huái nán lì wáng cháng gāo dì shǎo zǐ yě qí mǔ gù zhào wáng zhāng áo měi rén
淮南厉王长，高帝少子也，其母故赵王张敖美人。
gāo dì bā nián cóng dōng yuán guò zhào zhào wáng xiàn měi rén lì wáng mǔ yě xìng yǒu shēn
高帝八年，从东垣过赵，赵王献美人，厉王母也，幸，有身。
zhào wáng bù gǎn nèi gōng wèi zhù wài gōng shè zhī
赵王不敢内宫，为筑外宫舍之。
jí guàn gāo děng móu fǎn shì jué bìng dǎi zhì wáng jǐn bǔ wáng mǔ xiōng dì měi rén xì zhī hé nèi
及贯高等谋反事觉，并逮治王，尽捕王母兄弟美人，系之河内。
lì wáng mǔ yì xì gào lì yuē rì de xìng shàng yǒu zi
厉王母亦系，告吏曰：“日得幸上，有子。
lì yǐ wén shàng fāng nù zhào wèi jí lǐ lì wáng mǔ
”吏以闻，上方怒赵，未及理厉王母。
lì wáng mǔ dì zhào jiān yīn pì yáng hòu yán lǚ hòu lǚ hòu dù bù kěn bái pì yáng hòu bù qiáng zhēng
厉王母弟赵兼因辟阳侯言吕后，吕后妒，不肯白，辟阳侯不强争。
lì wáng mǔ yǐ shēng lì shēng huì jí zì shā
厉王母已生厉生，恚，即自杀。
lì fèng lì wáng yì shàng shàng huǐ lìng lǚ hòu mǔ zhī ér zàng qí mǔ zhēn dìng
吏奉厉王诣上，上悔，令吕后母之，而葬其母真定。
zhēn dìng lì wáng mǔ jiā xiàn yě
真定，厉王母家县也。
shí yī nián huái nán wáng bù fǎn shàng zì jiāng jī miè bù jí lì zǐ cháng wèi huái nán zǐ
十一年，淮南王布反，上自将击灭布，即立子长为淮南子。
wáng zǎo shī mǔ cháng fù lǚ hòu xiào huì lǚ hòu shí yǐ gù de xìng wú huàn rán cháng xīn yuàn pì yáng hòu bù gǎn fā
王早失母，常附吕后，孝惠、吕后时以故得幸无患，然常心怨辟阳侯，不敢发。
jí xiào wén chū jí wèi zì yǐ wéi zuì qīn jiāo jiǎn shù bù fèng fǎ
及孝文初即位，自以为最亲，骄蹇，数不奉法。
shàng kuān shè zhī
上宽赦之。
sān nián rù cháo shén héng
三年，入朝，甚横。
cóng shàng rù yuàn liè yǔ shàng tóng niǎn cháng wèi shàng dà xiōng
从上入苑猎，与上同辇，常谓上“大兄”。
lì wáng yǒu cái lì lì gāng dǐng nǎi wǎng qǐng pì yáng hòu
厉王有材力，力扛鼎，乃往请辟阳侯。
pì yáng hòu chū jiàn zhī jí zì xiù jīn zhuī chuí zhī mìng cóng zhě xíng zhī
辟阳侯出见之，即自袖金椎椎之，命从者刑之。
chí yì què xià ròu tǎn ér xiè yuē chén mǔ bù dàng zuò zhào shí shì pì yáng hòu lì néng de zhī lǚ hòu bù zhēng zuì yī yě
驰诣阙下，肉袒而谢曰：“臣母不当坐赵时事，辟阳侯力能得之吕后，不争，罪一也。
zhào wáng rú yì zǐ mǔ wú zuì lǚ hòu shā zhī pì yáng hòu bù zhēng zuì èr yě
赵王如意子母无罪，吕后杀之，辟阳侯不争，罪二也。
lǚ hòu wáng zhū lǚ yù yǐ wēi liú shì pì yáng hòu bù zhēng zuì sān yě
吕后王诸吕，欲以危刘氏，辟阳侯不争，罪三也。
chén jǐn wèi tiān xià zhū zéi bào mǔ zhī chóu fú què xià qǐng zuì
臣谨为天下诛贼，报母之仇，伏阙下请罪。
wén dì shāng qí zhì wèi qīn gù bù zhì shè zhī
”文帝伤其志，为亲故不治，赦之。
dàng shì shí zì báo tài hòu jí tài zǐ zhū dà chén jiē dàn lì wáng lì wáng yǐ cǐ guī guó yì zì bù yòng hàn fǎ chū rù jǐng bì chēng zhì zì zuò fǎ lìng shù shàng shū bù xùn shùn
当是时，自薄太后及太子诸大臣皆惮厉王，厉王以此归国益恣，不用汉法，出入警跸，称制，自作法令，数上书不逊顺。
wén dì zhòng zì qiè zé zhī
文帝重自切责之。
shí dì jiù báo zhāo wèi jiāng jūn zūn zhòng shàng lìng zhāo yǔ lì wáng shū jiàn shù zhī yuē
时帝舅薄昭为将军，尊重，上令昭予厉王书谏数之，曰：
qiè wén dài wáng gāng zhí ér yǒng cí huì ér hòu zhēn xìn duō duàn shì tiān yǐ shèng rén zhī zī fèng dài wáng yě shén shèng bù kě bù chá
窃闻大王刚直而勇，慈惠而厚，贞信多断，是天以圣人之资奉大王也甚盛，不可不察。
jīn dài wáng suǒ xíng bù chēng tiān zī
今大王所行，不称天资。
huáng dì chū jí wèi yì hóu yì zài huái nán zhě dài wáng bù kěn
皇帝初即位，易侯邑在淮南者，大王不肯。
huáng dì zú yì zhī shǐ dài wáng de sān xiàn zhī shí shén hòu
皇帝卒易之，使大王得三县之实，甚厚。
dài wáng yǐ wèi cháng yǔ huáng dì xiāng jiàn qiú rù cháo jiàn wèi bì kūn dì zhī huan ér shā liè hóu yǐ zì wèi míng
大王以未尝与皇帝相见，求入朝见，未毕昆弟之欢，而杀列侯以自为名。
huáng dì bù shǐ lì yǔ qí jiān shè dài wáng shén hòu
皇帝不使吏与其间，赦大王，甚厚。
hàn fǎ èr qiān dàn quē zhé yán hàn bǔ dài wáng zhú hàn suǒ zhì ér qǐng zì zhì xiāng èr qiān dàn
汉法令规定，如果缺少二千石的官吏，要报告朝廷派人补充，大王却逐走朝廷设置的官吏，请求自己设立丞相、二千石官。
huáng dì wěi tiān xià zhèng fǎ ér xǔ dà wáng shén hòu
皇帝骫天下正法而许大王，甚厚。
dài wáng yù shǔ guó wèi bù yī shǒu zhǒng zhēn dìng
大王欲属国为布衣，守冢真定。
huáng dì bù xǔ shǐ dài wáng wú shī nán miàn zhī zūn shén hòu
皇帝不许，使大王毋失南面之尊，甚厚。
dài wáng yi rì yè fèng fǎ dù xiū gòng zhí yǐ chēng huáng dì zhī hòu dé jīn nǎi qīng yán zì xíng yǐ fù bàng yú tiān xià shén fēi jì yě
大王宜日夜奉法度，修贡职，以称皇帝之厚德，今乃轻言恣行，以负谤于天下，甚非计也。
fu dài wáng yǐ qiān lǐ wèi zhái jū yǐ wàn mín wéi chén qiè cǐ gāo huáng dì zhī hòu dé yě
