第四十五回 — 西游记 — 吴承恩

sān qīng guān dà shèng liú míng chē chí guó hóu wáng xiǎn fǎ

三清观大圣留名车迟国猴王显法

què shuō sūn dà shèng zuǒ shǒu bǎ shā hé shàng niǎn yī bǎ yòu shǒu bǎ zhū bā jiè niǎn yī bǎ tā èr rén què jiù xǐng wù zuò zài gāo chù kōng zhe liǎn bù yán bù yǔ píng nèi xiē dào shì diǎn dēng zháo huǒ qián hòu zhào kàn tā sān gè jiù rú ní sù jīn zhuāng yì bān mú yàng

却说孙大圣左手把沙和尚捻一把，右手把猪八戒捻一把，他二人却就省悟，坐在高处，倥着脸，不言不语，凭那些道士点灯着火，前后照看，他三个就如泥塑金装一般模样。

hǔ lì dà xiān dào méi yǒu dǎi rén rú hé bǎ gòng xiàn dōu chī le

虎力大仙道：“没有歹人，如何把供献都吃了？

lù lì dà xiān dào què xiàng rén chī de gòu dàng yǒu pí de dōu bō le pí yǒu hé de dōu tǔ chū hé què zěn me bú jiàn rén xíng

”鹿力大仙道：“却象人吃的勾当，有皮的都剥了皮，有核的都吐出核，却怎么不见人形？

yáng lì dà xiān dào shī xiōng wù yí xiǎng shì wǒ men qián xīn jìng yì zài cǐ zhòu yè sòng jīng qián hòu shēn wén yòu shì cháo tíng míng hào duàn rán jīng dòng tiān zūn

”羊力大仙道：“师兄勿疑，想是我们虔心敬意，在此昼夜诵经，前后申文，又是朝廷名号，断然惊动天尊。

xiǎng shì sān qīng yé ye shèng jià jiàng lín shòu yòng le zhèi xiē gōng yǎng

想是三清爷爷圣驾降临，受用了这些供养。

chèn jīn xian cóng wèi fǎn hè jià zài sī wǒ děng kě bài gào tiān zūn kěn qiú xiē shèng shuǐ jīn dān jìn yǔ bì xià què bú shì cháng shēng yǒng shòu jiàn wǒ men de gōng guǒ yě

趁今仙从未返，鹤驾在斯，我等可拜告天尊，恳求些圣水金丹，进与陛下，却不是长生永寿，见我们的功果也？

hǔ lì dà xiān dào shuō de shì

”虎力大仙道：“说的是。

jiào tú dì men dòng lè sòng jīng

”教：“徒弟们动乐诵经！

yī bì xiāng qǔ fǎ yī lái děng wǒ bù gāng bài dǎo

一壁厢取法衣来，等我步罡拜祷。

nèi xiē xiǎo dào shì jù zūn mìng liǎng bān r bǎi liè qí zhěng dāng de yī shēng qìng xiǎng qí niàn yī juǎn huáng tíng dào dé zhēn jīng

”那些小道士俱遵命，两班儿摆列齐整，当的一声磬响，齐念一卷《黄庭道德真经》。

hǔ lì dà xiān pī liǎo fǎ yī qíng zhe yù jiǎn duì miàn qián wǔ dǎo yáng chén bài fú yú de cháo shàng qǐ zòu dào chéng huáng chéng kǒng qǐ shǒu guī yī

虎力大仙披了法衣，擎着玉简，对面前舞蹈扬尘，拜伏于地，朝上启奏道：“诚惶诚恐，稽首归依。

chén děng xìng jiào yǎng wàng qīng xū

臣等兴教，仰望清虚。

miè sēng bǐ lǐ jìng dào guāng huī

灭僧鄙俚，敬道光辉。

chì xiū bǎo diàn yù zhì tíng wéi

敕修宝殿，御制庭闱。

guǎng chén gōng yǎng gāo guà lóng qí

广陈供养，高挂龙旗。

tōng xiāo bǐng zhú zhèn rì xiāng fěi

通宵秉烛，镇日香菲。

yī chéng dá shàng cùn jìng qián guī

一诚达上，寸敬虔归。

jīn méng jiàng jià wèi fǎn xian chē

今蒙降驾，未返仙车。

wàng cì xiē jīn dān shèng shuǐ jìn yǔ cháo tíng shòu bǐ nán shān

望赐些金丹圣水，进与朝廷，寿比南山。

bā jiè wén yán xīn zhōng tǎn tè mò duì xíng zhě dào zhè shì wǒ men de bú shì

”八戒闻言，心中忐忑，默对行者道：“这是我们的不是。

chī le dōng xī qiě bù zǒu lù zhǐ děng zhè bān dǎo zhù què zěn me dā yìng

吃了东西，且不走路，只等这般祷祝，却怎么答应？

xíng zhě yòu niǎn yī bǎ hū dì kāi kǒu jiào shēng wǎn bèi xiǎo xian qiě xiū bài zhù wǒ děng zì pán táo huì shàng lái de bù céng dài de jīn dān shèng shuǐ dài gǎi rì zài lái chuí cì

