第二十四回 — 西游记 — 吴承恩

wàn shòu shān dà xiān liú gù yǒu wǔ zhuāng guān xíng zhě qiè rén shēn

万寿山大仙留故友五庄观行者窃人参

què shuō nà sān rén chuān lín rù lǐ zhī jiàn nà dāi zi běng zài shù shàng shēng shēng jiào hǎn tòng kǔ nán jìn

却说那三人穿林入里，只见那呆子绷在树上，声声叫喊，痛苦难禁。

xíng zhě shàng qián xiào dào hǎo nǚ xù ya

行者上前笑道：“好女婿呀！

zhè zǎo wǎn hái bù qǐ lái xiè qīn yòu bú dào shī fu chù bào xǐ hái zài zhè lǐ mài xiè r shuǎ zǐ li

这早晚还不起来谢亲，又不到师父处报喜，还在这里卖解儿耍子哩！

duō

咄！

nǐ niáng ne

你娘呢？

nǐ lǎo pó ne

你老婆呢？

hǎo gè bēng bā diào kǎo de nǚ xù ya

好个绷巴吊拷的女婿呀！

nà dāi zi jiàn tā lái qiǎng bái zhe xiū yǎo zhe yá rěn zhe téng bù gǎn jiào hǎn

”那呆子见他来抢白着羞，咬着牙，忍着疼，不敢叫喊。

shā sēng jiàn le lǎo dà bù rěn fàng xià xíng lǐ shàng qián jiě le shéng suǒ jiù xià

沙僧见了老大不忍，放下行李，上前解了绳索救下。

dāi zi duì tā men zhǐ shì kē tóu lǐ bài qí shí xiū chǐ nán dāng yǒu xī jiāng yuè wèi zhèng sè nǎi shāng shēn zhī jiàn tān zhī bì dìng zāo yāng

呆子对他们只是磕头礼拜，其实羞耻难当，有《西江月》为证：色乃伤身之剑，贪之必定遭殃。

jiā rén èr bā hǎo róng zhuāng gèng bǐ yè chā xiōng zhuàng

佳人二八好容妆，更比夜叉凶壮。

zhǐ yǒu yí gè yuán běn zài wú wēi lì tiān náng

只有一个原本，再无微利添囊。

hǎo jiāng zī běn jǐn shōu cáng jiān shǒu xiū jiào fàng dàng

好将资本谨收藏，坚守休教放荡。

nà bā jiè cuō gǔ fén xiāng wàng kōng lǐ bài

那八戒撮土焚香，望空礼拜。

xíng zhě dào

行者道：

nǐ kě rèn de nèi xiē pú sà me

“你可认得那些菩萨么？

bā jiè dào wǒ yǐ cǐ yūn dǎo hūn mí yǎn huā liáo luàn nà rèn de shì shuí

”八戒道：“我已此晕倒昏迷，眼花撩乱，那认得是谁？

xíng zhě bǎ nà jiǎn tiě er dì yǔ bā jiè bā jiè jiàn le shì sòng zǐ gèng jiā cán kuì

”行者把那简帖儿递与八戒，八戒见了是颂子，更加惭愧。

shā sēng xiào dào èr gē yǒu zhè bān hǎo chù li gǎn de sì wèi pú sà lái yǔ nǐ zuò qīn

沙僧笑道：“二哥有这般好处哩，感得四位菩萨来与你做亲！

bā jiè dào xiōng dì zài mò tí qǐ bù dāng rén zǐ le

”八戒道：“兄弟再莫题起，不当人子了！

cóng jīn hòu zài yě bù gǎn wàng wéi

从今后，再也不敢妄为。

jiù shì lèi shé gǔ tóu yě zhǐ shì mó jiān yā dān suí shī fu xī yù qù yě

就是累折骨头，也只是摩肩压担，随师父西域去也。

sān zàng dào jì rú cǐ shuō cái shì

”三藏道：“既如此说才是。

xíng zhě suì lǐng shī fu shàng le dà lù

行者遂领师父上了大路。

zài lù cān fēng sù shuǐ xíng ba duō shí hū jiàn yǒu gāo shān dǎng lù sān zàng lè mǎ tíng biān dào tú dì qián miàn yī shān bì xū zǐ xì kǒng yǒu yāo mó zuò hào qīn hài wú dǎng

在路餐风宿水，行罢多时，忽见有高山挡路，三藏勒马停鞭道：“徒弟，前面一山，必须仔细，恐有妖魔作耗，侵害吾党。

xíng zhě dào mǎ qián dàn yǒu wǒ děng sān rén pà shén yāo mó

”行者道：“马前但有我等三人，怕甚妖魔？

yīn cǐ zhǎng lǎo ān xīn qián jìn

”因此，长老安心前进。

zhī jiàn nà zuò shān zhēn shì hǎo shān gāo shān jùn jí dà shì zhēng róng

只见那座山，真是好山：高山峻极，大势峥嵘。

gēn jiē kūn lún mài dǐng mó xiāo hàn zhōng

根接昆仑脉，顶摩霄汉中。

bái hè měi lái qī guì bǎi xuán yuán shí fù guà téng luó

白鹤每来栖桧柏，玄猿时复挂藤萝。

rì yìng qíng lín dié dié qiān tiáo hóng wù rào

日映晴林，迭迭千条红雾绕；

fēng shēng yīn hè piāo piāo wàn dào cǎi yún fēi

风生陰壑，飘飘万道彩云飞。

风生阴壑，飘飘万道彩云飞。

yōu niǎo luàn tí qīng zhú lǐ jǐn jī qí dòu yě huā jiān

幽鸟乱啼青竹里，锦鸡齐斗野花间。

zhī jiàn nà qiān nián fēng wǔ fú fēng fú róng fēng wēi wēi lǐn lǐn fàng háo guāng

只见那千年峰、五福峰、芙蓉峰，巍巍凛凛放毫光；

wàn suì shí hǔ yá shí sān jiān shí tū tū lín lín shēng ruì qì

万岁石、虎牙石、三尖石，突突磷磷生瑞气。

yá qián cǎo xiù lǐng shàng méi xiāng

崖前草秀，岭上梅香。

jīng jí mì sēn sēn zhī lán qīng dàn dàn

荆棘密森森，芝兰清淡淡。

shēn lín yīng fèng jù qiān qín gǔ dòng qí lín xiá wàn shòu

深林鹰凤聚千禽，古洞麒麟辖万兽。

jiàn shuǐ yǒu qíng qū qū wān wān duō rào gù

涧水有情，曲曲弯弯多绕顾；

fēng luán bù duàn chóng chóng dié dié zì zhōu huí

峰峦不断，重重迭迭自周回。

yòu jiàn nà lǜ de huái bān de zhú qīng de sōng yī yī qiān zǎi dòu huá

又见那绿的槐，斑的竹，青的松，依依千载斗-华；

bái de li hóng de táo cuì de liǔ zhuó zhuó sān chūn zhēng yàn lì

白的李、红的桃，翠的柳，灼灼三春争艳丽。

lóng yīn hǔ xiào hè wǔ yuán tí

龙吟虎啸，鹤舞猿啼。

mí lù cóng huā chū qīng luán duì rì míng

麋鹿从花出，青鸾对日鸣。

nǎi shì xiān shān zhēn fú dì péng lái làng yuàn zhī rú rán

乃是仙山真福地，蓬莱阆苑只如然。

yòu jiàn xiē huā kāi huā xiè shān tóu jǐng yún qù yún lái lǐng shàng fēng

又见些花开花谢山头景，云去云来岭上峰。

sān zàng zài mǎ shàng huān xǐ dào tú dì wǒ yī xiàng xi lái jīng lì xǔ duō shān shuǐ dōu shì nà cuó é xiǎn jùn zhī chù gèng bù shì cǐ shān hǎo jǐng guǒ rán de yōu qù fēi cháng

