗社，大家议定：明日乃三月初二日，就起社，便改“海棠社”为“桃花社”，林黛玉就为社主。

míng rì fàn hòu qí jí xiāo xiāng guǎn

明日饭后，齐集潇湘馆。

yīn yòu dà jiā nǐ tí

因又大家拟题。

dài yù biàn shuō dà jiā jiù yào táo huā shī yī bǎi yùn

黛玉便说：“大家就要桃花诗一百韵。

bǎo chāi dào shǐ bù dé

”宝钗道：“使不得。

cóng lái táo huā shī zuì duō zòng zuò le bì luò tào bǐ bù dé nǐ zhè yī shǒu gǔ fēng

从来桃花诗最多，纵作了必落套，比不得你这一首古风。

xū de zài nǐ

须得再拟。

zhèng shuō zhe rén huí jiù tài tài lái le

”正说着，人回：“舅太太来了。

gū niáng chū qù qǐng ān

姑娘出去请安。

yīn cǐ dà jiā dōu wǎng qián tóu lái jiàn wáng zi téng de fū rén péi zhe shuō huà

”因此大家都往前头来见王子腾的夫人，陪着说话。

chī fàn bì yòu péi rù yuán zhōng lái gè chù yóu wán yī biàn

吃饭毕，又陪入园中来，各处游顽一遍。

zhì wǎn fàn hòu zhǎng dēng fāng qù

至晚饭后掌灯方去。

cì rì nǎi shì tàn chūn de shòu rì yuán chūn zǎo dǎ fā le liǎng gè xiǎo tài jiàn sòng le jǐ jiàn wán qì

次日乃是探春的寿日，元春早打发了两个小太监送了几件顽器。

hé jiā jiē yǒu shòu yí zì bù bì shuō

合家皆有寿仪，自不必说。

fàn hòu tàn chūn huàn le lǐ fú gè chù xíng lǐ

饭后，探春换了礼服，各处行礼。

dài yù xiào xiàng zhòng rén dào wǒ zhè yī shè kāi de yòu bù qiǎo le piān wàng le zhè liǎng rì shì tā de shēng rì

黛玉笑向众人道：“我这一社开的又不巧了，偏忘了这两日是他的生日。

suī bù bǎi jiǔ chàng xì de shào bù dé dōu yào péi tā zài lǎo tài tài tài tài gēn qián wán xiào yī rì rú hé néng dé xián kòng ér

虽不摆酒唱戏的，少不得都要陪他在老太太、太太跟前顽笑一日，如何能得闲空儿。

yīn cǐ gǎi zhì chū wǔ

”因此改至初五。

zhè rì zhòng zǐ mèi jiē zài fáng zhōng shì zǎo shàn bì biàn yǒu gǔ zhèng shū xìn dào le

这日众姊妹皆在房中侍早膳毕，便有贾政书信到了。

bǎo yù qǐng ān jiāng qǐng gǔ mǔ de ān bǐng chāi kāi niàn yǔ gǔ mǔ tīng shàng miàn bù guò shì qǐng ān de huà shuō liù yuè zhōng zhǔn jìn jīng děng yǔ

宝玉请安，将请贾母的安禀拆开念与贾母听，上面不过是请安的话，说六月中准进京等语。

qí yú jiā xìn shì wù zhī tiè zì yǒu gǔ liǎn hé wáng fū rén kāi dú

其余家信事务之帖，自有贾琏和王夫人开读。

zhòng rén tīng shuō liù qī yuè huí jīng dōu xǐ zhī bù jìn

众人听说六七月回京，都喜之不尽。

piān shēng jìn rì wáng zǐ téng zhī nǚ xǔ yǔ bǎo níng hóu zhī zǐ wèi qī zé rì yú wǔ yuè chū shí rì guò mén fèng jiě ér yòu máng zhe zhāng luo cháng sān wǔ rì bù zài jiā

偏生近日王子腾之女许与保宁侯之子为妻，择日于五月初十日过门，凤姐儿又忙着张罗，常三五日不在家。

zhè rì wáng zǐ téng de fū rén yòu lái jiē fèng jiě ér yī bìng qǐng zhòng shēng nán shēng nǚ xián lè yī rì

这日王子腾的夫人又来接凤姐儿，一并请众甥男甥女闲乐一日。

gǔ mǔ hé wáng fū rén mìng bǎo yù tàn chūn lín dài yù bǎo chāi sì rén tóng fèng jie qù

贾母和王夫人命宝玉、探春、林黛玉、宝钗四人同凤姐去。

zhòng rén bù gǎn wéi ào zhǐ de huí fáng qù lìng zhuāng shì le qǐ lái

众人不敢违拗，只得回房去另妆饰了起来。

wǔ rén zuò cí qù le yī rì zhǎng dēng fāng huí

五人作辞，去了一日，掌灯方回。

bǎo yù jìn rù yí hóng yuàn xiē le bàn kè xí rén biàn chéng jī jiàn jǐng quàn tā shōu yī shōu xīn xián shí bǎ shū lǐ yī lǐ yù bèi zhe