夫大王以千里为宅居，以万民为臣妾，此高皇帝之厚德也。
gāo dì méng shuāng lù
高帝蒙霜露，
mò fēng yǔ
沫风雨，
fù shǐ shí
赴矢石，
yě zhàn gōng chéng
野战攻城，
shēn bèi chuāng yí
身被创痍，
yǐ wéi zǐ sūn chéng wàn shì zhī yè
以为子孙成万世之业，
jiān nán wēi kǔ shén yǐ
艰难危苦甚矣，
dài wáng bù sī xiān dì zhī jiān kǔ
大王不思先帝之艰苦，
rì yè chù tì
日夜怵惕，
xiū shēn zhèng xíng
修身正行，
yǎng xī shēng
养牺牲，
fēng jié zī chéng
丰洁粢盛，
fèng jì sì
奉祭祀，
yǐ wú wàng xiān dì zhī gōng dé
以无忘先帝之功德，
ér yù shǔ guó wèi bù yī
而欲属国为布衣，
shén guò
甚过。
qiě fú tān ràng guó tǔ zhī míng qīng fèi xiān dì zhī yè bù kě yǐ yán xiào
且夫贪让国土之名，轻废先帝之业，不可以言孝。
fù wèi zhī jī ér bù néng shǒu bù xián
父为之基，而不能守，不贤。
bù qiú shǒu cháng líng ér qiú zhī zhēn dìng xiān mǔ hòu fù bù yì
不求守长陵，而求之真定，先母后父，不谊。
shù nì tiān zi zhī lìng bù shùn
数逆天子之令，不顺。
yán jié xíng yǐ gāo xiōng wú lǐ
言节行以高兄，无礼。
xìng chén yǒu zuì dà zhě lì duàn xiǎo zhě ròu xíng bù rén
幸臣有罪，大者立断，小者肉刑，不仁。
guì bù yī yī jiàn zhī rèn jiàn wáng hóu zhī wèi bù zhī
贵布衣一剑之任，贱王侯之位，不知。
bù hào xué wèn dà dào chù qíng wàng xíng bù xiáng
不好学问大道，触情忘行，不祥。
cǐ bā zhě wēi wáng zhī lù yě ér dài wáng xíng zhī qì nán miàn zhī wèi fèn zhū bēn zhī yǒng cháng chū rù wēi wáng zhī lù chén zhī suǒ jiàn gāo huáng dì zhī shén bì bù miào shí yú dài wáng zhī shǒu míng bái
此八者，危亡之路也，而大王行之，弃南面之位，奋诸、贲之勇，常出入危亡之路，臣之所见，高皇帝之神必不庙食于大王之手，明白。
xī zhě zhōu gōng zhū guǎn shū fàng cài shū yǐ ān zhōu
昔者，周公诛管叔，放蔡叔，以安周；
qí huán shā qí dì yǐ fǎn guó
齐桓杀其弟，以反国；
qín shǐ huáng shā liǎng dì qiān qí mǔ yǐ ān qín
秦始皇杀两弟，迁其母，以安秦；
qǐng wáng wáng dài gāo dì duó zhī guó yǐ biàn shì
顷王亡代，高帝夺之国，以便事；
jì běi jǔ bīng huáng dì zhū zhī yǐ ān hàn
济北举兵，皇帝诛之，以安汉。
gù zhōu qí xíng zhī yú gǔ qín hàn yòng zhī yú jīn dài wáng bù chá gǔ jīn zhī suǒ yǐ ān guó biàn shì ér yù yǐ qīn qī zhī yì wàng yú tài shàng bù kě de yě
故周、齐行之于古，秦、汉用之于今，大王不察古今之所以安国便事，而欲以亲戚之意望于太上，不可得也。
wáng zhī zhū hóu yóu huàn shì rén jí shè nì zhě lùn jiē yǒu fǎ
亡之诸侯，游宦事人，及舍匿者，论皆有法。
qí zài wáng suǒ lì zhǔ zhě zuò
其在王所，吏主者坐。
jīn zhū hóu zi wèi lì zhě yù shǐ zhǔ
今诸侯子为吏者，御史主；
wèi jūn lì zhě zhōng wèi zhǔ
为军吏者，中尉主；
kè chū rù diàn mén zhě wèi wèi dà xíng zhǔ
客出入殿门者，卫尉大行主；
zhū cóng mán yí lái guī yì jí yǐ wáng míng shù zì zhàn zhě nèi shǐ xiàn lìng zhǔ
诸从蛮夷来归谊及以亡名数自占者，内史县令主。
xiāng yù wěi xià lì wú yǔ qí huò bù kě de yě
相欲委下吏，无与其祸，不可得也。
wáng ruò bù gǎi hàn xì dài wáng dǐ lùn xiāng yǐ xià wèi zhī nài hé
王若不改，汉系大王邸，论相以下，为之奈何？
fu duò fù dà yè tuì wèi bù yī suǒ āi xìng chén jiē fú fǎ ér zhū wèi tiān xià xiào yǐ xiū xiān dì zhī dé shèn wéi dài wáng bù qǔ yě
夫堕父大业，退为布衣所哀，幸臣皆伏法而诛，为天下笑，以羞先帝之德，甚为大王不取也。
yi jí gǎi cāo yì xíng shàng shū xiè zuì yuē chén bù xìng zǎo shī xiān dì shǎo gū lǚ shì zhī shì wèi cháng wàng sǐ
宜急改操易行，上书谢罪，曰：“臣不幸早失先帝，少孤，吕氏之世，未尝忘死。
bì xià jí wèi chén hù ēn dé jiāo yíng xíng duō bù guǐ
陛下即位，臣怙恩德骄盈，行多不轨。
zhuī niàn zuì guò kǒng jù fú dì dài zhū bù gǎn qǐ
追念罪过，恐惧，伏地待诛不敢起。
huáng dì wén zhī bì xǐ
”皇帝闻之必喜。
dài wáng kūn dì huān xīn yú shàng qún chén jiē de yán shòu yú shàng
大王昆弟欢欣于上，群臣皆得延寿于上；
shàng xià dé yí hǎi nèi cháng ān
上下得宜，海内常安。
yuàn shú jì ér jí xíng zhī
愿孰计而疾行之。
xíng zhī yǒu yí huò rú fā shǐ bù kě zhuī yǐ
行之有疑，祸如发矢，不可追已。
wáng de shū bù shuō
王得书不说。
liù nián lìng nán zǐ dàn děng qī shí rén yǔ jí pú hóu chái wǔ tài zǐ qí móu yǐ niǎn chē sì shí chéng fǎn gǔ kǒu lìng rén shǐ mǐn yuè xiōng nú
六年，令男子但等七十人与棘蒲侯柴武太子奇谋，以辇车四十乘反谷口，令人使闽越、匈奴。
shì jué zhì zhī nǎi shǐ shǐ zhào huái nán wáng
事觉，治之，乃使使召淮南王。
wáng zhì cháng ān chéng xiàng zhāng cāng diǎn kè féng jìng xíng yù shǐ dài fū shì yǔ zōng zhèng tíng wèi zá zòu zhǎng fèi xiān dì fǎ bù tīng tiān zǐ zhào jū chǔ wú dù wèi huáng wū gài nǐ tiān zǐ shàn wéi fǎ lìng bù yòng fǎ lìng
王至长安，丞相张苍，典客冯敬行御史大夫事，与宗正、廷尉杂奏：“长废先帝法，不听天子诏，居处无度，为黄屋盖拟天子，擅为法令，不用法令。
