shòu sī huì lǎo guān fān àn dú jì xián qíng shū nǚ jiě qín shū
受私贿老官翻案牍寄闲情淑女解琴书
huà shuō xuē yí mā tīng le xuē kē de lái shū yīn jiào jìn xiǎo sī wèn dào nǐ tīng jiàn nǐ dà yé shuō dào dǐ shì zěn me jiù bǎ rén dǎ sǐ le ne
话说薛姨妈听了薛蝌的来书，因叫进小厮问道：“你听见你大爷说，到底是怎么就把人打死了呢？
xiǎo sī dào xiǎo de yě méi tīng zhēn qiè
”小厮道：“小的也没听真切。
nà yī rì dà yé gào sù èr yé shuō
那一日大爷告诉二爷说。
shuō zhe huí tóu kàn le yī kàn jiàn wú rén cái shuō dào dà yé shuō zì cóng jiā lǐ nào de tè lì hài dà yé yě méi xīn cháng le suǒ yǐ yào dào nán biān zhì huò qù
”说着回头看了一看，见无人，才说道：“大爷说自从家里闹的特利害，大爷也没心肠了，所以要到南边置货去。
zhè rì xiǎng zhe yuē yī gè rén tóng háng zhè rén zài zán men zhè chéng nán èr bǎi duō de zhù
这日想着约一个人同行，这人在咱们这城南二百多地住。
dà yé zhǎo tā qù le yù jiàn zài xiān hé dà yé hǎo de nà gè jiǎng yù hàn dài zhe xiē xiǎo xì zǐ jìn chéng
大爷找他去了，遇见在先和大爷好的那个蒋玉菡带着些小戏子进城。
dà yé tóng tā zài gè pù zǐ lǐ chī fàn hē jiǔ yīn wèi zhè dāng cáo ér de jìn zhe ná yǎn piǎo jiǎng yù hàn dà yé jiù yǒu le qì le
大爷同他在个铺子里吃饭喝酒，因为这当槽儿的尽着拿眼瞟蒋玉菡，大爷就有了气了。
hòu lái jiǎng yù hàn zǒu le
后来蒋玉菡走了。
dì èr tiān dà yé jiù qǐng zhǎo de nà gè rén hē jiǔ jiǔ hòu xiǎng qǐ tóu yī tiān de shì lái jiào nà dāng cáo ér de huàn jiǔ nà dāng cáo ér de lái chí le dà yé jiù mà qǐ lái le
第二天，大爷就请找的那个人喝酒，酒后想起头一天的事来，叫那当槽儿的换酒，那当槽儿的来迟了，大爷就骂起来了。
nà gè rén bù yī dà yé jiù ná qǐ jiǔ wǎn zhào tā dǎ qù
那个人不依，大爷就拿起酒碗照他打去。
shéi zhī nà gè rén yě shì gè pō pí biàn bǎ tóu shēn guò lái jiào dà yé dǎ
谁知那个人也是个泼皮，便把头伸过来叫大爷打。
dà yé ná wǎn jiù zá tā de nǎo dài yī xià tā jiù mào le xuè le tǎng zài dì xià tóu lǐ hái mà hòu tou jiù bù yán yǔ le
大爷拿碗就砸他的脑袋一下，他就冒了血了，躺在地下，头里还骂，后头就不言语了。
xuē yí mā dào zěn me yě méi rén quàn quàn ma
”薛姨妈道：“怎么也没人劝劝吗？
nà xiǎo sī dào zhè gè méi tīng jiàn dà yé shuō xiǎo de bù gǎn wàng yán
”那小厮道：“这个没听见大爷说，小的不敢妄言。
xuē yí mā dào nǐ xiān qù xiē xiē ba
”薛姨妈道：“你先去歇歇罢。
xiǎo sī dā yìng chū lái
”小厮答应出来。
zhè lǐ xuē yí mā zì lái jiàn wáng fū rén tuō wáng fū rén zhuǎn qiú gǔ zhèng
这里薛姨妈自来见王夫人，托王夫人转求贾政。
gǔ zhèng wèn le qián hòu yě zhǐ hǎo hán hu yīng le zhǐ shuō děng xuē kē dì le chéng zǐ kàn tā běn xiàn zěn me pī le zài zuò dào lǐ
贾政问了前后，也只好含糊应了，只说等薛蝌递了呈子，看他本县怎么批了再作道理。
zhè lǐ xuē yí mā yòu zài dàng pù lǐ duì le yín zi jiào xiǎo sī gǎn zhe qù le
这里薛姨妈又在当铺里兑了银子，叫小厮赶着去了。
sān rì hòu guǒ yǒu huí xìn
三日后果有回信。
xuē yí mā jiē zhe le jí jiào xiǎo yā tou gào sù bǎo chāi lián máng guò lái kàn le
薛姨妈接着了，即叫小丫头告诉宝钗，连忙过来看了。
zhī jiàn shū shàng xiě dào
只见书上写道：
dài qu yín liǎng zuò le yá mén shàng xià shǐ fèi
带去银两做了衙门上下使费。
gē ge zài jiān yě bù dà chī kǔ qǐng tài tài fàng xīn
哥哥在监也不大吃苦，请太太放心。
dú shì zhè lǐ de rén hěn diāo shī qīn jiàn zhèng dōu bù yī lián gē ge qǐng de nà gè péng yǒu yě bāng zhe tā men
独是这里的人很刁，尸亲见证都不依，连哥哥请的那个朋友也帮着他们。
wǒ yǔ li xiáng liǎng gè jù xì shēng dì shēng rén xìng zhǎo zháo yí gè hǎo xiān shēng xǔ tā yín zi cái tǎo gè zhǔ yì shuō shì xū de lā chě zhe tóng gē ge hē jiǔ de wú liáng nòng rén bǎo chū tā lái xǔ tā yín liǎng jiào tā sī lǔ
我与李祥两个俱系生地生人，幸找着一个好先生，许他银子，才讨个主意，说是须得拉扯着同哥哥喝酒的吴良，弄人保出他来，许他银两，叫他撕掳。
tā ruò bù yī biàn shuō zhāng sān shì tā dǎ sǐ míng tuī zài yì xiāng rén shēn shàng tā chī bú zhù jiù hǎo bàn le
他若不依，便说张三是他打死，明推在异乡人身上，他吃不住，就好办了。
wǒ yī zhe tā guǒ rán wú liáng chū lái
我依着他，果然吴良出来。
xiàn zài mǎi zhǔ shī qīn jiàn zhèng yòu zuò le yī zhāng chéng zǐ
现在买嘱尸亲见证，又做了一张呈子。
qián rì dì de jīn rì pī lái qǐng kàn chéng dǐ biàn zhī
前日递的，今日批来，请看呈底便知。
yīn yòu niàn chéng dǐ dào
因又念呈底道：
jù chéng rén mǒu chéng wèi xiōng zāo fēi huò dài shēn yuān yì shì
具呈人某，呈为兄遭飞祸代伸冤抑事。
qiè shēng bāo xiōng xuē pán běn jí nán jīng jì yù xī jīng
窃生胞兄薛蟠，本籍南京，寄寓西京。
yú mǒu nián yuè rì bèi běn wǎng nán mào yì
于某年月日备本往南贸易。
qù wèi shù rì jiā nú sòng xìn huí jiā shuō zāo rén mìng
去未数日，家奴送信回家，说遭人命。
