měi xiāng líng qū shòu tān fū bàng wáng dào shì hú zhōu dù fù fāng
美香菱屈受贪夫棒王道士胡诌妒妇方
huà shuō jīn guì tīng le jiāng bó xiàng yī niǔ zuǐ chún yī piě bí kǒng lǐ chī le liǎng shēng pāi zhe zhǎng lěng xiào dào líng jiǎo huā shuí wén jiàn xiāng lái zhe
话说金桂听了，将脖项一扭，嘴唇一撇，鼻孔里哧了两声，拍着掌冷笑道：“菱角花谁闻见香来着？
ruò shuō líng jiǎo xiāng le zhèng jīng nèi xiē xiāng huā fàng zài nà lǐ
若说菱角香了，正经那些香花放在那里？
kě shì bù tōng zhī jí
可是不通之极！
xiāng líng dào bù dú líng jiǎo huā jiù lián hé yè lián péng dōu shì yǒu yī gǔ qīng xiāng de
”香菱道：“不独菱角花，就连荷叶莲蓬，都是有一股清香的。
dàn tā nà yuán bú shì huā xiāng kě bǐ ruò jìng rì jìng yè huò qīng zǎo bàn yè xì lǐng lüè le qù nà yī gǔ xiāng bǐ shì huā ér dōu hǎo wén ne
但他那原不是花香可比，若静日静夜或清早半夜细领略了去，那一股香比是花儿都好闻呢。
jiù lián líng jiǎo jī tóu wěi yè lú gēn dé le fēng lù nà yī gǔ qīng xiāng jiù lìng rén xīn shén shuǎng kuài de
就连菱角，鸡头，苇叶，芦根得了风露，那一股清香，就令人心神爽快的。
jīn guì dào yī nǐ shuō nà lán huā guì huā dào xiāng de bù hǎo le
”金桂道：“依你说，那兰花桂花倒香的不好了？
xiāng líng shuō dào rè nào tóu shàng wàng le jì huì biàn jiē kǒu dào lán huā guì huā de xiāng yòu fēi bié huā zhī xiāng kě bǐ
”香菱说到热闹头上，忘了忌讳，便接口道：“兰花桂花的香，又非别花之香可比。
yī jù wèi wán jīn guì de yā huán míng huàn bǎo chán zhě máng zhǐ zhe xiāng líng de liǎn r shuō dào yào sǐ yào sǐ
”一句未完，金桂的丫鬟名唤宝蟾者，忙指着香菱的脸儿说道：“要死，要死！
nǐ zěn me zhēn jiào qǐ gū niáng de míng zì lái
你怎么真叫起姑娘的名字来！
xiāng líng měng shěng le fǎn bù hǎo yì sī máng péi xiào péi zuì shuō yī shí shuō shùn le zuǐ nǎi nai bié jì jiào
”香菱猛省了，反不好意思，忙陪笑赔罪说：“一时说顺了嘴，奶奶别计较。
jīn guì xiào dào zhè yǒu shén me nǐ yě tài xiǎo xīn le
”金桂笑道：“这有什么，你也太小心了。
dàn zhǐ shì wǒ xiǎng zhè gè xiāng zì dào dǐ bù tuǒ yì sī yào huàn yí gè zì bù zhī nǐ fú bù fú
但只是我想这个‘香’字到底不妥，意思要换一个字，不知你服不服？
xiāng líng máng xiào dào nǎi nai shuō nà lǐ huà cǐ kè lián wǒ yī shēn yī tǐ jù shǔ nǎi nai hé de huàn yī míng zì fǎn wèn wǒ fú bù fú jiào wǒ rú hé dāng de qǐ
”香菱忙笑道：“奶奶说那里话，此刻连我一身一体俱属奶奶，何得换一名字反问我服不服，叫我如何当得起。
nǎi nai shuō nà yí gè zì hǎo jiù yòng nà yí gè
奶奶说那一个字好，就用那一个。
jīn guì xiào dào nǐ suī shuō de shì zhǐ pà gū niáng duō xīn shuō wǒ qǐ de míng zì fǎn bù rú nǐ
”金桂笑道：“你虽说的是，只怕姑娘多心，说‘我起的名字，反不如你？
nǐ néng lái le jǐ rì jiù bó wǒ de huí le
你能来了几日，就驳我的回了。
xiāng líng xiào dào nǎi nai yǒu suǒ bù zhī dāng rì mǎi le wǒ lái shí yuán shì lǎo nǎi nai shǐ huàn de gù cǐ gū niáng qǐ dé míng zì
’”香菱笑道：“奶奶有所不知，当日买了我来时，原是老奶奶使唤的，故此姑娘起得名字。
hòu lái wǒ zì fú shì le ye jiù yǔ gū niáng wú shè le
后来我自伏侍了爷，就与姑娘无涉了。
rú jīn yòu yǒu le nǎi nai yì fā bù yǔ gū niáng xiāng gān
如今又有了奶奶，益发不与姑娘相干。
kuàng qiě gū niáng yòu shì jí míng bái de rén rú hé nǎo de zhè xiē ne
况且姑娘又是极明白的人，如何恼得这些呢。
jīn guì dào jì zhè yàng shuō xiāng zì jìng bù rú qiū zì tuǒ dàng
”金桂道：“既这样说，‘香’字竟不如‘秋’字妥当。
líng jiǎo líng huā jiē shèng yú qiū qǐ bù bǐ xiāng zì yǒu lái lì xiē
菱角菱花皆盛于秋，岂不比‘香’字有来历些。
xiāng líng dào jiù yī nǎi nai zhè yàng bà le
”香菱道：“就依奶奶这样罢了。
zì cǐ hòu suì gǎi le qiū zì bǎo chāi yì bù zài yì
”自此后遂改了秋字，宝钗亦不在意。
zhǐ yīn xuē pán tiān xìng shì dé lǒng wàng shǔ de rú jīn de qǔ le jīn guì yòu jiàn jīn guì de yā huán bǎo chán yǒu sān fēn zī sè jǔ zhǐ qīng fú kě ài biàn shí cháng yào chá yào shuǐ de gù yì liáo dòu tā
只因薛蟠天性是“得陇望蜀”的，如今得娶了金桂，又见金桂的丫鬟宝蟾有三分姿色，举止轻浮可爱，便时常要茶要水的故意撩逗他。
bǎo chán suī yì jiě shì zhǐ shì pà zhe jīn guì bù gǎn zào cì qiě kàn jīn guì de yǎn sè
宝蟾虽亦解事，只是怕着金桂，不敢造次，且看金桂的眼色。
jīn guì yì pō jué chá qí yì xiǎng zhe zhèng yào bǎi bù xiāng líng wú chǔ xún xì rú jīn tā jì kàn shàng le bǎo chán rú jīn qiě shě chū bǎo chán qù yǔ tā tā yí dìng jiù hé xiāng líng shū yuǎn le wǒ qiě chéng tā shū yuǎn zhī shí biàn bǎi bù le xiāng líng
金桂亦颇觉察其意，想着：“正要摆布香菱，无处寻隙，如今他既看上了宝蟾，如今且舍出宝蟾去与他，他一定就和香菱疏远了，我且乘他疏远之时，便摆布了香菱。
nà shí bǎo chán yuán shì wǒ de rén yě jiù hǎo chù le
那时宝蟾原是我的人，也就好处了。
dǎ dìng le zhǔ yì sì jī ér fā
”打定了主意，伺机而发。
zhè rì xuē pán wǎn jiān wēi xūn yòu mìng bǎo chán dào chá lái chī