jí suǒ zhì lì yǐ qí láng zhōng chūn wèi chéng xiàng shōu jù hàn zhū hóu rén jí yǒu zuì wáng zhě nì wèi jū wèi zhì jiā shì cì yǔ cái wù jué lù tián zhái jué huò zhì guān nèi hóu fèng yǐ èr qiān dàn suǒ dāng de
及所置吏，以其郎中春为丞相，收聚汉诸侯人及有罪亡者，匿为居，为治家室，赐与财物、爵禄、田宅，爵或至关内侯，奉以二千石所当得。
dài fū dàn shì wǔ kāi zhāng děng qī shí rén yǔ jí pú hóu tài zǐ qí móu fǎn yù yǐ wēi zōng miào shè jì móu shǐ mǐn yuè jí xiōng nú fā qí bīng
大夫但、士伍开章等七十人与棘蒲侯太子奇谋反，欲以危宗庙社稷，谋使闽越及匈奴发其兵。
shì jué cháng ān wèi qí děng wǎng bǔ kāi zhāng zhǎng nì bù yú yǔ gù zhōng wèi jiān jì móu shā yǐ bì kǒu wèi guān guǒ yī qīn zàng zhī féi líng mán lì yuē bù zhī ān zài
事觉，长安尉奇等往捕开章，长匿不予，与故中尉𫈉忌谋，杀以闭口，为棺椁衣衾，葬之肥陵，谩吏曰‘不知安在’。
yòu yáng jù tǔ shù biǎo qí shàng yuē kāi zhāng sǐ zàng cǐ xià
又阳聚土，树表其上曰‘开章死，葬此下’。
jí cháng shēn zì zéi shā wú zuì zhě yī rén
以及刘长亲自杀害无辜者一人；
lìng lì lùn shā wú zuì zhě liù rén
命令官吏判处并杀害了六名无辜的人；
wèi wáng mìng qì shì zhà bǔ mìng zhě yǐ chú zuì
为亡命弃市诈捕命者以除罪；
shàn zuì rén wú gào hé xì zhì chéng dàn yǐ shàng shí sì rén
擅罪人，无告劾系治城旦以上十四人；
shè miǎn zuì rén sǐ zuì shí bā rén chéng dàn chūn yǐ xià wǔ shí bā rén
赦免罪人死罪十八人，城旦春以下五十八人；
cì rén jué guān nèi hóu yǐ xià jiǔ shí sì rén
赐予人们爵位，从关内侯以下共九十四人。
qián rì zhǎng bìng bì xià xīn yōu zhī shǐ shǐ zhě cì zǎo fǔ zhǎng bù kěn jiàn bài shǐ zhě
前日长病，陛下心忧之，使使者赐枣脯，长不肯见拜使者。
nán hǎi mín chù lú jiāng jiè zhōng zhě fǎn huái nán lì zú jī zhī
居住在庐江境内的南海百姓造反，淮南的官吏士兵前去镇压。
bì xià qiǎn shǐ zhě jī bó wǔ qiān pǐ yǐ cì lì zú láo kǔ zhě
陛下遣使者赍帛五千匹，以赐吏卒劳苦者。
zhǎng bù yù shòu cì mán yuē wú láo kǔ zhě
长不欲受赐，谩曰‘无劳苦者’。
nán hǎi wáng zhī shàng shū xiàn bì bó huáng dì jì shàn fán qí shū bù yǐ wén
南海王织上书献璧帛皇帝，忌擅燔其书，不以闻。
lì qǐng zhào zhì jì zhǎng bù qiǎn mán yuē jì bìng
吏请召治忌，长不遣，谩曰‘忌病’。
zhǎng suǒ fàn bù guǐ dāng qì shì chén qǐng lùn rú fǎ
长所犯不轨，当弃市，臣请论如法”。
zhì yuē zhèn bù rěn zhì fǎ yú wáng qí yǔ liè hóu lì èr qiān dàn yì
制曰：“朕不忍置法于王，其与列侯、吏二千石议。
liè hóu lì èr qiān dàn chén yīng děng sì shí sān rén yì jiē yuē yi lùn rú fǎ
”列侯、吏二千石臣婴等四十三人议，皆曰：“宜论如法。
zhì yuē qí shè zhǎng sǐ zuì fèi wù wáng
”制曰：“其赦长死罪，废勿王。
yǒu sī zòu qǐng chù shǔ yán dào qióng yóu qiǎn qí zi zǐ mǔ cóng jū xiàn wèi zhù gài jiā shì jiē rì sān shí gěi xīn cài yán chuī shí qì xí rù
”有司奏：“请处蜀严道邛邮，遣其子、子母从居，县为筑盖家室，皆日三食，给薪菜盐炊食器席蓐。
zhì yuē shí zhǎng gěi ròu rì wǔ jīn jiǔ èr dòu
”制曰：’食长，给肉日五斤，酒二斗。
lìng gù měi rén cái rén de xìng zhě shí rén cóng jū
令故美人、材人得幸者十人从居。
yú shì jǐn zhū suǒ yǔ móu zhě
”于是尽诛所与谋者。
nǎi qiǎn zhǎng zài yǐ zī chē lìng xiàn cì chuán
乃遣长，载以辎车，令县次传。
yuán àng jiàn yuē shàng sù jiāo huái nán wáng bù wéi zhì yán xiāng fu yǐ gù zhì cǐ
爰盎谏曰：“上素骄淮南王，不为置严相傅，以故至此。
qiě huái nán wáng wéi rén gāng jīn bào cuī shé zhī chén kǒng qí féng wù lù bìng sǐ bì xià yǒu shā dì zhī míng nài hé
且淮南王为人刚，今暴摧折之，臣恐其逢雾露病死，陛下有杀弟之名，奈何！
shàng yuē wú tè kǔ zhī ěr lìng fù zhī
”上曰：“吾特苦之耳，令复之。
huái nán wáng wèi shì zhě yuē shuí wèi nǎi gōng yǒng zhě
”淮南王谓侍者曰：“谁谓乃公勇者？
wú yǐ jiāo bù wén guò gù zhì cǐ
吾以骄不闻过，故至此。
nǎi bù shí ér sǐ
”乃不食而死。
xiàn chuán zhě bù gǎn fā chē fēng
县传者不敢发车封。
zhì yōng yōng lìng fā zhī yǐ sǐ wén
至雍，雍令发之，以死闻。
shàng bēi kū wèi yuán àng yuē wú bù cóng gōng yán zú wáng huái nán wáng
上悲哭，谓爰盎曰：“吾不从公言，卒亡淮南王。
àng yuē huái nán wáng bù kě mài hé yuàn bì xià zì kuān
”盎曰：“淮南王不可奈何，愿陛下自宽。
shàng yuē wèi zhī nài hé
皇上问：“那该怎么办呢？”
yuē dú zhǎn chéng xiàng yù shǐ yǐ xiè tiān xià nǎi kě
”曰：“独斩丞相、御史以谢天下乃可。
shàng jí lìng chéng xiàng yù shǐ dǎi zhū xiàn chuán huái nán wáng bù fā fēng kuì shì zhě jiē qì shì nǎi yǐ liè hóu zàng huái nán wáng yú yōng zhì shǒu zhǒng sān shí jiā
”上即令丞相、御史逮诸县传淮南王不发封馈侍者，皆弃市，乃以列侯葬淮南王于雍，置守冢三十家。
xiào wén bā nián lián huái nán wáng wáng yǒu zi sì rén nián jiē qī bā suì nǎi fēng zǐ ān wèi fù líng hóu zi bó wèi ān yáng hóu zi cì wèi yáng zhōu hóu zi liáng wèi dōng chéng hóu
孝文八年，怜淮南王，王有子四人，年皆七八岁，乃封子安为阜陵侯，子勃为安阳侯，子赐为阳周侯，子良为东城侯。