shēng jí bēn xiàn zhì zhī xiōng wù shāng zhāng xìng jí zhì líng yǔ
生即奔宪治，知兄误伤张姓，及至囹圄。
jù xiōng qì gào shí yǔ zhāng xìng sù bù xiāng rèn bìng wú chóu xì
据兄泣告，实与张姓素不相认，并无仇隙。
ǒu yīn huàn jiǔ jiǎo kǒu shēng xiōng jiāng jiǔ po de qià zhí zhāng sān dī tóu shí wù yī shí shī shǒu jiǔ wǎn wù pèng xìn mén shēn sǐ
偶因换酒角口，生兄将酒泼地，恰值张三低头拾物，一时失手，酒碗误碰囟门身死。
méng ēn jū xùn xiōng jù shòu xíng chéng rèn dòu ōu zhì sǐ
蒙恩拘讯，兄惧受刑，承认斗殴致死。
yǎng méng xiàn tiān rén cí zhī yǒu yuān yì shàng wèi dìng àn
仰蒙宪天仁慈，知有冤抑，尚未定案。
shēng xiōng zài jìn jù chéng sù biàn yǒu gàn lì jìn
生兄在禁，具呈诉辩，有干例禁。
shēng niàn shǒu zú mào sǐ dài chéng fú qǐ xiàn cí ēn zhǔn tí zhèng zhì xùn kāi ēn mò dà
生念手足，冒死代呈，伏乞宪慈恩准，提证质讯，开恩莫大。
shēng děng jǔ jiā yǎng dài hóng rén yǒng yǒng wú jì yǐ
生等举家仰戴鸿仁，永永无既矣。
jī qiè shàng chéng
激切上呈。
pī de shì
批的是：
shī chǎng jiǎn yàn zhèng jù què záo
尸场检验，证据确凿。
qiě bìng wèi yòng xíng ěr xiōng zì rèn dòu shā zhāo gòng zài àn
且并未用刑，尔兄自认斗杀，招供在案。
jīn ěr yuǎn lái bìng fēi mù dǔ hé de niē cí wàng kòng
今尔远来，并非目睹，何得捏词妄控。
lǐ yīng zhì zuì gū niàn wèi xiōng qíng qiē qiě shù
理应治罪，姑念为兄情切，且恕。
bù zhǔn
不准。
xuē yí mā tīng dào nà lǐ shuō dào zhè bu shì jiù bù guò lái le me
薛姨妈听到那里，说道：“这不是救不过来了么。
zhè zěn me hǎo ne
这怎么好呢！
bǎo chāi dào èr gē de shū hái méi kàn wán hòu miàn hái yǒu ne
”宝钗道：“二哥的书还没看完，后面还有呢。
yīn yòu niàn dào yǒu yào jǐn de wèn lái shǐ biàn zhī
”因又念道：“有要紧的问来使便知。
xuē yí mā biàn wèn lái rén yīn shuō dào xiàn lǐ zǎo zhī wǒ men de jiā dàng chōng zú xū de zài jīng lǐ móu gàn de dà qíng zài sòng yī fēn dà lǐ hái kě yǐ fù shěn cóng qīng dìng àn
”薛姨妈便问来人，因说道：“县里早知我们的家当充足，须得在京里谋干得大情，再送一分大礼，还可以复审，从轻定案。
tài tài cǐ shí bì děi kuài bàn zài chí le jiù pà dà yé yào shòu kǔ le
太太此时必得快办，再迟了就怕大爷要受苦了。
xuē yí mā tīng le jiào xiǎo sī zì qù jí kè yòu dào gǔ fǔ yǔ wáng fū rén shuō míng yuán gù kěn qiú gǔ zhèng
薛姨妈听了，叫小厮自去，即刻又到贾府与王夫人说明原故，恳求贾政。
gǔ zhèng zhǐ kěn tuō rén yǔ zhī xiàn shuō qíng bù kěn tí jí yín wù
贾政只肯托人与知县说情，不肯提及银物。
xuē yí mā kǒng bù zhōng yòng qiú fèng jie yǔ gǔ liǎn shuō le huā shàng jǐ qiān yín zi cái bǎ zhī xiàn mǎi tōng
薛姨妈恐不中用，求凤姐与贾琏说了，花上几千银子，才把知县买通。
xuē kē nà lǐ yě biàn nòng tōng le
薛蝌那里也便弄通了。
rán hòu zhī xiàn guà pái zuò táng chuán qí le yī gān lín bǎo zhèng jiàn shī qīn rén děng jiān lǐ tí chū xuē pán
然后知县挂牌坐堂，传齐了一干邻保证见尸亲人等，监里提出薛蟠。
xíng fáng shū lì jù yī yī diǎn míng
刑房书吏俱一一点名。
zhī xiàn biàn jiào dì bǎo duì míng chū gōng yòu jiào shī qīn zhāng wáng shì bìng shī shū zhāng èr wèn huà
知县便叫地保对明初供，又叫尸亲张王氏并尸叔张二问话。
zhāng wáng shì kū bǐng dào xiǎo de de nán rén shì zhāng dà nán xiāng lǐ zhù shí bā nián qián sǐ le
张王氏哭禀道：“小的的男人是张大，南乡里住，十八年前死了。
dà ér zi èr ér zi yě dōu sǐ le guāng liú xià zhè gè sǐ de ér zi jiào zhāng sān jīn nián èr shí sān suì hái méi yǒu qǔ nǚ rén ne
大儿子二儿子也都死了，光留下这个死的儿子叫张三，今年二十三岁，还没有娶女人呢。
wèi xiǎo rén jiā lǐ qióng méi de yǎng huó zài lǐ jiā diàn lǐ zuò dāng cáo ér de
为小人家里穷，没得养活，在李家店里做当槽儿的。
nà yì tiān shǎng wǔ lǐ jiā diàn lǐ dǎ fā rén lái jiào ǎn shuō nǐ ér zi jiào rén dǎ sǐ le
那一天晌午，李家店里打发人来叫俺，说‘你儿子叫人打死了。
wǒ de qīng tiān lǎo yé xiǎo de jiù hu sǐ le
’我的青天老爷，小的就唬死了。
pǎo dào nà lǐ kàn jiàn wǒ ér zi tóu pò xuè chū de tǎng zài dì xià chuǎn qì r wèn tā huà yě shuō bu chū lái bù duō yī huì er jiù sǐ le
跑到那里，看见我儿子头破血出的躺在地下喘气儿，问他话也说不出来，不多一会儿就死了。
xiǎo rén jiù yào jiū zhù zhè gè xiǎo zá zhǒng pīn mìng
小人就要揪住这个小杂种拼命。
zhòng yá yì yāo he yī shēng
”众衙役吆喝一声。
zhāng wáng shì biàn kē tóu dào qiú qīng tiān lǎo yé shēn yuān xiǎo rén jiù zhǐ zhè yí gè ér zi le
张王氏便磕头道：“求青天老爷伸冤，小人就只这一个儿子了。
zhī xiàn biàn jiào xià qù yòu jiào lǐ jiā diàn de rén wèn dào nà zhāng sān shì nǐ diàn nèi yōng gōng de me
”知县便叫下去，又叫李家店的人问道：“那张三是你店内佣工的么？
nà li èr huí dào bú shì yōng gōng shì zuò dāng cáo ér de
”那李二回道：“不是佣工，是做当槽儿的。
