第七十九回 — 红楼梦 — 曹雪芹

xuē wén lóng huǐ qǔ hé dōng shī gǔ yíng chūn wù jià zhōng shān láng

薛文龙悔娶河东狮贾迎春误嫁中山狼

huà shuō bǎo yù jì wán le qíng wén zhǐ tīng huā yǐng zhōng yǒu rén shēng dào hu le yī tiào

话说宝玉祭完了晴雯，只听花影中有人声，倒唬了一跳。

zǒu chū lái xì kàn bú shì bié rén què shì lín dài yù mǎn miàn hán xiào kǒu nèi shuō dào hǎo xīn qí de jì wén

走出来细看，不是别人，却是林黛玉，满面含笑，口内说道：“好新奇的祭文！

kě yǔ cáo é bēi bìng chuán de le

可与曹娥碑并传的了。

bǎo yù tīng le bù jué hóng le liǎn xiào dá dào wǒ xiǎng zhe shì shàng zhèi xiē jì wén dōu dǎo yú shú làn le suǒ yǐ gǎi gè xīn yàng yuán bù guò shì wǒ yī shí de wán yì shéi zhī yòu bèi nǐ tīng jiàn le

”宝玉听了，不觉红了脸，笑答道：“我想着世上这些祭文都蹈于熟滥了，所以改个新样，原不过是我一时的顽意，谁知又被你听见了。

yǒu shén me dà shǐ bù dé de hé bù gǎi xuē gǎi xuē

有什么大使不得的，何不改削改削。

dài yù dào yuán gǎo zài nà lǐ

”黛玉道：“原稿在那里？

dào yào xì xì yī dú

倒要细细一读。

cháng piān dà lùn bù zhī shuō de shì shén me zhǐ tīng jiàn zhōng jiān liǎng jù shén me hóng xiāo zhàng lǐ gōng zǐ duō qíng huáng tǔ lǒng zhōng nǚ ér bó mìng

长篇大论，不知说的是什么，只听见中间两句，什么‘红绡帐里，公子多情，黄土垄中，女儿薄命。

zhè yī lián yì sī què hǎo zhǐ shì hóng xiāo zhàng lǐ wèi miǎn shú làn xiē

’这一联意思却好，只是‘红绡帐里’未免熟滥些。

fàng zhe xiàn chéng zhēn shì wèi shén me bù yòng

放着现成真事，为什么不用？

bǎo yù máng wèn shén me xiàn chéng dí zhēn shì

”宝玉忙问：“什么现成的真事？

dài yù xiào dào zán men rú jīn dōu xì xiá yǐng shā hu de chuāng gé hé bù shuō qiàn shā chuāng xià gōng zǐ duō qíng ne

”黛玉笑道：“咱们如今都系霞影纱糊的窗槅，何不说‘茜纱窗下，公子多情’呢？

bǎo yù tīng le bù jīn diē zú xiào dào hǎo jí shì jí

”宝玉听了，不禁跌足笑道：“好极，是极！

dào dǐ shì nǐ xiǎng de chū shuō de chū

到底是你想的出，说的出。

kě zhī tiān xià gǔ jīn xiàn chéng de hǎo jǐng miào shì jǐn duō zhǐ shì yú rén chǔn zi shuō bu chū xiǎng bù chū bà le

可知天下古今现成的好景妙事尽多，只是愚人蠢子说不出想不出罢了。

dàn zhǐ yī jiàn suī rán zhè yī gǎi xīn miào zhī jí dàn nǐ jū cǐ zé kě zài wǒ shí bù gǎn dāng

但只一件：虽然这一改新妙之极，但你居此则可，在我实不敢当。

shuō zhe yòu jiē lián shuō le yī èr shí jù bù gǎn

”说着，又接连说了一二十句“不敢”。

dài yù xiào dào hé fáng

黛玉笑道：“何妨。

wǒ de chuāng jí kě wèi nǐ zhī chuāng hé bì fēn xī de rú cǐ shēng shū

我的窗即可为你之窗，何必分晰得如此生疏。

gǔ rén yì xìng mò lù shàng rán tóng féi mǎ yī qīng qiú bì zhī ér wú hàn hé kuàng zán men

古人异姓陌路，尚然同肥马，衣轻裘，敝之而无憾，何况咱们。

bǎo yù xiào dào lùn jiāo zhī dào bù zài féi mǎ qīng qiú jí huáng jīn bái bì yì bù dàng zī zhū jiào liàng

”宝玉笑道：“论交之道，不在肥马轻裘，即黄金白璧，亦不当锱铢较量。

dǎo shì zhè táng tū guī gé wàn wàn shǐ bù dé de

倒是这唐突闺阁，万万使不得的。

rú jīn wǒ yuè xìng jiāng gōng zǐ nǚ ér gǎi qù jìng suàn shì nǐ lěi tā de dào miào

如今我越性将‘公子’‘女儿’改去，竟算是你诔他的倒妙。

kuàng qiě sù rì nǐ yòu dài tā shén hòu gù jīn nìng kě qì cǐ yī piān dà wén wàn bù kě qì cǐ qiàn shā xīn jù

况且素日你又待他甚厚，故今宁可弃此一篇大文，万不可弃此‘茜纱’新句。

jìng mò ruò gǎi zuò qiàn shā chuāng xià xiǎo jiě duō qíng huáng tǔ lǒng zhōng yā huán bó mìng