宝玉进入怡红院，歇了半刻，袭人便乘机见景劝他收一收心，闲时把书理一理预备着。

bǎo yù qū zhǐ suàn yī suàn shuō hái zǎo ne

宝玉屈指算一算说：“还早呢。

xí rén dào shū shì dì yī jiàn zì shì dì èr jiàn

”袭人道：“书是第一件，字是第二件。

dào nà shí nǐ zòng yǒu le shū nǐ de zì xiě de zài nà lǐ ne

到那时你纵有了书，你的字写的在那里呢？

bǎo yù xiào dào wǒ shí cháng yě yǒu xiě de hǎo xiē nán dào dōu mò shōu zhe

”宝玉笑道：“我时常也有写的好些，难道都没收着？

xí rén dào hé zēng mò shōu zhe

”袭人道：“何曾没收着。

nǐ zuó ér bù zài jiā wǒ jiù ná chū lái gòng suàn shù le yī shù cái yǒu wǔ liù shí piān

你昨儿不在家，我就拿出来共算，数了一数，才有五六十篇。

zhè sān sì nián de gōng fū nán dào zhǐ yǒu zhè jǐ zhāng zì bù chéng

这三四年的工夫，难道只有这几张字不成。

yī wǒ shuō cóng míng rì qǐ bǎ bié de xīn quán shōu le qǐ lái tiān tiān kuài lín jǐ zhāng zì bǔ shàng

依我说，从明日起，把别的心全收了起来，天天快临几张字补上。

suī bù néng àn rì dōu yǒu yě yào dà gài kàn de guò qù

虽不能按日都有，也要大概看得过去。

bǎo yù tīng le máng de zì jǐ yòu qīn jiǎn le yī biàn shí zài táng sè bù qù biàn shuō míng rì wèi shǐ yì tiān xiě yī bǎi zì cái hǎo

”宝玉听了，忙的自己又亲检了一遍，实在搪塞不去，便说：“明日为始，一天写一百字才好。

shuō huà shí dà jiā ān xià

”说话时大家安下。

zhì cì rì qǐ lái shū xǐ le biàn zài chuāng xià yán mò gōng kǎi lín tiè

至次日起来梳洗了，便在窗下研墨，恭楷临帖。

gǔ mǔ yīn bú jiàn tā zhǐ dāng bìng le máng shǐ rén lái wèn

贾母因不见他，只当病了，忙使人来问。

bǎo yù fāng qù qǐng ān biàn shuō xiě zì zhī gù xiān jiāng zǎo qǐ qīng chén de gōng fū jǐn le chū lái zài zuò bié de yīn cǐ chū lái chí le

宝玉方去请安，便说写字之故，先将早起清晨的工夫尽了出来，再作别的，因此出来迟了。

gǔ mǔ tīng le biàn shí fēn huān xǐ fēn fù tā yǐ hòu zhǐ guǎn xiě zì niàn shū bù yòng chū lái yě shǐ de

贾母听了，便十分欢喜，吩咐他：“以后只管写字念书，不用出来也使得。

nǐ qù huí nǐ tài tài zhī dào

你去回你太太知道。

bǎo yù tīng shuō biàn wǎng wáng fū rén fáng zhōng lái shuō míng

”宝玉听说，便往王夫人房中来说明。

wáng fū rén biàn shuō lín zhèn mó qiāng yě bù zhōng yòng

王夫人便说：“临阵磨枪，也不中用。

yǒu zhè huì zǐ zháo jí tiān tiān xiě xiě niàn niàn yǒu duō shǎo wán bù liǎo de

有这会子着急，天天写写念念，有多少完不了的。

zhè yī gǎn yòu gǎn chū bìng lái cái ba

这一赶，又赶出病来才罢。

bǎo yù huí shuō bù fáng shì

”宝玉回说不妨事。

zhè lǐ gǔ mǔ yě shuō pà jí chū bìng lái

这里贾母也说怕急出病来。

tàn chūn bǎo chāi děng dōu xiào shuō lǎo tài tài bù yòng jí

探春宝钗等都笑说：“老太太不用急。

shū suī tì tā bù dé zì què tì de de

书虽替他不得，字却替得的。

wǒ men měi rén měi rì lín yī piān gěi tā táng sè guò zhè yī bù jiù wán le

我们每人每日临一篇给他，搪塞过这一步就完了。

yī zé lǎo yé dào jiā bù shēng qì èr zé tā yě jí bù chū bìng lái

一则老爷到家不生气，二则他也急不出病来。

gǔ mǔ tīng shuō xǐ zhī bù jìn

”贾母听说，喜之不尽。

yuán lái lín dài yù wén de gǔ zhèng huí jiā bì wèn bǎo yù de gōng kè bǎo yù kěn fēn xīn kǒng lín qī chī le kuī