”行者又捻一把，忽地开口叫声：“晚辈小仙，且休拜祝，我等自蟠桃会上来的，不曾带得金丹圣水，待改日再来垂赐。

nèi xiē dà xiǎo dào shì tīng jiàn shuō chū huà lái yī gè gè dǒu yī ér zhàn dào yé ye ya

”那些大小道士听见说出话来，一个个抖衣而战道：“爷爷呀！

huó tiān zūn lín fán shì bì mò fàng hǎo dǎi qiú gè cháng shēng de fǎ ér

活天尊临凡，是必莫放，好歹求个长生的法儿！

lù lì dà xiān shàng qián yòu bài yún yáng chén dùn shǒu jǐn bàn dān chéng

鹿力大仙上前，又拜云：“扬尘顿首，谨办丹诚。

wēi chén guī mìng fǔ yǎng sān qīng

微臣归命，俯仰三清。

zì lái cǐ jiè xīng dào chú sēng

自来此界，兴道除僧。

guó wáng xīn xǐ jìng zhòng xuán líng

国王心喜，敬重玄龄。

luó tiān dà jiào chè yè kàn jīng

罗天大醮，彻夜看经。

xìng tiān zūn zhī bù qì jiàng shèng jià ér lín tíng

幸天尊之不弃，降圣驾而临庭。

fǔ qiú chuí niàn yǎng wàng ēn róng

俯求垂念，仰望恩荣。

shì bì liú xiē shèng shuǐ yǔ dì zǐ men yán shòu cháng shēng

是必留些圣水，与弟子们延寿长生。

shā sēng niǎn zhe xíng zhě mò mò de dào gē ya yào de jǐn yòu lái dǎo gào le

”沙僧捻着行者，默默的道：“哥呀，要得紧，又来祷告了。

xíng zhě dào yǔ tā xiē ba

”行者道：“与他些罢。

bā jiè jì jì dào nà lǐ yǒu de

”八戒寂寂道：“那里有得？

xíng zhě dào nǐ zhǐ kàn zhe wǒ wǒ yǒu shí nǐ men yě dōu yǒu le

”行者道：“你只看着我，我有时，你们也都有了。

nà dào shì chuī dǎ yǐ bì xíng zhě kāi yán dào nà wǎn bèi xiǎo xian bù xū bài fú

”那道士吹打已毕，行者开言道：“那晚辈小仙，不须拜伏。

wǒ yù bù liú xiē shèng shuǐ yǔ nǐ men kǒng miè le miáo yì

我欲不留些圣水与你们，恐灭了苗裔；

ruò yào yǔ nǐ yòu tè róng yì le

若要与你，又忒容易了。

zhòng dào wén yán yī qí fǔ fú kòu tóu dào wàn wàng tiān zūn niàn dì zǐ gōng jìng zhī yì qiān qǐ xǐ cì xiē xū

”众道闻言，一齐俯伏叩头道：“万望天尊念弟子恭敬之意，千乞喜赐些须。

wǒ dì zǐ guǎng xuān dào dé zòu guó wáng pǔ jìng xuán mén

我弟子广宣道德，奏国王普敬玄门。

xíng zhě dào

”行者道：

jì rú cǐ qǔ qì mǐn lái

“既如此，取器皿来。

nà dào shì yī qí dùn shǒu xiè ēn

”那道士一齐顿首谢恩。

hǔ lì dà xiān ài qiáng jiù tái yī kǒu dà gāng fàng zài diàn shàng

虎力大仙爱强，就抬一口大缸放在殿上；

lù lì dà xiān duān yī shā pén ān zài gòng zhuō zhī shàng

鹿力大仙端一砂盆安在供桌之上；

yáng lì dà xiān bǎ huā píng zhāi le huā yí zài zhōng jiān

羊力大仙把花瓶摘了花，移在中间。

xíng zhě dào nǐ men dōu chū diàn qián yǎn shàng gé zi bù kě xiè le tiān jī hǎo liú yǔ nǐ xiē shèng shuǐ