这日薛蟠晚间微醺，又命宝蟾倒茶来吃。
xuē pán jiē wǎn shí gù yì niē tā de shǒu
薛蟠接碗时，故意捏他的手。
bǎo chán yòu qiáo zhuāng duǒ shǎn lián máng suō shǒu
宝蟾又乔装躲闪，连忙缩手。
liǎng xià shī wù huō lāng yī shēng chá wǎn luò dì po le yī shēn yī dì de chá
两下失误，豁啷一声，茶碗落地，泼了一身一地的茶。
xuē pán bù hǎo yì sī yáng shuō bǎo chán bù hǎo shēng ná zhe
薛蟠不好意思，佯说宝蟾不好生拿着。
bǎo chán shuō gū yé bù hǎo shēng jiē
宝蟾说：“姑爷不好生接。
jīn guì lěng xiào dào liǎng gè rén de qiāng diào r dōu gòu shǐ le
”金桂冷笑道：“两个人的腔调儿都够使了。
bié dǎ liàng shuí shì shǎ zi
别打谅谁是傻子。
xuē pán dī tóu wēi xiào bù yǔ bǎo chán hóng le liǎn chū qù
”薛蟠低头微笑不语，宝蟾红了脸出去。
yī shí ān xiē zhī shí jīn guì biàn gù yì de niǎn xuē pán bié chù qù shuì shěng de nǐ chán láo è yǎn
一时安歇之时，金桂便故意的撵薛蟠别处去睡，“省得你馋痨饿眼。
xuē pán zhǐ shì xiào
”薛蟠只是笑。
jīn guì dào yào zuò shén me hé wǒ shuō bié tōu tōu mō mō de bù zhōng yòng
金桂道：“要作什么和我说，别偷偷摸摸的不中用。
xuē pán tīng le zhàng zhe jiǔ gài liǎn biàn chèn shì guì zài bèi shàng lā zhe jīn guì xiào dào hǎo jiě jie nǐ ruò yào bǎ bǎo chán shǎng le wǒ nǐ yào zěn yàng jiù zěn yàng
”薛蟠听了，仗着酒盖脸，便趁势跪在被上拉着金桂笑道：“好姐姐，你若要把宝蟾赏了我，你要怎样就怎样。
nǐ yào rén nǎo zi yě nòng lái gěi nǐ
你要人脑子也弄来给你。
jīn guì xiào dào zhè huà hǎo bù tōng
”金桂笑道：“这话好不通。
nǐ ài shuí shuō míng le jiù shōu zài fáng lǐ shěng de bié rén kàn zhe bù yǎ
你爱谁，说明了，就收在房里，省得别人看着不雅。
wǒ kě yào shén me ne
我可要什么呢。
xuē pán dé le zhè huà xǐ de chēng xiè bù jìn shì yè qǔ jǐn zhàng fū zhī dào fèng cheng jīn guì
”薛蟠得了这话，喜的称谢不尽，是夜曲尽丈夫之道，奉承金桂。
cì rì yě bù chū mén zhī zài jiā zhōng sī nài yuè fā fàng dà le dǎn
次日也不出门，只在家中厮奈，越发放大了胆。
zhì wǔ hòu jīn guì gù yì chū qù ràng gè kòng ér yǔ tā èr rén
至午后，金桂故意出去，让个空儿与他二人。
xuē pán biàn lā lā chě chě de qǐ lái
薛蟠便拉拉扯扯的起来。
bǎo chán xīn lǐ yě zhī bā jiǔ yě jiù bàn tuī bàn jiù zhèng yào rù gǎng
宝蟾心里也知八九，也就半推半就，正要入港。
shéi zhī jīn guì shì yǒu xīn děng hòu de liào bì zài nán fēn zhī jì biàn jiào yā tou xiǎo shè r guò lái
谁知金桂是有心等候的，料必在难分之际，便叫丫头小舍儿过来。
yuán lái zhè xiǎo yā tou yě shì jīn guì cóng xiǎo r zài jiā shǐ huàn de yīn tā zì yòu fù mǔ shuāng wáng wú rén kān guǎn biàn dà jiā jiào tā zuò xiǎo shě r zhuān zuò xiē cū bèn de shēng huó
原来这小丫头也是金桂从小儿在家使唤的，因他自幼父母双亡，无人看管，便大家叫他作小舍儿，专作些粗笨的生活。
jīn guì rú jīn yǒu yì dú huàn tā lái fēn fù dào nǐ qù gào sù qiū líng dào wǒ wū lǐ jiāng shǒu pà qǔ lái bù bì shuō wǒ shuō de
金桂如今有意独唤他来吩咐道：“你去告诉秋菱，到我屋里将手帕取来，不必说我说的。
xiǎo shè r tīng le yī jìng xún zhe xiāng líng shuō líng gū niáng nǎi nai de shǒu pà zi wàng jì zài wū lǐ le
”小舍儿听了，一径寻着香菱说：“菱姑娘，奶奶的手帕子忘记在屋里了。
nǐ qù qǔ lái sòng shǎng qù qǐ bù hǎo
你去取来送上去岂不好？
xiāng líng zhèng yīn jīn guì jìn rì měi měi de shé cuò tā
”香菱正因金桂近日每每的折挫他。
bù zhī hé yì bǎi bān jié lì wǎn huí bù xiá
不知何意，百般竭力挽回不暇。
tīng le zhè huà máng wǎng fáng lǐ lái qǔ
听了这话，忙往房里来取。
bù fáng zhèng yù jiàn tā èr rén tuī jiù zhī jì yī tóu zhuàng le jìn qù zì jǐ dào xiū de ěr miàn fēi hóng máng zhuǎn shēn huí bì bù dié
不防正遇见他二人推就之际，一头撞了进去，自己倒羞的耳面飞红，忙转身回避不迭。
nà xuē pán zì wèi shì guò le míng lù de chú le jīn guì wú rén kě pà suǒ yǐ lián mén yě bù yǎn jīn jiàn xiāng líng zhuàng lái gù yě lüè yǒu xiē cán kuì hái bù shí fēn zài yì
那薛蟠自为是过了明路的，除了金桂，无人可怕，所以连门也不掩，今见香菱撞来，故也略有些惭愧，还不十分在意。
wú nài bǎo chán sù rì zuì shì shuō zuǐ yào qiáng de jīn yù jiàn le xiāng líng biàn hèn wú dì fèng ér kě rù máng tuī kāi xuē pán yī jìng pǎo le kǒu nèi hái hèn yuàn bù dié shuō tā qiáng jiān lì bī děng yǔ
无奈宝蟾素日最是说嘴要强的，今遇见了香菱，便恨无地缝儿可入，忙推开薛蟠，一径跑了，口内还恨怨不迭，说他强奸力逼等语。
xuē pán hǎo róng yì quān hōng de yào shàng shǒu què bèi xiāng líng dǎ sàn bù miǎn yī qiāng xìng tou biàn zuò le yī qiāng è nù dōu zài xiāng líng shēn shàng bù róng fēn shuō gǎn chū lái cuì le liǎng kǒu mà dào sǐ chāng fù nǐ zhè huì zǐ zuò shén me lái zhuàng shī yóu hún
薛蟠好容易圈哄的要上手，却被香菱打散，不免一腔兴头变作了一腔恶怒，都在香菱身上，不容分说，赶出来啐了两口，骂道：“死娼妇，你这会子作什么来撞尸游魂！
xiāng líng liào shì bù hǎo sān bù liǎng bù zǎo yǐ pǎo le
”香菱料事不好，三步两步早已跑了。