原来林黛玉闻得贾政回家，必问宝玉的功课，宝玉肯分心，恐临期吃了亏。

yīn cǐ zì jǐ zhǐ zhuāng zuò bù nài fán bǎ shī shè biàn bù qǐ yě bù yǐ wài shì qù gōu yǐn tā

因此自己只装作不耐烦，把诗社便不起，也不以外事去勾引他。

tàn chūn bǎo chāi èr rén měi rì yě lín yī piān kǎi shū zì yǔ bǎo yù bǎo yù zì jǐ měi rì yě jiā gōng huò xiě èr bǎi sān bǎi bù jū

探春宝钗二人每日也临一篇楷书字与宝玉，宝玉自己每日也加工，或写二百三百不拘。

zhì sān yuè xià xún biàn jiāng zì yòu jí còu chū xǔ duō lái

至三月下旬，便将字又集凑出许多来。

zhè rì zhèng suàn zài de wǔ shí piān yě jiù hùn de guò le

这日正算，再得五十篇，也就混的过了。

shéi zhī zǐ juān zǒu lái sòng le yī juàn dōng xī yǔ bǎo yù chāi kāi kàn shí què shì yī sè lǎo yóu zhú zhǐ shàng lín de zhōng wáng yíng tóu xiǎo kǎi zì jì qiě yǔ zì jǐ shí fēn xiāng sì

谁知紫鹃走来，送了一卷东西与宝玉，拆开看时，却是一色老油竹纸上临的钟王蝇头小楷，字迹且与自己十分相似。

xǐ de bǎo yù hé zǐ juān zuò le yí gè yī yòu qīn zì lái dào xiè

喜的宝玉和紫鹃作了一个揖，又亲自来道谢。

shǐ xiāng yún bǎo qín èr rén yì jiē lín le jǐ piān xiāng sòng

史湘云宝琴二人亦皆临了几篇相送。

còu chéng suī bù zú gōng kè yì zú táng sè le

凑成虽不足功课，亦足搪塞了。

bǎo yù fàng le xīn yú shì jiāng suǒ yīng dú zhī shū yòu wēn lǐ guò jǐ biàn

宝玉放了心，于是将所应读之书，又温理过几遍。

zhèng shì tiān tiān yòng gōng kě qiǎo jìn hǎi yí dài hǎi xiào yòu zāo tà le jǐ chù shēng mín

正是天天用功，可巧近海一带海啸，又遭踏了几处生民。

dì fāng guān tí běn zòu wén fèng zhǐ jiù zhe gǔ zhèng shùn lù zhā kàn zhèn jì huí lái

地方官题本奏闻，奉旨就着贾政顺路查看赈济回来。

rú cǐ suàn qù zhì dōng dǐ fāng huí

如此算去，至冬底方回。

bǎo yù tīng le biàn bǎ shū zì yòu gē guò yī biān réng shì zhào jiù yóu dàng

宝玉听了，便把书字又搁过一边，仍是照旧游荡。

shí zhí mù chūn zhī jì shǐ xiāng yún wú liáo yīn jiàn liǔ huā piāo wǔ biàn ǒu chéng yī xiǎo lìng diào jì rú mèng lìng qí cí yuē

时值暮春之际，史湘云无聊，因见柳花飘舞，便偶成一小令，调寄《如梦令》，其词曰：

qǐ shì xiù róng cán tǔ juǎn qǐ bàn lián xiāng wù qiàn shǒu zì niān lái kōng shǐ tí yàn dù

岂是绣绒残吐，卷起半帘香雾，纤手自拈来，空使啼燕妒。

qiě zhù qiě zhù

且住，且住！

mò shǐ chūn guāng bié qù

莫使春光别去。

zì jǐ zuò le xīn zhōng dé yì biàn yòng yī tiáo zhǐ r xiě hǎo yǔ bǎo chāi kàn le yòu lái zhǎo dài yù

自己作了，心中得意，便用一条纸儿写好，与宝钗看了，又来找黛玉。

dài yù kàn bì xiào dào hǎo yě xīn xiān yǒu qù

黛玉看毕，笑道：“好，也新鲜有趣。

wǒ què bù néng

我却不能。

xiāng yún xiào dào zán men zhè jǐ shè zǒng méi yǒu tián cí

”湘云笑道：“咱们这几社总没有填词。

nǐ míng rì hé bù qǐ shè tián cí gǎi gè yàng r qǐ bù xīn xiān xiē

你明日何不起社填词，改个样儿，岂不新鲜些。

dài yù tīng le ǒu rán xìng dòng biàn shuō zhè huà shuō de jí shì

”黛玉听了，偶然兴动，便说：“这话说的极是。

wǒ rú jīn biàn qǐng tā men qù

我如今便请他们去。

shuō zhe yī miàn fēn fù yù bèi le jǐ sè guǒ diǎn zhī lèi yī miàn jiù dǎ fā rén fēn tóu qù qǐng zhòng rén