zhī xiàn dào nà rì shī chǎng shàng nǐ shuō zhāng sān shì xuē pán jiāng wǎn zá sǐ de nǐ qīn yǎn jiàn de me
”知县道：“那日尸场上你说张三是薛蟠将碗砸死的，你亲眼见的么。
li èr shuō dào xiǎo de zài guì shàng tīng jiàn shuō kè fáng lǐ yào jiǔ
”李二说道：“小的在柜上，听见说客房里要酒。
bù duō yī huí biàn tīng jiàn shuō bù hǎo le dǎ shāng le
不多一回，便听见说‘不好了，打伤了。
xiǎo de pǎo jìn qù zhī jiàn zhāng sān tǎng zài dì xià yě bù néng yán yǔ
’小的跑进去，只见张三躺在地下，也不能言语。
xiǎo de biàn hǎn bǐng dì bǎo yī miàn bào tā mǔ qīn qù le
小的便喊禀地保，一面报他母亲去了。
tā men dào dǐ zěn yàng dǎ dī shí zài bù zhī dào qiú tài yé wèn nà hē jiǔ de biàn zhī dào le
他们到底怎样打的，实在不知道，求太爷问那喝酒的便知道了。
zhī xiàn hè dào chū shěn kǒu gòng nǐ shì qīn jiàn de zěn me rú jīn shuō méi yǒu jiàn
”知县喝道：“初审口供，你是亲见的，怎么如今说没有见？
li èr dào xiǎo de qián rì hu hūn le luàn shuō
”李二道：“小的前日唬昏了乱说。
yá yì yòu yāo he le yī shēng
”衙役又吆喝了一声。
zhī xiàn biàn jiào wú liáng wèn dào nǐ shì tóng zài yī chù hē jiǔ de me
知县便叫吴良问道：“你是同在一处喝酒的么？
xuē pán zěn me dǎ dī jù shí gōng lái
薛蟠怎么打的，据实供来。
wú liáng shuō xiǎo de nà rì zài jiā zhè gè xuē dà yé jiào wǒ hē jiǔ
”吴良说：“小的那日在家，这个薛大爷叫我喝酒。
tā xián jiǔ bù hǎo yào huàn zhāng sān bù kěn
他嫌酒不好要换，张三不肯。
xuē dà yé shēng qì bǎ jiǔ xiàng tā liǎn shàng po qù bù xiǎo de zěn me yàng jiù pèng zài nà nǎo dài shàng le
薛大爷生气把酒向他脸上泼去，不晓得怎么样就碰在那脑袋上了。
zhè shì qīn yǎn jiàn de
这是亲眼见的。
zhī xiàn dào hú shuō
”知县道：“胡说。
qián rì shī chǎng shàng xuē pán zì jǐ rèn ná wǎn zá sǐ de nǐ shuō nǐ qīn yǎn jiàn de zěn me jīn rì de gōng bú duì
前日尸场上薛蟠自己认拿碗砸死的，你说你亲眼见的，怎么今日的供不对？
zhǎng zuǐ
掌嘴。
yá yì dā yìng zhe yào dǎ wú liáng qiú zhe shuō xuē pán shí méi yǒu yǔ zhāng sān dǎ jià jiǔ wǎn shī shǒu pèng zài nǎo dài shàng de
”衙役答应着要打，吴良求着说：“薛蟠实没有与张三打架，酒碗失手碰在脑袋上的。
qiú lǎo yé wèn xuē pán biàn shì ēn diǎn le
求老爷问薛蟠便是恩典了。
zhī xiàn jiào tí xuē pán wèn dào nǐ yǔ zhāng sān dào dǐ yǒu shén me chóu xì
”知县叫提薛蟠，问道：“你与张三到底有什么仇隙？
bì jìng shì rú hé sǐ de shí gòng shàng lái
毕竟是如何死的，实供上来。
xuē pán dào qiú tài lǎo yé kāi ēn xiǎo de shí méi yǒu dǎ tā
”薛蟠道：“求太老爷开恩，小的实没有打他。
wèi tā bù kěn huàn jiǔ gù ná jiǔ po tā bù xiǎng yī shí shī shǒu jiǔ wǎn wù pèng zài tā de nǎo dài shàng
为他不肯换酒，故拿酒泼他，不想一时失手，酒碗误碰在他的脑袋上。
xiǎo de jí máng yǎn tā de xuè nà lǐ zhī dào zài yǎn bú zhù xuè tǎng duō le guò yī huí jiù sǐ le
小的即忙掩他的血，那里知道再掩不住，血淌多了，过一回就死了。
qián rì shī chǎng shàng pà tài lǎo yé yào dǎ suǒ yǐ shuō shì ná wǎn zá tā de
前日尸场上怕太老爷要打，所以说是拿碗砸他的。
zhǐ qiú tài yé kāi ēn
只求太爷开恩。
zhī xiàn biàn hè dào hǎo gè hú tú dōng xī
”知县便喝道：“好个糊涂东西！
běn xiàn wèn nǐ zěn me zá tā de nǐ biàn gōng shuō nǎo tā bù huàn jiǔ cái zá de jīn rì yòu gōng shì shī shǒu pèng de
本县问你怎么砸他的，你便供说恼他不换酒才砸的，今日又供是失手碰的。
zhī xiàn jiǎ zuò shēng shì yào dǎ yào jiā xuē pán yī kǒu yǎo dìng
”知县假作声势，要打要夹，薛蟠一口咬定。
zhī xiàn jiào wǔ zuò jiāng qián rì shī chǎng tián xiě shāng hén jù shí bào lái
知县叫仵作将前日尸场填写伤痕据实报来。
wǔ zuò bǐng bào shuō qián rì yàn de zhāng sān shī shēn wú shāng wéi xìn mén yǒu cí qì shāng zhǎng yī cùn qī fēn shēn wǔ fēn pí kāi xìn mén gǔ cuì liè pò sān fēn
仵作禀报说：“前日验得张三尸身无伤，惟囟门有磁器伤长一寸七分，深五分，皮开，囟门骨脆裂破三分。
shí xì kē pèng shāng
实系磕碰伤。
zhī xiàn chá duì shī gé xiāng fú zǎo zhī shū lì gǎi qīng yě bù bó jié hú luàn biàn jiào huà gòng
”知县查对尸格相符，早知书吏改轻，也不驳诘，胡乱便叫画供。
zhāng wáng shì kū hǎn dào qīng tiān lǎo yé
张王氏哭喊道：“青天老爷！
qián rì tīng jiàn hái yǒu duō shǎo shāng zěn me jīn rì dōu méi yǒu le
前日听见还有多少伤，怎么今日都没有了？
zhī xiàn dào zhè fù rén hú shuō xiàn yǒu shī gé nǐ bù zhī dào me
”知县道：“这妇人胡说，现有尸格，你不知道么。
jiào shī shū zhāng èr biàn wèn dào nǐ zhí ér shēn sǐ nǐ zhī dào yǒu jǐ chù shāng
”叫尸叔张二便问道：“你侄儿身死，你知道有几处伤？
zhāng èr máng gōng dào nǎo dài shàng yī shāng
”张二忙供道：“脑袋上一伤。
zhī xiàn dào kě yòu lái
”知县道：“可又来。
jiào shū lì jiāng shī gé gěi zhāng wáng shì qiáo qù bìng jiào dì bǎo shī shū zhǐ míng yǔ tā qiáo xiàn yǒu shī chǎng qīn yā zhèng jiàn jù gōng bìng wèi dǎ jià bù wéi dòu ōu