竟莫若改作‘茜纱窗下，小姐多情，黄土垄中，丫鬟薄命。

rú cǐ yī gǎi suī yú wǒ wú shè wǒ yě shì qiè huái de

’如此一改，虽于我无涉，我也是惬怀的。

dài yù xiào dào tā yòu bú shì wǒ de yā tou hé yòng zuò cǐ yǔ

”黛玉笑道：“他又不是我的丫头，何用作此语。

kuàng qiě xiǎo jiě yā huán yì bù diǎn yā děng wǒ de zǐ juān sǐ le wǒ zài rú cǐ shuō hái bù suàn chí

况且小姐丫鬟亦不典雅，等我的紫鹃死了，我再如此说，还不算迟。

bǎo yù tīng le máng xiào dào zhè shì hé kǔ yòu zhòu tā

”宝玉听了，忙笑道：“这是何苦又咒他。

dài yù xiào dào shì nǐ yào zhòu de bìng bù shì wǒ shuō de

”黛玉笑道：“是你要咒的，并不是我说的。

bǎo yù dào wǒ yòu yǒu le zhè yī gǎi kě tuǒ dàng le

”宝玉道：“我又有了，这一改可妥当了。

mò ruò shuō qiàn shā chuāng xià wǒ běn wú yuán

莫若说‘茜纱窗下，我本无缘；

huáng tǔ lǒng zhōng qīng hé bó mìng

黄土垄中，卿何薄命。

dài yù tīng le chōng rán biàn sè xīn zhōng suī yǒu wú xiàn de hú yí luàn nǐ wài miàn què bù kěn lù chū fǎn lián máng hán xiào diǎn tóu chēng miào shuō guǒ rán gǎi de hǎo

’”黛玉听了，忡然变色，心中虽有无限的狐疑乱拟，外面却不肯露出，反连忙含笑点头称妙，说：“果然改的好。

zài bù bì luàn gǎi le kuài qù gān zhèng jīng shì ba

再不必乱改了，快去干正经事罢。

cái gāng tài tài dǎ fā rén jiào nǐ míng ér yī zǎo kuài guò dà jiù mǔ nà biān qù

才刚太太打发人叫你明儿一早快过大舅母那边去。

nǐ èr jiě jie yǐ yǒu rén jiā qiú zhǔn le xiǎng shì míng ér nà jiā rén lái bài yǔn suǒ yǐ jiào nǐ men guò qù ne

你二姐姐已有人家求准了，想是明儿那家人来拜允，所以叫你们过去呢。

bǎo yù pāi shǒu dào hé bì rú cǐ máng

”宝玉拍手道：“何必如此忙？

wǒ shēn shàng yě bù dà hǎo míng ér hái wèi bì néng qù ne

我身上也不大好，明儿还未必能去呢。

dài yù dào yòu lái le wǒ quàn nǐ bǎ pí qì gǎi gǎi ba

”黛玉道：“又来了，我劝你把脾气改改罢。

yì nián dà èr nián xiǎo yī miàn shuō huà yī miàn ké sòu qǐ lái

一年大二年小，……”一面说话，一面咳嗽起来。

bǎo yù máng dào zhè lǐ fēng lěng zán men zhǐ gù dāi zhàn zài zhè lǐ kuài huí qù ba

宝玉忙道：“这里风冷，咱们只顾呆站在这里，快回去罢。

dài yù dào wǒ yě jiā qù xiē xī le míng ér zài jiàn ba

”黛玉道：“我也家去歇息了，明儿再见罢。

shuō zhe biàn zì qǔ lù qù le

”说着，便自取路去了。

bǎo yù zhǐ de mèn mèn de zhuǎn bù yòu hū xiǎng qi lai dài yù wú rén suí bàn máng mìng xiǎo yā tou zi gēn le sòng huí qù

宝玉只得闷闷的转步，又忽想起来黛玉无人随伴，忙命小丫头子跟了送回去。

zì jǐ dào le yí hóng yuàn zhōng guǒ yǒu wáng fū rén dǎ fā lǎo mó mó lái fēn fù tā míng rì yī zǎo guò gǔ shè nà biān qù yǔ fāng cái dài yù zhī yán xiāng duì

自己到了怡红院中，果有王夫人打发老嬷嬷来，吩咐他明日一早过贾赦那边去，与方才黛玉之言相对。

yuán lái gǔ shè yǐ jiàng yíng chūn xǔ yǔ sūn jiā le

原来贾赦已将迎春许与孙家了。

zhè sūn jiā nǎi shì dà tóng fǔ rén shì zǔ shàng xì jūn guān chū shēn nǎi dāng rì níng róng fǔ zhōng zhī mén shēng suàn lái yì xì shì jiāo

这孙家乃是大同府人氏，祖上系军官出身，乃当日宁荣府中之门生，算来亦系世交。

rú jīn sūn jiā zhǐ yǒu yī rén zài jīng xiàn xí zhǐ huī zhī zhí cǐ rén míng huàn sūn shào zǔ shēng de xiàng mào kuí wú tǐ gé jiàn zhuàng gōng mǎ xián shú yìng chóu quán biàn nián jì wèi mǎn sān shí qiě yòu jiā zī ráo fù xiàn zài bīng bù hòu quē tí shēng