”说着，一面吩咐预备了几色果点之类，一面就打发人分头去请众人。

zhè lǐ tā èr rén biàn nǐ le liǔ xù zhī tí yòu xiàn chū jǐ gè diào lái xiě le wǎn zài bì shàng

这里他二人便拟了柳絮之题，又限出几个调来，写了绾在壁上。

zhòng rén lái kàn shí yǐ liǔ xù wèi tí xiàn gè sè xiǎo diào

众人来看时，以柳絮为题，限各色小调。

yòu dōu kàn le shǐ xiāng yún de chēng shǎng le yī huí

又都看了史湘云的，称赏了一回。

bǎo yù xiào dào zhè cí shàng wǒ men píng cháng shào bù dé yě yào hú zhōu qǐ lái

宝玉笑道：“这词上我们平常，少不得也要胡诌起来。

yú shì dà jiā niān jiū bǎo chāi biàn niān dé le lín jiāng xiān bǎo qín niān de xī jiāng yuè tàn chūn niān dé le nán kē zi dài yù niān dé le táng duō lìng bǎo yù niān dé le dié liàn huā

”于是大家拈阄，宝钗便拈得了《临江仙》，宝琴拈得《西江月》，探春拈得了《南柯子》，黛玉拈得了《唐多令》，宝玉拈得了《蝶恋花》。

zǐ juān zhù le yī zhī mèng tián xiāng dà jiā sī suǒ qǐ lái

紫鹃炷了一支梦甜香，大家思索起来。

yī shí dài yù yǒu le xiě wán

一时黛玉有了，写完。

jiē zhe bǎo qín bǎo chāi dōu yǒu le

接着宝琴宝钗都有了。

tā sān rén xiě wán hù xiāng kàn shí bǎo chāi biàn xiào dào wǒ xiān qiáo wán le nǐ men de zài kàn wǒ de

他三人写完，互相看时，宝钗便笑道：“我先瞧完了你们的，再看我的。

tàn chūn xiào dào āi ya jīn ér zhè xiāng zěn me zhè yàng kuài yǐ shèng le sān fēn le

”探春笑道：“嗳呀，今儿这香怎么这样快，已剩了三分了。

wǒ cái yǒu le bàn shǒu

我才有了半首。

yīn yòu wèn bǎo yù kě yǒu le

”因又问宝玉可有了。

bǎo yù suī zuò le xiē zhǐ shì zì jǐ xián bù hǎo yòu dōu mǒ le yào lìng zuò huí tóu kàn xiāng yǐ jiāng jìn le

宝玉虽作了些，只是自己嫌不好，又都抹了，要另作，回头看香，已将烬了。

li wán xiào dào zhè suàn shū le

李纨笑道：“这算输了。

jiāo yā tou de bàn shǒu qiě xiě chū lái

蕉丫头的半首且写出来。

tàn chūn tīng shuō máng xiě le chū lái

”探春听说，忙写了出来。

zhòng rén kàn shí shàng miàn què zhǐ bàn shǒu nán kē zi xiě dào shì

众人看时，上面却只半首《南柯子》，写道是：

kōng guà xiān xiān lǚ tú chuí luò luò sī yě nán wǎn xì yě nán jī yī rèn dōng nán běi gè fēn lí

空挂纤纤缕，徒垂络络丝，也难绾系也难羁，一任东南北各分离。

li wán xiào dào zhè yě què hǎo zuò hé bù xù shàng

李纨笑道：“这也却好作，何不续上？

bǎo yù jiàn xiāng méi le qíng yuàn rèn fù bù kěn miǎn qiǎng sè zé jiāng bǐ gē xià lái qiáo zhè bàn shǒu