xuē pán zài lái zhǎo bǎo chán yǐ wú zōng jī le yú shì hèn de zhǐ mà xiāng líng
薛蟠再来找宝蟾，已无踪迹了，于是恨的只骂香菱。
zhì wǎn fàn hòu yǐ chī de xūn xūn rán xǐ zǎo shí bù fáng shuǐ lüè rè le xiē tàng le jiǎo biàn shuō xiāng líng yǒu yì hài tā chì tiáo jīng guāng gǎn zhe xiāng líng tī dǎ le liǎng xià
至晚饭后，已吃得醺醺然，洗澡时不防水略热了些，烫了脚，便说香菱有意害他，赤条精光赶着香菱踢打了两下。
xiāng líng suī wèi shòu guò zhè qì kǔ jì dào cǐ shí yě shuō bù dé le zhǐ hǎo zì bēi zì yuàn gè zì zǒu kāi
香菱虽未受过这气苦，既到此时，也说不得了，只好自悲自怨，各自走开。
bǐ shí jīn guì yǐ àn hé bǎo chán shuō míng jīn yè lìng xuē pán hé bǎo chán zài xiāng líng fáng zhōng qù chéng qīn mìng xiāng líng guò lái péi zì jǐ xiān shuì
彼时金桂已暗和宝蟾说明，今夜令薛蟠和宝蟾在香菱房中去成亲，命香菱过来陪自己先睡。
xiān shì xiāng líng bù kěn jīn guì shuō tā xián zāng le zài bì shì tú ān yì pà yè lǐ láo dòng fú shì yòu mà shuō nǐ nà méi xiàn shì miàn de zhǔ zi jiàn yí gè ài yí gè bǎ wǒ de rén bà zhàn le qù yòu bù jiào nǐ lái
先是香菱不肯，金桂说他嫌脏了，再必是图安逸，怕夜里劳动伏侍，又骂说：“你那没见世面的主子，见一个，爱一个，把我的人霸占了去，又不叫你来。
dào dǐ shì shén me zhǔ yì xiǎng bì shì bī wǒ sǐ bà le
到底是什么主意，想必是逼我死罢了。
xuē pán tīng le zhè huà yòu pà nào huáng le bǎo chán zhī shì máng yòu gǎn lái mà xiāng líng bù shí tái jǔ
”薛蟠听了这话，又怕闹黄了宝蟾之事，忙又赶来骂香菱：“不识抬举！
zài bù qù biàn yào dǎ le
再不去便要打了！
xiāng líng wú nài zhǐ de bào le pū gài lái
”香菱无奈，只得抱了铺盖来。
jīn guì mìng tā zài dì xià pù shuì
金桂命他在地下铺睡。
xiāng líng wú nài zhǐ de yī mìng
香菱无奈，只得依命。
gāng shuì xià biàn jiào dào chá yī shí yòu jiào chuí tuǐ rú shì yī yè qī bā cì zǒng bù shǐ qí ān yì wěn wò piàn shí
刚睡下，便叫倒茶，一时又叫捶腿，如是一夜七八次，总不使其安逸稳卧片时。
nà xuē pán dé le bǎo chán rú huò zhēn bǎo yī gài dōu zhì zhī bù gù
那薛蟠得了宝蟾，如获珍宝，一概都置之不顾。
hèn de jīn guì àn àn de fā hèn dào qiě jiào nǐ lè zhè jǐ tiān děng wǒ màn màn de bǎi bù le lái nà shí kě bié yuàn wǒ
恨的金桂暗暗的发恨道：“且叫你乐这几天，等我慢慢的摆布了来，那时可别怨我！
yī miàn yǐn rěn yī miàn shè jì bǎi bù xiāng líng
”一面隐忍，一面设计摆布香菱。
bàn yuè guāng jǐng hū yòu zhuāng qǐ bìng lái zhǐ shuō xīn téng nán rěn sì zhī bù néng zhuàn dòng
半月光景，忽又装起病来，只说心疼难忍，四肢不能转动。
qǐng yī liáo zhì bù xiào zhòng rén dōu shuō shì xiāng líng qì de
请医疗治不效，众人都说是香菱气的。
nào le liǎng rì hū yòu cóng jīn guì de zhěn tou nèi dǒu chū zhǐ rén lái shàng miàn xiě zhe jīn guì de nián gēng bā zì yǒu wǔ gēn zhēn dīng zài xīn wō bìng sì zhī gǔ jié děng chù
闹了两日，忽又从金桂的枕头内抖出纸人来，上面写着金桂的年庚八字，有五根针钉在心窝并四肢骨节等处。
yú shì zhòng rén fǎn luàn qǐ lái dàng zuò xīn wén xiān bào yǔ xuē yí mā
于是众人反乱起来，当作新闻，先报与薛姨妈。
xuē yí mā xiān máng shǒu máng jiǎo de xuē pán zì rán gèng luàn qǐ lái lì kè yào kǎo dǎ zhòng rén
薛姨妈先忙手忙脚的，薛蟠自然更乱起来，立刻要拷打众人。
jīn guì xiào dào hé bì yuān wǎng zhòng rén dà yuē shì bǎo chán de zhèn yǎn fǎ ér
金桂笑道：“何必冤枉众人，大约是宝蟾的镇魇法儿。
xuē pán dào tā zhèi xiē shí bìng méi yǒu duō kòng ér zài nǐ fáng lǐ hé kǔ lài hǎo rén
”薛蟠道：“他这些时并没有多空儿在你房里，何苦赖好人。
jīn guì lěng xiào dào chú le tā hái yǒu shuí mò bú shì wǒ zì jǐ bù chéng
”金桂冷笑道：“除了他还有谁，莫不是我自己不成！
suī yǒu bié rén shuí kě gǎn jìn wǒ de fáng ne
虽有别人，谁可敢进我的房呢。
xuē pán dào xiāng líng rú jīn shì tiān tiān gēn zhe nǐ tā zì rán zhī dào xiān kǎo wèn tā jiù zhī dào le
”薛蟠道：“香菱如今是天天跟着你，他自然知道，先拷问他就知道了。
jīn guì lěng xiào dào kǎo wèn shuí shuí kěn rèn
”金桂冷笑道：“拷问谁，谁肯认？
yī wǒ shuō jìng zhuāng gè bù zhī dào dà jiā diū kāi shǒu bà le
依我说竟装个不知道，大家丢开手罢了。
héng shù zhì sǐ wǒ yě méi shén me yào jǐn lè de zài qǔ hǎo de
横竖治死我也没什么要紧，乐得再娶好的。
ruò jù liáng xīn shàng shuō zuǒ bù guò nǐ sān gè duō xián wǒ yí gè
若据良心上说，左不过你三个多嫌我一个。
shuō zhe yī miàn tòng kū qǐ lái
”说着，一面痛哭起来。
xuē pán gèng bèi zhè yī xí huà jī nù shùn shǒu zhuā qǐ yī gēn mén shuān lái yī jìng qiǎng bù zhǎo zháo xiāng líng bù róng fēn shuō biàn pī tóu pī miàn dǎ qǐ lái yī kǒu yǎo dìng shì xiāng líng suǒ shī
薛蟠更被这一席话激怒，顺手抓起一根门闩来，一径抢步找着香菱，不容分说便劈头劈面打起来，一口咬定是香菱所施。
xiāng líng jiào qū xuē yí mā pǎo lái jìn hē shuō bù wèn míng bái nǐ jiù dǎ qǐ rén lái le
香菱叫屈，薛姨妈跑来禁喝说：“不问明白，你就打起人来了。
