fu qián shèng yǒu zuò hòu bì yǒu jì ér shù zhī zhě zé qí jiào nǎi de zháo yú shì yǐ
夫前圣有作，后必有继而述之者，则其教乃得着于世矣。
yī zhī dào yuán zì yán huáng yǐ zhì shén zhī miào shǐ xīng jīng fāng
医之道，源自炎黄，以至神之妙，始兴经方。
jì ér yī yǐn yǐ yuán shèng zhī cái zhuàn chéng tāng yè bǐ lí shù zhī jí jiù xián suì juān chú shǐ wàn dài zhī shēng líng pǔ méng zhěng jì
继而伊尹以元圣之才撰成《汤液》，俾黎庶之疾疚咸遂蠲除，使万代之生灵普蒙拯济。
hòu hàn zhāng zhòng jǐng yòu guǎng tāng yè wèi shāng hán zú bìng lùn shí shù juǎn rán hòu yī fāng dà bèi cí xiān shèng hòu shèng ruò hé fú jié
后汉张仲景又广《汤液》为《伤寒卒病论》十数卷，然后医方大备，兹先圣后圣，若合符节。
zhì jìn tài yī lìng wáng shū hé yǐ zhòng jǐng zhī shū zhuàn cì chéng xù de wèi wán zhì
至晋太医令王叔和，以仲景之书，撰次成叙，得为完帙。
xī rén yǐ zhòng jǐng fāng yī bù wèi zhòng fāng zhī zǔ gài néng jì shù xiān shèng zhī suǒ zuò qì jīn qiān yǒu yú nián bù zhuì yú de zhě yòu de wáng shì chǎn míng zhī lì yě
昔人以仲景方一部为众方之祖，盖能继述先圣之所作，迄今千有馀年，不坠于地者，又得王氏阐明之力也。
shāng hán lùn shí juǎn qí yán jīng ér ào qí fǎ jiǎn ér xiáng fēi guǎ wén qiǎn jiàn suǒ néng zé jiū
《伤寒论》十卷，其言精而奥，其法简而详，非寡闻浅见所能赜究。
hòu suī yǒu xué zhě yòu gè zì míng jiā wèi jiàn fā míng
后虽有学者，又各自名家，未见发明。
pū tiǎn yī yè zì yòu cú lǎo dān wèi zhòng jǐng zhī shū wǔ shí yú nián yǐ suī cū de qí mén ér jìn shēng hu táng rán wèi rù yú shì cháng wèi zhī qiè rán
仆忝医业，自幼徂老，耽味仲景之书五十馀年矣，虽粗得其门而近升乎堂，然未入于室，常为之慊然。
zuó zhě xiè hòu liáo shè chéng gōng yì lùn gāi bó shù yè jīng tōng ér yǒu jiā xué zhù chéng shāng hán shí juǎn chū yǐ shì pū
昨者，邂逅聊摄成公，议论该博，术业精通而有家学，注成《伤寒》十卷，出以示仆。
qí sān bǎi jiǔ shí qī fǎ zhī nèi fēn xī yì tóng zhāng míng yǐn ào diào chén mài lǐ qū bié yīn yáng shǐ biǎo lǐ yǐ zhāo rán bǐ hàn xià ér zhuó jiàn
其三百九十七法之内，分析异同，彰明隐奥，调陈脉理，区别阴阳，使表里以昭然，俾汗下而灼见。
bǎi yī shí èr fāng zhī hòu
百一十二方之后，
tōng míng míng hào zhī yóu
通明名号之由，
zhāng xiǎn yào xìng zhī zhǔ
彰显药性之主，
shí jì qīng zhòng zhī yōu fēn
十剂轻重之攸分，
qī jīng zhì yòng zhī sī jiàn
七精制用之斯见，
bié qì wèi zhī suǒ yí
别气味之所宜，
míng bǔ xiè zhī suǒ shì
明补泻之所适，
yòu jiē yǐn nèi jīng
又皆引《内经》，
páng qiān zhòng shuō
旁牵众说，
fāng fǎ zhī biàn
方法之辨，
mò bù yǔn dàng
莫不允当，
shí qián xián suǒ wèi yán
实前贤所未言，
hòu xué suǒ wèi shi
后学所未识，
shì de zhòng jǐng zhī shēn yì zhě yě
是得仲景之深意者也。
xī suǒ wèi qiè rán zhě jīn xī dá qí ào yǐ
昔所谓慊然者，今悉达其奥矣！
qīn dí qí shū chéng nán mò mò bù kuí huāng wú liáo xù qí lüè
亲觌其书，诚难默默，不揆荒芜，聊序其略。
shí jiǎ zǐ zhōng qiū rì luò yáng yán qì zhī xù
时甲子中秋日洛阳严器之序。