”宝玉见香没了，情愿认负，不肯勉强塞责，将笔搁下，来瞧这半首。

jiàn méi wán shí fǎn dào dòng le xìng kāi le jī nǎi tí bǐ xù dào shì

见没完时，反倒动了兴开了机，乃提笔续道是：

luò qù jūn xiū xī fēi lái wǒ zì zhī

落去君休惜，飞来我自知。

yīng chóu dié juàn wǎn fāng shí zòng shì míng chūn zài jiàn gé nián qī

莺愁蝶倦晚芳时，纵是明春再见隔年期！

zhòng rén xiào dào zhèng jīng nǐ fèn nèi de yòu bù néng zhè què piān yǒu le

众人笑道：“正经你分内的又不能，这却偏有了。

zòng rán hǎo yě bù suàn de

纵然好，也不算得。

shuō zhe kàn dài yù de táng duō lìng

”说着，看黛玉的《唐多令》：

fěn duò bǎi huā zhōu xiāng cán yàn zi lóu

粉堕百花州，香残燕子楼。

yī tuán tuán zhú duì chéng qiú

一团团逐对成求。

piāo bó yì rú rén mìng báo kōng qiǎn quǎn shuō fēng liú

飘泊亦如人命薄，空缱绻，说风流。

cǎo mù yě zhī chóu sháo huá jìng bái tóu

草木也知愁，韶华竟白头！

tàn jīn shēng shuí shě shuí shōu

叹今生谁舍谁收？

jià yǔ dōng fēng chūn bù guǎn píng ěr qù rěn yān liú

嫁与东风春不管，凭尔去，忍淹留。

zhòng rén kàn le jù diǎn tóu gǎn tàn shuō tài zuò bēi le hǎo shì gù rán hǎo de

众人看了，俱点头感叹，说：“太作悲了，好是固然好的。

yīn yòu kàn bǎo qín de shì xī jiāng yuè

”因又看宝琴的是《西江月》：

hàn yuàn líng xīng yǒu xiàn suí dī diǎn zhuì wú qióng

汉苑零星有限，隋堤点缀无穷。

sān chūn shì yè fù dōng fēng míng yuè méi huā yī mèng

三春事业付东风，明月梅花一梦。

jǐ chù luò hóng tíng yuàn shuí jiā xiāng xuě lián lóng

几处落红庭院，谁家香雪帘栊？

jiāng nán jiāng běi yì bān tóng piān shì lí rén hèn zhòng

江南江北一般同，偏是离人恨重！

zhòng rén dōu xiào shuō dào dǐ shì tā de shēng diào zhuàng

众人都笑说：“到底是他的声调壮。

jǐ chù shuí jiā liǎng jù zuì miào

‘几处’‘谁家’两句最妙。

bǎo chāi xiào dào zhōng bù miǎn guò yú sàng bài

”宝钗笑道：“终不免过于丧败。

wǒ xiǎng liǔ xù yuán shì yī jiàn qīng bó wú gēn wú bàn de dōng xī rán yī wǒ de zhǔ yì piān yào bǎ tā shuō hǎo le cái bù luò tào

我想，柳絮原是一件轻薄无根无绊的东西，然依我的主意，偏要把他说好了，才不落套。

suǒ yǐ wǒ zhōu le yī shǒu lái wèi bì hé nǐ men de yì sī

所以我诌了一首来，未必合你们的意思。

zhòng rén xiào dào bú yào tài qiān

”众人笑道：“不要太谦。

wǒ men qiě shǎng jiàn zì rán shì hǎo de

我们且赏鉴，自然是好的。

yīn kàn zhè yī shǒu lín jiāng xiān dào shì

”因看这一首《临江仙》道是：

bái yù táng qián chūn jiě wǔ dōng fēng juǎn de jūn yún

白玉堂前春解舞，东风卷得均匀。

xiāng yún xiān xiào dào hǎo yí gè dōng fēng juǎn de jūn yún

湘云先笑道：“好一个‘东风卷得均匀’！

zhè yī jù jiù chū rén zhī shàng le

这一句就出人之上了。

yòu kàn dǐ xià dào

”又看底下道：

fēng tuán dié zhèn luàn fēn fēn

蜂团蝶阵乱纷纷。

jǐ zēng suí shì shuǐ qǐ bì wěi fāng chén

几曾随逝水，岂必委芳尘。

wàn lǚ qiān sī zhōng bù gǎi rèn tā suí jù suí fēn

万缕千丝终不改，任他随聚随分。

sháo huá xiū xiào běn wú gēn hǎo fēng pín jiè lì sòng wǒ shàng qīng yún

韶华休笑本无根，好风频借力，送我上青云！

zhòng rén pāi àn jiào jué dōu shuō guǒ rán fān de hǎo qì lì zì rán shì zhè shǒu wèi zūn

众人拍案叫绝，都说：“果然翻得好气力，自然是这首为尊。

chán mián bēi qī ràng xiāo xiāng fēi zǐ

缠绵悲戚，让潇湘妃子；

qíng zhì wǔ mèi què shì zhěn xiá

情致妩媚，却是枕霞；

xiǎo xuē yǔ jiāo kè jīn rì luò dì yào shòu fá de

小薛与蕉客今日落第，要受罚的。

bǎo qín xiào dào wǒ men zì rán shòu fá dàn bù zhī fù bái juàn zi de yòu zěn me fá

”宝琴笑道：“我们自然受罚，但不知付白卷子的又怎么罚？

li wán dào bú yào máng zhè dìng yào zhòng zhòng fá tā

”李纨道：“不要忙，这定要重重罚他。

xià cì wéi lì

下次为例。

yī yǔ wèi liǎo zhǐ tīng chuāng wài zhú zi shàng yī shēng xiǎng qià sì chuāng tì zi dào le yì bān zhòng rén hu le yī tiào