shí èr nián mín yǒu zuò gē gē huái nán wáng yuē yī chǐ bù shàng kě fèng
十二年，民有作歌歌淮南王曰：“一尺布，尚可缝；
yī dǒu sù shàng kě chūn
一斗粟，尚可春。
xiōng dì èr rén bù xiāng róng
兄弟二人，不相容！
shàng wén zhī yuē xī yáo shùn fàng zhú gǔ ròu zhōu gōng shā guǎn cài tiān xià chēng shèng bù yǐ sī hài gōng
”上闻之曰，昔尧、舜放逐骨肉，周公杀管、蔡，天下称圣，不以私害公。
tiān xià qǐ yǐ wéi wǒ tān huái nán de yá
天下岂以为我贪淮南地邪！
nǎi xǐ chéng yáng wáng wáng huái nán gù dì ér zhuī zūn shì huái nán wáng wèi lì wáng zhì yuán rú zhū hóu yí
”乃徙城阳王王淮南故地，而追尊谥淮南王为厉王，置园如诸侯仪。
shí liù nián
十六年，
shàng lián huái nán wáng fèi fǎ bù guǐ
上怜淮南王废法不轨，
zì shǐ shī guó zǎo yāo
自使失国早夭，
nǎi xǐ huái nán wáng xǐ fù wáng gù chéng yáng
乃徙淮南王喜复王故城阳，
ér lì lì wáng sān zi wáng huái nán gù dì
而立厉王三子王淮南故地，
sān fēn zhī fù líng hóu ān wèi huái nán wáng
三分之：阜陵侯安为淮南王，
ān yáng hóu bó wèi héng shān wáng
安阳侯勃为衡山王，
yáng zhōu hóu cì wèi lú jiāng wáng
阳周侯赐为庐江王，
dōng chéng hóu liáng qián hōng
东城侯良前薨，
wú hòu
无后。
xiào jǐng sān nián wú chu qī guó fǎn wú shǐ zhě zhì huái nán wáng yù fā bīng yīng zhī
孝景三年，吴、楚七国反，吴使者至淮南，王欲发兵应之。
qí xiāng yuē wáng bì yù yīng wú chén yuàn wèi jiāng
他的国相说：“大王如果一定要响应吴国，我愿意担任将领。”
wáng nǎi shǔ zhī
淮南王就把军队交给了他。
xiāng yǐ jiàng bīng yīn chéng shǒu bù tīng wáng ér wèi hàn
相已将兵，因城守，不听王而为汉。
hàn yì shǐ qǔ chéng hóu jiàng bīng jiù huái nán huái nán yǐ gù de wán
汉亦使曲城侯将兵救淮南，淮南以故得完。
wú shǐ zhě zhì lú jiāng lú jiāng wáng bù yīng ér wǎng lái shǐ yuè
吴使者至庐江，庐江王不应，而往来使越；
zhì héng shān héng shān wáng jiān shǒu wú èr xīn
使者到了衡山，衡山王坚守城池，没有二心。
xiào jǐng sì nián wú chu yǐ pò héng shān wáng cháo shàng yǐ wéi lú xìn nǎi láo kǔ zhī yuē nán fāng bēi shī
孝景四年，吴、楚已破，衡山王朝，上以为卢信，乃劳苦之曰：“南方卑湿。
xǐ wáng wáng yú jì běi yǐ bāo zhī
改封他到济北为王以示褒奖。
jí hōng suì cì shì wèi zhēn wáng
等到他去世，便赐谥号为贞王。
lú jiāng wáng yǐ biān yuè shù shǐ shǐ xiāng jiāo xǐ wèi héng shān wáng wáng jiāng běi
庐江王因为靠近南越，多次派使者互相交往，被改封为衡山王，管辖长江以北地区。
huái nán wáng ān wéi rén hǎo shū gǔ qín bù xǐ gē liè gǒu mǎ chí chěng yì yù yǐ xíng yīn dé fǔ xún bǎi xìng liú míng yù
淮南王安为人好书，鼓琴，不喜戈猎狗马驰骋，亦欲以行阴德拊循百姓，流名誉。
zhāo zhì bīn kè fāng shù zhī shì shù qiān rén zuò wéi nèi shū èr shí yī piān wài shū shén zhòng yòu yǒu zhōng piān bā juǎn yán shén xiān huáng bái zhī shù yì èr shí yú wàn yán
招致宾客方术之士数千人，作为《内书》二十一篇，《外书》甚众，又有《中篇》八卷，言神仙黄白之术，亦二十余万言。
shí wǔ dì fāng hǎo yì wén yǐ ān shǔ wèi zhū fù biàn bó shàn wéi wén cí shén zūn zhòng zhī
时武帝方好艺文，以安属为诸父，辩博善为文辞，甚尊重之。
měi wèi bào shū jí cì cháng zhào sī mǎ xiàng rú děng shì cǎo nǎi qiǎn
每为报书及赐，常召司马相如等视草乃遣。
chū ān rù cháo xiàn suǒ zuò nèi piān xīn chū shàng ài mì zhī
初，安入朝，献所作《内篇》，新出，上爱秘之。
shǐ wèi lí sāo chuán dàn shòu zhào rì shí shí shàng
使为《离骚传》，旦受诏，日食时上。
yòu xiàn sòng dé jí cháng ān dōu guó sòng
又献《颂德》及《长安都国颂》。
měi yàn jiàn tán shuō dé shī jí fāng jì fù sòng hūn mò rán hòu ba
每宴见，谈说得失及方技赋颂，昏莫然后罢。
ān chū rù cháo yā shàn tài wèi wǔ ān hóu wǔ ān hóu yíng zhī bà shàng yǔ yǔ yuē fāng jīn shàng wú tài zǐ wáng qīn gāo huáng dì sūn xíng rén yì tiān xià mò bù wén
安初入朝，雅善太尉武安侯，武安侯迎之霸上，与语曰：“方今上无太子，王亲高皇帝孙，行仁义，天下莫不闻。
gōng chē yī rì yàn jià fēi wáng shàng shuí lì zhě
皇上一旦去世，除了大王您还能立谁呢！”
huái nán wáng dà xǐ hòu yí wǔ ān hóu bǎo lù
”淮南王大喜，厚遗武安侯宝赂。
qí qún chén bīn kè jiāng huái jiān duō qīng bó yǐ lì wáng qiān sǐ gǎn jī ān
其群臣宾客，江淮间多轻薄，以厉王迁死感激安。
jiàn yuán liù nián huì xīng jiàn huái nán wáng xīn guài zhī
建元六年，彗星出现，淮南王心里觉得奇怪。
huò shuō wáng yuē xiān wú jūn shí huì xīng chū zhǎng shù chǐ rán shàng liú xuè qiān lǐ
或说王曰：“先吴军时，彗星出，长数尺，然尚流血千里。
jīn huì xīng jìng tiān tiān xià bīng dāng dà qǐ
今彗星竟天，天下兵当大起。
wáng xīn yǐ wéi shàng wú tài zǐ tiān xià yǒu biàn zhū hóu bìng zhēng yù yì zhì gōng zhàn jù jī jīn qián lù yí jùn guó
”王心以为上无太子，天下有变，诸侯并争，愈益治攻战具，积金钱赂遗郡国。
yóu shì wàng zuò yāo yán ē yú wáng wáng xǐ duō cì yǔ zhī
游士妄作妖言阿谀王，王喜，多赐予之。
wáng yǒu nǚ líng huì yǒu kǒu
王有女陵，彗有口。