zhè yā tou fú shì le nǐ zhè jǐ nián nà yī diǎn bù zhōu dào bù jìn xīn
这丫头伏侍了你这几年，那一点不周到，不尽心？
tā qǐ kěn rú jīn zuò zhè méi liáng xīn de shì
他岂肯如今作这没良心的事！
nǐ qiě wèn gè qīng hún zào bái zài dòng cū xī
你且问个清浑皂白，再动粗卤。
jīn guì tīng jiàn tā pó pó rú cǐ shuō zhe pà xuē pán ěr ruǎn xīn huó biàn yì fā háo táo dà kū qǐ lái yī miàn yòu kū hǎn shuō zhè bàn ge duō yuè bǎ wǒ de bǎo chán bà zhàn le qù bù róng tā jìn wǒ de fáng wéi yǒu qiū líng gēn zhe wǒ shuì
”金桂听见他婆婆如此说着，怕薛蟠耳软心活，便益发嚎啕大哭起来，一面又哭喊说：“这半个多月把我的宝蟾霸占了去，不容他进我的房，唯有秋菱跟着我睡。
wǒ yào kǎo wèn bǎo chán nǐ yòu hù dào tóu lǐ
我要拷问宝蟾，你又护到头里。
nǐ zhè huì zǐ yòu dǔ qì dǎ tā qù
你这会子又赌气打他去。
zhì sǐ wǒ zài jiǎn fù guì de biāo zhì de qǔ lái jiù shì le hé kǔ zuò chū zhèi xiē bǎ xì lái
治死我，再拣富贵的标致的娶来就是了，何苦作出这些把戏来！
xuē pán tīng le zhèi xiē huà yuè fā zhe le jí
”薛蟠听了这些话，越发着了急。
xuē yí mā tīng jiàn jīn guì jù jù xié zhì zhe ér zi bǎi bān è lài de yàng zi shí fēn kě hèn
薛姨妈听见金桂句句挟制着儿子，百般恶赖的样子，十分可恨。
wú nài ér zi piān bù yìng qì yǐ shì bèi tā xié zhì ruǎn guàn le
无奈儿子偏不硬气，已是被他挟制软惯了。
rú jīn yòu gōu dā shàng le yā tou bèi tā shuō bà zhàn le qù tā zì jǐ fǎn yào zhàn wēn róu ràng fu zhī lǐ
如今又勾搭上了丫头，被他说霸占了去，他自己反要占温柔让夫之礼。
zhè yǎn mó fǎ jiū jìng bù zhī shuí zuò de shí shì sú yǔ shuō de qīng guān nán duàn jiā wù shì cǐ shì zhèng shì gōng pó nán duàn chuáng wéi shì le
这魇魔法究竟不知谁作的，实是俗语说的“清官难断家务事”，此事正是公婆难断床帏事了。
yīn cǐ wú fǎ zhǐ de dǔ qì hē mà xuē pán shuō bù zhēng qì de niè zhàng
因此无法，只得赌气喝骂薛蟠说：“不争气的孽障！
sāo gǒu yě bǐ nǐ tǐ miàn xiē
骚狗也比你体面些！
shéi zhī nǐ sān bù zhī de bǎ péi fáng yā tou yě mō suo shàng le jiào lǎo pó shuō zuǐ bà zhàn le yā tou shén me liǎn chū qù jiàn rén
谁知你三不知的把陪房丫头也摸索上了，叫老婆说嘴霸占了丫头，什么脸出去见人！
yě bù zhī shuí shǐ de fǎ zǐ yě bù wèn qīng hóng zào bái hǎo dǎi jiù dǎ rén
也不知谁使的法子，也不问青红皂白，好歹就打人。
wǒ zhī dào nǐ shì gè de xīn qì jiù de dōng xī bái gū fù le wǒ dāng rì de xīn
我知道你是个得新弃旧的东西，白辜负了我当日的心。
tā jì bù hǎo nǐ yě bù xǔ dǎ wǒ lì jí jiào rén yá zǐ lái mài le tā nǐ jiù xīn jìng le
他既不好，你也不许打，我立即叫人牙子来卖了他，你就心净了。
shuō zhe mìng xiāng líng shōu shí le dōng xī gēn wǒ lái yī miàn jiào rén qù kuài jiào gè rén yá zǐ lái duō shǎo mài jǐ liǎng yín zi bá qù ròu zhōng cì yǎn zhōng dīng dà jiā guò tài píng rì zi
”说着，命香菱“收拾了东西跟我来”，一面叫人去，“快叫个人牙子来，多少卖几两银子，拔去肉中刺，眼中钉，大家过太平日子。
xuē pán jiàn mǔ qīn dòng le qì zǎo yě dī xià tóu le
”薛蟠见母亲动了气，早也低下头了。
jīn guì tīng le zhè huà biàn gé zhe chuāng zi wǎng wài kū dào nǐ lǎo rén jiā zhǐ guǎn mài rén bù bì shuō zhe yí gè chě zhe yí gè de
金桂听了这话，便隔着窗子往外哭道：“你老人家只管卖人，不必说着一个扯着一个的。
wǒ men hěn shì nà chī cù niān suān róng bù xià rén de bù chéng zěn me bá chū ròu zhōng cì yǎn zhōng dīng
我们很是那吃醋拈酸容不下人的不成，怎么‘拔出肉中刺，眼中钉’？
shì shéi de dīng shéi de cì
是谁的钉，谁的刺？
dàn fán duō xián zhe tā yě bù kěn bǎ wǒ de yā tou yě shōu zài fáng lǐ le
但凡多嫌着他，也不肯把我的丫头也收在房里了。
xuē yí mā tīng shuō qì de shēn zhàn qì yàn dào zhè shì shuí jiā de guī ju
”薛姨妈听说，气的身战气咽道：“这是谁家的规矩？
pó pó zhè lǐ shuō huà xí fù gé zhe chuāng zi bàn zuǐ
婆婆这里说话，媳妇隔着窗子拌嘴。
kuī nǐ shì jiù jiā rén jiā de nǚ ér
亏你是旧家人家的女儿！
mǎn zuǐ lǐ dà hū xiǎo hǎn shuō de shì xiē shén me
满嘴里大呼小喊，说的是些什么！
xuē pán jí de duò jiǎo shuō ba yō ba yō
”薛蟠急的跺脚说：“罢哟，罢哟！
kàn rén tīng jiàn xiào huà
看人听见笑话。
jīn guì yì wèi yī bù zuò èr bù xiū yuè fā fā pō hǎn qǐ lái le shuō wǒ bù pà rén xiào huà
”金桂意谓一不作，二不休，越发发泼喊起来了，说：“我不怕人笑话！
nǐ de xiǎo lǎo pó zhì wǒ hài wǒ wǒ dào pà rén xiào huà le
你的小老婆治我害我，我倒怕人笑话了！
zài bù rán liú xià tā jiù mài le wǒ
再不然，留下他，就卖了我。
shuí hái bù zhī dào nǐ xuē jiā yǒu qián xíng dòng ná qián diàn rén yòu yǒu hǎo qīn qī xié zhì zhe bié rén
谁还不知道你薛家有钱，行动拿钱垫人，又有好亲戚挟制着别人。
nǐ bù chèn zǎo shī wéi hái děng shén me
你不趁早施为，还等什么？
xián wǒ bù hǎo shuí jiào nǐ men xiā le yǎn sān qiú sì gào de pǎo le wǒ men jiā zuò shén me qù le
嫌我不好，谁叫你们瞎了眼，三求四告的跑了我们家作什么去了！
zhè huì zǐ rén yě lái le jīn de yín de yě péi le lüè yǒu gè yǎn jīng bí zi de yě bà zhàn qù le gāi jǐ fā wǒ le