一语未了，只听窗外竹子上一声响，恰似窗屉子倒了一般，众人唬了一跳。

yā huán men chū qù qiáo shí lián wài yā huán rǎng dào yí gè dà hú dié fēng zhēng guà zài zhú shāo shàng le

丫鬟们出去瞧时，帘外丫鬟嚷道：“一个大蝴蝶风筝挂在竹梢上了。

zhòng yā huán xiào dào hǎo yí gè qí zhěng fēng zhēng

”众丫鬟笑道：“好一个齐整风筝！

bù zhī shì shuí jiā fàng duàn le shéng ná xià tā lái

不知是谁家放断了绳，拿下他来。

bǎo yù děng tīng le yě dōu chū lái kàn shí bǎo yù xiào dào wǒ rèn de zhè fēng zhēng

”宝玉等听了，也都出来看时，宝玉笑道：“我认得这风筝。

zhè shì dà lǎo yé nà yuàn lǐ jiāo hóng gū niáng fàng de ná xià lái gěi tā sòng guò qù ba

这是大老爷那院里娇红姑娘放的，拿下来给他送过去罢。

zǐ juān xiào dào nán dào tiān xià méi yǒu yí yàng de fēng zhēng dān tā yǒu zhè gè bù chéng

”紫鹃笑道：“难道天下没有一样的风筝，单他有这个不成？

wǒ bù guǎn wǒ qiě ná qǐ lái

我不管，我且拿起来。

tàn chūn dào zǐ juān yě xué xiǎo qì le

”探春道：“紫鹃也学小气了。

nǐ men yì bān de yě yǒu zhè huì zǐ shi rén zǒu le de yě bù pà jì huì

你们一般的也有，这会子拾人走了的，也不怕忌讳。

dài yù xiào dào kě shì ne zhī dào shì shuí fàng huì qì de kuài diào chū qù ba

”黛玉笑道：“可是呢，知道是谁放晦气的，快掉出去罢。

bǎ zán men de ná chū lái zán men yě fàng huì qì

把咱们的拿出来，咱们也放晦气。

zǐ juān tīng le gǎn zhe mìng xiǎo yā tou men jiāng zhè fēng zhēng sòng chū yǔ yuán mén shàng zhí rì de pó zǐ qù le tǎng yǒu rén lái zhǎo hǎo yǔ tā men qù de

”紫鹃听了，赶着命小丫头们将这风筝送出与园门上值日的婆子去了，倘有人来找，好与他们去的。

zhè lǐ xiǎo yā tou men tīng jiàn fàng fēng zhēng bā bù dé qī shǒu bā jiǎo dōu máng zhe ná chū gè měi rén fēng zhēng lái

这里小丫头们听见放风筝，巴不得七手八脚都忙着拿出个美人风筝来。

yě yǒu bān gāo dèng qù de yě yǒu kǔn jiǎn zi gǔ de yě yǒu bá yuè zǐ de

也有搬高凳去的，也有捆剪子股的，也有拔籰子的。

bǎo chāi děng dōu lì zài yuàn mén qián mìng yā tou men zài yuàn wài chang dì xià fàng qù

宝钗等都立在院门前，命丫头们在院外敞地下放去。

bǎo qín xiào dào nǐ zhè gè bù dà hǎo kàn bù rú sān jiě jie de nà yí gè ruǎn chì zǐ dà fèng huáng hǎo

宝琴笑道：“你这个不大好看，不如三姐姐的那一个软翅子大凤凰好。

bǎo chāi xiào dào guǒ rán

”宝钗笑道：“果然。

yīn huí tóu xiàng cuì mò xiào dào nǐ bǎ nǐ men de ná lái yě fàng fàng

”因回头向翠墨笑道：“你把你们的拿来也放放。

cuì mò xiào xī xī de guǒ rán yě qǔ qù le

”翠墨笑嘻嘻的果然也取去了。

bǎo yù yòu xìng tou qǐ lái yě dǎ fā gè xiǎo yā tou zi jiā qù shuō bǎ zuó ér lài dà niáng sòng wǒ de nà gè dà yú qǔ lái

宝玉又兴头起来，也打发个小丫头子家去，说：“把昨儿赖大娘送我的那个大鱼取来。

xiǎo yā tou zi qù le bàn tiān kōng shǒu huí lái xiào dào qíng gū niáng zuó ér fàng zǒu le

”小丫头子去了半天，空手回来，笑道：“晴姑娘昨儿放走了。

bǎo yù dào wǒ hái méi fàng yī zāo r ne

”宝玉道：“我还没放一遭儿呢。

tàn chūn xiào dào héng shù shì gěi nǐ fàng huì qì bà le

”探春笑道：“横竖是给你放晦气罢了。

bǎo yù dào yě bà

”宝玉道：“也罢。

zài bǎ nà gè dà páng xiè ná lái ba

再把那个大螃蟹拿来罢。

yā tou qù le tóng le jǐ gè rén káng le yí gè měi rén bìng yuè zǐ lái shuō dào xí gū niáng shuō zuó ér bǎ páng xiè gěi le sān ye le

