tiān xià hé zòng
天下合从。
zhào shǐ wèi jiā jiàn chu chūn shēn jūn yuē jūn yǒu jiāng hu yuē yǒu yǐ pū yù jiāng lín wǔ jūn
赵使魏加见楚春申君曰：“君有将乎?”曰：“有矣，仆欲将临武君。
wèi jiā yuē chén shǎo zhī shí hǎo shè chén yuàn yǐ shè pì zhī kě hu chūn shēn jūn yuē kě
”魏加曰：“臣少之时好射，臣愿以射譬之，可乎?”春申君曰：“可。
jiā yuē yì rì zhě gèng yíng yǔ wèi wáng chù jīng tái zhī xià yǎng jiàn fēi niǎo
”加曰：“异日者，更赢与魏王处京台之下，仰见飞鸟。
gèng yíng wèi wèi wáng yuē chén wèi wáng yǐn gōng xū fā ér xià niǎo
更赢谓魏王曰：‘臣为王引弓虚发而下鸟。
wèi wáng yuē rán zé shè kě zhì cǐ hu gèng yíng yuē kě
’魏王曰：‘然则射可至此乎?’更赢曰：‘可。
yǒu jiàn yàn cóng dōng fāng lái gèng yíng yǐ xū fā ér xià zhī
’有间，雁从东方来，更赢以虚发而下之。
wèi wáng yuē rán zé shè kě zhì cǐ hu gèng yíng yuē cǐ niè yě
魏王曰：‘然则射可至此乎?’更赢曰：‘此孽也。
wáng yuē xiān shēng hé yǐ zhī zhī duì yuē qí fēi xú ér míng bēi
’王曰：‘先生何以知之?’对曰：‘其飞徐而鸣悲。
fēi xú zhě gù chuāng tòng yě
飞徐者，故疮痛也；
míng bēi zhě jiǔ shī qún yě gù chuāng wèi xi ér jīng xīn wèi zhì yě
鸣悲者，久失群也，故疮未息，而惊心未至也。
wén xián yīn yǐn ér gāo fēi gù chuāng yǔn yě
闻弦音，引而高飞，故疮陨也。
jīn lín wǔ jūn cháng wèi qín niè bù kě wèi jù qín zhī jiāng yě
’今临武君，尝为秦孽，不可为拒秦之将也。