”叫书吏将尸格给张王氏瞧去，并叫地保尸叔指明与他瞧，现有尸场亲押证见俱供并未打架，不为斗殴。
zhǐ yī wù shāng fēn fù huà gòng
只依误伤吩咐画供。
jiāng xuē pán jiān jìn hou xiáng yú lìng yuán bǎo lǐng chū tuì táng
将薛蟠监禁候详，余令原保领出，退堂。
zhāng wáng shì kū zhe luàn rǎng zhī xiàn jiào zhòng yá yì niǎn tā chū qù
张王氏哭着乱嚷，知县叫众衙役撵他出去。
zhāng èr yě quàn zhāng wáng shì dào shí zài wù shāng zěn me lài rén
张二也劝张王氏道：“实在误伤，怎么赖人。
xiàn zài tài lǎo yé duàn míng bú yào hú nào le
现在太老爷断明，不要胡闹了。
xuē kē zài wài dǎ tīng míng bái xīn nèi xǐ huan biàn chāi rén huí jiā sòng xìn
”薛蝌在外打听明白，心内喜欢，便差人回家送信。
děng pī xiáng huí lái biàn hǎo dǎ diǎn shú zuì qiě zhù zhe děng xìn
等批详回来，便好打点赎罪，且住着等信。
zhǐ tīng lù shàng sān sān liǎng liǎng chuán shuō yǒu gè guì fēi hōng le huáng shàng chuò cháo sān rì
只听路上三三两两传说，有个贵妃薨了，皇上辍朝三日。
zhè lǐ lí líng qǐn bù yuǎn zhī xiàn bàn chāi diàn dào yī shí liào zhe bù dé xián zhù zài zhè lǐ wú yì bù rú dào jiān gào sù gē ge ān xīn děng zhe wǒ huí jiā qù guò jǐ rì zài lái
这里离陵寝不远，知县办差垫道，一时料着不得闲，住在这里无益，不如到监告诉哥哥安心等着，“我回家去，过几日再来。
xuē pán yě pà mǔ qīn tòng kǔ dài xìn shuō wǒ wú shì bì xū yá mén zài shǐ fèi jǐ cì biàn kě huí jiā le
”薛蟠也怕母亲痛苦，带信说：“我无事，必须衙门再使费几次，便可回家了。
zhǐ shì bú yào kě xī yín qián
只是不要可惜银钱。
xuē kē liú xià li xiáng zài cǐ zhào liào yī jìng huí jiā jiàn le xuē yí mā chén shuō zhī xiàn zěn yàng xùn qíng zěn yàng shěn duàn zhōng dìng le wù shāng jiāng lái shī qīn nà lǐ zài huā xiē yín zi yī zhǔn shú zuì biàn méi shì le
薛蝌留下李祥在此照料，一径回家，见了薛姨妈，陈说知县怎样徇情，怎样审断，终定了误伤，将来尸亲那里再花些银子，一准赎罪，便没事了。
xuē yí mā tīng shuō zàn qiě fàng xīn shuō zhèng pàn nǐ lái jiā zhōng zhào yìng
薛姨妈听说，暂且放心，说：“正盼你来家中照应。
gǔ fǔ lǐ běn gāi xiè qù kuàng qiě zhōu guì fēi hōng le tā men tiān tiān jìn qù jiā lǐ kōng luò luò de
贾府里本该谢去，况且周贵妃薨了，他们天天进去，家里空落落的。
wǒ xiǎng zhe yào qù tì yí tài tài nà biān zhào yìng zhào yìng zuò bàn r zhǐ shì zán men jiā yòu méi rén
我想着要去替姨太太那边照应照应作伴儿，只是咱们家又没人。
nǐ zhè lái de zhèng hǎo
你这来的正好。
xuē kē dào wǒ zài wài tóu yuán tīng jiàn shuō shì gǔ fēi hōng le zhè me cái gǎn huí lái de
”薛蝌道：“我在外头原听见说是贾妃薨了，这么才赶回来的。
wǒ men yuán fēi hǎo hǎo ér de zěn me shuō sǐ le
我们元妃好好儿的，怎么说死了？
xuē yí mā dào shàng nián yuán bìng guò yī cì yě jiù hǎo le
”薛姨妈道：“上年原病过一次，也就好了。
zhè huí yòu méi tīng jiàn yuán fēi yǒu shén me bìng
这回又没听见元妃有什么病。
zhǐ wén nà fǔ lǐ tou jǐ tiān lǎo tài tài bù dà shòu yòng hé shàng yǎn biàn kàn jiàn yuán fēi niáng niáng
只闻那府里头几天老太太不大受用，合上眼便看见元妃娘娘。
zhòng rén dōu bù fàng xīn zhí zhì dǎ tīng qǐ lái yòu méi yǒu shén me shì
众人都不放心，直至打听起来，又没有什么事。
dào le dà qián ér wǎn shàng lǎo tài tài qīn kǒu shuō shì zěn me yuán fēi dú zì yī gè rén dào wǒ zhè lǐ
到了大前儿晚上，老太太亲口说是‘怎么元妃独自一个人到我这里？
zhòng rén zhī dào shì bìng zhōng xiǎng de huà zǒng bù xìn
’众人只道是病中想的话，总不信。
lǎo tài tài yòu shuō nǐ men bù xìn yuán fēi hái yǔ wǒ shuō shì róng huá yì jǐn xū yào tui bu chou sheng
老太太又说：‘你们不信，元妃还与我说是荣华易尽，须要退步抽身。
zhòng rén dōu shuō shuí bù xiǎng dào
’众人都说：‘谁不想到？
zhè shì yǒu nián jì de rén sī qián xiǎng hòu de xīn shì
这是有年纪的人思前想后的心事。
suǒ yǐ yě bù dàng jiàn shì
’所以也不当件事。
qià hǎo dì èr tiān zǎo qǐ lǐ tou chǎo rǎng chū lái shuō niáng niáng bìng zhòng xuān gè gào mìng jìn qù qǐng ān
恰好第二天早起，里头吵嚷出来说娘娘病重，宣各诰命进去请安。
tā men jiù jīng yí de liǎo bù dé gǎn zhe jìn qù
他们就惊疑的了不得，赶着进去。
tā men hái méi yǒu chū lái wǒ men jiā lǐ yǐ tīng jiàn zhōu guì fēi hōng shì le
他们还没有出来，我们家里已听见周贵妃薨逝了。
nǐ xiǎng wài tou de é yán jiā lǐ de yí xīn qià pèng zài yī chù kě qí bù qí
你想外头的讹言，家里的疑心，恰碰在一处，可奇不奇！
bǎo chāi dào bù dàn shì wài tou de é yán chuǎn cuò biàn zài jiā lǐ de yī tīng jiàn niáng niáng liǎng gè zì yě jiù dōu máng le guò hòu cái míng bái
”宝钗道：“不但是外头的讹言舛错，便在家里的，一听见‘娘娘’两个字，也就都忙了，过后才明白。
zhè liǎng tiān nà fǔ lǐ zhèi xiē yā tou pó zǐ lái shuō tā men zǎo zhī dao bú shì zán men jiā de niáng niáng