三藏在马上欢喜道：“徒弟，我一向西来，经历许多山水，都是那嵯峨险峻之处，更不似此山好景，果然的幽趣非常。

ruò shì xiāng jìn léi yīn bù yuǎn lù wǒ men hǎo zhěng sù duān yán xiàn shì zūn

若是相近雷音不远路，我们好整肃端严见世尊。

xíng zhě xiào dào zǎo li

”行者笑道：“早哩！

zǎo li

早哩！

zhèng hǎo bù dé dào li

正好不得到哩！

shā sēng dào shī xiōng wǒ men dào léi yīn yǒu duō shǎo yuǎn

”沙僧道：“师兄，我们到雷音有多少远？

xíng zhě dào shí wàn bā qiān lǐ shí tíng zhōng hái bù céng zǒu le yī tíng li

”行者道：“十万八千里，十停中还不曾走了一停哩。

bā jiè dào gē a yào zǒu jǐ nián cái dé dào

”八戒道：“哥啊，要走几年才得到？

xíng zhě dào zhèi xiē lù ruò lùn èr wèi xián dì biàn shí lái rì yě kě dào

”行者道：“这些路，若论二位贤弟，便十来日也可到；

ruò lùn wǒ zǒu yī rì yě hǎo zǒu wǔ shí zāo hái jiàn rì sè

若论我走，一日也好走五十遭，还见日色；

ruò lùn shī fù zǒu mò xiǎng

若论师父走，莫想！

mò xiǎng

莫想！

táng sēng dào wù kōng nǐ shuō de jǐ shí fāng kě dào

”唐僧道：“悟空，你说得几时方可到？

xíng zhě dào nǐ zì xiǎo shí zǒu dào lǎo lǎo le zài xiǎo lǎo xiǎo qiān fān yě hái nán

”行者道：“你自小时走到老，老了再小，老小千番也还难。

zhǐ yào nǐ jiàn xìng zhì chéng niàn niàn huí shǒu chù jí shì líng shān

只要你见性志诚，念念回首处，即是灵山。

shā sēng dào shī xiōng cǐ jiān suī bú shì léi yīn guān cǐ jǐng zhì bì yǒu gè hǎo rén jū zhǐ

”沙僧道：“师兄，此间虽不是雷音，观此景致，必有个好人居止。

xíng zhě dào cǐ yán què dāng

”行者道：“此言却当。

zhè lǐ jué wú xié suì yí dìng shì gè shèng sēng xian bèi zhī xiāng wǒ men yóu wán màn xíng

这里决无邪祟，一定是个圣僧仙辈之乡，我们游玩慢行。

bù tí

”不题。

què shuō zhè zuò shān míng huàn wàn shòu shān shān zhōng yǒu yī zuò guān míng huàn wǔ zhuāng guān guān lǐ yǒu yī zūn xian dào hào zhèn yuán zǐ hùn míng yǔ shì tóng jūn

却说这座山名唤万寿山，山中有一座观，名唤五庄观，观里有一尊仙，道号镇元子，混名与世同君。

nà guān lǐ chū yì bān yì bǎo nǎi shì hùn dùn chū fēn hóng méng shǐ pàn tiān dì wèi kāi zhī jì chǎn chéng zhè kē líng gēn

那观里出一般异宝，乃是混沌初分，鸿蒙始判，天地未开之际，产成这颗灵根。

gài tiān xià sì dà bù zhōu wéi xī niú hè zhōu wǔ zhuāng guān chū cǐ huàn míng cǎo huán dān yòu míng rén shēn guǒ

盖天下四大部洲，惟西牛贺洲五庄观出此，唤名草还丹，又名人参果。

sān qiān nián yī kāi huā sān qiān nián yī jié guǒ zài sān qiān nián cái de shú duǎn tóu yī wàn nián fāng de chī

三千年一开花，三千年一结果，再三千年才得熟，短头一万年方得吃。

shì zhè wàn nián zhǐ jié de sān shí gè guǒ zǐ

似这万年，只结得三十个果子。

guǒ zǐ de mú yàng jiù rú sān cháo wèi mǎn de xiǎo hái xiāng sì sì zhī jù quán wǔ guān xián bèi

果子的模样，就如三朝未满的小孩相似，四肢俱全，五官咸备。

rén ruò yǒu yuán de nà guǒ zǐ wén le yī wén jiù huó sān bǎi liù shí suì

人若有缘，得那果子闻了一闻，就活三百六十岁；

chī yí gè jiù huó sì wàn qī qiān nián

吃一个，就活四万七千年。

dāng rì zhèn yuán dà xiān de yuán shǐ tiān zūn de tǒng tiè yāo tā dào shàng qīng tiān shàng mí luó gōng zhōng tīng jiǎng hùn yuán dào guǒ

当日镇元大仙得元始天尊的筒帖，邀他到上清天上弥罗宫中听讲混元道果。

dà xiān mén xià chū de sàn xiān yě bù jì qí shù jiàn rú jīn hái yǒu sì shí bā gè tú dì dōu shì de dào de quán zhēn

大仙门下出的散仙，也不计其数，见如今还有四十八个徒弟，都是得道的全真。

dāng rì dài lǐng sì shí liù gè shàng jiè qù tīng jiǎng liú xià liǎng gè jué xiǎo de kān jiā yí gè huàn zuò qīng fēng yí gè huàn zuò míng yuè

当日带领四十六个上界去听讲，留下两个绝小的看家：一个唤做清风，一个唤做明月。

qīng fēng zhǐ yǒu yī qiān sān bǎi èr shí suì míng yuè cái jiāo yī qiān èr bǎi suì

清风只有一千三百二十岁，明月才交一千二百岁。

zhèn yuán zǐ fēn fù èr tóng dào bù kě wéi le dà tiān zūn de jiǎn tiē yào wǎng mí luó gōng tīng jiǎng nǐ liǎng gè zài jiā zǐ xì

镇元子吩咐二童道：“不可违了大天尊的简帖，要往弥罗宫听讲，你两个在家仔细。

bù rì yǒu yí gè gù rén cóng cǐ jīng guò què mò dài màn le tā kě jiāng wǒ rén cān guǒ dǎ liǎng gè yǔ tā chī quán biǎo jiù rì zhī qíng

不日有一个故人从此经过，却莫怠慢了他，可将我人参果打两个与他吃，权表旧日之情。

èr tóng dào shī fu de gù rén shì shuí

”二童道：“师父的故人是谁？

wàng shuō yǔ dì zǐ hǎo jiē dài

望说与弟子，好接待。

dà xiān dào tā shì dōng tǔ dà táng jià xià de shèng sēng dào hào sān zàng jīn wǎng xī tiān bài fó qiú jīng de hé shàng

”大仙道：“他是东土大唐驾下的圣僧，道号三藏，今往西天拜佛求经的和尚。

èr tóng xiào dào kǒng zǐ yún dào bù tóng bù xiāng wéi móu

”二童笑道：“孔子云，道不同，不相为谋。

wǒ děng shì tài yǐ xuán mén zěn me yǔ nà hé shàng zuò shèn xiāng shí

我等是太乙玄门，怎么与那和尚做甚相识！

dà xiān dào nǐ nà lǐ dé zhī

”大仙道：“你那里得知。

nà hé shàng nǎi jīn chán zi zhuǎn shēng xī fāng shèng lǎo rú lái fó dì èr gè tú dì

那和尚乃金蝉子转生，西方圣老如来佛第二个徒弟。

wǔ bǎi nián qián wǒ yǔ tā zài lán pén huì shàng xiāng shí tā céng qīn shǒu chuán chá fó zǐ jìng wǒ gù cǐ shì wèi gù rén yě

五百年前，我与他在兰盆会上相识，他曾亲手传茶，佛子敬我，故此是为故人也。

èr xiān tóng wén yán jǐn zūn shī mìng

”二仙童闻言，谨遵师命。

nà dà xiān lín xíng yòu dīng níng zhǔ fù dào wǒ nà guǒ zǐ yǒu shù zhǐ xǔ yǔ tā liǎng gè bù dé duō fèi