如今孙家只有一人在京，现袭指挥之职，此人名唤孙绍祖，生得相貌魁梧，体格健壮，弓马娴熟，应酬权变，年纪未满三十，且又家资饶富，现在兵部候缺题升。

yīn wèi yǒu shì gǔ shè jiàn shì shì jiāo zhī sūn qiě rén pǐn jiā dàng dōu xiāng chèn hé suì qīng mù zé wèi dōng chuáng jiāo xù

因未有室，贾赦见是世交之孙，且人品家当都相称合，遂青目择为东床娇婿。

yì céng huí míng gǔ mǔ

亦曾回明贾母。

gǔ mǔ xīn zhōng què bù shí fēn chēng yì xiǎng lái lán zǔ yì kǒng bù tīng ér nǚ zhī shì zì yǒu tiān yì qián yīn kuàng qiě tā shì qīn fù zhǔ zhāng hé bì chū tóu duō shì wèi cǐ zhǐ shuō zhī dào le sān zì yú bù duō jí

贾母心中却不十分称意，想来拦阻亦恐不听，儿女之事自有天意前因，况且他是亲父主张，何必出头多事，为此只说“知道了”三字，余不多及。

gǔ zhèng yòu shēn è sūn jiā suī shì shì jiāo dāng nián bù guò shì bǐ zǔ xī mù róng níng zhī shì yǒu bù néng liǎo jié zhī shì cái bài zài mén xià de bìng fēi shī lǐ míng zú zhī yì yīn cǐ dào quàn jiàn guò liǎng cì wú nài gǔ shè bù tīng yě zhǐ de bà le

贾政又深恶孙家，虽是世交，当年不过是彼祖希慕荣宁之势，有不能了结之事才拜在门下的，并非诗礼名族之裔，因此倒劝谏过两次，无奈贾赦不听，也只得罢了。

bǎo yù què cóng wèi huì guò zhè sūn shào zǔ yī miàn de cì rì zhǐ de guò qù liáo yǐ sè zé

宝玉却从未会过这孙绍祖一面的，次日只得过去聊以塞责。

zhǐ tīng jiàn shuō qǔ qīn de rì zi shén jí bù guò jīn nián jiù yào guò mén de yòu jiàn xíng fū rén děng huí le gǔ mǔ jiàng yíng chūn jiē chū dà guān yuán qù děng shì yuè fā sǎo qù le xìng tou měi rì chī chī dāi dāi de bù zhī zuò hé xiāo qiǎn

只听见说娶亲的日子甚急，不过今年就要过门的，又见邢夫人等回了贾母将迎春接出大观园去等事，越发扫去了兴头，每日痴痴呆呆的，不知作何消遣。

yòu tīng de shuō péi sì gè yā tou guò qù gèng yòu diē zú zì tàn dào cóng jīn hòu zhè shì shàng yòu shǎo le wǔ gè qīng jié rén le

又听得说陪四个丫头过去，更又跌足自叹道：“从今后这世上又少了五个清洁人了。

yīn cǐ tiān tiān dào zǐ líng zhōu yí dài dì fāng pái huái zhān gù jiàn qí xuān chuāng jì mò píng zhàng xiāo rán bù guò yǒu jǐ gè gāi bān shàng yè de lǎo yù

”因此天天到紫菱洲一带地方徘徊瞻顾，见其轩窗寂寞，屏帐翛然，不过有几个该班上夜的老妪。

zài kàn nà àn shàng de liǎo huā wěi yè chí nèi de cuì xìng xiāng líng yě dōu jué yáo yáo luò luò shì yǒu zhuī yì gù rén zhī tài jiǒng fēi sù cháng chěng yán dòu sè zhī kě bǐ

再看那岸上的蓼花苇叶，池内的翠荇香菱，也都觉摇摇落落，似有追忆故人之态，迥非素常逞妍斗色之可比。

jì lǐng lüè de rú cǐ liáo luò qī cǎn zhī jǐng shì yǐ qíng bù zì jīn nǎi xìn kǒu yín chéng yī gē yuē

既领略得如此寥落凄惨之景，是以情不自禁，乃信口吟成一歌曰：

chí táng yī yè qiū fēng lěng chuī sàn jì hé hóng yù yǐng

池塘一夜秋风冷，吹散芰荷红玉影。

liǎo huā líng yè bù shèng chóu zhòng lù fán shuāng yā xiān gěng

蓼花菱叶不胜愁，重露繁霜压纤梗。

bù wén yǒng zhòu qiāo qí shēng yàn ní diǎn diǎn wū qí píng

不闻永昼敲棋声，燕泥点点污棋枰。

gǔ rén xī bié lián péng yǒu kuàng wǒ jīn dāng shǒu zú qíng

古人惜别怜朋友，况我今当手足情！

bǎo yù fāng cái yín ba hū wén bèi hòu yǒu rén xiào dào nǐ yòu fā shén me dāi ne

宝玉方才吟罢，忽闻背后有人笑道：“你又发什么呆呢？

bǎo yù huí tóu máng kàn shì shuí yuán lái shì xiāng líng

”宝玉回头忙看是谁，原来是香菱。

bǎo yù biàn zhuǎn shēn xiào wèn dào wǒ dī jiě jie nǐ zhè huì zǐ pǎo dào zhè lǐ lái zuò shí mǒ