这会子人也来了，金的银的也赔了，略有个眼睛鼻子的也霸占去了，该挤发我了！
yī miàn kū hǎn yī miàn gǔn róu zì jǐ pāi dǎ
”一面哭喊，一面滚揉，自己拍打。
xuē pán jí de shuō yòu bù hǎo quàn yòu bù hǎo dǎ yòu bù hǎo yāng gào yòu bù hǎo zhǐ shì chū rù hāi shēng tàn qì bào yuàn shuō yùn qì bù hǎo
薛蟠急的说又不好，劝又不好，打又不好，央告又不好，只是出入咳声叹气，抱怨说运气不好。
dāng xià xuē yí mā zǎo bèi xuē bǎo chāi quàn jìn qù le zhǐ mìng rén lái mài xiāng líng
当下薛姨妈早被薛宝钗劝进去了，只命人来卖香菱。
bǎo chāi xiào dào zán men jiā cóng lái zhǐ zhī mǎi rén bìng bù zhī mài rén zhī shuō
宝钗笑道：“咱们家从来只知买人，并不知卖人之说。
mā kě shì qì de hú tú le tǎng huò jiào rén tīng jiàn qǐ bù xiào huà
妈可是气的胡涂了，倘或叫人听见，岂不笑话。
gē ge sǎo zi xián tā bù hǎo liú xià wǒ shǐ huàn wǒ zhèng yě méi rén shǐ ne
哥哥嫂子嫌他不好，留下我使唤，我正也没人使呢。
xuē yí mā dào liú zhe tā hái shì táo qì bù rú dǎ fā le tā dào gān jìng
”薛姨妈道：“留着他还是淘气，不如打发了他倒干净。
bǎo chāi xiào dào tā gēn zhe wǒ yě shì yí yàng héng shù bù jiào tā dào qián tou qù
”宝钗笑道：“他跟着我也是一样，横竖不叫他到前头去。
cóng cǐ duàn jué le tā nà lǐ yě rú mài le yì bān
从此断绝了他那里，也如卖了一般。
xiāng líng zǎo yǐ pǎo dào xuē yí mā gēn qián tòng kū āi qiú zhǐ bù yuàn chū qù qíng yuàn gēn zhe gū niáng xuē yí mā yě zhǐ de bà le
”香菱早已跑到薛姨妈跟前痛哭哀求，只不愿出去，情愿跟着姑娘，薛姨妈也只得罢了。
zì cǐ yǐ hòu xiāng líng guǒ gēn suí bǎo chāi qù le bǎ qián miàn lù jìng jìng yī xīn duàn jué
自此以后，香菱果跟随宝钗去了，把前面路径竟一心断绝。
suī rán rú cǐ zhōng bù miǎn duì yuè shāng bēi tiǎo dēng zì tàn
虽然如此，终不免对月伤悲，挑灯自叹。
běn lái qiè ruò suī zài xuē pán fáng zhōng jǐ nián jiē yóu xuè fēn zhōng yǒu bìng shì yǐ bìng wú tāi yùn
本来怯弱，虽在薛蟠房中几年，皆由血分中有病，是以并无胎孕。
jīn fù jiā yǐ qì nù shāng gǎn nèi wài shé cuò bù kān jìng niàng chéng gàn xuè zhī zhèng rì jiàn léi shòu zuò shāo yǐn shí lǎn jìn qǐng yī zhěn shì fú yào yì bù xiào yàn
今复加以气怒伤感，内外折挫不堪，竟酿成干血之症，日渐羸瘦作烧，饮食懒进，请医诊视服药亦不效验。
nà shí jīn guì yòu chǎo nào le shù cì qì de xuē yí mā mǔ nǚ wéi àn zì chuí lèi yuàn mìng ér yǐ
那时金桂又吵闹了数次，气的薛姨妈母女惟暗自垂泪，怨命而已。
xuē pán suī céng zhàng zhe jiǔ dǎn tǐng zhuàng guò liǎng sān cì chí gùn yù dǎ nà jīn guì biàn dì yǔ tā shēn zi suí yì jiào dǎ
薛蟠虽曾仗着酒胆挺撞过两三次，持棍欲打，那金桂便递与他身子随意叫打；
zhè lǐ chí dāo yù shā shí biàn shēn yǔ tā bó xiàng
这里持刀欲杀时，便伸与他脖项。
xuē pán yě shí bù néng xià shǒu zhǐ de luàn nào le yī zhèn bà le
薛蟠也实不能下手，只得乱闹了一阵罢了。
rú jīn xí guàn chéng zì rán fǎn shǐ jīn guì yuè fā zhǎng le wēi fēng xuē pán yuè fā ruǎn le qì gǔ
如今习惯成自然，反使金桂越发长了威风，薛蟠越发软了气骨。
suī shì xiāng líng yóu zài què yì rú bù zài de yì bān suī bù néng shí fēn chàng kuài jiù bù jué de ài yǎn le qiě gū zhì bù jiù
虽是香菱犹在，却亦如不在的一般，虽不能十分畅快，就不觉的碍眼了，且姑置不究。
rú cǐ yòu jiàn cì xún chèn bǎo chán
如此又渐次寻趁宝蟾。
bǎo chán què bù bǐ xiāng líng de qíng xìng zuì shì gè liè huǒ gān chái jì hé xuē pán qíng tóu yì hé biàn bǎ jīn guì wàng zài nǎo hòu
宝蟾却不比香菱的情性，最是个烈火干柴，既和薛蟠情投意合，便把金桂忘在脑后。
jìn jiàn jīn guì yòu zuó jiàn tā tā biàn bù kěn fú dī róng ràng bàn diǎn
近见金桂又作践他，他便不肯服低容让半点。
xiān shì yī chōng yī zhuàng de bàn zuǐ hòu lái jīn guì qì jí le shèn zhì yú mà zài zhì yú dǎ
先是一冲一撞的拌嘴，后来金桂气急了，甚至于骂，再至于打。
tā suī bù gǎn hái yán huán shǒu biàn dà sā pō xìng shí tóu dǎ gǔn xún sǐ mì huó zhòu zé dāo jiǎn yè zé shéng suǒ wú suǒ bù nào
他虽不敢还言还手，便大撒泼性，拾头打滚，寻死觅活，昼则刀剪，夜则绳索，无所不闹。
xuē pán cǐ shí yī shēn nán yǐ liǎng gù wéi pái huái guān wàng yú èr zhě zhī jiān shí fēn nào de wú fǎ biàn chū mén duǒ zài wài xiāng
薛蟠此时一身难以两顾，惟徘徊观望于二者之间，十分闹的无法，便出门躲在外厢。
jīn guì bù fā zuò xìng qì yǒu shí huān xǐ biàn jiū jù rén lái dòu zhǐ pái zhì tóu zǐ zuò yuè
金桂不发作性气，有时欢喜，便纠聚人来斗纸牌，掷骰子作乐。
yòu shēng píng zuì xǐ kěn gú tou měi rì wù yào shā jī yā jiāng ròu shǎng rén chī zhǐ dān yǐ yóu zhá jiāo gǔ tou xià jiǔ
又生平最喜啃骨头，每日务要杀鸡鸭，将肉赏人吃，只单以油炸焦骨头下酒。
chī de bù nài fán huò dòng le qì biàn sì xíng hǎi mà shuō yǒu bié de wàng bā fěn tóu lè de wǒ wèi shén me bù lè
吃的不奈烦或动了气，便肆行海骂，说：“有别的忘八粉头乐的，我为什么不乐！
xuē jiā mǔ nǚ zǒng bù qù lǐ tā
”薛家母女总不去理他。