那大仙临行，又叮咛嘱咐道：“我那果子有数，只许与他两个，不得多费。

qīng fēng dào kāi yuán shí dà zhòng gòng chī le liǎng gè hái yǒu èr shí bā gè zài shù bù gǎn duō fèi

”清风道：“开园时，大众共吃了两个，还有二十八个在树，不敢多费。

dà xiān dào táng sān zàng suī shì gù rén xū yào fáng bèi tā shǒu xià rén luó zào bù kě jīng dòng tā zhī

”大仙道：“唐三藏虽是故人，须要防备他手下人罗唣，不可惊动他知。

èr tóng lǐng mìng qì nà dà xiān chéng zhòng tú dì fēi shēng jìng cháo tiān jiè

”二童领命讫，那大仙承众徒弟飞升，径朝天界。

què shuō táng sēng sì zhòng zài shān yóu wán hū tái tóu jiàn nà sōng huáng yī cù lóu gé shù céng

却说唐僧四众在山游玩，忽抬头见那松篁一簇，楼阁数层。

táng sēng dào wù kōng nǐ kàn nà lǐ shì shèn me qù chù

唐僧道：“悟空，你看那里是甚么去处？

xíng zhě kàn le dào nà suǒ zài bú shì guān yǔ dìng shì sì yuàn

”行者看了道：“那所在，不是观宇，定是寺院。

wǒ men zǒu dòng xiē dào nà xiāng fāng zhī duān dì

我们走动些，到那厢方知端的。

bù yī shí lái yú mén shǒu guān kàn jiàn nà sōng pō lěng dàn zhú jìng qīng yōu

”不一时，来于门首观看，见那松坡冷淡，竹径清幽。

wǎng lái bái hè sòng fú yún shàng xià yuán hóu shí xiàn guǒ

往来白鹤送浮云，上下猿猴时献果。

nà mén qián chí kuān shù yǐng zhǎng shí liè tái huā pò

那门前池宽树影长，石裂苔花破。

gōng diàn sēn luó zǐ jí gāo lóu tái piāo miǎo dān xiá duò

宫殿森罗紫极高，楼台缥缈丹霞堕。

zhēn gè shì fú dì líng qū péng lái yún dòng

真个是福地灵区，蓬莱云洞。

qīng xū rén shì shǎo jì jìng dào xīn shēng

清虚人事少，寂静道心生。

qīng niǎo měi chuán wáng mǔ xìn zǐ luán cháng jì lǎo jūn jīng

青鸟每传王母信，紫鸾常寄老君经。

kàn bù jìn nà wēi wēi dào dé zhī fēng guǒ rán mò mò shén xiān zhī zhái

看不尽那巍巍道德之风，果然漠漠神仙之宅。

sān zàng lí ān xià mǎ yòu jiàn nà shān mén zuǒ biān yǒu yī tòng bēi bēi shàng yǒu shí gè dà zì nǎi shì wàn shòu shān fú dì wǔ zhuāng guān dòng tiān

三藏离鞍下马，又见那山门左边有一通碑，碑上有十个大字，乃是“万寿山福地，五庄观洞天”。

zhǎng lǎo dào tú dì zhēn gè shì yī zuò guān yǔ

长老道：“徒弟，真个是一座观宇。

shā sēng dào shī fu guān cǐ jǐng xiān míng guān lǐ bì yǒu hǎo rén jū zhù

”沙僧道：“师父，观此景鲜明，观里必有好人居住。

wǒ men jìn qù kàn kàn ruò xíng mǎn dōng huí cǐ jiān yě shì yī jǐng

我们进去看看，若行满东回，此间也是一景。

xíng zhě dào shuō de hǎo

”行者道：“说得好。

suì dōu yī qí jìn qù yòu jiàn nà èr mén shàng yǒu yī duì chūn lián cháng shēng bù lǎo shén xiān fǔ yǔ tiān tóng shòu dào rén jiā

”遂都一齐进去，又见那二门上有一对春联：长生不老神仙府，与天同寿道人家。

xíng zhě xiào dào zhè dào shì shuō dà huà hǔ rén

行者笑道：“这道士说大话唬人。

wǒ lǎo sūn wǔ bǎi nián qián dà nào tiān gōng shí zài nà tài shàng lǎo jūn mén shǒu yě bù céng jiàn yǒu cǐ huà shuō

我老孙五百年前大闹天宫时，在那太上老君门首，也不曾见有此话说。

bā jiè dào qiě mò guǎn tā jìn qù jìn qù huò zhě zhè dào shì yǒu xiē dé xíng wèi kě zhī yě

”八戒道：“且莫管他，进去进去，或者这道士有些德行，未可知也。

jí zhì èr céng mén lǐ zhī jiàn nà lǐ miàn jí jí máng máng zǒu chū liǎng gè xiǎo tóng r lái

及至二层门里，只见那里面急急忙忙，走出两个小童儿来。

kàn tā zěn shēng dǎ bàn gǔ qīng shén shuǎng róng yán lì dǐng jié yā jì duǎn fā

看他怎生打扮：骨清神爽容颜丽，顶结丫髻短发。

dào fú zì rán jīn rào wù yǔ yī piān shì xiù piāo fēng

道服自然襟绕雾，羽衣偏是袖飘风。

huán tāo jǐn shù lóng tóu jié máng lǚ qīng chán cán kǒu róng

环绦紧束龙头结，芒履轻缠蚕口绒。

fēng cǎi yì cháng fēi sú bèi zhèng shì nà qīng fēng míng yuè èr xiān tóng

丰采异常非俗辈，正是那清风明月二仙童。

nà tóng zǐ kòng bèi gōng shēn chū lái yíng jiē dào lǎo shī fu shī yíng qǐng zuò

那童子控背躬身，出来迎接道：“老师父，失迎，请坐。

zhǎng lǎo huān xǐ suì yǔ èr tóng zǐ shàng le zhèng diàn guān kàn

”长老欢喜，遂与二童子上了正殿观看。

yuán lái shì xiàng nán de wǔ jiān dà diàn dōu shì shàng míng xià àn de diāo huā gé zi

原来是向南的五间大殿，都是上明下暗的雕花格子。

nà xiān tóng tuī kāi gé zi qǐng táng sēng rù diàn zhī jiàn nà bì zhōng jiān guà zhe wǔ cǎi zhuāng chéng de tiān dì èr dà zì shè yī zhāng zhū hóng diāo qī de xiāng jī jǐ shàng yǒu yī fù huáng jīn lú píng lú biān yǒu fāng biàn zhěng xiāng

那仙童推开格子，请唐僧入殿，只见那壁中间挂着五彩装成的“天地”二大字，设一张朱红雕漆的香几，几上有一副黄金炉瓶，炉边有方便整香。

táng sēng shàng qián yǐ zuǒ shǒu niān xiāng zhù lú sān zā lǐ bài bài bì huí tóu dào xiān tóng nǐ wǔ zhuāng guān zhēn shì xī fāng xiān jiè hé bù gōng yǎng sān qīng sì dì luó tiān zhū zǎi zhǐ jiāng tiān dì èr zì shì fèng xiāng huǒ

唐僧上前，以左手拈香注炉，三匝礼拜，拜毕回头道：“仙童，你五庄观真是西方仙界，何不供养三清、四帝、罗天诸宰，只将天地二字侍奉香火？

tóng zǐ xiào dào bù mán lǎo shī shuō zhè liǎng gè zì shàng tou de lǐ shàng hái dāng

”童子笑道：“不瞒老师说，这两个字，上头的，礼上还当；

xià biān de hái shòu bù dé wǒ men de xiāng huǒ

下边的，还受不得我们的香火。

shì jiā shī fu chǎn nìng chū lái de

是家师父谄佞出来的。

sān zàng dào hé wéi chǎn nìng

”三藏道：“何为谄佞？

tóng zǐ dào sān qīng shì jiā shī de péng yǒu sì dì shì jiā shī de gù rén jiǔ yào shì jiā shī de wǎn bèi yuán chén shì jiā shī de xià bīn