宝玉便转身笑问道：“我的姐姐，你这会子跑到这里来做什么？

xǔ duō rì zi yě bù jìn lái guàng guang

许多日子也不进来逛逛。

xiāng líng pāi shǒu xiào xī xī de shuō dào wǒ hé zēng bù lái

”香菱拍手笑嘻嘻的说道：“我何曾不来。

rú jīn nǐ gē ge huí lái le nà lǐ bǐ xiān shí zì yóu zì zài de le

如今你哥哥回来了，那里比先时自由自在的了。

cái gāng wǒ men nǎi nai shǐ rén zhǎo nǐ fèng jiě jie de jìng méi zhǎo zháo shuō wǎng yuán zǐ lǐ lái le

才刚我们奶奶使人找你凤姐姐的，竟没找着，说往园子里来了。

wǒ tīng jiàn le zhè xìn wǒ jiù tǎo le zhè jiàn chà jìn lái zhǎo tā

我听见了这信，我就讨了这件差进来找他。

yù jiàn tā de yā tou shuō zài dào xiāng cūn ne

遇见他的丫头，说在稻香村呢。

rú jīn wǒ wǎng dào xiāng cūn qù shéi zhī yòu yù jiàn le nǐ

如今我往稻香村去，谁知又遇见了你。

wǒ qiě wèn nǐ xí rén jiě jie zhè jǐ rì kě hǎo

我且问你，袭人姐姐这几日可好？

zěn me hū rán bǎ gè qíng wén jiě jie yě méi le dào dǐ shì shén me bìng

怎么忽然把个晴雯姐姐也没了，到底是什么病？

èr gū niáng bān chū qù de hǎo kuài nǐ qiáo qiáo zhè dì fāng hǎo kōng luò luò de

二姑娘搬出去的好快，你瞧瞧这地方好空落落的。

bǎo yù yīng zhī bù dié yòu ràng tā tóng dào yí hóng yuàn qù chī chá

”宝玉应之不迭，又让他同到怡红院去吃茶。

xiāng líng dào cǐ kè jìng bù néng děng zhǎo zháo liǎn èr nǎi nǎi shuō wán le zhèng jīng shì zài lái

香菱道：“此刻竟不能，等找着琏二奶奶，说完了正经事再来。

bǎo yù dào shén me zhèng jīng shì zhè me máng

”宝玉道：“什么正经事这么忙？

xiāng líng dào wèi nǐ gē ge qǔ sǎo zi de shì suǒ yǐ yào jǐn

”香菱道：“为你哥哥娶嫂子的事，所以要紧。

bǎo yù dào zhèng shì

”宝玉道：“正是。

shuō de dào dǐ shì nà yī jiā de

说的到底是那一家的？

zhǐ tīng jiàn chǎo rǎng le zhè bàn nián jīn ér yòu shuō zhāng jiā de hǎo míng ér yòu yào lǐ jiā de hòu ér yòu yì lùn wáng jiā de

只听见吵嚷了这半年，今儿又说张家的好，明儿又要李家的，后儿又议论王家的。

zhèi xiē rén jiā de nǚ ér tā yě bù zhī dào zào le shén me zuì le jiào rén jiā hǎo duān duān yì lùn

这些人家的女儿他也不知道造了什么罪了，叫人家好端端议论。

xiāng líng dào zhè rú jīn dìng le kě yǐ bù yòng bān chě bié jiā le

”香菱道：“这如今定了，可以不用搬扯别家了。

bǎo yù máng wèn dìng le shuí jiā de

”宝玉忙问：“定了谁家的？

xiāng líng dào yīn nǐ gē ge shàng cì chū mén mào yì shí zài shùn lù dào le gè qīn qī jiā qù

”香菱道：“因你哥哥上次出门贸易时，在顺路到了个亲戚家去。

zhè mén qīn yuán shì lǎo qīn qiě yòu hé wǒ men shì tóng zài hù bù guà míng háng shāng yě shì shǔ yī shǔ èr de dà mén hù

这门亲原是老亲，且又和我们是同在户部挂名行商，也是数一数二的大门户。

qián rì shuō qǐ lái nǐ men liǎng fǔ dōu yě zhī dào de

前日说起来，你们两府都也知道的。

hé cháng ān chéng zhōng shàng zhì wáng hóu xià zhì mǎi mài rén dōu chēng tā jiā shì guì huā xià jiā

合长安城中，上至王侯，下至买卖人，都称他家是‘桂花夏家。

bǎo yù xiào wèn dào rú hé yòu chēng wèi guì huā xià jiā

’”宝玉笑问道：“如何又称为‘桂花夏家’？

xiāng líng dào tā jiā běn xìng xià fēi cháng de fù guì

”香菱道：“他家本姓夏，非常的富贵。

qí yú tián dì bú yòng shuō dān yǒu jǐ shí qǐng de dú zhǒng guì huā fán zhè cháng ān chéng lǐ chéng wài guì huā jú jù shì tā jiā de lián gōng lǐ yī yīng chén shè pén jǐng yì shì tā jiā gòng fèng yīn cǐ cái yǒu zhè gè hún hào

其余田地不用说，单有几十顷地独种桂花，凡这长安城里城外桂花局俱是他家的，连宫里一应陈设盆景亦是他家贡奉，因此才有这个浑号。

rú jīn tài yé yě méi le zhǐ yǒu lǎo nǎi nai dài zhe yí gè qīn shēng de gū niáng guò huó yě bìng méi yǒu gē ér xiōng dì kě xī tā jìng yī mén jìn jué le