xuē pán yì wú bié fǎ wéi rì yè huǐ hèn bù gāi qǔ zhè jiǎo jiā xīng bà le dōu shì yī shí méi le zhǔ yì
薛蟠亦无别法，惟日夜悔恨不该娶这搅家星罢了，都是一时没了主意。
yú shì níng róng èr zhái zhī rén shàng shàng xià xià wú yǒu bù zhī wú yǒu bù tàn zhě
于是宁荣二宅之人，上上下下，无有不知，无有不叹者。
cǐ shí bǎo yù yǐ guò le bǎi rì chū mén xíng zǒu
此时宝玉已过了百日，出门行走。
yì céng guò lái jiàn guò jīn guì jǔ zhǐ xíng róng yě bù guài lì yì bān shì xiān huā nèn liǔ yǔ zhòng zǐ mèi bù chā shàng xià de rén yān de zhè děng yàng qíng xìng kě wèi qí zhī zhì jí
亦曾过来见过金桂，“举止形容也不怪厉，一般是鲜花嫩柳，与众姊妹不差上下的人，焉得这等样情性，可为奇之至极。
yīn cǐ xīn xià nà mèn
”因此心下纳闷。
zhè rì yǔ wáng fū rén qǐng ān qù yòu zhèng yù jiàn yíng chūn nǎi niáng lái jiā qǐng ān shuō qǐ sūn shào zǔ shén shǔ bù duān gū niáng wéi yǒu bèi dì lǐ tǎng yǎn mǒ lèi de zhǐ yào jiē le lái jiā sǎn dàn liǎng rì
这日与王夫人请安去，又正遇见迎春奶娘来家请安，说起孙绍祖甚属不端，“姑娘惟有背地里淌眼抹泪的，只要接了来家散诞两日。
wáng fū rén yīn shuō wǒ zhèng yào zhè liǎng rì jiē tā qù zhǐ yīn qī shì bā shì de dōu bù suí xīn suǒ yǐ jiù wàng le
”王夫人因说：“我正要这两日接他去，只因七事八事的都不遂心，所以就忘了。
qián ér bǎo yù qù le huí lái yě zēng shuō guò de
前儿宝玉去了，回来也曾说过的。
míng rì shì gè hǎo rì zi jiù jiē qù
明日是个好日子，就接去。
zhèng shuō zhe gǔ mǔ dǎ fā rén lái zhǎo bǎo yù shuō míng ér yī zǎo wǎng tiān qí miào huán yuàn
”正说着，贾母打发人来找宝玉，说：“明儿一早往天齐庙还愿。
bǎo yù rú jīn bā bù dé gè chù qù guàng guang tīng jiàn rú cǐ xǐ de yī yè bù céng hé yǎn pàn míng bù míng de
”宝玉如今巴不得各处去逛逛，听见如此，喜的一夜不曾合眼，盼明不明的。
cì rì yī zǎo shū xǐ chuān dài yǐ bì suí le liǎng sān gè lǎo mó mó zuò chē chū xi chéng mén wài tiān qí miào lái shāo xiāng huán yuàn
次日一早，梳洗穿带已毕，随了两三个老嬷嬷坐车出西城门外天齐庙来烧香还愿。
zhè miào lǐ yǐ shì zuó rì yù bèi tíng tuǒ de
这庙里已是昨日预备停妥的。
bǎo yù tiān shēng xìng qiè bù gǎn jìn zhēng níng shén guǐ zhī xiàng
宝玉天生性怯，不敢近狰狞神鬼之像。
zhè tiān qí miào běn xì qián cháo suǒ xiū jí qí hóng zhuàng
这天齐庙本系前朝所修，极其宏壮。
rú jīn nián shēn suì jiǔ yòu jí qí huāng liáng
如今年深岁久，又极其荒凉。
lǐ miàn ní tāi sù xiàng jiē jí qí xiōng è shì yǐ máng máng de fén guò zhǐ mǎ qián liáng biàn tuì zhì dào yuàn xiē xī
里面泥胎塑像皆极其凶恶，是以忙忙的焚过纸马钱粮，便退至道院歇息。
yī shí chī guò fàn zhòng mó mó hé li guì děng rén wéi suí bǎo yù dào chù sǎn dàn wán shuǎ le yī huí
一时吃过饭，众嬷嬷和李贵等人围随宝玉到处散诞顽耍了一回。
bǎo yù kùn juàn fù huí zhì jìng shì ān xiē
宝玉困倦，复回至静室安歇。
zhòng mó mó shēng kǒng tā shuì zháo le biàn qǐng dāng jiā de lǎo wáng dào shì lái péi tā shuō huà r
众嬷嬷生恐他睡着了，便请当家的老王道士来陪他说话儿。
zhè lǎo wáng dào shì zhuān yì zài jiāng hú shàng mài yào
这老王道士专意在江湖上卖药，
nòng xiē hǎi shàng fāng zhì rén shè lì
弄些海上方治人射利，
zhè miào wài xiàn guà zhe zhāo pái
这庙外现挂着招牌，
wán sàn gāo dān
丸散膏丹，
sè sè jù bèi
色色俱备，
yì zhǎng zài níng róng liǎng zhái zǒu dòng shú guàn
亦长在宁荣两宅走动熟惯，
dōu yǔ tā qǐ le gè hún hào
都与他起了个浑号，
huàn tā zuò wáng yī tiē
唤他作“王一贴”，
yán tā de gāo yào líng yàn
言他的膏药灵验，
zhǐ yī tiē bǎi bìng jiē chú zhī yì
只一贴百病皆除之意。
dāng xià wáng yī tiē jìn lái bǎo yù zhèng wāi zài kàng shàng xiǎng shuì li guì děng zhèng shuō gē ér bié shuì zháo le sī hùn zhe
当下王一贴进来，宝玉正歪在炕上想睡，李贵等正说“哥儿别睡着了”，厮混着。
kàn jiàn wáng yī tiē jìn lái dōu xiào dào lái de hǎo lái de hǎo
看见王一贴进来，都笑道：“来的好，来的好。
wáng shī fù nǐ jí huì shuō gǔ jì de shuō yí gè yǔ wǒ men xiǎo yé tīng tīng
王师父，你极会说古记的，说一个与我们小爷听听。
wáng yī tiē xiào dào zhèng shì ne
”王一贴笑道：“正是呢。
gē ér bié shuì zǐ xì dù lǐ miàn jīn zuò guài
哥儿别睡，仔细肚里面筋作怪。
shuō zhe mǎn wū lǐ rén dōu xiào le
”说着，满屋里人都笑了。
bǎo yù yě xiào zhe qǐ shēn zhěng yī
宝玉也笑着起身整衣。
wáng yī tiē hē mìng tú dì men kuài pào hǎo yàn chá lái
王一贴喝命徒弟们快泡好酽茶来。
míng yān dào wǒ men ye bù chī nǐ de chá lián zhè wū lǐ zuò zhe hái xián gāo yào qì xī ne
茗烟道：“我们爷不吃你的茶，连这屋里坐着还嫌膏药气息呢。
wáng yī tiē xiào dào méi dāng jiā huā huā de gāo yào cóng bù ná jìn zhè wū lǐ lái de
”王一贴笑道：“没当家花花的，膏药从不拿进这屋里来的。
zhī dào gē ér jīn rì bì lái tóu sān wǔ tiān jiù ná xiāng xūn le yòu xūn de
知道哥儿今日必来，头三五天就拿香熏了又熏的。
bǎo yù dào kě shì ne tiān tiān zhǐ tīng jiàn nǐ de gāo yào hǎo dào dǐ zhì shén me bìng