wáng ài líng duō yǔ jīn qián wèi zhōng xiòng cháng ān yuē jié shàng zuǒ yòu
王爱陵，多予金钱，为中诇长安，约结上左右。
yuán shuò èr nián shàng cì huái nán wáng jǐ zhàng bù cháo
元朔二年，上赐淮南王几杖，不朝。
hòu tú ài xìng shēng zǐ qiān wèi tài zǐ qǔ huáng tài hòu wài sūn xiū chéng jūn nǚ wèi tài zǐ fēi
后荼爱幸，生子迁为太子，取皇太后外孙修成君女为太子妃。
wáng móu wèi fǎn jù wèi tài zǐ fēi zhī ér nèi xiè shì nǎi yǔ tài zǐ móu lìng zhà bù ài sān yuè bù tóng xí
王谋为反具，畏太子妃知而内泄事，乃与太子谋，令诈不爱，三月不同席。
wáng yáng nù tài zǐ bì shǐ yǔ fēi tóng nèi zhōng bù jìn fēi
王阳怒太子，闭使与妃同内，终不近妃。
fēi qiú qù wáng nǎi shàng shū xiè guī zhī
妃求去，王乃上书谢归之。
hòu tú tài zǐ qiān jí nǚ líng shàn guó quán duó mín tián zhái wàng zhì xì rén
后荼、太子迁及女陵擅国权，夺民田宅，妄致系人。
tài zǐ xué yòng jiàn zì yǐ wéi rén mò jí wén láng zhōng léi bèi qiǎo zhào yǔ xì bèi yī zài cí ràng wù zhōng tài zǐ
太子学用剑，自以为人莫及，闻郎中雷被巧，召与戏，被壹再辞让，误中太子。
tài zǐ nù bèi kǒng
太子大怒，雷被很害怕。
cǐ shí yǒu yù cóng jūn zhě zhé yì cháng ān bèi jí yuàn fèn jī xiōng nú
此时有欲从军者辄诣长安，被即愿奋击匈奴。
tài zǐ shù è bèi wáng shǐ láng zhōng lìng chì miǎn yù yǐ jìn hòu
太子数恶被，王使郎中令斥免，欲以禁后。
yuán shuò wǔ nián bèi suì wáng zhī cháng ān shàng shū zì míng
元朔五年，被遂亡之长安，上书自明。
shì xià tíng wèi hé nán
事下廷尉、河南。
hé nán zhì dǎi huái nán tài zǐ wáng wáng hòu jì yù wú qiǎn tài zǐ suì fā bīng
河南治，逮淮南太子，王、王后计欲毋遣太子，遂发兵。
jì wèi dìng yóu yǔ shí yú rì
计未定，犹与十余日。
huì yǒu zhào jí xùn tài zǐ
会有诏即讯太子。
huái nán xiāng nù shòu chūn chéng liú tài zǐ dǎi bù qiǎn hé bù jìng
淮南相怒寿春丞留太子逮不遣，劾不敬。
wáng qǐng xiāng xiāng bù tīng
王请相，相不听。
wáng shǐ rén shàng shū gào xiāng shì xià tíng wèi zhì
皇帝派人上书告发淮南王刘安，事情交由廷尉审理。
cóng jì lián wáng wáng shǐ rén hòu sī
从迹连王，王使人候司。
hàn gōng qīng qǐng dài bǔ zhì wáng wáng kǒng yù fā bīng
汉公卿请逮捕治王，王恐，欲发兵。
tài zǐ qiān móu yuē hàn shǐ jí dǎi wáng lìng rén yī wèi shì yī chí jǐ jū wáng páng yǒu fēi shì zhě jí cì shā zhī chén yì shǐ rén cì shā huái nán zhōng wèi nǎi jǔ bīng wèi wǎn yě
太子迁谋曰：“汉使即逮王，令人衣卫士衣，持戟居王旁，有非是者，即刺杀之，臣亦使人刺杀淮南中尉，乃举兵，未晚也。
shì shí shàng bù xǔ gōng qīng ér qiǎn hàn zhōng wèi hóng jí xùn yàn wáng
”是时上不许公卿，而遣汉中尉宏即讯验王。
wáng shì hàn zhōng wèi yán sè hé wèn chì léi bèi shì ěr zì dù wú hé bù fā
王视汉中尉颜色和，问斥雷被事耳，自度无何，不发。
zhōng wèi hái yǐ wén
中尉返回朝廷，将情况报告给皇帝。
gōng qīng zhì zhě yuē huái nán wáng ān yōng è qiú fèn jī xiōng nú zhě léi bèi děng gé míng zhào dāng qì shì
公卿治者曰：“淮南王安雍阏求奋击匈奴者雷被等，格明诏，当弃市。
zhào bù xǔ
”诏不许。
qǐng fèi wù wáng shàng bù xǔ
请废勿王，上不许。
qǐng xuē wǔ xiàn kě èr xiàn
请削五县，可二县。
shǐ zhōng wèi hóng shè qí zuì fá yǐ xuē dì
使中尉宏赦其罪，罚以削地。
zhōng wèi rù huái nán jiè xuān yán shè wáng
中尉进入淮南国境内，宣布赦免淮南王。
wáng chū wén gōng qīng qǐng zhū zhī wèi zhī de xuē dì wén hàn shǐ lái kǒng qí bǔ zhī nǎi yǔ tài zǐ móu rú qián jì
王初闻公卿请诛之，未知得削地，闻汉使来，恐其捕之，乃与太子谋如前计。
zhōng wèi zhì jí hè wáng wáng yǐ gù bù fā
中尉至，即贺王，王以故不发。
qí hòu zì shāng yuē jí xíng rén yì jiàn xuē dì guǎ rén shén chǐ zhī
其后自伤曰：“吉行仁义见削地，寡人甚耻之。
wèi fǎn móu yì shén
”为反谋益甚。
zhū shǐ zhě dào cháng ān lái wèi wàng yán yán shàng wú nán jí xǐ yán hàn tíng zhì yǒu nán jí nù yǐ wéi wàng yán fēi yě
诸使者道长安来，为妄言，言上无男，即喜：言汉廷治，有男，即怒，以为妄言，非也。
rì yè yǔ zuǒ wú děng àn yú dì tú bù shǔ bīng suǒ cóng rù
日夜与左吴等按舆地图，部署兵所从入。
wáng yuē shàng wú tài zǐ gōng chē jí yàn jià dà chén bì zhēng jiāo dōng wáng bù jí cháng shān wáng zhū hóu bìng zhēng wú kě yǐ wú bèi hu
王曰：“上无太子，宫车即晏驾，大臣必征胶东王，不即常山王，诸侯并争，吾可以无备乎！
qiě wú gāo dì sūn qīn xíng rén yì bì xià yù wǒ hòu wú néng rěn zhī
且吾高帝孙，亲行仁义，陛下遇我厚，吾能忍之；
wàn shì zhī hòu wú níng néng běi miàn shì shù zǐ hu
万世之后，吾宁能北面事竖子乎！
wáng yǒu niè zǐ bù hài zuì zhǎng wáng bù ài hòu tài zǐ jiē bù yǐ wèi zi xiōng shù
王有孽子不害，最长，王不爱，后、太子皆不以为子兄数。
bù hài zi jiàn cái gāo yǒu qì cháng yuàn wàng tài zǐ bù xǐng qí fù
不害子建，材高有气，常怨望太子不省其父。
shí zhū hóu jiē dé fēn zǐ dì wèi hóu huái nán wáng yǒu liǎng zi yī zi wèi tài zǐ ér jiàn fù bù dé wèi hóu