如今太爷也没了，只有老奶奶带着一个亲生的姑娘过活，也并没有哥儿兄弟，可惜他竟一门尽绝了。

bǎo yù máng dào zán men yě bié guǎn tā jué hòu bù jué hòu zhǐ shì zhè gū niáng kě hǎo

”宝玉忙道：“咱们也别管他绝后不绝后，只是这姑娘可好？

nǐ men dà yé zěn me jiù zhōng yì le

你们大爷怎么就中意了？

xiāng líng xiào dào yī zé shì tiān yuán èr zé shì qíng rén yǎn lǐ chū xī shī

”香菱笑道：“一则是天缘，二则是‘情人眼里出西施’。

dāng nián yòu shì tōng jiā lái wǎng cóng xiǎo r dōu yī chù sī hùn guò

当年又是通家来往，从小儿都一处厮混过。

xù qǐ qīn shì gū jiù xiōng mèi yòu méi xián yí

叙起亲是姑舅兄妹，又没嫌疑。

suī lí kāi le zhè jǐ nián qián ér yí dào tā jiā xià nǎi nai yòu shì méi ér zi de yī jiàn le nǐ gē ge chū là de zhè yàng yòu shì kū yòu shì xiào jìng bǐ jiàn le ér zi de hái shèng

虽离开了这几年，前儿一到他家，夏奶奶又是没儿子的，一见了你哥哥出落的这样，又是哭，又是笑，竟比见了儿子的还胜。

yòu lìng tā xiōng mèi xiāng jiàn shéi zhī zhè gū niáng chū là de huā duǒ shì de le zài jiā lǐ yě dú shū xiě zì suǒ yǐ nǐ gē ge dāng shí jiù yī xīn kàn zhǔn le

又令他兄妹相见，谁知这姑娘出落得花朵似的了，在家里也读书写字，所以你哥哥当时就一心看准了。

lián dàng pù lǐ lǎo cháo fèng huǒ jì men yī qún rén rǎo le rén jiā sān sì rì tā men hái liú duō zhù jǐ rì hǎo róng yì kǔ cí cái fàng huí jiā

连当铺里老朝奉伙计们一群人扰了人家三四日，他们还留多住几日，好容易苦辞才放回家。

nǐ gē ge yī jìn mén jiù gū gū jī jī qiú wǒ men nǎi nai qù qiú qīn

你哥哥一进门，就咕咕唧唧求我们奶奶去求亲。

wǒ men nǎi nai yuán yě shì jiàn guò zhè gū niáng de qiě yòu mén dāng hù duì yě jiù yī le

我们奶奶原也是见过这姑娘的，且又门当户对，也就依了。

hé zhè lǐ yí tài tài fèng gū niáng shāng yì le dǎ fā rén qù yī shuō jiù chéng le

和这里姨太太凤姑娘商议了，打发人去一说就成了。

zhǐ shì qǔ de rì zi tài jí suǒ yǐ wǒ men máng luàn de hěn

只是娶的日子太急，所以我们忙乱的很。

wǒ yě bā bù dé zǎo xiē guò lái yòu tiān yí gè zuò shī de rén le

我也巴不得早些过来，又添一个作诗的人了。

bǎo yù lěng xiào dào suī rú cǐ shuō dàn zhǐ wǒ tīng zhè huà bù zhī zěn me dǎo tì nǐ dān xīn lǜ hòu ne

”宝玉冷笑道：“虽如此说，但只我听这话不知怎么倒替你耽心虑后呢。

xiāng líng tīng le bù jué hóng le liǎn zhèng sè dào zhè shì shén me huà

”香菱听了，不觉红了脸，正色道：“这是什么话！

sù rì zán men dōu shì sī tái sī jìng de jīn rì hū rán tí qǐ zhèi xiē shì lái shì shén me yì sī

素日咱们都是厮抬厮敬的，今日忽然提起这些事来，是什么意思！

guài bù dé rén rén dōu shuō nǐ shì gè qīn jìn bù dé de rén

怪不得人人都说你是个亲近不得的人。

yī miàn shuō yī miàn zhuǎn shēn zǒu le

”一面说，一面转身走了。

bǎo yù jiàn tā zhè yàng biàn chàng rán rú yǒu suǒ shī dāi dāi de zhàn le bàn tiān sī qián xiǎng hòu bù jué dī xià lèi lái zhǐ de méi jīng dǎ cǎi hái rù yí hóng yuàn lái

宝玉见他这样，便怅然如有所失，呆呆的站了半天，思前想后，不觉滴下泪来，只得没精打彩，还入怡红院来。

yī yè bù céng ān wěn shuì mèng zhī zhōng yóu huàn qíng wén huò yǎn mó jīng bù zhǒng zhǒng bù níng

一夜不曾安稳，睡梦之中犹唤晴雯，或魇魔惊怖，种种不宁。

cì rì biàn lǎn jìn yǐn shí shēn tǐ zuò rè

次日便懒进饮食，身体作热。

cǐ jiē jìn rì chāo jiǎn dà guān yuán zhú sī qí bié yíng chūn bēi qíng wén děng xiū rǔ jīng kǒng bēi qī zhī suǒ zhì jiān yǐ fēng hán wài gǎn gù niàng chéng yī jí wò chuáng bù qǐ