”宝玉道：“可是呢，天天只听见你的膏药好，到底治什么病？
wáng yī tiē dào gē ér ruò wèn wǒ de gāo yào shuō lái huà cháng qí zhōng xì lǐ yī yán nán jìn
”王一贴道：“哥儿若问我的膏药，说来话长，其中细理，一言难尽。
gòng yào yī bǎi èr shí wèi jūn chén xiāng jì bīn kè dé yí wēn liáng jiān yòng guì jiàn shū fāng
共药一百二十味，君臣相际，宾客得宜，温凉兼用，贵贱殊方。
nèi zé tiáo yuán bǔ qì kāi wèi kǒu yǎng róng wèi níng shén ān zhì qù hán qù shǔ huà shí huà tán wài zé hé xuè mài shū jīn luò chū sǐ jī shēng xīn ròu qù fēng sàn dú
内则调元补气，开胃口，养荣卫，宁神安志，去寒去暑，化食化痰，外则和血脉，舒筋络，出死肌，生新肉，去风散毒。
qí xiào rú shén tiē guò de biàn zhī
其效如神，贴过的便知。
bǎo yù dào wǒ bù xìn yī zhāng gāo yào jiù zhì zhèi xiē bìng
”宝玉道：“我不信一张膏药就治这些病。
wǒ qiě wèn nǐ dào yǒu yī zhǒng bìng kě yě tiē de hǎo me
我且问你，倒有一种病可也贴的好么？
wáng yī tiē dào bǎi bìng qiān zāi wú bù lì xiào
”王一贴道：“百病千灾，无不立效。
ruò bù jiàn xiào gē ér zhǐ guǎn jiū zhe hú zǐ dǎ wǒ zhè lǎo liǎn chāi wǒ zhè miào hé rú
若不见效，哥儿只管揪着胡子打我这老脸，拆我这庙何如？
zhǐ shuō chū bìng yuán lái
只说出病源来。
bǎo yù xiào dào nǐ cāi ruò nǐ cāi de zhe biàn tiē de hǎo le
”宝玉笑道：“你猜，若你猜的着，便贴的好了。
wáng yī tiē tīng le xún sī yī huì xiào dào zhè dào nán cāi zhǐ pà gāo yào yǒu xiē bù líng le
”王一贴听了，寻思一会，笑道：“这倒难猜，只怕膏药有些不灵了。
bǎo yù mìng li guì děng nǐ men qiě chū qù sàn sàn
”宝玉命李贵等：“你们且出去散散。
zhè wū lǐ rén duō yuè fā zhēng chòu le
这屋里人多，越发蒸臭了。
li guì děng tīng shuō qiě dōu chū qù zì biàn zhǐ liú xià míng yān yī rén
”李贵等听说，且都出去自便，只留下茗烟一人。
zhè míng yān shǒu nèi diǎn zháo yī zhī mèng tián xiāng bǎo yù mìng tā zuò zài shēn páng què yǐ zài tā shēn shàng
这茗烟手内点着一枝梦甜香，宝玉命他坐在身旁，却倚在他身上。
wáng yī tiē xīn yǒu suǒ dòng biàn xiào xī xī zǒu jìn qián lái qiāo qiāo de shuō dào wǒ kě cāi zháo le
王一贴心有所动，便笑嘻嘻走近前来，悄悄的说道：“我可猜着了。
xiǎng shì gē ér rú jīn yǒu le fáng zhōng de shì qíng yào zī zhù de yào kě shì bú shì
想是哥儿如今有了房中的事情，要滋助的药，可是不是？
huà yóu wèi wán míng yān xiān hè dào gāi sǐ dǎ zuǐ
”话犹未完，茗烟先喝道：“该死，打嘴！
bǎo yù yóu wèi jiě máng wèn tā shuō shí mǒ
”宝玉犹未解，忙问：“他说什么？
míng yān dào xìn tā hú shuō
”茗烟道：“信他胡说。
hu de wáng yī tiē bù gǎn zài wèn zhǐ shuō gē ér míng shuō le ba
”唬的王一贴不敢再问，只说：“哥儿明说了罢。
bǎo yù dào wǒ wèn nǐ kě yǒu tiē nǚ rén de dù bìng fāng zǐ méi yǒu
”宝玉道：“我问你，可有贴女人的妒病方子没有？
wáng yī tiē tīng shuō pāi shǒu xiào dào zhè kě bà le
”王一贴听说，拍手笑道：“这可罢了。
bù dàn shuō méi yǒu fāng zǐ jiù shì tīng yě méi yǒu tīng jiàn guò
不但说没有方子，就是听也没有听见过。
bǎo yù xiào dào zhè yàng hái suàn bù dé shén me
”宝玉笑道：“这样还算不得什么。
wáng yī tiē yòu máng dào tiē dù de gāo yào dào méi jīng guò dào yǒu yī zhǒng tāng yào huò zhě kě yī zhǐ shì màn xiē ér bù néng lì gān jiàn yǐng de xiào yàn
”王一贴又忙道：“贴妒的膏药倒没经过，倒有一种汤药或者可医，只是慢些儿，不能立竿见影的效验。
bǎo yù dào shén me tāng yào zěn me chī fǎ
”宝玉道：“什么汤药，怎么吃法？
wáng yī tiē dào zhè jiào zuò liáo dù tāng yòng jí hǎo de qiū lí yí gè èr qián bīng táng yī qián chén pí shuǐ sān wǎn lí shú wèi dù měi rì qīng zǎo chī zhè me yí gè lí chī lái chī qù jiù hǎo le
”王一贴道：“这叫做‘疗妒汤’：用极好的秋梨一个，二钱冰糖，一钱陈皮，水三碗，梨熟为度，每日清早吃这么一个梨，吃来吃去就好了。
bǎo yù dào zhè yě bù zhí shén me zhǐ pà wèi bì jiàn xiào
”宝玉道：“这也不值什么，只怕未必见效。
wáng yī tiē dào yī jì bù xiào chī shí jì jīn rì bù xiào míng rì zài chī jīn nián bù xiào chī dào míng nián
”王一贴道：“一剂不效吃十剂，今日不效明日再吃，今年不效吃到明年。
héng shù zhè sān wèi yào dōu shì rùn fèi kāi wèi bù shāng rén de tián sī sī de yòu zhǐ ké sou yòu hǎo chī
横竖这三味药都是润肺开胃不伤人的，甜丝丝的，又止咳嗽，又好吃。
chī guò yī bǎi suì rén héng shù shì yào sǐ de sǐ le hái dù shén me
吃过一百岁，人横竖是要死的，死了还妒什么！
nà shí jiù jiàn xiào le
那时就见效了。
shuō zhe bǎo yù míng yān dōu dà xiào bù zhǐ mà yóu zuǐ de niú tóu
”说着，宝玉茗烟都大笑不止，骂“油嘴的牛头”。
wáng yī tiē xiào dào bù guò shì xián zhe jiě wǔ dǔn bà le yǒu shén me guān xì
王一贴笑道：“不过是闲着解午盹罢了，有什么关系。
shuō xiào le nǐ men jiù zhí qián
说笑了你们就值钱。
shí gào nǐ men shuō lián gāo yào yě shì jiǎ de
实告你们说，连膏药也是假的。
wǒ yǒu zhēn yào wǒ hái chī le zuò shén xiān ne
我有真药，我还吃了作神仙呢。
yǒu zhēn de pǎo dào zhè lǐ lái hùn
有真的，跑到这里来混？
