chún yú kūn yī rì ér jiàn qī rén yú xuān wáng
淳于髡一日而见七人于宣王。
wáng yuē zǐ lái guǎ rén wén zhī qiān lǐ ér yī shì shì bǐ jiān ér lì
王曰：“子来，寡人闻之，千里而一士，是比肩而立；
bǎi shì ér yī shèng ruò suí zhǒng ér zhì yě
百世而一圣，若随踵而至也。
jīn zi yī zhāo ér jiàn qī shì zé shì bù yì zhòng hu chún yú kūn yuē bù rán
今子一朝而见七士，则士不亦众乎?”淳于髡曰：“不然。
fu niǎo tóng yì zhě ér jù jū shòu tóng zú zhě ér jù xíng
夫鸟同翼者而聚居，兽同足者而俱行。
jīn qiú chái hú jié gěng yú jǔ zé zé lěi shì bù dé yān
今求柴胡、桔梗于沮泽，则累世不得—焉。
jí zhī gāo shǔ liáng fù zhī yīn zé xì chē ér zài ěr
及之皋黍、梁父之阴，则郄车而载耳。
fu wù gè yǒu chóu jīn kūn xián zhě zhī chóu yě
夫物各有畴，今髡贤者之畴也。
wáng qiú shì yú kūn pì ruò yì shuǐ yú hé ér qǔ huǒ yú suì yě
王求士于髡，譬若挹水于河，而取火于燧也。
kūn jiāng fù jiàn zhī qǐ tè qī shì yě
髡将复见之，岂特七士也?”