这两天那府里这些丫头婆子来说，他们早知道不是咱们家的娘娘。
wǒ shuō nǐ men nà lǐ ná de dìng ne
我说：‘你们那里拿得定呢？
tā shuō dào qián jǐ nián zhēng yuè wài shěng jiàn le yí gè suàn mìng de shuō shì hěn zhǔn
’他说道：‘前几年正月，外省荐了一个算命的，说是很准。
nà lǎo tài tài jiào rén jiāng yuán fēi bā zì jiā zài yā tou men bā zì lǐ tou sòng chū qù jiào tā tuī suàn
那老太太叫人将元妃八字夹在丫头们八字里头，送出去叫他推算。
tā dú shuō zhè zhēng yuè chū yī rì shēng rì de nà wèi gū niáng zhǐ pà shí chén cuò le bù rán zhēn shì gè guì rén yě bù néng zài zhè fǔ zhōng
他独说这正月初一日生日的那位姑娘只怕时辰错了，不然真是个贵人，也不能在这府中。
lǎo yé hé zhòng rén shuō bù guǎn tā cuò bù cuò zhào bā zì suàn qù
老爷和众人说，不管他错不错，照八字算去。
nà xiān shēng biàn shuō jiǎ shēn nián zhēng yuè bǐng yín zhè sì gè zì nèi yǒu shāng guān bài cái wéi shēn zì nèi yǒu zhèng guān lù mǎ zhè jiù shì jiā lǐ yǎng bú zhù de yě bú jiàn shén me hǎo
那先生便说，甲申年正月丙寅这四个字内有伤官败财，惟申字内有正官禄马，这就是家里养不住的，也不见什么好。
zhè rì zi shì yǐ mǎo chū chūn mù wàng suī shì bǐ jiān nà lǐ zhī dào yù bǐ yù hǎo jiù xiàng nà gè hǎo mù liào yù jīng zhuó xuē cái chéng dà qì
这日子是乙卯，初春木旺，虽是比肩，那里知道愈比愈好，就像那个好木料，愈经斫削，才成大器。
dú xǐ de shí shàng shén me xīn jīn wèi guì shén me sì zhōng zhèng guān lù mǎ dú wàng zhè jiào zuò fēi tiān lù mǎ gé
独喜得时上什么辛金为贵，什么巳中正官禄马独旺，这叫作飞天禄马格。
yòu shuō shí mǒ rì lù guī shí guì zhòng de hěn tiān yuè èr dé zuò běn mìng guì shòu jiāo fáng zhī chǒng
又说什么日禄归时，贵重的很，天月二德坐本命，贵受椒房之宠。
zhè wèi gū niáng ruò shì shí chén zhǔn le dìng shì yī wèi zhǔ zi niáng niáng
这位姑娘若是时辰准了，定是一位主子娘娘。
zhè bu shì suàn zhǔn le me
这不是算准了么！
wǒ men hái jì de shuō kě xī róng huá bù jiǔ zhǐ pà yù zhe yín nián mǎo yuè zhè jiù shì bǐ ér yòu bǐ jié ér yòu jié pì rú hǎo mù tài yào zuò líng lóng tī tòu běn zhì jiù bù jiān le
我们还记得说，可惜荣华不久，只怕遇着寅年卯月，这就是比而又比，劫而又劫，譬如好木，太要做玲珑剔透，本质就不坚了。
tā men bǎ zhèi xiē huà dōu wàng jì le zhǐ guǎn xiā máng
他们把这些话都忘记了，只管瞎忙。
wǒ cái xiǎng qi lai gào sù wǒ men dà nǎi nai jīn nián nà lǐ shì yín nián mǎo yuè ne
我才想起来告诉我们大奶奶，今年那里是寅年卯月呢。
bǎo chāi shàng wèi shuō wán xuē kē jí dào qiě bú yào guǎn rén jiā de shì jì yǒu zhè yàng gè shén xiān suàn mìng de wǒ xiǎng gē ge jīn nián shén me è xīng zhào mìng zāo zhè me hèng huò kuài kāi bā zì yǔ wǒ gěi tā suàn qù kàn yǒu fáng ài me
”宝钗尚未说完，薛蝌急道：“且不要管人家的事，既有这样个神仙算命的，我想哥哥今年什么恶星照命，遭这么横祸，快开八字与我给他算去，看有妨碍么。
bǎo chāi dào tā shì wài shěng lái de bù zhī rú jīn zài jīng bù zài le
”宝钗道：“他是外省来的，不知如今在京不在了。
shuō zhe biàn dǎ diǎn xuē yí mā wǎng gǔ fǔ qù
说着，便打点薛姨妈往贾府去。
dào le nà lǐ zhǐ yǒu li wán tàn chūn děng zài jiā jiē zhe biàn wèn dào dà yé de shì zěn me yàng le
到了那里，只有李纨探春等在家接着，便问道：“大爷的事怎么样了？
xuē yí mā dào děng xiáng shàng sī cái dìng kàn lái yě dào bù liǎo sǐ zuì le
”薛姨妈道：“等详上司才定，看来也到不了死罪了。
zhè cái dà jiā fàng xīn
”这才大家放心。
tàn chūn biàn dào zuó wǎn tài tài xiǎng zhe shuō shàng huí jiā lǐ yǒu shì quán zhàng yí tài tài zhào yìng rú jīn zì jǐ yǒu shì yě nán tí le
探春便道：“昨晚太太想着说，上回家里有事，全仗姨太太照应，如今自己有事，也难提了。
xīn lǐ zhǐ shì bù fàng xīn
心里只是不放心。
xuē yí mā dào wǒ zài jiā lǐ yě shì nán guò
”薛姨妈道：“我在家里也是难过。
zhǐ shì nǐ dà gē zāo liǎo shì nǐ èr xiōng dì yòu bàn shì qù le jiā lǐ nǐ jiě jie yī gè rén zhōng shén me yòng
只是你大哥遭了事，你二兄弟又办事去了，家里你姐姐一个人，中什么用？
kuàng qiě wǒ men xí fù ér yòu shì gè bù dà xiǎo shì de suǒ yǐ bù néng tuō shēn guò lái
况且我们媳妇儿又是个不大晓事的，所以不能脱身过来。
mù jīn nà lǐ zhī xiàn yě zhèng wèi yù bèi zhōu guì fēi de chāi shì bù dé le jié àn jiàn suǒ yǐ nǐ èr xiōng dì huí lái le wǒ cái dé guò lái kàn kàn
目今那里知县也正为预备周贵妃的差事，不得了结案件，所以你二兄弟回来了，我才得过来看看。
li wán biàn dào qǐng yí tài tài zhè lǐ zhù jǐ tiān gèng hǎo
”李纨便道：“请姨太太这里住几天更好。
xuē yí mā diǎn tóu dào wǒ yě yào zài zhè biān gěi nǐ men jiě mèi men zuò zuò bàn r jiù zhǐ nǐ bǎo mèi mei lěng jìng xiē
”薛姨妈点头道：“我也要在这边给你们姐妹们作作伴儿，就只你宝妹妹冷静些。
xī chūn dào yí mā yào diàn zhe wèi shén me bù bǎ bǎo jiě jie yě qǐng guò lái