行者道：“你们都出殿前，掩上格子，不可泄了天机，好留与你些圣水。

zhòng dào yī qí guì fú dan chi zhī xià yǎn le diàn mén

”众道一齐跪伏丹墀之下，掩了殿门。

nà xíng zhě lì jiāng qǐ lái xiān zhe hǔ pí qún sā le yī huā píng sāo ruò

那行者立将起来，掀着虎皮裙，撒了一花瓶臊溺。

zhū bā jiè jiàn le huān xǐ dào gē a wǒ bǎ nǐ zuò zhè jǐ nián xiōng dì zhǐ zhèi xiē ér bù céng nòng wǒ

猪八戒见了欢喜道：“哥啊，我把你做这几年兄弟，只这些儿不曾弄我。

wǒ cái chī le xiē dōng xī dào yào gàn zhè gè shì ér li

我才吃了些东西，道要干这个事儿哩。

nà dāi zi jiē yī fú hū là là jiù shì lǚ liáng hóng dǎo xià bǎn lái shā shā de ruò le yī shā pén shā hé shàng què yě sā le bàn gāng yī jiù zhěng yī duān zuò zài shàng dào xiǎo xian lǐng shèng shuǐ

”那呆子揭衣服，忽喇喇，就似吕梁洪倒下坂来，沙沙的溺了一砂盆，沙和尚却也撒了半缸，依旧整衣端坐在上道：“小仙领圣水。

nèi xiē dào shì tuī kāi gé zi kē tóu lǐ bài xiè ēn tái chū gāng qù jiāng nà píng pén zǒng guī yī chù jiào tú dì qǔ gè zhōng zǐ lái cháng cháng

”那些道士，推开格子，磕头礼拜谢恩，抬出缸去，将那瓶盆总归一处，教：“徒弟，取个锺子来尝尝。

xiǎo dào shì jí biàn ná le yí gè chá zhōng dì yǔ lǎo dào shì

”小道士即便拿了一个茶钟，递与老道士。

dào shì yǎo chū yī zhōng lái hē xià kǒu qù zhī qíng mǒ chún zā zuǐ lù lì dà xiān dào

道士舀出一锺来，喝下口去，只情抹唇咂嘴，鹿力大仙道：

shī xiōng hǎo chī me

“师兄好吃么？

lǎo dào shì nǔ zhe zuǐ dào bù shèn hǎo chī yǒu xiē hān dān zhī wèi

”老道士努着嘴道：“不甚好吃，有些酣郸之味。

yáng lì dà xiān dào děng wǒ cháng cháng

羊力大仙道：“等我尝尝。

yě hē le yī kǒu dào yǒu xiē zhū ruò sāo qì

”也喝了一口，道：“有些猪溺臊气。

xíng zhě zuò zài shàng miàn tīng jiàn shuō chū zhè huà r lái yǐ cǐ shí pò le dào wǒ nòng gè shǒu duàn suǒ xìng liú gè míng ba

行者坐在上面，听见说出这话儿来，已此识破了，道：“我弄个手段，索性留个名罢。

dà jiào yún dào hào dào hào nǐ hǎo hú sī

”大叫云：“道号道号，你好胡思！

nà gè sān qīng kěn jiàng fán jī

那个三清，肯降凡基？

wú jiāng zhēn xìng shuō yǔ nǐ zhī

吾将真姓，说与你知。

dà táng sēng zhòng fèng zhǐ lái xi

大唐僧众，奉旨来西。

liáng xiāo wú shì xià jiàng gōng wéi

良宵无事，下降宫闱。

chī le gōng yǎng xián zuò xī xī

吃了供养，闲坐嬉嬉。

méng nǐ kòu bài hé yǐ dá zhī

蒙你叩拜，何以答之？

nà lǐ shì shèn me shèng shuǐ nǐ men chī de dōu shì wǒ yī ruò zhī niào

那里是甚么圣水，你们吃的都是我一溺之尿！

nà dào shì wén de cǐ yán lán zhù mén yī qí dòng chā bǎ sào zhǒu wǎ kuài shí tou méi tóu méi liǎn wǎng lǐ miàn luàn dǎ