”童子道：“三清是家师的朋友，四帝是家师的故人，九曜是家师的晚辈，元辰是家师的下宾。

nà xíng zhě wén yán jiù xiào de dǎ diē bā jiè dào gē a nǐ xiào zěn de

”那行者闻言，就笑得打跌，八戒道：“哥啊，你笑怎的？

xíng zhě dào zhǐ jiǎng lǎo sūn huì dǎo guǐ yuán lái zhè dào tóng huì kǔn fēng

”行者道：“只讲老孙会捣鬼，原来这道童会捆风！

sān zàng dào lìng shī hé zài

”三藏道：“令师何在？

tóng zǐ dào jiā shī yuán shǐ tiān zūn jiàng jiǎn qǐng dào shàng qīng tiān mí luó gōng tīng jiǎng hùn yuán dào guǒ qù le bù zài jiā

”童子道：“家师元始天尊降简请到上清天弥罗宫听讲混元道果去了，不在家。

xíng zhě wén yán rěn bu zhù hē le yī shēng dào zhè gè sāo dào tóng

”行者闻言，忍不住喝了一声道：“这个臊道童！

rén yě bù rèn de nǐ zài nà gè miàn qián dǎo guǐ chě shèn me kōng xīn jià zi

人也不认得，你在那个面前捣鬼，扯甚么空心架子！

nà mí luó gōng yǒu shuí shì tài yǐ tiān xiān

那弥罗宫有谁是太乙天仙？

qǐng nǐ zhè po niú tí zi qù jiǎng shèn me

请你这泼牛蹄子去讲甚么！

sān zàng jiàn tā fā nù kǒng pà nà tóng zǐ huí yán dòu qǐ huò lái biàn dào wù kōng qiě xiū zhēng jìng wǒ men jì jìn lái jiù chū qù xiǎn de méi le fāng qíng

”三藏见他发怒，恐怕那童子回言，斗起祸来，便道：“悟空，且休争竞，我们既进来就出去，显得没了方情。

cháng yán dào lù sī bù chī lù sī ròu

常言道，鹭鸶不吃鹭鸶肉。

tā shī jì shì bù zài jiǎo rǎo tā zuò shèn

他师既是不在，搅扰他做甚？

nǐ qù shān mén qián fàng mǎ shā sēng kān shǒu xíng lǐ jiào bā jiè jiě bāo fu qǔ xiē mǐ liáng jiè tā guō zào zuò dùn fàn chī dài lín xíng sòng tā jǐ wén chái qián biàn bà le

你去山门前放马，沙僧看守行李，教八戒解包袱，取些米粮，借他锅灶，做顿饭吃，待临行，送他几文柴钱便罢了。

gè yī zhí shì ràng wǒ zài cǐ xiē xī xiē xī fàn bì jiù xíng

各依执事，让我在此歇息歇息，饭毕就行。

tā sān rén guǒ gè yī zhí shì ér qù

他三人果各依执事而去。

nà míng yuè qīng fēng àn zì kuā chēng bù jìn dào hǎo hé shàng

那明月、清风，暗自夸称不尽道：“好和尚！

zhēn gè shì xī fāng ài shèng lín fán zhēn yuán bù mèi

真个是西方爱圣临凡，真元不昧。

shī fu mìng wǒ men jiē dài táng sēng jiāng rén shēn guǒ yǔ tā chī yǐ biǎo gù jiù zhī qíng yòu jiào fáng zhe tā shǒu xià rén luó zào

师父命我们接待唐僧，将人参果与他吃，以表故旧之情，又教防着他手下人罗唣。

guǒ rán nà sān gè zuǐ liǎn xiōng wán xìng qíng cū cāo xìng de jiù bǎ tā men diào kāi le

果然那三个嘴脸凶顽，性情粗糙，幸得就把他们调开了。

ruò zài biān qián què bù yǔ tā rén cān guǒ jiàn miàn

若在边前，却不与他人参果见面。

qīng fēng dào xiōng dì hái bù zhī nà hé shàng kě shì shī fu de gù rén wèn tā yī wèn kàn mò yào cuò le

”清风道：“兄弟，还不知那和尚可是师父的故人，问他一问看，莫要错了。

èr tóng zǐ yòu shàng qián dào qǐ wèn lǎo shī kě shì dà táng wǎng xī tiān qǔ jīng de táng sān zàng

”二童子又上前道：“启问老师可是大唐往西天取经的唐三藏？

zhǎng lǎo huí lǐ dào pín sēng jiù shì xiān tóng wèi hé zhī wǒ jiàn míng

”长老回礼道：“贫僧就是，仙童为何知我贱名？

tóng zǐ dào wǒ shī lín xíng céng fēn fù jiào dì zǐ yuǎn jiē

”童子道：“我师临行，曾吩咐教弟子远接。

bù qī chē jià lái cù yǒu shī yíng yà

不期车驾来促，有失迎迓。

lǎo shī qǐng zuò dài dì zǐ bàn chá lái fèng

老师请坐，待弟子办茶来奉。

sān zàng dào bù gǎn

”三藏道：“不敢。

nà míng yuè jí zhuǎn běn fáng qǔ yī bēi xiāng chá xiàn yǔ zhǎng lǎo

”那明月急转本房，取一杯香茶，献与长老。

chá bì qīng fēng dào xiōng dì bù kě wéi le shī mìng wǒ hé nǐ qù qǔ guǒ zǐ lái

茶毕，清风道：“兄弟，不可违了师命，我和你去取果子来。

èr tóng bié le sān zàng tóng dào fáng zhōng yí gè ná le jīn jī zi yí gè ná le dān pán yòu duō jiāng sī pà diàn zhe pán dǐ jìng dào rén shēn yuán nèi

二童别了三藏，同到房中，一个拿了金击子，一个拿了丹盘，又多将丝帕垫着盘底，径到人参园内。

nà qīng fēng pá shàng shù qù shǐ jīn jī zi qiāo guǒ

那清风爬上树去，使金击子敲果；

míng yuè zài shù xià yǐ dān pán děng jiē

明月在树下，以丹盘等接。

xū yú qiāo xià liǎng gè guǒ lái jiē zài pán zhōng jìng zhì qián diàn fèng xiàn dào táng shī fu wǒ wǔ zhuāng guān tǔ pì shān huāng wú wù kě fèng tǔ yí sù guǒ èr méi quán wèi jiě kě

须臾敲下两个果来，接在盘中，径至前殿奉献道：“唐师父，我五庄观土僻山荒，无物可奉，土仪素果二枚，权为解渴。

nà zhǎng lǎo jiàn le zhàn zhàn jīng jīng yuǎn lí sān chǐ dào shàn zāi

”那长老见了，战战兢兢，远离三尺道：“善哉！

shàn zāi

善哉！

jīn suì dào yě nián fēng shí rěn zěn me zhè guān lǐ zuò huāng chī rén

今岁倒也年丰时稔，怎么这观里作荒吃人？

zhè gè shì sān cháo wèi mǎn de hái tóng rú hé yǔ wǒ jiě kě

这个是三朝未满的孩童，如何与我解渴？

qīng fēng àn dào zhè hé shàng zài nà kǒu shé chǎng zhōng shì fēi hǎi lǐ nòng de yǎn ròu tāi fán bù shí wǒ xiān jiā yì bǎo

”清风暗道：“这和尚在那口舌场中，是非海里，弄得眼肉胎凡，不识我仙家异宝。

míng yuè shàng qián dào lǎo shī cǐ wù jiào zuò rén shēn guǒ chī yí gè r bù fáng

”明月上前道：“老师，此物叫做人参果，吃一个儿不妨。

sān zàng dào hú shuō

”三藏道：“胡说！

hú shuō

胡说！

tā nà fù mǔ huái tāi bù zhī shòu le duō shǎo kǔ chǔ fāng shēng xià wèi jí sān rì zěn me jiù bǎ tā ná lái dāng guǒ zǐ