此皆近日抄检大观园、逐司棋、别迎春、悲晴雯等羞辱惊恐悲凄之所致，兼以风寒外感，故酿成一疾，卧床不起。

gǔ mǔ tīng de rú cǐ tiān tiān qīn lái kàn shì

贾母听得如此，天天亲来看视。

wáng fū rén xīn zhōng zì huǐ bù hé yīn qíng wén guò yú bī zé le tā

王夫人心中自悔不合因晴雯过于逼责了他。

xīn zhōng suī rú cǐ liǎn shàng què bù lù chū

心中虽如此，脸上却不露出。

zhǐ fēn fù zhòng nǎi niáng děng hǎo shēng fú shì kān shǒu yī rì liǎng cì dài jìn yī shēng lái zhěn mài xià yào

只吩咐众奶娘等好生伏侍看守，一日两次带进医生来诊脉下药。

yī yuè zhī hòu fāng cái jiàn jiàn de quán yù

一月之后，方才渐渐的痊愈。

gǔ mǔ mìng hǎo shēng bǎo yǎng guò bǎi rì fāng xǔ dòng hūn xīng yóu miàn děng wù fāng kě chū mén xíng zǒu

贾母命好生保养，过百日方许动荤腥油面等物，方可出门行走。

zhè yī bǎi rì nèi lián yuàn mén qián jiē bù xǔ dào zhī zài fáng zhōng wán xiào

这一百日内，连院门前皆不许到，只在房中顽笑。

sì wǔ shí rì hòu jiù bǎ tā jū yuē de huǒ xīng luàn bèng nà lǐ rěn nài de zhù

四五十日后，就把他拘约的火星乱迸，那里忍耐得住。

suī bǎi bān shè fǎ wú nài gǔ mǔ wáng fū rén zhí yì bù cóng yě zhǐ de bà le

虽百般设法，无奈贾母王夫人执意不从，也只得罢了。

yīn cǐ hé nèi xiē yā huán men wú suǒ bù zhì zì yì shuǎ xiào zuò xì

因此和那些丫鬟们无所不至，恣意耍笑作戏。

yòu tīng de xuē pán bǎi jiǔ chàng xì rè nào fēi cháng yǐ qǔ qīn rù mén wén de zhè xià jiā xiǎo jiě shí fēn jùn qiào yě lüè tōng wén hàn bǎo yù hèn bù dé jiù guò qù yī jiàn cái hǎo

又听得薛蟠摆酒唱戏，热闹非常，已娶亲入门，闻得这夏家小姐十分俊俏，也略通文翰，宝玉恨不得就过去一见才好。

zài guò xiē shí yòu wén de yíng chūn chū le gé

再过些时，又闻得迎春出了阁。

bǎo yù sī jí dāng shí zǐ mèi men yī chù ěr bìn sī mó cóng jīn yī bié zòng de xiāng féng yě bì bù shì xiān qián nà děng qīn mì le

宝玉思及当时姊妹们一处，耳鬓厮磨，从今一别，纵得相逢，也必不似先前那等亲密了。

yǎn qián yòu bù néng qù yī wàng zhēn lìng rén qī huáng pò qiè zhī zhì

眼前又不能去一望，真令人凄惶迫切之至。

shào bù dé qián xīn rěn nài zàn tóng zhèi xiē yā huán men sī nào shì mèn xìng miǎn gǔ zhèng zé bèi bī pò dú shū zhī nán

少不得潜心忍耐，暂同这些丫鬟们厮闹释闷，幸免贾政责备逼迫读书之难。

zhè bǎi rì nèi zhǐ bù céng chāi huǐ le yí hóng yuàn hé zhèi xiē yā tou men wú fǎ wú tiān fán shì shàng suǒ wú zhī shì dōu wán shuǎ chū lái

这百日内，只不曾拆毁了怡红院，和这些丫头们无法无天，凡世上所无之事，都顽耍出来。

rú jīn qiě bù xiāo xì shuō

如今且不消细说。

qiě shuō xiāng líng zì nà rì qiǎng bái le bǎo yù zhī hòu xīn zhōng zì wèi bǎo yù yǒu yì táng tū tā yuàn bù dé wǒ men bǎo gū niáng bù gǎn qīn jìn kě jiàn wǒ bù rú bǎo gū niáng yuǎn yǐ

且说香菱自那日抢白了宝玉之后，心中自为宝玉有意唐突他，“怨不得我们宝姑娘不敢亲近，可见我不如宝姑娘远矣；

yuàn bù dé lín gū niáng shí cháng hé tā jiǎo kǒu qì de tòng kū zì rán táng tū tā yě shì yǒu de le

怨不得林姑娘时常和他角口气的痛哭，自然唐突他也是有的了。

cóng cǐ dào yào yuǎn bì tā cái hǎo

从此倒要远避他才好。

yīn cǐ yǐ hòu lián dà guān yuán yě bù qīng yì jìn lái

”因此，以后连大观园也不轻易进来。

rì rì máng luàn zhe xuē pán qǔ guò qīn zì wèi dé le hù shēn fú zì jǐ shēn shàng fēn qù zé rèn dào dǐ bǐ zhè yàng ān níng xiē