”惜春道：“姨妈要惦着，为什么不把宝姐姐也请过来？
xuē yí mā xiào zhe shuō dào shǐ bù dé
”薛姨妈笑着说道：“使不得。
xī chūn dào zěn me shǐ bù dé
”惜春道：“怎么使不得？
tā xiān zěn me zhù zhe lái ne
他先怎么住着来呢？
li wán dào nǐ bù dǒng de rén jiā jiā lǐ rú jīn yǒu shì zěn me lái ne
”李纨道：“你不懂的，人家家里如今有事，怎么来呢。
xī chūn yě xìn yǐ wéi shí bù biàn zài wèn
”惜春也信以为实，不便再问。
zhèng shuō zhe gǔ mǔ děng huí lái
正说着，贾母等回来。
jiàn le xuē yí mā yě gù bu de wèn hǎo biàn wèn xuē pán de shì
见了薛姨妈，也顾不得问好，便问薛蟠的事。
xuē yí mā xì shù le yī biàn
薛姨妈细述了一遍。
bǎo yù zài páng tīng jiàn shén me jiǎng yù hàn yī duàn dāng zhe zhòng rén bù wèn xīn lǐ dǎ liang shì tā jì huí le jīng zěn me bù lái qiáo wǒ
宝玉在旁听见什么蒋玉菡一段，当着众人不问，心里打量是“他既回了京，怎么不来瞧我？
yòu jiàn bǎo chāi yě bù guò lái bù zhī shì zěn me gè yuán gù
”又见宝钗也不过来，不知是怎么个原故。
xīn nèi zhèng zì dāi dāi de xiǎng ne qià hǎo dài yù yě lái qǐng ān
心内正自呆呆的想呢，恰好黛玉也来请安。
bǎo yù shāo jué xīn lǐ xǐ huan biàn bǎ xiǎng bǎo chāi lái de niàn tou dǎ duàn tóng zhe zǐ mèi men zài lǎo tài tài nà lǐ chī le wǎn fàn
宝玉稍觉心里喜欢，便把想宝钗来的念头打断，同着姊妹们在老太太那里吃了晚饭。
dà jiā sàn le xuē yí mā jiāng jiù zhù zài lǎo tài tài de tào jiān wū lǐ
大家散了，薛姨妈将就住在老太太的套间屋里。
bǎo yù huí dào zì jǐ fáng zhōng huàn le yī fú hū rán xiǎng qǐ jiǎng yù hàn gěi de hàn jīn biàn xiàng xí rén dào nǐ nà yī nián méi yǒu xì de nà tiáo hóng hàn jīn zǐ hái yǒu méi yǒu
宝玉回到自己房中，换了衣服，忽然想起蒋玉菡给的汗巾，便向袭人道：“你那一年没有系的那条红汗巾子还有没有？
xí rén dào wǒ gē zhe ne
”袭人道：“我搁着呢。
wèn tā zuò shí mǒ
问他做什么？
bǎo yù dào wǒ bái wèn wèn
”宝玉道：“我白问问。
xí rén dào nǐ méi yǒu tīng jiàn xuē dà yé xiāng yǔ zhèi xiē hùn zhàng rén suǒ yǐ nào dào rén mìng guān tiān
”袭人道：“你没有听见，薛大爷相与这些混帐人，所以闹到人命关天。
nǐ hái tí nèi xiē zuò shén me
你还提那些作什么？
yǒu zhè yàng bái cāo xīn dào bù rú jìng jìng r de niàn niàn shū bǎ zhèi xiē gè méi yào jǐn de shì liào kāi le yě hǎo
有这样白操心，倒不如静静儿的念念书，把这些个没要紧的事撂开了也好。
bǎo yù dào wǒ bìng bù nào shén me ǒu rán xiǎng qǐ yǒu yě bà méi yě bà wǒ bái wèn yī shēng nǐ men jiù yǒu zhèi xiē huà
”宝玉道：“我并不闹什么，偶然想起，有也罢，没也罢，我白问一声，你们就有这些话。
xí rén xiào dào bìng bù shì wǒ duō huà
”袭人笑道：“并不是我多话。
yī gè rén zhī shū dá lǐ jiù gāi wǎng shàng bā jie cái shì
一个人知书达理，就该往上巴结才是。
jiù shì xīn ài de rén lái le yě jiào tā qiáo zhe xǐ huan zūn jìng a
就是心爱的人来了，也叫他瞧着喜欢尊敬啊。
bǎo yù bèi xí rén yī tí biàn shuō liǎo bù dé fāng cái wǒ zài lǎo tài tài nà biān kàn jiàn rén duō méi yǒu yǔ lín mèi mei shuō huà
”宝玉被袭人一提，便说：“了不得，方才我在老太太那边，看见人多，没有与林妹妹说话。
tā yě bù céng lǐ wǒ sàn de shí hòu tā xiān zǒu le cǐ shí bì zài wū lǐ
他也不曾理我，散的时候他先走了，此时必在屋里。
wǒ qù jiù lái
我去就来。
shuō zhe jiù zǒu
”说着就走。
xí rén dào kuài xiē huí lái ba zhè dōu shì wǒ tí tou er dào zhāo qǐ nǐ de gāo xìng lái le
袭人道：“快些回来罢，这都是我提头儿，倒招起你的高兴来了。
bǎo yù yě bù dá yán dī zhe tóu yī jìng zǒu dào xiāo xiāng guǎn lái
宝玉也不答言，低着头，一径走到潇湘馆来。
zhī jiàn dài yù kào zài zhuō shàng kàn shū
只见黛玉靠在桌上看书。
bǎo yù zǒu dào gēn qián xiào shuō dào mèi mei zǎo huí lái le
宝玉走到跟前，笑说道：“妹妹早回来了。
dài yù yě xiào dào nǐ bù lǐ wǒ wǒ hái zài nà lǐ zuò shí mǒ
”黛玉也笑道：“你不理我，我还在那里做什么！
bǎo yù yī miàn xiào shuō tā men rén duō shuō huà wǒ chā bù xià zuǐ qù suǒ yǐ méi yǒu hé nǐ shuō huà
”宝玉一面笑说：“他们人多说话，我插不下嘴去，所以没有和你说话。
yī miàn qiáo zhe dài yù kàn de nà běn shū
”一面瞧着黛玉看的那本书。
shū shàng de zì yí gè yě bù rèn de
书上的字一个也不认得，
yǒu de xiàng sháo zì
有的像“芍”字，
yǒu de xiàng máng zì
有的像“茫”字，
yě yǒu yí gè dà zì páng biān jiǔ zì jiā shàng yī gōu
也有一个“大”字旁边“九”字加上一勾，
zhōng jiān yòu tiān gè wǔ zì
中间又添个“五”字，
yě yǒu shàng tou wǔ zì liù zì yòu tiān yí gè mù zì
也有上头“五”字“六”字又添一个“木”字，
dǐ xià yòu shì yí gè wǔ zì
底下又是一个“五”字，
kàn zhe yòu qí guài
看着又奇怪，
yòu nà mèn
又纳闷，
biàn shuō mèi mei jìn rì yù fā jìn le
便说：“妹妹近日愈发进了，
kàn qǐ tiān shū lái le
看起天书来了。
dài yù chī de yī shēng xiào dào hǎo gè niàn shū de rén lián gè qín pǔ dōu méi yǒu jiàn guò