”丫头去了，同了几个人扛了一个美人并籰子来，说道：“袭姑娘说，昨儿把螃蟹给了三爷了。

zhè yí gè shì lín dà niáng cái sòng lái de fàng zhè yí gè ba

这一个是林大娘才送来的，放这一个罢。

bǎo yù xì kàn le yī huí zhī jiàn zhè měi rén zuò de shí fēn jīng zhì

”宝玉细看了一回，只见这美人做的十分精致。

xīn zhōng huān xǐ biàn mìng jiào fàng qǐ lái

心中欢喜，便命叫放起来。

cǐ shí tàn chūn de yě qǔ le lái cuì mò dài zhe jǐ gè xiǎo yā tou zi men zài nà biān shān pō shàng yǐ fàng le qǐ lái

此时探春的也取了来，翠墨带着几个小丫头子们在那边山坡上已放了起来。

bǎo qín yě mìng rén jiāng zì jǐ de yí gè dà hóng biān fú yě qǔ lái

宝琴也命人将自己的一个大红蝙蝠也取来。

bǎo chāi yě gāo xìng yě qǔ le yí gè lái què shì yī lián qī gè dà yàn de dōu fàng qǐ lái

宝钗也高兴，也取了一个来，却是一连七个大雁的，都放起来。

dú yǒu bǎo yù de měi rén fàng bù qǐ qù

独有宝玉的美人放不起去。

bǎo yù shuō yā tou men bú huì fàng zì jǐ fàng le bàn tiān zhǐ qǐ fáng gāo biàn là xià lái le

宝玉说丫头们不会放，自己放了半天，只起房高便落下来了。

jí de bǎo yù tóu shàng chū hàn zhòng rén yòu xiào

急的宝玉头上出汗，众人又笑。

bǎo yù hèn de zhì zài dì xià zhǐ zháo fēng zhēng dào ruò bù shì gè měi rén wǒ yī dùn jiǎo duò gè xī làn

宝玉恨的掷在地下，指着风筝道：“若不是个美人，我一顿脚跺个稀烂。

dài yù xiào dào nà shi dǐng xiàn bù hǎo ná chū qù lìng shǐ rén dǎ le dǐng xiàn jiù hǎo le

”黛玉笑道：“那是顶线不好，拿出去另使人打了顶线就好了。

bǎo yù yī miàn shǐ rén ná qù dǎ dǐng xiàn yī miàn yòu qǔ yí gè lái fàng

”宝玉一面使人拿去打顶线，一面又取一个来放。

dà jiā dōu yǎng miàn ér kàn tiān shàng zhè jǐ gè fēng zhēng dōu qǐ zài bàn kōng zhōng qù le

大家都仰面而看，天上这几个风筝都起在半空中去了。

yī shí yā huán men yòu ná le xǔ duō gè shì gè yàng de sòng fàn de lái wán le yī huí

一时丫鬟们又拿了许多各式各样的送饭的来，顽了一回。

zǐ juān xiào dào zhè yī huí de jìn dà gū niáng lái fàng bà

紫鹃笑道：“这一回的劲大，姑娘来放罢。

dài yù tīng shuō yòng shǒu pà diàn zhuó shǒu dùn le yī dùn guǒ rán fēng jǐn lì dà jiē guò yuè zǐ lái suí zhe fēng zhēng de shì jiāng yuè zǐ yī sōng zhǐ tīng yī zhèn huō cì cì xiǎng dēng shí yuè zǐ xiàn jǐn

”黛玉听说，用手帕垫着手，顿了一顿，果然风紧力大，接过籰子来，随着风筝的势将籰子一松，只听一阵豁刺刺响，登时籰子线尽。

dài yù yīn ràng zhòng rén lái fàng

黛玉因让众人来放。

zhòng rén dōu xiào dào gè rén dōu yǒu nǐ xiān qǐng ba

众人都笑道：“各人都有，你先请罢。

dài yù xiào dào zhè yī fàng suī yǒu qù zhǐ shì bù rěn

”黛玉笑道：“这一放虽有趣，只是不忍。

li wán dào fàng fēng zhēng tú de shì zhè yī lè suǒ yǐ yòu shuō fàng huì qì nǐ gèng gāi duō fàng xiē bǎ nǐ zhè bìng gēn r dōu dài le qù jiù hǎo le