日日忙乱着，薛蟠娶过亲，自为得了护身符，自己身上分去责任，到底比这样安宁些；

èr zé yòu wén de shì gè yǒu cái yǒu mào de jiā rén zì rán shì diǎn yǎ hé píng de yīn cǐ tā xīn zhōng pàn guò mén de rì zi bǐ xuē pán hái jí shí bèi

二则又闻得是个有才有貌的佳人，自然是典雅和平的：因此他心中盼过门的日子比薛蟠还急十倍。

hǎo róng yì pàn dé yī rì qǔ guò le mén tā biàn shí fēn yīn qín xiǎo xīn fú shì

好容易盼得一日娶过了门，他便十分殷勤小心伏侍。

yuán lái zhè xià jiā xiǎo jiě jīn nián fāng shí qī suì shēng de yì pō yǒu zī sè yì pō shí de jǐ gè zì

原来这夏家小姐今年方十七岁，生得亦颇有姿色，亦颇识得几个字。

ruò lùn xīn zhōng de qiū hè jīng wěi pō bù xī fèng zhī hòu chén

若论心中的邱壑经纬，颇步熙凤之后尘。

zhǐ chī kuī le yī jiàn cóng xiǎo shí fù qīn qù shì de zǎo yòu wú tóng bāo dì xiōng guǎ mǔ dú shǒu cǐ nǚ jiāo yǎng nì ài bù chì zhēn bǎo fán nǚ ér yī jǔ yī dòng bǐ mǔ jiē bǎi yī bǎi suí yīn cǐ wèi miǎn jiāo yǎng tài guò jìng niàng chéng gè dào zhí de xìng qì

只吃亏了一件，从小时父亲去世的早，又无同胞弟兄，寡母独守此女，娇养溺爱，不啻珍宝，凡女儿一举一动，彼母皆百依百随，因此未免娇养太过，竟酿成个盗跖的性气。

ài zì jǐ zūn ruò pú sà kuī tā rén huì rú fèn tǔ wài jù huā liǔ zhī zī nèi bǐng fēng léi zhī xìng

爱自己尊若菩萨，窥他人秽如粪土，外具花柳之姿，内秉风雷之性。

zài jiā zhōng shí cháng jiù hé yā huán men shǐ xìng nòng qì qīng mà zhòng dǎ dī

在家中时常就和丫鬟们使性弄气，轻骂重打的。

jīn rì chū le gé zì wèi yào zuò dāng jiā de nǎi nai bǐ bù dé zuò nǚ ér shí miǎn tiǎn wēn róu xū yào ná chū zhè wēi fēng lái cái qián yā de zhù rén

今日出了阁，自为要作当家的奶奶，比不得作女儿时腼腆温柔，须要拿出这威风来，才钤压得住人；

kuàng qiě jiàn xuē pán qì zhì gāng yìng

况且见薛蟠气质刚硬，

jǔ zhǐ jiāo shē

举止骄奢，

ruò bù chèn rè zào yī qì páo zhì shú làn

若不趁热灶一气炮制熟烂，

jiāng lái bì bù néng zì shù qí zhì yǐ

将来必不能自竖旗帜矣，

yòu jiàn yǒu xiāng líng zhè děng yí gè cái mào jù quán de ài qiè zài shì

又见有香菱这等一个才貌俱全的爱妾在室，

yuè fā tiān le sòng tài zǔ miè nán táng zhī yì

越发添了“宋太祖灭南唐”之意，

wò tà zhī cè qǐ róng tā rén hān shuì zhī xīn

“卧榻之侧岂容他人酣睡”之心。

yīn tā jiā duō guì huā tā xiǎo míng jiù huàn zuò jīn guì

因他家多桂花，他小名就唤做金桂。

tā zài jiā shí bù xǔ rén kǒu zhōng dài chū jīn guì èr zì lái fán yǒu bù liú xīn wù dào yī zì zhě tā biàn dìng yào kǔ dǎ zhòng fá cái ba

他在家时不许人口中带出金桂二字来，凡有不留心误道一字者，他便定要苦打重罚才罢。

tā yīn xiǎng guì huā èr zì shì jìn zhǐ bú zhù de xū lìng huàn yī míng yīn xiǎng guì huā céng yǒu guǎng hán cháng é zhī shuō biàn jiāng guì huā gǎi wéi cháng é huā yòu yù zì jǐ shēn fèn rú cǐ

他因想桂花二字是禁止不住的，须另唤一名，因想桂花曾有广寒嫦娥之说，便将桂花改为嫦娥花，又寓自己身分如此。

xuē pán běn shì gè lián xīn qì jiù de rén qiě shì yǒu jiǔ dǎn wú fàn lì de rú jīn dé le zhè yàng yí gè qī zǐ zhèng zài xīn xiān xìng tou shàng fán shì wèi miǎn jìn ràng tā xiē

薛蟠本是个怜新弃旧的人，且是有酒胆无饭力的，如今得了这样一个妻子，正在新鲜兴头上，凡事未免尽让他些。

nà xià jīn guì jiàn le zhè bān xíng jǐng biàn yě shì zhe yī bù jǐn shì yī bù

那夏金桂见了这般形景，便也试着一步紧似一步。

yī yuè zhī zhōng èr rén qì gài hái dōu xiāng píng zhì liǎng yuè zhī hòu biàn jué xuē pán de qì gài jiàn cì dī ǎi le xià qù