”黛玉嗤的一声笑道：“好个念书的人，连个琴谱都没有见过。
bǎo yù dào qín pǔ zěn me bù zhī dào wèi shén me shàng tou de zì yí gè yě bù rèn de
”宝玉道：“琴谱怎么不知道，为什么上头的字一个也不认得。
mèi mei nǐ rèn de me
妹妹你认得么？
dài yù dào bù rèn de qiáo tā zuò shí mǒ
”黛玉道：“不认得瞧他做什么？
bǎo yù dào wǒ bù xìn cóng méi yǒu tīng jiàn nǐ huì fǔ qín
”宝玉道：“我不信，从没有听见你会抚琴。
wǒ men shū fáng lǐ guà zhe hǎo jǐ zhāng qián nián lái le yí gè qīng kè xiān shēng jiào zuò shén me jī hào gǔ lǎo yé fán tā fǔ le yī qǔ
我们书房里挂着好几张，前年来了一个清客先生叫做什么嵇好古，老爷烦他抚了一曲。
tā qǔ xià qín lái shuō dōu shǐ bù dé hái shuō lǎo xiān shēng ruò gāo xìng gǎi rì xié qín lái qǐng jiào
他取下琴来说，都使不得，还说：‘老先生若高兴，改日携琴来请教。
xiǎng shì wǒ men lǎo yé yě bù dǒng tā biàn bù lái le
’想是我们老爷也不懂，他便不来了。
zěn me nǐ yǒu běn shi cáng zhe
怎么你有本事藏着？
dài yù dào wǒ hé cháng zhēn huì ne
”黛玉道：“我何尝真会呢。
qián rì shēn shàng lüè jué shū fú zài dà shū jià shàng fān shū kàn yǒu yī tào qín pǔ shén yǒu yǎ qù shàng tou jiǎng de qín lǐ shén tōng shǒu fǎ shuō de yě míng bái zhēn shì gǔ rén jìng xīn yǎng xìng de gōng fū
前日身上略觉舒服，在大书架上翻书，看有一套琴谱，甚有雅趣，上头讲的琴理甚通，手法说的也明白，真是古人静心养性的工夫。
wǒ zài yáng zhōu yě tīng de jiǎng jiū guò yě zēng xué guò zhǐ shì bù nòng le jiù méi yǒu le
我在扬州也听得讲究过，也曾学过，只是不弄了，就没有了。
zhè guǒ zhēn shì sān rì bù dàn shǒu shēng jīng jí
这果真是‘三日不弹，手生荆棘。
qián rì kàn zhè jǐ piān méi yǒu qǔ wén zhǐ yǒu cāo míng
’前日看这几篇没有曲文，只有操名。
wǒ yòu dào bié chù zhǎo le yī běn yǒu qǔ wén de lái kàn zhe cái yǒu yì sī
我又到别处找了一本有曲文的来看着，才有意思。
jiū jìng zěn me dàn de hǎo shí zài yě nán
究竟怎么弹得好，实在也难。
shū shàng shuō de shī kuàng gǔ qín néng lái fēng léi lóng fèng
书上说的师旷鼓琴能来风雷龙凤；
kǒng shèng rén shàng xué qín yú shī xiāng yī cāo biàn zhī qí wéi wén wáng
孔圣人尚学琴于师襄，一操便知其为文王；
gāo shān liú shuǐ de yù zhī yīn
高山流水，得遇知音。
shuō dào zhè lǐ yǎn pí r wēi wēi yī dòng màn màn de dī xià tóu qù
”说到这里，眼皮儿微微一动，慢慢的低下头去。
bǎo yù zhèng tīng de gāo xìng biàn dào hǎo mèi mei nǐ cái shuō de shí zài yǒu qù zhǐ shì wǒ cái jiàn shàng tou de zì dōu bù rèn de nǐ jiào wǒ jǐ gè ne
宝玉正听得高兴，便道：“好妹妹，你才说的实在有趣，只是我才见上头的字都不认得，你教我几个呢。
dài yù dào bù yòng jiào de yī shuō biàn kě yǐ zhī dào de
”黛玉道：“不用教的，一说便可以知道的。
bǎo yù dào wǒ shì gè hú tú rén de jiào wǒ nà gè dà zì jiā yī gōu zhōng jiān yí gè wǔ zì de
”宝玉道：“我是个糊涂人，得教我那个‘大’字加一勾，中间一个‘五’字的。
dài yù xiào dào zhè dà zì jiǔ zì shì yòng zuǒ shǒu dà mǔ zhǐ àn qín shàng de jiǔ huī zhè yī gōu jiā wǔ zì shì yòu shǒu gōu wǔ xián
”黛玉笑道：“这‘大’字‘九’字是用左手大拇指按琴上的九徽，这一勾加‘五’字是右手钩五弦。
bìng bù shì yí gè zì nǎi shì yī shēng shì jí róng yì de
并不是一个字，乃是一声，是极容易的。
hái yǒu yín róu chāo zhù zhuàng zǒu fēi tuī děng fǎ shì jiǎng jiū shǒu fǎ de
还有吟、揉、绰、注、撞、走、飞、推等法，是讲究手法的。
bǎo yù lè de shǒu wǔ zú dǎo de shuō hǎo mèi mei nǐ jì míng qín lǐ wǒ men hé bù xué qǐ lái
”宝玉乐得手舞足蹈的说：“好妹妹，你既明琴理，我们何不学起来。
dài yù dào qín zhě jìn yě
”黛玉道：“琴者，禁也。
gǔ rén zhì xià yuán yǐ zhì shēn hán yǎng xìng qíng yì qí yín dàng qù qí shē chǐ
古人制下，原以治身，涵养性情，抑其淫荡，去其奢侈。
ruò yào fǔ qín bì zé jìng shì gāo zhāi huò zài céng lóu de shàng tou zài lín shí de lǐ miàn huò shì shān diān shàng huò shì shuǐ yá shàng
若要抚琴，必择静室高斋，或在层楼的上头，在林石的里面，或是山巅上，或是水涯上。
zài yù zhe nà tiān de qīng hé de shí hòu fēng qīng yuè lǎng fén xiāng jìng zuò xīn bù wài xiǎng qì xuè hé píng cái néng yǔ shén hé líng yǔ dào hé miào
再遇着那天地清和的时候，风清月朗，焚香静坐，心不外想，气血和平，才能与神合灵，与道合妙。
suǒ yǐ gǔ rén shuō zhī yīn nán yù
所以古人说‘知音难遇’。
ruò wú zhī yīn nìng kě dú duì zhe nà qīng fēng míng yuè cāng sōng guài shí yě yuán lǎo hè fǔ nòng yī fān yǐ jì xīng qù fāng wèi bù fù le zhè qín
若无知音，宁可独对着那清风明月，苍松怪石，野猿老鹤，抚弄一番，以寄兴趣，方为不负了这琴。
hái yǒu yī céng yòu yào zhǐ fǎ hǎo qǔ yīn hǎo
还有一层，又要指法好，取音好。
ruò bì yào fǔ qín
若必要抚琴，
xiān xū yì guān zhěng qí
先须衣冠整齐，
huò hè chǎng
或鹤氅，
huò shēn yī
或深衣，
yào rú gǔ rén de xiàng biǎo
要如古人的像表，
nà cái néng chēng shèng rén zhī qì
那才能称圣人之器，