他那父母怀胎，不知受了多少苦楚，方生下未及三日，怎么就把他拿来当果子？

qīng fēng dào shí shì shù shàng jié de

”清风道：“实是树上结的。

zhǎng lǎo dào luàn tán

”长老道：“乱谈！

luàn tán

乱谈！

shù shàng yòu huì jiē chū rén lái

树上又会结出人来？

ná guò qù bù dāng rén zǐ

拿过去，不当人子！

nà liǎng gè tóng ér jiàn qiān tuī wàn zǔ bù chī zhǐ de ná zhe pán zi zhuǎn huí běn fáng

”那两个童儿，见千推万阻不吃，只得拿着盘子，转回本房。

nà guǒ zǐ què yě qiāo qī jiǔ fàng bù dé ruò fàng duō shí jí jiāng le bù zhōng chī

那果子却也跷蹊，久放不得，若放多时即僵了，不中吃。

èr rén dào yú fáng zhōng yī jiā yí gè zuò zài chuáng biān shàng zhī qíng chī qǐ

二人到于房中，一家一个，坐在床边上，只情吃起。

ǎi

噫！

yuán lái yǒu zhè bān shì li

原来有这般事哩！

tā nà dào fáng yǔ nà chú fáng jǐn jǐn de jiàn bì zhè biān qiāo qiāo de yán yǔ nà biān jí biàn tīng jiàn

他那道房，与那厨房紧紧的间壁，这边悄悄的言语，那边即便听见。

bā jiè zhèng zài chú fáng lǐ zuò fàn xiān qián tīng jiàn shuō qǔ jīn jī zi ná dān pán tā yǐ zài xīn

八戒正在厨房里做饭，先前听见说取金击子，拿丹盘，他已在心；

yòu tīng jiàn tā shuō táng sēng bù rèn de shì rén cān guǒ jí ná zài fáng lǐ zì chī kǒu lǐ rěn bu zhù liú xián dào zěn de yí gè r cháng xīn

又听见他说唐僧不认得是人参果，即拿在房里自吃，口里忍不住流涎道：“怎得一个儿尝新！

zì jiā shēn zi yòu láng bù néng gòu de dòng zhǐ děng xíng zhě lái yǔ tā jì jiào

”自家身子又狼-，不能彀得动，只等行者来，与他计较。

tā zài nà guō mén qián gèng wú xīn shāo huǒ bù shí de shēn tóu tàn nǎo chū lái guān kàn

他在那锅门前，更无心烧火，不时的伸头探脑，出来观看。

bù duō shí jiàn xíng zhě qiān jiāng mǎ lái shuān zài huái shù shàng jìng wǎng hòu zǒu nà dāi zi yòng shǒu luàn zhāo dào zhè lǐ lái

不多时，见行者牵将马来，拴在槐树上，径往后走，那呆子用手乱招道：“这里来！

zhè lǐ lái

这里来！

xíng zhě zhuǎn shēn dào yú chú shēng mén shǒu dào dāi zi nǐ rǎng shèn de

”行者转身到于厨声门首道：“呆子，你嚷甚的？

xiǎng shì fàn bù gòu chī qiě ràng lǎo hé shàng chī bǎo wǒ men qián biān dà rén jiā zài huà chī qù ba

想是饭不彀吃，且让老和尚吃饱，我们前边大人家，再化吃去罢。

bā jiè dào nǐ jìn lái bú shì fàn shǎo

”八戒道：“你进来，不是饭少。

zhè guān lǐ yǒu yī jiàn bǎo bèi nǐ kě xiǎo de

这观里有一件宝贝，你可晓得？

xíng zhě dào shèn me bǎo bèi

”行者道：“甚么宝贝？

bā jiè xiào dào shuō yǔ nǐ nǐ bù céng jiàn

”八戒笑道：“说与你，你不曾见；

ná yǔ nǐ nǐ bù rèn de

拿与你，你不认得。

xíng zhě dào zhè dāi zi xiào huà wǒ lǎo sūn

”行者道：“这呆子笑话我老孙。

lǎo sūn wǔ bǎi nián qián yīn fǎng xiān dào shí yě zēng yún yóu zài hǎi jiǎo tiān yá nà bān r bù céng jiàn

老孙五百年前，因访仙道时，也曾云游在海角天涯，那般儿不曾见？

bā jiè dào gē a rén shēn guǒ nǐ céng jiàn me

”八戒道：“哥啊，人参果你曾见么？

xíng zhě jīng dào zhè gè zhēn bù céng jiàn

”行者惊道：“这个真不曾见。

dàn zhǐ cháng wén de rén shuō rén shēn guǒ nǎi shì cǎo huán dān rén chī le jí néng yán shòu

但只常闻得人说，人参果乃是草还丹，人吃了极能延寿。

rú jīn nà lǐ yǒu de

如今那里有得？

bā jiè dào tā zhè lǐ yǒu

”八戒道：“他这里有。

nà tóng zǐ ná liǎng gè yǔ shī fu chī nà lǎo hé shàng bù rèn de dào shì sān cháo wèi mǎn de hái ér bù céng gǎn chī

那童子拿两个与师父吃，那老和尚不认得，道是三朝未满的孩儿，不曾敢吃。

nà tóng zǐ lǎo dà bèi lǎn shī fu jì bù chī biàn gāi ràng wǒ men tā jiù mán zhe wǒ men cái zì zài zhè gé bì fáng lǐ yī jiā yí gè de chī le chū qù jiù jí de wǒ kǒu lǐ shuǐ yāng

那童子老大惫懒，师父既不吃，便该让我们，他就瞒着我们，才自在这隔壁房里，一家一个，——的吃了出去，就急得我口里水泱。

zěn me dé yī gè ér cháng xīn

怎么得一个儿尝新？

wǒ xiǎng nǐ yǒu xiē liū sā qù tā nà yuán zǐ lǐ tōu jǐ gè lái cháng cháng rú hé

我想你有些溜撒，去他那园子里偷几个来尝尝，如何？

xíng zhě dào zhè gè róng yì lǎo sūn qù shǒu dào qín lái

”行者道：“这个容易，老孙去手到擒来。

jí chóu shēn wǎng qián jiù zǒu bā jiè yī bǎ chě zhù dào gē a wǒ tīng de tā zài zhè fáng lǐ shuō yào ná shèn me jīn jī zi qù dǎ li

”急怞身，往前就走，八戒一把扯住道：“哥啊，我听得他在这房里说，要拿甚么金击子去打哩。

xū shì gàn de tíng dāng bù kě zǒu lù fēng shēng

须是干得停当，不可走露风声。

xíng zhě dào wǒ xiǎo de wǒ xiǎo de

”行者道：“我晓得，我晓得。

nà dà shèng shǐ yí gè yǐn shēn fǎ shǎn jìn dào fáng kàn shí yuán lái nà liǎng gè dào tóng chī le guǒ zǐ shàng diàn yǔ táng sēng shuō huà bù zài fáng lǐ

那大圣使一个隐身法，闪进道房看时，原来那两个道童，吃了果子，上殿与唐僧说话，不在房里。

xíng zhě sì xià lǐ guān kàn kàn yǒu shèn me jīn jī zi dàn zhī jiàn chuāng líng shàng guà zhe yī tiáo chì jīn yǒu èr chǐ cháng duǎn yǒu zhǐ tou cū xì

行者四下里观看，看有甚么金击子，但只见窗棂上挂着一条赤金：有二尺长短，有指头粗细；

dǐ xià shì yí gè suàn gē dǎn de tóu zi

底下是一个蒜疙疸的头子；

shàng biān yǒu yǎn xì zhe yī gēn lǜ róng shéng r

上边有眼，系着一根绿绒绳儿。

tā dào xiǎng bì jiù shì cǐ wù jiào zuò jīn jī zi

他道：“想必就是此物叫做金击子。

tā què qǔ xià lái chū le dào fáng jìng rù hòu biān qù tuī kāi liǎng shàn mén tái tóu guān kàn ya