时，诸侯皆得分子弟为侯，淮南王有两子，一子为太子，而建父不得为侯。
yīn jié jiāo yù hài tài zǐ yǐ qí fù dài zhī
阴结交，欲害太子，以其父代之。
tài zǐ zhī zhī shù bǔ xì chī jiàn
太子知道后，多次逮捕并鞭打刘建。
jiàn jù zhī tài zǐ zhī yù móu shā hàn zhōng wèi jí shǐ suǒ shàn shòu chūn yán zhèng shàng shū tiān zǐ yuē dú yào kǔ kǒu lì bìng zhōng yán nì ěr lì xíng
建具知太子之欲谋杀汉中尉，即使所善寿春严正上书天子曰：“毒药苦口利病，忠言逆耳利行。
jīn huái nán wáng sūn jiàn cái néng gāo huái nán wáng hòu tú tú zi qiān cháng jí hài jiàn
今淮南王孙建材能高，淮南王后荼、荼子迁常疾害建。
jiàn fù bù hài wú zuì shàn shù xì yù shā zhī
建父不害无罪，擅数系，欲杀之。
jīn jiàn zài kě zhēng wèn jù zhī huái nán wáng yīn shì
今建在，可征问，具知淮南王阴事。
shū jì wén shàng yǐ qí shì xià tíng wèi hé nán zhì
”书既闻，上以其事下廷尉、河南治。
shì suì yuán shuò liù nián yě
这一年是元朔六年。
gù pì yáng hòu sūn shěn qīng shàn chéng xiàng gōng sūn hóng yuàn huái nán lì wáng shā qí dà fù yīn qiú huái nán shì ér shou gòu zhī yú hóng
故辟阳侯孙审卿善丞相公孙弘，怨淮南厉王杀其大父，阴求淮南事而扌冓之于弘。
hóng nǎi yí huái nán yǒu pàn nì jì shēn tàn qí yù
弘乃疑淮南有畔逆计，深探其狱。
hé nán zhì jiàn cí yǐn tài zǐ jí dǎng yǔ
河南治建，辞引太子及党与。
chū wáng shù yǐ jǔ bīng móu wèn wu bèi bèi cháng jiàn zhī yǐ wú chu qī guó wèi xiào
初，王数以举兵谋问伍被，被常谏之，以吴、楚七国为效。
wáng yǐn chén shèng wú guǎng bèi fù yán xíng shì bù tóng bì bài wáng
王引陈胜、吴广，被复言形势不同，必败亡。
jí jiàn jiàn zhì wáng kǒng guó yīn shì xiè yù fā fù wèn bèi bèi wéi yán fā bīng quán biàn
及建见治，王恐国阴事泄，欲发，复问被，被为言发兵权变。
yǔ zài bèi chuán
语在《被传》。
yú shì wáng ruì yù fā nǎi lìng guān nú rù gōng zhōng zuò huáng dì xǐ chéng xiàng yù shǐ dài fū jiāng jūn lì zhōng èr qiān dàn dōu guān lìng chéng yìn jí páng jìn jùn tài shǒu dū wèi yìn hàn shǐ jié fǎ guān
于是王锐欲发，乃令官奴入宫中，作皇帝玺，丞相、御史大夫、将军、吏中二千石、都官令、丞印，及旁近郡太守、都尉印，汉使节法冠。
yù rú wu bèi jì shǐ rén wèi dé zuì ér xi shì dà jiāng jūn chéng xiàng
欲如伍被计，使人为得罪而西，事大将军、丞相；
yī rì fā bīng jí cì dà jiàng jūn wèi qīng ér shuō chéng xiàng hóng xià zhī rú fā mēng ěr
一日发兵，即刺大将军卫青，而说丞相弘下之，如发蒙耳。
yù fā guó zhōng bīng kǒng xiāng èr qiān dàn bù tīng wáng nǎi yǔ wu bèi móu wèi shī huǒ gōng zhōng xiāng èr qiān dàn jiù huǒ yīn shā zhī
欲发国中兵，恐相、二千石不听，王乃与伍被谋，为失火宫中，相、二千石救火，因杀之。
yòu yù lìng rén yī qiú dào yī chí yǔ xí cóng nán fāng lái hū yán yuē nán yuè bīng rù yù yīn yǐ fā bīng
又欲令人衣求盗衣，持羽檄从南方来，呼言曰“南越兵入”，欲因以发兵。
nǎi shǐ rén zhī lú jiāng kuài jī wèi qiú dào wèi jué
乃使人之庐江、会稽为求盗，未决。
tíng wèi yǐ jiàn cí lián tài zǐ qiān wén shàng qiǎn tíng wèi jiān yǔ huái nán zhōng wèi dài bǔ tài zǐ
廷尉以建辞连太子迁闻，上遣廷尉监与淮南中尉逮捕太子。
zhì huái nán wáng wén yǔ tài zǐ móu zhào xiāng èr qiān dàn yù shā ér fā bīng
至，淮南王闻，与太子谋召相、二千石，欲杀而发兵。
zhào xiāng xiāng zhì
召见丞相，丞相来了；
nèi shǐ yǐ chū wèi jiě
内史以外出为借口推脱。
zhōng wèi yuē chén shòu zhào shǐ bù dé jiàn wáng
中尉说：“我奉诏令出使，不能见大王。”
wáng niàn dú shā xiāng ér nèi shǐ zhōng wèi bù lái wú yì yě jí bà xiāng
”王念独杀相而内史、中尉不来，无益也，即罢相。
jì yóu yǔ wèi jué
计犹与未决。
tài zǐ niàn suǒ zuò zhě móu shā hàn zhōng wèi suǒ yǔ móu shā zhě yǐ sǐ yǐ wéi kǒu jué jí wèi wáng yuē qún chén kě yòng zhě jiē qián xì jīn wú zú yǔ jǔ shì zhě
太子念所坐者谋杀汉中尉，所与谋杀者已死，以为口绝，及谓王曰：“群臣可用者皆前系，今无足与举事者。
wáng yǐ fēi shí fā kǒng wú gōng chén yuàn huì dǎi
王以非时发，恐无功，臣愿会逮。
wáng yì yù yù xiū jí xǔ tài zǐ
”王亦愈欲休，即许太子。
tài zǐ zì xíng bù shū
太子自刑，不殊。
wu bèi zì yì lì jù gào yǔ huái nán wáng móu fǎn
伍被自诣吏，具告与淮南王谋反。
lì yīn bǔ tài zǐ wáng hòu wéi wáng gōng jǐn bǔ wáng bīn kè zài guó zhōng zhě suǒ de fǎn jù yǐ wén
吏因捕太子、王后，围王宫，尽捕王宾客在国中者，索得反具以闻。
shàng xià gōng qīng zhì suǒ lián yǐn yǔ huái nán wáng móu fǎn liè hóu èr qiān dàn háo jié shù qiān rén jiē yǐ zuì qīng zhòng shòu zhū
上下公卿治，所连引与淮南王谋反列侯、二千石、豪桀数千人，皆以罪轻重受诛。
héng shān wáng cì huái nán wáng dì dāng zuò shōu
衡山王赐，淮南王弟，当坐收。
yǒu sī qǐng dài bǔ héng shān wáng shàng yuē zhū hóu gè yǐ qí guó wèi běn bù dàng xiāng zuò
有司请逮捕衡山王，上曰：“诸侯各以其国为本，不当相坐。
yǔ zhū hóu wáng liè hóu yì
与诸侯王列侯议。