rán hòu guàn le shǒu
然后盥了手，
fén shàng xiāng
焚上香，
fāng cái jiāng shēn jiù zài tà biān
方才将身就在榻边，
bǎ qín fàng zài àn shàng
把琴放在案上，
zuò zài dì wǔ huī de dì fāng r
坐在第五徽的地方儿，
duì zhe zì jǐ dí dàng xīn
对着自己的当心，
liǎng shǒu fāng cóng róng tái qǐ
两手方从容抬起，
zhè cái xīn shēn jù zhèng
这才心身俱正。
hái yào zhī dào qīng zhòng jí xú juǎn shū zì ruò tǐ tài zūn zhòng fāng hǎo
还要知道轻重疾徐，卷舒自若，体态尊重方好。
bǎo yù dào wǒ men xué zhe wán ruò zhè me jiǎng jiū qǐ lái nà jiù nán le
”宝玉道：“我们学着顽，若这么讲究起来，那就难了。
liǎng gè rén zhèng shuō zhe zhī jiàn zǐ juān jìn lái kàn jiàn bǎo yù xiào shuō dào bǎo èr yé jīn rì zhè yàng gāo xìng
两个人正说着，只见紫鹃进来，看见宝玉笑说道：“宝二爷，今日这样高兴。
bǎo yù xiào dào tīng jiàn mèi mei jiǎng jiū de jiào rén dùn kāi máo sè suǒ yǐ yuè tīng yuè ài tīng
”宝玉笑道：“听见妹妹讲究的叫人顿开茅塞，所以越听越爱听。
zǐ juān dào bú shì zhè gè gāo xìng shuō de shì èr yé dào wǒ men zhè biān lái de huà
”紫鹃道：“不是这个高兴，说的是二爷到我们这边来的话。
bǎo yù dào xiān shí mèi mei shēn shàng bù shū fú wǒ pà nào de tā fán
”宝玉道：“先时妹妹身上不舒服，我怕闹的他烦。
zài zhě wǒ yòu shàng xué yīn cǐ xiǎn zhe jiù shū yuǎn le sì de
再者我又上学，因此显着就疏远了似的。
zǐ juān bù děng shuō wán biàn dào gū niáng yě shì cái hǎo èr yé jì zhè mǒ shuō zuò zuò yě gāi ràng gū niáng xiē xiē r le bié jiào gū niáng zhǐ shì jiǎng jiū láo shén le
”紫鹃不等说完，便道：“姑娘也是才好，二爷既这么说，坐坐也该让姑娘歇歇儿了，别叫姑娘只是讲究劳神了。
bǎo yù xiào dào kě shì wǒ zhǐ gù ài tīng yě jiù wàng le mèi mei láo shén le
”宝玉笑道：“可是我只顾爱听，也就忘了妹妹劳神了。
dài yù xiào dào shuō zhèi xiē dào yě kāi xīn yě méi yǒu shén me láo shén de
”黛玉笑道：“说这些倒也开心，也没有什么劳神的。
zhǐ shì pà wǒ zhǐ guǎn shuō nǐ zhǐ guǎn bù dǒng ne
只是怕我只管说，你只管不懂呢。
bǎo yù dào héng shù màn màn de zì rán míng bái le
”宝玉道：“横竖慢慢的自然明白了。
shuō zhe biàn zhàn qǐ lái dào dàng zhēn de mèi mei xiē xiē r ba
”说着，便站起来道：“当真的妹妹歇歇儿罢。
míng ér wǒ gào sù sān mèi mei hé sì mèi mei qù jiào tā men dōu xué qǐ lái ràng wǒ tīng
明儿我告诉三妹妹和四妹妹去，叫他们都学起来，让我听。
dài yù xiào dào nǐ yě tài shòu yòng le
”黛玉笑道：“你也太受用了。
jí rú dà jiā xué huì le fǔ qǐ lái nǐ bù dǒng kě bú shì duì dài yù shuō dào nà lǐ xiǎng qǐ xīn shàng de shì biàn suō zhù kǒu bù kěn wǎng xià shuō le
即如大家学会了抚起来，你不懂，可不是对－－“黛玉说到那里，想起心上的事，便缩住口，不肯往下说了。
bǎo yù biàn xiào dào zhǐ yào nǐ men néng dàn wǒ biàn ài tīng yě bù guǎn niú bù niú de le
宝玉便笑道：“只要你们能弹，我便爱听，也不管牛不牛的了。
dài yù hóng le liǎn yī xiào zǐ juān xuě yàn yě dōu xiào le
”黛玉红了脸一笑，紫鹃雪雁也都笑了。
yú shì zǒu chū mén lái zhī jiàn qiū wén dài zhe xiǎo yā tou pěng zhe yī xiǎo pén lán huā lái shuō tài tài nà biān yǒu rén sòng le sì pén lán huā lái yīn lǐ tou yǒu shì méi yǒu kòng r wán tā jiào gěi èr yé yī pén lín gū niáng yī pén
于是走出门来，只见秋纹带着小丫头捧着一小盆兰花来说：“太太那边有人送了四盆兰花来，因里头有事没有空儿顽他，叫给二爷一盆，林姑娘一盆。
dài yù kàn shí què yǒu jǐ zhī shuāng duǒ er de xīn zhōng hū rán yī dòng yě bù zhī shì xǐ shì bēi biàn dāi dāi de dāi kàn
”黛玉看时，却有几枝双朵儿的，心中忽然一动，也不知是喜是悲，便呆呆的呆看。
nà bǎo yù cǐ shí què yī xīn zhī zài qín shàng biàn shuō mèi mei yǒu le lán huā jiù kě yǐ zuò yī lán cāo le
那宝玉此时却一心只在琴上，便说：“妹妹有了兰花，就可以做《猗兰操》了。
dài yù tīng le xīn lǐ fǎn bù shū fú
”黛玉听了，心里反不舒服。
huí dào fáng zhōng kàn zhe huā xiǎng dào cǎo mù dāng chūn huā xiān yè mào xiǎng wǒ nián jì shàng xiǎo biàn xiàng sān qiū pú liǔ
回到房中，看着花，想到“草木当春，花鲜叶茂，想我年纪尚小，便像三秋蒲柳。
ruò shì guǒ néng suí yuàn huò zhě jiàn jiàn de hǎo lái bù rán zhǐ kǒng shì nà huā liǔ cán chūn zěn jīn de fēng cuī yǔ sòng
若是果能随愿，或者渐渐的好来，不然，只恐似那花柳残春，怎禁得风催雨送。
xiǎng dào nà lǐ bù jīn yòu dī xià lèi lái
”想到那里，不禁又滴下泪来。
zǐ juān zài páng kàn jiàn zhè bān guāng jǐng què xiǎng bù chū yuán gù lái
紫鹃在旁看见这般光景，却想不出原故来。
fāng cái bǎo yù zài zhè lǐ nà me gāo xìng rú jīn hǎo hǎo de kàn huā zěn me yòu shāng qǐ xīn lái
方才宝玉在这里那么高兴，如今好好的看花，怎么又伤起心来。
zhèng chóu zhe méi fǎ ér jiě zhī jiàn bǎo chāi nà biān dǎ fā rén lái
正愁着没法儿解，只见宝钗那边打发人来。
wèi zhī hé shì xià huí fēn jiě
未知何事，下回分解。