”他却取下来，出了道房，径入后边去，推开两扇门，抬头观看，呀！

què shì yī zuò huā yuán

却是一座花园！

dàn jiàn zhū lán bǎo kǎn qū qì fēng shān

但见：朱栏宝槛，曲砌峰山。

qí huā yǔ lì rì zhēng yán cuì zhú gòng qīng tiān dòu bì

奇花与丽日争妍，翠竹共青天斗碧。

liú bēi tíng wài yī wān lǜ liǔ shì tuō yān

流杯亭外，一弯绿柳似拖烟；

shǎng yuè tái qián shù cù qiáo sōng rú po diàn

赏月台前，数簇乔松如泼靛。

hóng fú fú jǐn cháo liú

红拂拂，锦巢榴；

lǜ yī yī xiù dūn cǎo

绿依依，绣墩草。

qīng róng róng bì shā lán

青茸茸，碧砂兰；

yōu dàng dàng lín xī shuǐ

攸荡荡，临溪水。

dān guì yìng jīn jǐng wú tóng jǐn huái bàng zhū lán yù qì

丹桂映金井梧桐，锦槐傍朱栏玉砌。

yǒu huò hóng huò bái qiān yè táo yǒu huò xiāng huò huáng jiǔ qiū jú

有或红或白千叶桃，有或香或黄九秋菊。

tú mí jià yìng zhe mǔ dan tíng

荼蘼架，映着牡丹亭；

mù jǐn tái xiāng lián sháo yào pǔ

木槿台，相连芍药圃。

kàn bù jìn ào shuāng jūn zǐ zhú qī xuě dài fū sōng

看不尽傲霜君子竹，欺雪大夫松。

gèng yǒu nà hè zhuāng lù zhái fāng zhǎo yuán chí

更有那鹤庄鹿宅，方沼圆池；

quán liú suì yù de è duī jīn

泉流碎玉，地萼堆金。

shuò fēng chù zhàn méi huā bái chūn lái diǎn pò hǎi táng hóng

朔风触绽梅花白，春来点破海棠红。

chéng suǒ wèi rén jiān dì yī xian jǐng xī fāng kuí shǒu huā cóng

诚所谓人间第一仙景，西方魁首花丛。

nà xíng zhě guān kàn bù jìn yòu jiàn yī céng mén tuī kāi kàn chù què shì yī zuò cài yuán bù zhǒng sì shí shū cài bō qín jiāng tái

那行者观看不尽，又见一层门，推开看处，却是一座菜园：布种四时蔬菜，菠芹——姜苔。

sǔn shǔ guā hù jiāo bái cōng suàn yán sui jiǔ xiè

笋薯瓜瓠茭白，葱蒜芫荽韭薤。

wō qú tóng hāo kǔ mǎi hú lú qié zi xū zāi

窝蕖童蒿苦荬，葫芦茄子须栽。

mán jing luó bo yáng tóu mái hóng xiàn qīng sōng zǐ jiè

蔓菁萝卜羊头埋，红苋青菘紫芥。

xíng zhě xiào dào tā yě shì gè zì zhǒng zì chī de dào shì

行者笑道：“他也是个自种自吃的道士。

zǒu guò cài yuán yòu jiàn yī céng mén

”走过菜园，又见一层门。

tuī kāi kàn chù ya

推开看处，呀！

zhī jiàn nà zhèng zhōng jiān yǒu gēn dà shù zhēn gè shì qīng zhī fù yù lǜ yè yīn sēn nà yè r què shì bā jiāo mú yàng zhí shàng qù yǒu qiān chǐ yú gāo gēn xià yǒu qī bā zhàng wéi yuán

只见那正中间有根大树，真个是青枝馥郁，绿叶陰森，那叶儿却似芭蕉模样，直上去有千尺余高，根下有七八丈围圆。

只见那正中间有根大树，真个是青枝馥郁，绿叶阴森，那叶儿却似芭蕉模样，直上去有千尺余高，根下有七八丈围圆。

nà xíng zhě yǐ zài shù xià wǎng shàng yī kàn zhī jiàn xiàng nán de zhī shàng lù chū yī gè rén cān guǒ zhēn gè xiàng hái ér yì bān

那行者倚在树下往上一看，只见向南的枝上，露出一个人参果，真个象孩儿一般。

yuán lái wěi jiān shàng shì gè dì kàn tā dīng zài zhī tóu shǒu jiǎo luàn dòng diǎn tóu huǎng nǎo fēng guò chù sì hū yǒu shēng

原来尾间上是个-蒂，看他丁在枝头，手脚乱动，点头幌脑，风过处似乎有声。

xíng zhě huān xǐ bù jìn àn zì kuā chēng dào hǎo dōng xī ya

行者欢喜不尽，暗自夸称道：“好东西呀！

guǒ rán hǎn jiàn

果然罕见！

guǒ rán hǎn jiàn

果然罕见！

tā yǐ zhe shù sōu de yī shēng cuān jiāng shǎng qù

”他倚着树，飕的一声，撺将上去。

nà hóu zi yuán lái dì yī huì pá shù tōu guǒ zǐ

那猴子原来第一会爬树偷果子。

tā bǎ jīn jī zi qiāo le yī xià nà guǒ zǐ pū de luò jiāng xià lái

他把金击子敲了一下，那果子扑的落将下来。

tā yě suí tiào xià lái gēn xún jì rán bú jiàn sì xià lǐ cǎo zhōng zhǎo xún gèng wú zōng yǐng

他也随跳下来跟寻，寂然不见，四下里草中找寻，更无踪影。

xíng zhě dào qiāo qī

行者道：“跷蹊！

qiāo qī

跷蹊！

xiǎng shì yǒu jiǎo de huì zǒu jiù zǒu yě tiào bù chū qiáng qù

想是有脚的会走，就走也跳不出墙去。

wǒ zhī dào le xiǎng shì huā yuán zhōng tǔ de bù xǔ lǎo sūn tōu tā guǒ zǐ tā shōu le qù yě

我知道了，想是花园中土地不许老孙偷他果子，他收了去也。

tā jiù niǎn zhe jué niàn yī kǒu zì zhòu jū de nà huā yuán tǔ dì qián lái duì xíng zhě shī lǐ dào dà shèng hū huàn xiǎo shén yǒu hé fēn fù

”他就捻着诀，念一口“-”字咒，拘得那花园土地前来，对行者施礼道：“大圣，呼唤小神，有何吩咐？

xíng zhě dào nǐ bù zhī lǎo sūn shì gài tiān xià yǒu míng de zéi tóu

”行者道：“你不知老孙是盖天下有名的贼头。

wǒ dāng nián tōu pán táo dào yù jiǔ qiè líng dān yě bù céng yǒu rén gǎn yǔ wǒ fēn yòng zěn me jīn rì tōu tā yí gè guǒ zǐ nǐ jiù chóu le wǒ de tóu fēn qù le

我当年偷蟠桃、盗御酒、窃灵丹，也不曾有人敢与我分用，怎么今日偷他一个果子，你就怞了我的头分去了！

zhè guǒ zǐ shì shù shàng jié de kōng zhōng guò niǎo yě gāi yǒu fèn lǎo sūn jiù chī tā yí gè yǒu hé dà hài

这果子是树上结的，空中过鸟也该有分，老孙就吃他一个，有何大害？

zěn me gāng dǎ xià lái nǐ jiù lāo le qù

怎么刚打下来，你就捞了去？

tǔ dì dào dà shèng cuò guài le xiǎo shén yě

土地道：“大圣，错怪了小神也。

zhè bǎo bèi nǎi shì dì xiān zhī wù xiǎo shén shì gè guǐ xiān zěn me gǎn ná qù

这宝贝乃是地仙之物，小神是个鬼仙，怎么敢拿去？

jiù shì wén yě wú fú wén wén

就是闻也无福闻闻。

xíng zhě dào nǐ jì bù céng ná qù rú hé dǎ xià lái jiù bú jiàn le

”行者道：“你既不曾拿去，如何打下来就不见了？

tǔ dì dào dà shèng zhǐ zhī zhè bǎo bèi yán shòu gèng bù zhī tā de chū chù li

”土地道：“大圣只知这宝贝延寿，更不知他的出处哩。

xíng zhě dào yǒu shèn chū chù

”行者道：“有甚出处？

tǔ dì dào zhè bǎo bèi sān qiān nián yī kāi huā sān qiān nián yī jié guǒ zài sān qiān nián fāng de chéng shú