zhào wáng péng zǔ liè hóu ràng děng sì shí sān rén jiē yuē huái nán wáng ān dà nì wú dào móu fǎn míng bái dāng fú zhū
”赵王彭祖、列侯让等四十三人皆曰：“淮南王安大逆无道，谋反明白，当伏诛。
jiāo xī wáng duān yì yuē ān fèi fǎ dù xíng xié pì yǒu zhà wěi xīn yǐ luàn tiān xià yíng huò bǎi xìng bèi pàn zōng miào wàng zuò yāo yán
”胶西王端议曰：“安废法度，行邪辟，有诈伪心，以乱天下，营惑百姓，背畔宗庙，妄作妖言。
chūn qiū yuē chén wú jiāng jiāng ér zhū
《春秋》曰‘臣毋将，将而诛’。
ān zuì zhòng yú jiāng móu fǎn xíng yǐ dìng
安罪重于将，谋反形已定。
chén duān suǒ jiàn qí shū yìn tú jí tā nì wáng dào shì yàn míng bái dāng fú fǎ
臣端所见其书印图及它逆亡道事验明白，当伏法。
lùn guó lì èr bǎi shí yǐ shàng jí bǐ zhě zōng shì jìn xìng chén bù zài fǎ zhōng zhě bù néng xiāng jiào jiē dāng miǎn xuē jué wèi shì wǔ wú de guān wèi lì
论国吏二百石以上及比者，宗室近幸臣不在法中者，不能相教，皆当免，削爵为士伍，毋得官为吏。
qí fēi lì tā shú sǐ jīn èr jīn bā liǎng yǐ zhāng ān zhī zuì shǐ tiān xià míng zhī chén zǐ zhī dào wú gǎn fù yǒu xié pì bèi pàn zhī yì
其非吏，它赎死金二斤八两，以章安之罪，使天下明知臣子之道，毋敢复有邪僻背畔之意。
chéng xiàng hóng tíng wèi tāng děng yǐ wén shàng shǐ zōng zhèng yǐ fú jié zhì wáng
”丞相弘、廷尉汤等以闻，上使宗正以符节治王。
wèi zhì ān zì xíng shā
未至，安自刑杀。
hòu tài zǐ zhū suǒ yǔ móu jiē shōu yí
后、太子诸所与谋皆收夷。
guó chú wèi jiǔ jiāng jùn
淮南国被废除，改为九江郡。
héng shān wáng cì hòu chéng shū shēng zǐ sān rén cháng nán shuǎng wèi tài zǐ cì nǚ wú cǎi shǎo nán xiào
衡山王赐后乘舒生子三人，长男爽为太子，次女无采，少男孝。
jī xú lái shēng zǐ nán nǚ sì rén měi rén jué jī shēng zǐ èr rén
姬徐来生子男女四人，美人厥姬生子二人。
huái nán héng shān xiāng zé wàng lǐ jié jiān bù xiāng néng
淮南、衡山相责望礼节，间不相能。
héng shān wáng wén huái nán wáng zuò wéi pàn nì jù yì xīn jié bīn kè yǐ yīng zhī kǒng wèi suǒ bìng
衡山王闻淮南王作为畔逆具，亦心结宾客以应之，恐为所并。
yuán guāng liù nián rù cháo yè zhě wèi qìng yǒu fāng shù yù shàng shū shì tiān zǐ wáng nù gù hé qìng sǐ zuì qiáng bǎng fú zhī
元光六年入朝，谒者卫庆有方术，欲上书事天子，王怒，故劾庆死罪，强榜服之。
nèi shǐ yǐ wéi fēi shì què qí yù
内史以为非是，却其狱。
wáng shǐ rén shàng shū gào nèi shǐ nèi shǐ zhì yán wáng bù zhí
衡山王派人上书控告内史，内史受审时，指出衡山王行事不公。
yòu shù qīn duó rén tián huài rén zhǒng yǐ wéi tián
又数侵夺人田，坏人冢以为田。
yǒu sī qǐng dǎi zhì héng shān wáng shàng bù xǔ wèi zhì lì èr bǎi shí yǐ shàng
有司请逮治衡山王，上不许，为置吏二百石以上。
héng shān wáng yǐ cǐ huì yǔ xī cí zhāng guǎng chāng móu qiú néng wéi bīng fǎ hòu xīng qì zhě rì yè zòng yú wáng móu fǎn shì
衡山王以此恚，与奚慈、张广昌谋，求能为兵法候星气者，日夜纵臾王谋反事。
hòu chéng shū sǐ lì xú lái wèi hòu jué jī jù xìng
后乘舒死，立徐来为后，厥姬俱幸。
liǎng rén xiāng dù
两人相妒。
jué jī nǎi è xú lái yú tài zǐ yuē xú lái shǐ bì gǔ shā tài zǐ mǔ
厥姬乃恶徐来于太子，曰：“徐来使婢蛊杀太子母。
tài zǐ xīn yuàn xú lái
太子因此心里怨恨徐来。
xú lái xiōng zhì héng shān tài zǐ yǔ yǐn yǐ rèn xíng shāng zhī
徐来兄至衡山，太子与饮，以刃刑伤之。
hòu yǐ cǐ yuàn tài zǐ shù è zhī yú wáng
后以此怨太子，数恶之于王。
nǚ dì wú cǎi jià qì guī yǔ kè jiān
女弟无采嫁，弃归，与客奸。
tài zǐ shù yǐ shǔ ràng zhī wú cǎi nù bù yǔ tài zǐ tōng
太子数以数让之，无采怒，不与太子通。
hòu wén zhī jí shàn yù wú cǎi jí xiào
后闻之，即善遇无采及孝。
xiào shǎo shī mǔ fù hòu hòu yǐ jì ài zhī yǔ gòng huǐ tài zǐ wáng yǐ gù shù xì chī tài zǐ
孝少失母，附后，后以计爱之，与共毁太子，王以故数系笞太子。
yuán shuò sì nián zhōng rén yǒu zéi shāng hòu jiǎ mǔ zhě wáng yí tài zǐ shǐ rén shāng zhī chī tài zǐ
元朔四年中，人有贼伤后假母者，王疑太子使人伤之，笞太子。
hòu wáng bìng tài zǐ shí chēng bìng bù shì
后王病，太子时称病不侍。
xiào wú cǎi è tài zǐ shí bù bìng zì yán yǒu xǐ sè
孝、无采恶太子：“实不病，自言，有喜色。
wáng yú shì dà nù yù fèi tài zǐ ér lì dì xiào
”王于是大怒，欲废太子而立弟孝。
hòu zhī wáng jué fèi tài zǐ yòu yù bìng fèi xiào
后知王决废太子，又欲并废孝。
hòu yǒu shì zhě shàn wǔ wáng xìng zhī hòu yù lìng yǔ xiào luàn yǐ wū zhī yù bìng fèi èr zi ér yǐ jǐ zi guǎng dài zhī
后有侍者善舞，王幸之，后欲令与孝乱以污之，欲并废二子而以己子广代之。
tài zǐ zhī zhī niàn hòu shù è jǐ wú yǐ shí yù yǔ luàn yǐ zhǐ qí kǒu
太子知之，念后数恶己无已时，欲与乱以止其口。
hòu yǐn tài zǐ tài zǐ qián wéi shòu yīn jù hòu gǔ qiú yǔ wò
后饮太子，太子前为寿，因据后股求与卧。
hòu nù yǐ gào wáng
后怒，以告王。
wáng nǎi zhào yù fù chī zhī
王乃召，欲缚笞之。
tài zǐ zhī wáng cháng yù fèi jǐ ér lì xiào nǎi wèi wáng yuē xiào yǔ wáng yù zhě jiān wú cǎi yǔ nú jiān wáng qiáng shí qǐng shàng shū