一月之中，二人气概还都相平，至两月之后，便觉薛蟠的气概渐次低矮了下去。

yī rì xuē pán jiǔ hòu bù zhī yào xíng hé shì xiān yǔ jīn guì shāng yì jīn guì zhí yì bù cóng

一日薛蟠酒后，不知要行何事，先与金桂商议，金桂执意不从。

xuē pán rěn bu zhù biàn fā le jǐ jù huà dǔ qì zì xíng le zhè jīn guì biàn qì de kū rú zuì rén yì bān chá tāng bù jìn zhuāng qǐ bìng lái

薛蟠忍不住便发了几句话，赌气自行了，这金桂便气的哭如醉人一般，茶汤不进，装起病来。

qǐng yī liáo zhì yī shēng yòu shuō qì xuè xiāng nì dāng jìn kuān xiōng shùn qì zhī jì

请医疗治，医生又说“气血相逆，当进宽胸顺气之剂。

xuē yí niáng hèn de mà le xuē pán yī dùn shuō rú jīn qǔ le qīn yǎn qián bào ér zi le hái shì zhè yàng hú nào

”薛姨娘恨的骂了薛蟠一顿，说：“如今娶了亲，眼前抱儿子了，还是这样胡闹。

rén jiā fèng huáng dàn shì de hǎo róng yì yǎng le yí gè nǚ ér bǐ huā duǒ r hái qīng qiǎo yuán kàn de nǐ shì gè rén wù cái gěi nǐ zuò lǎo pó

人家凤凰蛋似的，好容易养了一个女儿，比花朵儿还轻巧，原看的你是个人物，才给你作老婆。

nǐ bù shuō shōu le xīn ān fēn shǒu jǐ yī xīn yī jì hé hé qì qì de guò rì zi hái shì zhè yàng hú nào chuáng sǎng le huáng tāng zhé mó rén jiā

你不说收了心安分守己，一心一计和和气气的过日子，还是这样胡闹，床嗓了黄汤，折磨人家。

zhè huì zǐ huā qián chī yào bái zāo xīn

这会子花钱吃药白遭心。

yī xí huà shuō de xuē pán hòu huǐ bù dié fǎn lái ān wèi jīn guì

”一席话说的薛蟠后悔不迭，反来安慰金桂。

jīn guì jiàn pó pó rú cǐ shuō zhàng fū yuè fā dé le yì biàn zhuāng chū xiē zhāng zhì lái zǒng bù lǐ xuē pán

金桂见婆婆如此说丈夫，越发得了意，便装出些张致来，总不理薛蟠。

xuē pán méi le zhǔ yì wéi zì yuàn ér yǐ hǎo róng yì shí tiān bàn yuè zhī hòu cái jiàn jiàn de hōng zhuǎn guò jīn guì de xīn lái zì cǐ biàn jiā yí bèi xiǎo xīn bù miǎn qì gài yòu ǎi le bàn jié xià lái

薛蟠没了主意，惟自怨而已，好容易十天半月之后，才渐渐的哄转过金桂的心来，自此便加一倍小心，不免气概又矮了半截下来。

nà jīn guì jiàn zhàng fū qí dào jiàn dào pó pó liáng shàn yě jiù jiàn jiàn de chí gē shì mǎ qǐ lái

那金桂见丈夫旗纛渐倒，婆婆良善，也就渐渐的持戈试马起来。

xiān shí bù guò xié zhì xuē pán hòu lái yǐ jiāo zuò mèi jiāng jí xuē yí mā yòu jiāng zhì xuē bǎo chāi

先时不过挟制薛蟠，后来倚娇作媚，将及薛姨妈，又将至薛宝钗。

bǎo chāi jiǔ chá qí bù guǐ zhī xīn měi suí jī yìng biàn àn yǐ yán yǔ tán yā qí zhì

宝钗久察其不轨之心，每随机应变，暗以言语弹压其志。

jīn guì zhī qí bù kě fàn měi yù xún xì yòu wú xì kě chéng zhǐ de qū yì fù jiù

金桂知其不可犯，每欲寻隙，又无隙可乘，只得曲意附就。

yī rì jīn guì wú shì yīn hé xiāng líng xián tán wèn xiāng líng jiā xiāng fù mǔ

一日金桂无事，因和香菱闲谈，问香菱家乡父母。

xiāng líng jiē dá wàng jì jīn guì biàn bú yuè shuō yǒu yì qī mán le tā

香菱皆答忘记，金桂便不悦，说有意欺瞒了他。

huí wèn tā xiāng líng èr zì shì shuí qǐ de míng zì xiāng líng biàn dá gū niáng qǐ de

回问他“香菱”二字是谁起的名字，香菱便答：“姑娘起的。

jīn guì lěng xiào dào rén rén dōu shuō gū niáng tōng zhǐ zhè yí gè míng zì jiù bù tōng

”金桂冷笑道：“人人都说姑娘通，只这一个名字就不通。

xiāng líng máng xiào dào āi yō nǎi nai bù zhī dào wǒ men gū niáng de xué wèn lián wǒ men yí lǎo yé shí cháng hái kuā ne

”香菱忙笑道：“嗳哟，奶奶不知道，我们姑娘的学问连我们姨老爷时常还夸呢。

yù míng hòu shì qiě jiàn xià huí

”欲明后事，且见下回。