”土地道：“这宝贝三千年一开花，三千年一结果，再三千年方得成熟。

duǎn tóu yī wàn nián zhǐ jié de sān shí gè

短头一万年，只结得三十个。

yǒu yuán de wén yī wén jiù huó sān bǎi liù shí suì

有缘的，闻一闻，就活三百六十岁；

chī yí gè jiù huó sì wàn qī qiān nián

吃一个，就活四万七千年。

què shì zhǐ yǔ wǔ xíng xiāng wèi

却是只与五行相畏。

xíng zhě dào zěn me yǔ wǔ xíng xiāng wèi

”行者道：“怎么与五行相畏？

tǔ dì dào zhè guǒ zǐ yù jīn ér luò yù mù ér kū yù shuǐ ér huà yù huǒ ér jiāo yù tǔ ér rù

”土地道：“这果子遇金而落，遇木而枯，遇水而化，遇火而焦，遇土而入。

qiāo shí bì yòng jīn qì fāng de xià lái

敲时必用金器，方得下来。

dǎ xià lái què jiāng pán ér yòng sī pà chèn diàn fāng kě

打下来，却将盘儿用丝帕衬垫方可；

ruò shòu xiē mù qì jiù kū le jiù chī yě bù dé yán shòu

若受些木器，就枯了，就吃也不得延寿。

chī tā xū yòng cí qì qīng shuǐ huà kāi shí yòng yù huǒ jí jiāo ér wú yòng

吃他须用磁器，清水化开食用，遇火即焦而无用。

yù tǔ ér rù zhě dà shèng fāng cái dǎ luò dì shàng tā jí zuān xià tǔ qù le

遇土而入者，大圣方才打落地上，他即钻下土去了。

zhè gè tǔ yǒu sì wàn qī qiān nián jiù shì gāng zuān zuān tā yě zuān bù dòng xiē xū bǐ shēng tiě yě hái yìng sān sì fēn rén ruò chī le suǒ yǐ cháng shēng

这个土有四万七千年，就是钢钻钻他也钻不动些须，比生铁也还硬三四分，人若吃了，所以长生。

dà shèng bù xìn shí kě bǎ zhè dì xià dǎ dǎ r kàn

大圣不信时，可把这地下打打儿看。

xíng zhě jí chè jīn gū bàng zhù le yī xià xiǎng yī shēng bèng qǐ bàng lái tǔ shàng gèng wú hén jì

”行者即掣金箍棒筑了一下，响一声迸起棒来，土上更无痕迹。

xíng zhě dào guǒ rán

行者道：“果然！

guǒ rán

果然！

wǒ zhè gùn dǎ shí tou rú fěn suì zhuàng shēng tiě yě yǒu hén zěn me zhè yī xià dǎ bù shāng xiē ér

我这棍，打石头如粉碎，撞生铁也有痕，怎么这一下打不伤些儿？

zhè děng shuō wǒ què cuò guài le nǐ le nǐ huí qù ba

这等说，我却错怪了你了，你回去罢。

nà tǔ dì jí huí běn miào qù qì

”那土地即回本庙去讫。

dà shèng què yǒu suàn jì pá shàng shù yī zhī shǒu shǐ jī zi yī zhī shǒu jiāng jǐn bù zhí duō de jīn r chě qǐ lái zuò gè dōu zǐ děng zhù tā què chuàn zhī fēn yè qiāo le sān gè guǒ dōu zài jīn zhōng tiào xià shù yī zhí qián lái jìng dào chú fáng lǐ qù

大圣却有算计：爬上树，一只手使击子，一只手将锦布直裰的襟儿扯起来，做个兜子等住，他却串枝分叶，敲了三个果，兜在襟中，跳下树，一直前来，径到厨房里去。

nà bā jiè xiào dào gē ge kě yǒu me

那八戒笑道：“哥哥，可有么？

xíng zhě dào zhè bu shì

”行者道：“这不是？

lǎo sūn de shǒu dào qín lái

老孙的手到擒来。

zhè gè guǒ zǐ yě mò bèi le shā sēng kě jiào tā yī shēng

这个果子，也莫背了沙僧，可叫他一声。

bā jiè jí zhāo shǒu jiào dào wù jìng nǐ lái

”八戒即招手叫道：“悟净，你来。

nà shā sēng piē xia xíng lǐ pǎo jìn chú fáng dào gē ge jiào wǒ zěn de

那沙僧撇下行李，跑进厨房道：“哥哥，叫我怎的？

xíng zhě fàng kāi yī dōu dào xiōng dì nǐ kàn zhè gè shì shèn de dōng xī

”行者放开衣兜道：“兄弟，你看这个是甚的东西？

shā sēng jiàn le dào shì rén cān guǒ

”沙僧见了道：“是人参果。

xíng zhě dào hǎo a

”行者道：“好啊！

nǐ dào rèn de nǐ céng zài nà lǐ chī guò de

你倒认得，你曾在那里吃过的？

shā sēng dào

”沙僧道：

xiǎo dì suī bù céng chī dàn jiù shí zuò juàn lián dà jiàng fú shì luán yú fù pán táo yàn cháng jiàn hǎi wài zhū xiān jiāng cǐ guǒ yǔ wáng mǔ shàng shòu

“小弟虽不曾吃，但旧时做卷帘大将，扶侍鸾舆赴蟠桃宴，尝见海外诸仙将此果与王母上寿。

jiàn biàn céng jiàn què wèi zēng chī

见便曾见，却未曾吃。

gē ge kě yǔ wǒ xiē ér cháng cháng

哥哥，可与我些儿尝尝？

xíng zhě dào bù xiāo jiǎng xiōng dì men yī jiā yí gè

”行者道：“不消讲，兄弟们一家一个。

tā sān rén jiāng sān gè guǒ gè gè shòu yòng

”他三人将三个果各各受用。

nà bā jiè shí cháng dà kǒu yòu dà yī zé shì tīng jiàn tóng zǐ chī shí biàn jué chán chóng gǒng dòng què cái jiàn le guǒ zǐ ná guò lái zhāng kāi kǒu gū lù de hú lún tūn yàn xià dù què bái zhe yǎn hú lài xiàng xíng zhě shā sēng dào nǐ liǎng gè chī de shì shèn me

那八戒食肠大，口又大，一则是听见童子吃时，便觉馋虫拱动，却才见了果子，拿过来，张开口，毂辘的囫囵吞咽下肚，却白着眼胡赖，向行者、沙僧道：“你两个吃的是甚么？

shā sēng dào rén shēn guǒ

”沙僧道：“人参果。

bā jiè dào shèn me wèi dào

”八戒道：“甚么味道？

xíng zhě dào wù jìng bú yào cǎi tā

”行者道：“悟净，不要睬他！

nǐ dào xiān chī le yòu lái wèn shuí

你倒先吃了，又来问谁？

bā jiè dào gē ge chī de máng le xiē bù xiàng nǐ men xì jué xì yàn cháng chū xiē zī wèi

”八戒道：“哥哥，吃的忙了些，不象你们细嚼细咽，尝出些滋味。

wǒ yě bù zhī yǒu hé wú hé jiù tūn xià qù le

我也不知有核无核，就吞下去了。

gē a wéi rén wèi chè

哥啊，为人为彻。

yǐ jīng diào dòng wǒ zhè chán chóng zài qù nòng gè ér lái lǎo zhū xì xì de chī chī

已经调动我这馋虫，再去弄个儿来，老猪细细的吃吃。

xíng zhě dào xiōng dì nǐ hǎo bù zhī zhǐ zú zhè gè dōng xī bǐ bù dé nà mǐ shí miàn shí zhuàng zhe jìn bǎo