太子知王常欲废己而立孝，乃谓王曰：“孝与王御者奸，无采与奴奸，王强食，请上书。
jí bèi wáng qù
”即背王去。
wáng shǐ rén zhǐ zhī mò néng jìn wáng nǎi zì zhuī bǔ tài zǐ
王使人止之，莫能禁，王乃自追捕太子。
tài zǐ wàng è yán wáng xiè xì gōng zhōng
太子妄恶言，王械系宫中。
xiào rì yì yǐ qīn xìng
孝日益以亲幸。
wáng qí xiào cái néng nǎi pèi zhī wáng yìn hào yuē jiāng jūn lìng jū wài jiā duō gěi jīn qián
王奇孝材能，乃佩之王印，号曰将军，令居外家，多给金钱；
zhāo zhì bīn kè
招致宾客。
bīn kè lái zhě wēi zhī huái nán héng shān yǒu nì jì jiē jiāng yǎng quàn zhī
宾客来者，微知淮南、衡山有逆计，皆将养劝之。
wáng nǎi shǐ xiào kè jiāng dū rén méi hè chén xǐ zuò péng chē duàn shǐ kè tiān zǐ xǐ jiāng xiāng jūn lì yìn
王乃使孝客江都人枚赫、陈喜作輣车锻矢，刻天子玺，将、相、军吏印。
wáng rì yè qiú zhuàng shì rú zhōu qiū děng shù chēng yǐn wú chu fǎn shí jì huà yuē shù
王日夜求壮士如周丘等，数称引吴、楚反时计画约束。
héng shān wáng fēi gǎn xiào huái nán wáng qiú jí tiān zǐ wèi wèi huái nán qǐ bìng qí guó yǐ wéi huái nán yǐ xi fā bīng dìng jiāng huái jiān ér yǒu zhī wàng rú shì
衡山王非敢效淮南王求即天子位，畏淮南起并其国，以为淮南已西，发兵定江淮间而有之，望如是。
yuán shuò wǔ nián qiū dāng cháo liù nián guò huái nán
元朔五年秋，当朝，六年，过淮南。
huái nán wáng nǎi kūn dì yǔ chú qián xì yuē shù fǎn jù
淮南王乃昆弟语，除前隙，约束反具。
héng shān wáng jí shàng shū xiè bìng shàng cì bù cháo
衡山王即上书谢病，上赐不朝。
nǎi shǐ rén shàng shū qǐng fèi tài zǐ shuǎng lì xiào wèi tài zǐ
乃使人上书请废太子爽，立孝为太子。
shuǎng wén jí shǐ suǒ shàn bái yíng zhī cháng ān shàng shū yán héng shān wáng yǔ zi móu nì yán xiào zuò bīng chē duàn shǐ yǔ wáng yù zhě jiān
爽闻，即使所善白嬴之长安上书，言衡山王与子谋逆，言孝作兵车锻矢，与王御者奸。
zhì cháng ān wèi jí shàng shū jí lì bǔ yíng yǐ huái nán shì xì
至长安未及上书，即吏捕赢，以淮南事系。
wáng wén zhī kǒng qí yán guó yīn shì jí shàng shū gào tài zǐ yǐ wéi bù dào
王闻之，恐其言国阴事，即上书告太子，以为不道。
shì xià pèi jùn zhì
案件交予沛郡查办。
yuán shòu yuán nián dōng yǒu sī qiú bǔ yǔ huái nán wáng móu fǎn zhě de chén xǐ yú xiào jiā
元狩元年冬，有司求捕与淮南王谋反者，得陈喜于孝家。
lì hé xiào shǒu nì xǐ
官吏弹劾刘孝窝藏陈喜。
xiào yǐ wéi chén xǐ yā shù yǔ wáng jì fǎn kǒng qí fā zhī wén lǜ xiān zì gào chú qí zuì yòu yí tài zǐ shǐ bái yíng shàng shū fā qí shì jí xiān zì gào suǒ yǔ móu fǎn zhě méi hè chén xǐ děng
孝以为陈喜雅数与王计反，恐其发之，闻律先自告除其罪，又疑太子使白嬴上书发其事，即先自告所与谋反者枚赫、陈喜等。
tíng wèi zhì shì yàn qǐng dài bǔ héng shān wáng zhì
廷尉治，事验，请逮捕衡山王治。
shàng yuē wù bǔ
上曰：“勿捕。
qiǎn zhōng wèi ān dà xíng xi jí wèn wáng wáng jù yǐ qíng shí duì
派遣中尉司马安、大行令李息前去讯问衡山王，衡山王如实交代了全部情况。
lì jiē wéi wáng gōng shǒu zhī
吏皆围王宫守之。
zhōng wèi dà xíng hái yǐ wén
中尉、大行还，以闻。
gōng qīng qǐng qiǎn zōng zhèng dà xíng yǔ pèi jùn zá zhì wáng
公卿请遣宗正、大行与沛郡杂治王。
wáng wén jí zì shā
王闻，即自杀。
xiào xiān zì gào fǎn gào chú qí zuì
孝先自告反，告除其罪。
xiào zuò yǔ wáng yù bì jiān nǎi hòu xú lái zuò gǔ qián hòu chéng shū jí tài zǐ shuǎng zuò gào wáng fù bù xiào jiē qì shì
孝坐与王御婢奸，乃后徐来坐蛊前后乘舒，及太子爽坐告王父不孝，皆弃市。
zhū zuò yǔ wáng móu fǎn zhě jiē zhū
诸坐与王谋反者皆诛。
guó chú wèi jùn
国除为郡。
jì běi zhēn wáng bó zhě jǐng dì sì nián xǐ
济北贞王勃者，景帝四年徙。
xǐ èr nián yīn qián wáng héng shān fán shí sì nián hōng
徙二年，因前王衡山，凡十四年薨。
zi shì wáng hú sì wǔ shí sì nián hōng
子式王胡嗣，五十四年薨。
zi kuān sì
子宽嗣。
shí èr nián kuān zuò yǔ fù shì wáng hòu guāng jī xiào r jiān bèi rén lún yòu cí jì zhòu zǔ shàng yǒu sī qǐng zhū
十二年，宽坐与父式王后光、姬孝儿奸，悖人伦，又祠祭祝诅上，有司请诛。
shàng qiǎn dà hóng lú lì zhào wáng wáng yǐ rèn zì jǐng sǐ
上遣大鸿胪利召王，王以刃自刭死。
guó chú wèi běi ān xiàn shǔ tài shān jùn
国除为北安县，属泰山郡。
zàn yuē shī yún róng dí shì yīng jīng shū shì chéng xìn zāi shì yán yě
赞曰：《诗》云“戎狄是膺，荆舒是惩”，信哉是言也！
huái nán héng shān qīn wéi gǔ ròu jiāng tǔ qiān lǐ liè zài zhū hóu bù wu zūn fán chén zhí yǐ chéng fǔ tiān zǐ ér tuán huái xié pì zhī jì móu wèi pàn nì réng fù zǐ zài wáng guó gè bù zhōng qí shēn
淮南、衡山亲为骨肉，疆土千里，列在诸侯，不务遵蕃臣职，以丞辅天子，而剸怀邪辟之计，谋为畔逆，仍父子再亡国，各不终其身。
cǐ fēi dú wáng yě yì qí sú báo chén xià jiān mí shǐ rán
此非独王也，亦其俗薄，臣下渐靡使然。
fu jīng chǔ piāo qīng hǎo zuò luàn nǎi zì gǔ jì zhī yǐ
夫荆楚剽轻，好作乱，乃自古记之矣。