wén wáng wèn tài gōng yuē shǎng suǒ yǐ cún quàn fá suǒ yǐ shì chéng wú yù shǎng yī yǐ quàn bǎi fá yī yǐ chéng zhòng wèi zhī nài hé
文王问太公曰：“赏所以存劝，罚所以示惩，吾欲赏一以劝百，罚一以惩众，为之奈何？
tài gōng yuē fán yòng shǎng zhě guì xìn yòng fá zhě guì bì
太公曰：“凡用赏者贵信，用罚者贵必。
shǎng xìn fá bì yú ěr mù zhī suǒ wén jiàn zé suǒ bù wén jiàn zhě mò bù yīn huà yǐ
赏信罚必于耳目之所闻见，则所不闻见者莫不阴化矣。
fu chéng chàng yú tiān dì tōng yú shén míng ér kuàng yú rén hu
夫诚，畅于天地，通于神明，而况于人乎！