”李纨道：“放风筝图的是这一乐，所以又说放晦气，你更该多放些，把你这病根儿都带了去就好了。

zǐ juān xiào dào wǒ men gū niáng yuè fā xiǎo qì le

”紫鹃笑道：“我们姑娘越发小气了。

nà yī nián bù fàng jǐ gè zi jīn hū rán yòu xīn téng le

那一年不放几个子，今忽然又心疼了。

gū niáng bù fàng děng wǒ fàng

姑娘不放，等我放。

shuō zhe biàn xiàng xuě yàn shǒu zhōng jiē guò yī bǎ xī yáng xiǎo yín jiǎn zi lái qí yuè zǐ gēn xià cùn sī bù liú luò dēng yī shēng jiǎo duàn xiào dào zhè yī qù bǎ bìng gēn r kě dōu dài le qù le

”说着便向雪雁手中接过一把西洋小银剪子来，齐籰子根下寸丝不留，咯登一声铰断，笑道：“这一去把病根儿可都带了去了。

nà fēng zhēng piāo piāo yáo yáo zhǐ guǎn wǎng hòu tuì le qù yī shí zhǐ yǒu jī dàn dà xiǎo zhǎn yǎn zhǐ shèng le yì diǎn hēi xīng zài zhǎn yǎn biàn bú jiàn le

”那风筝飘飘摇摇，只管往后退了去，一时只有鸡蛋大小，展眼只剩了一点黑星，再展眼便不见了。

zhòng rén jiē yǎng miàn suō yǎn shuō yǒu qù yǒu qù

众人皆仰面睃眼说：“有趣，有趣。

bǎo yù dào kě xī bù zhī luò zài nà lǐ qù le

”宝玉道：“可惜不知落在那里去了。

ruò luò zài yǒu rén yān chù bèi xiǎo hái zi dé le hái hǎo ruò luò zài huāng jiāo yě wài wú rén yān chù wǒ tì tā jì mò

若落在有人烟处，被小孩子得了还好，若落在荒郊野外无人烟处，我替他寂寞。

xiǎng qi lai bǎ wǒ zhè gè fàng qù jiào tā liǎng gè zuò bàn r ba

想起来把我这个放去，教他两个作伴儿罢。

yú shì yě yòng jiǎn zi jiǎn duàn zhào xiān fàng qù

”于是也用剪子剪断，照先放去。

tàn chūn zhèng yào jiǎn zì jǐ de fèng huáng jiàn tiān shàng yě yǒu yí gè fèng huáng yīn dào zhè yě bù zhī shì shuí jiā de

探春正要剪自己的凤凰，见天上也有一个凤凰，因道：“这也不知是谁家的。

zhòng rén jiē xiào shuō qiě bié jiǎn nǐ de kàn tā dào xiàng yào lái jiǎo de yàng ér

”众人皆笑说：“且别剪你的，看他倒像要来绞的样儿。

shuō zhe zhī jiàn nà fèng huáng jiàn bī jìn lái suì yǔ zhè fèng huáng jiǎo zài yī chù

”说着，只见那凤凰渐逼近来，遂与这凤凰绞在一处。

zhòng rén fāng yào wǎng xià shōu xiàn nà yī jiā yě yào shōu xiàn zhèng bù kāi jiāo yòu jiàn yí gè mén shàn dà de líng lóng xǐ zì dài xiǎng biān zài bàn tiān rú zhōng míng yì bān yě bī jìn lái

众人方要往下收线，那一家也要收线，正不开交，又见一个门扇大的玲珑喜字带响鞭，在半天如钟鸣一般，也逼近来。

zhòng rén xiào dào zhè yí gè yě lái jiǎo le

众人笑道：“这一个也来绞了。

qiě bié shōu ràng tā sān gè jiǎo zài yī chù dào yǒu qù ne

且别收，让他三个绞在一处倒有趣呢。

shuō zhe nà xǐ zì guǒ rán yǔ zhè liǎng gè fèng huáng jiǎo zài yī chù

”说着，那喜字果然与这两个凤凰绞在一处。

sān xià qí shōu luàn dùn shéi zhī xiàn dōu duàn le nà sān gè fēng zhēng piāo piāo yáo yáo dōu qù le

三下齐收乱顿，谁知线都断了，那三个风筝飘飘摇摇都去了。

zhòng rén pāi shǒu hōng rán yī xiào shuō dào yǒu qù kě bù zhī nà xǐ zì shì shuí jiā de tè cù xiá le xiē

众人拍手哄然一笑，说：“倒有趣，可不知那喜字是谁家的，忒促狭了些。

dài yù shuō wǒ de fēng zhēng yě fàng qù le wǒ yě fá le wǒ yě yào xiē xiē qù le

”黛玉说：“我的风筝也放去了，我也乏了，我也要歇歇去了。

bǎo chāi shuō qiě děng wǒ men fàng le qù dà jiā hǎo sàn

”宝钗说：“且等我们放了去，大家好散。

shuō zhe kàn zǐ mèi dōu fàng qù le dà jiā fāng sàn

”说着，看姊妹都放去了，大家方散。

dài yù huí fáng wāi zhe yǎng fá

黛玉回房歪着养乏。

yào zhī duān dì xià huí biàn jiàn

要知端的，下回便见。