”行者道：“兄弟，你好不知止足这个东西，比不得那米食面食，撞着尽饱。

xiàng zhè yī wàn nián zhǐ jié de sān shí gè wǒ men chī tā zhè yí gè yě shì dà yǒu yuán fǎ bù děng xiǎo kě

象这一万年只结得三十个，我们吃他这一个，也是大有缘法，不等小可。

ba ba ba

罢罢罢！

gòu le

彀了！

tā qiàn qǐ shēn lái bǎ yí gè jīn jī zi mán chuāng yǎn r diū jìn tā dào fáng lǐ jìng bù cǎi tā

他欠起身来，把一个金击子，瞒窗眼儿，丢进他道房里，竟不睬他。

nà dāi zi zhǐ guǎn xù xù dāo dāo de jī nóng bù qī nà liǎng gè dào tóng fù jìn fáng lái qǔ chá qù xiàn zhǐ tīng de bā jiè hái rǎng shèn me rén shēn guǒ chī dé bù kuài huó zài dé yī gè ér chī chī cái hǎo

那呆子只管絮絮叨叨的唧哝，不期那两个道童复进房来取茶去献，只听得八戒还嚷甚么“人参果吃得不快活，再得一个儿吃吃才好。

qīng fēng tīng jiàn xīn yí dào míng yuè nǐ tīng nà zhǎng zuǐ hé shàng jiǎng rén shēn guǒ hái yào gè chī chī

”清风听见心疑道：“明月，你听那长嘴和尚讲人参果还要个吃吃。

shī fu bié shí dīng níng jiào fáng tā shǒu xià rén luó zào mò gǎn shì tā tōu le wǒ men bǎo bèi me

师父别时叮咛，教防他手下人罗唣，莫敢是他偷了我们宝贝么？

míng yuè huí tóu dào gē yé bù hǎo le

”明月回头道：“哥耶，不好了！

bù hǎo le

不好了！

jīn jī zi rú hé luò zài dì xià

金击子如何落在地下？

wǒ men qù yuán lǐ kàn kàn lái

我们去园里看看来！

tā liǎng gè jí jí máng máng de zǒu qù zhī jiàn huā yuán kāi le qīng fēng dào zhè mén shì wǒ guān de rú hé kāi le

”他两个急急忙忙的走去，只见花园开了，清风道：“这门是我关的，如何开了？

yòu jí zhuǎn guò huā yuán zhī jiàn cài yuán mén yě kāi le

又急转过花园，只见菜园门也开了。

máng rù rén cān yuán lǐ yǐ zài shù xià wàng shàng zhā shù

忙入人参园里，倚在树下，望上查数；

diān dǎo lái wǎng zhǐ de èr shí èr gè

颠倒来往，只得二十二个。

míng yuè dào nǐ kě huì suàn zhàng

明月道：“你可会算帐？

qīng fēng dào wǒ huì nǐ shuō jiāng lái

清风道：“我会，你说将来。

míng yuè dào guǒ zǐ yuán shì sān shí gè

”明月道：“果子原是三十个。

shī fu kāi yuán fēn chī le liǎng gè hái yǒu èr shí bā gè

师父开园，分吃了两个，还有二十八个；

shì cái dǎ liǎng gè yǔ táng sēng chī hái yǒu èr shí liù gè

适才打两个与唐僧吃，还有二十六个；

rú jīn zhǐ shèng dé èr shí èr gè què bù shǎo le sì gè

如今止剩得二十二个，却不少了四个？

bù xiāo jiǎng bù xiāo jiǎng dìng shì nà huǒ è rén tōu le wǒ men zhǐ mà táng sēng qù lái

不消讲，不消讲，定是那伙恶人偷了，我们只骂唐僧去来。

liǎng gè chū le yuán mén jìng lái diàn shàng zhǐ zhe táng sēng tū qián tū hòu huì yǔ wū yán bù jué kǒu de luàn mà

”两个出了园门，径来殿上，指着唐僧，秃前秃后，秽语污言不绝口的乱骂；

zéi tóu shǔ nǎo chòu duǎn sāo zhǎng méi hǎo qì de hú rǎng

贼头鼠脑，臭短臊长，没好气的胡嚷。

táng sēng tīng bù guò dào xiān tóng a nǐ nào de shì shèn me

唐僧听不过道：“仙童啊，你闹的是甚么？

xiāo tíng xiē ér yǒu huà màn shuō bù fáng bú yào hú shuō sàn dào de

消停些儿，有话慢说不妨，不要胡说散道的。

qīng fēng shuō nǐ de ěr lóng

”清风说：“你的耳聋？

wǒ shì mán huà nǐ bù xǐng de

我是蛮话，你不省得？

nǐ tōu chī le rén shēn guǒ zěn me bù róng wǒ shuō

你偷吃了人参果，怎么不容我说。

táng sēng dào rén shēn guǒ zěn me mú yàng

”唐僧道：“人参果怎么模样？

míng yuè dào cái ná lái yǔ nǐ chī nǐ shuō xiàng hái tóng de bú shì

”明月道：“才拿来与你吃，你说象孩童的不是？

táng sēng dào ē mí tuó fó

”唐僧道：“阿弥陀佛！

nà dōng xī yī jiàn wǒ jiù xīn jīng dǎn zhàn hái gǎn tōu tā chī li

那东西一见，我就心惊胆战，还敢偷他吃哩！

jiù shì hài le chán pǐ yě bù gǎn gàn zhè zéi shì

就是害了馋痞，也不敢干这贼事。

bú yào cuò guài le rén

不要错怪了人。

qīng fēng dào nǐ suī bù céng chī hái yǒu shǒu xià rén yào tōu chī de li

”清风道：“你虽不曾吃，还有手下人要偷吃的哩。

sān zàng dào zhè děng yě shuō de shì nǐ qiě mò rǎng děng wǒ wèn tā men kàn

”三藏道：“这等也说得是，你且莫嚷，等我问他们看。

guǒ ruò shì tōu le jiào tā péi nǐ

果若是偷了，教他赔你。

míng yuè dào péi ya

”明月道：“赔呀！

jiù yǒu qián nà lǐ qù mǎi

就有钱那里去买？

sān zàng dào zòng yǒu qián méi chù mǎi ā cháng yán dào rén yì zhí qiān jīn

”三藏道：“纵有钱没处买呵，常言道，仁义值千金。

jiào tā péi nǐ gè lǐ biàn bà le

教他陪你个礼，便罢了。

yě hái bù zhī shì tā bú shì tā li

也还不知是他不是他哩。

míng yuè dào zěn de bú shì tā

”明月道：“怎的不是他？

tā nà lǐ fēn bù jūn hái zài nà lǐ rǎng li

他那里分不均，还在那里嚷哩。

sān zàng jiào shēng tú dì qiě dōu lái

”三藏叫声：“徒弟，且都来。

shā sēng tīng jiàn dào bù hǎo le

”沙僧听见道：“不好了！

jué sā le

决撒了！

lǎo shī fu jiào wǒ men xiǎo dào tóng hú sī mà bú shì jiù huà r zǒu le fēng què shì shèn de

老师父叫我们，小道童胡厮骂，不是旧话儿走了风，却是甚的？

xíng zhě dào huó xiū shā rén

”行者道：“活羞杀人！

zhè gè bù guò shì yǐn shí zhī lèi

这个不过是饮食之类。

ruò shuō chū lái jiù shì wǒ men tōu zuǐ le zhǐ shì mò rèn

若说出来，就是我们偷嘴了，只是莫认。

bā jiè dào zhèng shì zhèng shì mèi le ba

”八戒道：“正是，正是，昧了罢。

tā sān rén zhǐ de chū le chú fáng zǒu shàng diàn qù

”他三人只得出了厨房，走上殿去。

yí

咦！

bì jìng bù zhī zěn me yǔ tā dǐ lài qiě tīng xià huí fēn jiě

毕竟不知怎么与他抵赖，且听下回分解——