zhèng shuō zhe jí shí yǐ dào qǐng bǎo yù chū qù fén huà qián liáng sàn fú
”正说着，吉时已到，请宝玉出去焚化钱粮散福。
gōng kè wán bì fāng jìn chéng huí jiā
功课完毕，方进城回家。
nà shí yíng chūn yǐ lái jiā hǎo bàn rì sūn jiā de pó niáng xí fù děng rén yǐ dài guò wǎn fàn dǎ fā huí jiā qù le
那时迎春已来家好半日，孙家的婆娘媳妇等人已待过晚饭，打发回家去了。
yíng chūn fāng kū kū tí tí de zài wáng fū rén fáng zhōng su wěi qū shuō sūn shào zǔ yī wèi hào sè hǎo dǔ xù jiǔ jiā zhōng suǒ yǒu de xí fù yā tou jiāng jí yín biàn
迎春方哭哭啼啼的在王夫人房中诉委曲，说孙绍祖“一味好色，好赌酗酒，家中所有的媳妇丫头将及淫遍。
lüè quàn guò liǎng sān cì biàn mà wǒ shì cù zhī zǐ lǎo pó níng chū lái de
略劝过两三次，便骂我是‘醋汁子老婆拧出来的’。
yòu shuō lǎo yé céng shōu zhe tā wǔ qiān yín zi bù gāi shǐ le tā de
又说老爷曾收着他五千银子，不该使了他的。
rú jīn tā lái yào le liǎng sān cì bù dé tā biàn zhǐ zhe wǒ de liǎn shuō dào nǐ bié hé wǒ chōng fū rén niáng zǐ nǐ lǎo zi shǐ le wǒ wǔ qiān yín zi bǎ nǐ zhǔn shé mǎi gěi wǒ de
如今他来要了两三次不得，他便指着我的脸说道：‘你别和我充夫人娘子，你老子使了我五千银子，把你准折买给我的。
hǎo bù hǎo dǎ yī dùn niǎn zài xià fáng lǐ shuì qù
好不好，打一顿撵在下房里睡去。
dāng rì yǒu nǐ yé ye zài shí xī tú shàng wǒ men de fù guì gǎn zhe xiāng yǔ de
当日有你爷爷在时，希图上我们的富贵，赶着相与的。
lùn lǐ wǒ hé nǐ fù qīn shì yī bèi rú jīn qiáng yā wǒ de tóu mài le yī bèi
论理我和你父亲是一辈，如今强压我的头，卖了一辈。
yòu bù gāi zuò le zhè mén qīn dào méi de jiào rén kàn zhe gǎn shì lì shì de
又不该作了这门亲，倒没的叫人看着赶势利似的。
yī xíng shuō yī xíng kū de wū wū yè yè lián wáng fū rén bìng zhòng zǐ mèi wú bù luò lèi
’”一行说，一行哭的呜呜咽咽，连王夫人并众姊妹无不落泪。
wáng fū rén zhǐ de yòng yán yǔ jiě quàn shuō yǐ shì yù jiàn le zhè bu xiǎo shì de rén kě zěn me yàng ne
王夫人只得用言语解劝说：“已是遇见了这不晓事的人，可怎么样呢。
xiǎng dāng rì nǐ shū shū yě zēng quàn guò dà lǎo yé bù jiào zuò zhè mén qīn de
想当日你叔叔也曾劝过大老爷，不叫作这门亲的。
dà lǎo yé zhí yì bù tīng yī xīn qíng yuàn dào dǐ zuò bù hǎo le
大老爷执意不听，一心情愿，到底作不好了。
wǒ de r zhè yě shì nǐ de mìng
我的儿，这也是你的命。
yíng chūn kū dào wǒ bù xìn wǒ de mìng jiù zhè me bù hǎo
”迎春哭道：“我不信我的命就这么不好！
cóng xiǎo r méi le niang xìng ér guò shěn zi zhè biān guò le jǐ nián xīn jìng rì zi rú jīn piān yòu shì zhè mǒ gè jié guǒ
从小儿没了娘，幸而过婶子这边过了几年心净日子，如今偏又是这么个结果！
wáng fū rén yī miàn jiě quàn yī miàn wèn tā suí yì yào zài nà lǐ ān xiē
”王夫人一面解劝，一面问他随意要在那里安歇。
yíng chūn dào zhà zhà de lí le zǐ mèi men zhǐ shì mián sī mèng xiǎng
迎春道：“乍乍的离了姊妹们，只是眠思梦想。
èr zé hái jì guà zhe wǒ de wū zi hái de zài yuán lǐ jiù fáng zi lǐ zhù de sān wǔ tiān sǐ yě gān xīn le
二则还记挂着我的屋子，还得在园里旧房子里住得三五天，死也甘心了。
bù zhī xià cì hái kě néng de zhù bù dé zhù le ne
不知下次还可能得住不得住了呢！
wáng fū rén máng quàn dào kuài xiū luàn shuō
”王夫人忙劝道：“快休乱说。
bù guò nián qīng de fū qī men xián yá dòu chǐ yì shì wàn wàn rén zhī cháng shì hé bì shuō zhè sàng huà
不过年轻的夫妻们，闲牙斗齿，亦是万万人之常事，何必说这丧话。
réng mìng rén máng máng de shōu shí zǐ líng zhōu fáng wū mìng zǐ mèi men péi bàn zhe jiě shì yòu fēn fù bǎo yù bù xǔ zài lǎo tài tài gēn qián zǒu lòu yī xiē fēng shēng tǎng huò lǎo tài tài zhī dào le zhèi xiē shì dōu shì nǐ shuō de
”仍命人忙忙的收拾紫菱洲房屋，命姊妹们陪伴着解释，又吩咐宝玉：“不许在老太太跟前走漏一些风声，倘或老太太知道了这些事，都是你说的。
bǎo yù wěi wěi de tīng mìng
”宝玉唯唯的听命。
yíng chūn shì xī réng zài jiù guǎn ān xiē
迎春是夕仍在旧馆安歇。
zhòng zǐ mèi děng gèng jiā qīn rè yì cháng
众姊妹等更加亲热异常。
yī lián zhù le sān rì cái wǎng xíng fū rén nà biān qù
一连住了三日，才往邢夫人那边去。
xiān cí guò gǔ mǔ jí wáng fū rén rán hòu yǔ zhòng zǐ mèi fēn bié gèng jiē bēi shāng bù shě
先辞过贾母及王夫人，然后与众姊妹分别，更皆悲伤不舍。
hái shì wáng fū rén xuē yí mā děng ān wèi quàn shì fāng zhǐ zhù le guò nà biān qù
还是王夫人薛姨妈等安慰劝释，方止住了过那边去。
yòu zài xíng fū rén chù zhù le liǎng rì jiù yǒu sūn shào zǔ de rén lái jiē qù
又在邢夫人处住了两日，就有孙绍祖的人来接去。
yíng chūn suī bù yuàn qù wú nài jù sūn shào zǔ zhī è zhǐ de miǎn qiǎng rěn qíng zuò cí le
迎春虽不愿去，无奈惧孙绍祖之恶，只得勉强忍情作辞了。
xíng fū rén běn bù zài yì yě bù wèn qí fū qī hé mù jiā wù fán nán zhǐ miàn qíng sè zé ér yǐ
邢夫人本不在意，也不问其夫妻和睦，家务烦难，只面情塞责而已。
zhōng bù zhī duān dì qiě tīng xià huí fēn jiě
终不知端的，且听下回分解。