”那道士闻得此言，拦住门，一齐动叉钯扫帚瓦块石头，没头没脸往里面乱打。

hǎo xíng zhě zuǒ shǒu xié le shā sēng yòu shǒu xié le bā jiè chuǎng chū mén jià zhe xiáng guāng jìng zhuǎn zhì yuān sì fāng zhàng bù gǎn jīng dòng shī fu sān rén yòu fù shuì xià

好行者，左手挟了沙僧，右手挟了八戒，闯出门，驾着祥光，径转智渊寺方丈，不敢惊动师父，三人又复睡下。

zǎo shì wǔ gǔ sān diǎn nà guó wáng shè cháo jù jí liǎng bān wén wǔ sì bǎi cháo guān dàn jiàn jiàng shā dēng huǒ guāng míng bǎo dǐng xiāng yún

早是五鼓三点，那国王设朝，聚集两班文武，四百朝官，但见绛纱灯火光明，宝鼎香云。

cǐ shí táng sān zàng xǐng lái jiào tú dì tú dì fú shì wǒ dǎo huàn guān wén qù lái

此时唐三藏醒来叫：“徒弟徒弟，伏侍我倒换关文去来。

xíng zhě yǔ shā sēng bā jiè jí qǐ shēn chuān le yī fú shì lì zuǒ yòu dào shàng gào shī fu zhè hūn jūn xìn zhe nèi xiē dào shì xīng dào miè sēng kǒng yán yǔ chā cuò bù kěn dǎo huàn guān wén wǒ děng hù chí shī fu dōu jìn cháo qù yě

”行者与沙僧、八戒急起身，穿了衣服，侍立左右道：“上告师父，这昏君信着那些道士，兴道灭僧，恐言语差错，不肯倒换关文，我等护持师父，都进朝去也。

táng sēng dà xǐ pī le jǐn jiā shā

”唐僧大喜，披了锦-袈裟。

xíng zhě dài le tōng guān wén dié

行者带了通关文牒，

jiào wù jìng pěng zhe bō yú

教悟净捧着钵盂，

wù néng ná le xī zhàng

悟能拿了锡杖，

jiāng xíng náng mǎ pǐ

将行囊马匹，

jiāo yǔ zhì yuān sì sēng kān shǒu

交与智渊寺僧看守，

jìng dào wǔ fèng lóu qián

径到五凤楼前，

duì huáng mén guān zuò lǐ

对黄门官作礼，

bào le xìng míng

报了姓名，

yán shì dōng tǔ dà táng qǔ jīng de hé shàng lái cǐ dǎo huàn guān wén

言是东土大唐取经的和尚来此倒换关文，

fán wèi zhuǎn zòu

烦为转奏。

nà gé mén dà shǐ jìn cháo fǔ fú jīn jiē zòu yuē wài miàn yǒu sì gè hé shàng shuō shì dōng tǔ dà táng qǔ jīng de yù lái dǎo huàn guān wén xiàn zài wǔ fèng lóu qián hou zhǐ

那阁门大使，进朝俯伏金阶奏曰：“外面有四个和尚，说是东土大唐取经的，欲来倒换关文，现在五凤楼前候旨。

guó wáng wén zòu dào zhè hé shàng méi chù xín sǐ què lái zhè lǐ xín sǐ

”国王闻奏道：“这和尚没处寻死，却来这里寻死！

nà xún bǔ guān yuán zěn me bù ná tā jiě lái

那巡捕官员，怎么不拿他解来？

páng biān shǎn guò dāng jià de tài shī qǐ zòu dào

”旁边闪过当驾的太师，启奏道：

dōng tǔ dà táng nǎi nán shàn bù zhōu hào yuē zhōng huá dà guó dào cǐ yǒu wàn lǐ zhī yáo lù duō yāo guài

“东土大唐，乃南赡部洲，号曰中华大国，到此有万里之遥，路多妖怪。

zhè hé shàng yí dìng yǒu xiē fǎ lì fāng gǎn xi lái

这和尚一定有些法力，方敢西来。

wàng bì xià kàn zhòng huá zhī yuǎn sēng qiě zhào lái yàn dié fàng xíng zhù bù shī shàn yuán zhī yì

望陛下看中华之远僧，且召来验牒放行，庶不失善缘之意。

guó wáng zhǔn zòu bǎ táng sēng děng xuān zhì jīn luán diàn xià

”国王准奏，把唐僧等宣至金銮殿下。

shī tú men pái liè jiē qián pěng guān wén dì yǔ guó wáng

师徒们排列阶前，捧关文递与国王。

guó wáng zhǎn kāi fāng kàn yòu jiàn huáng mén guān lái zòu sān wèi guó shī lái yě

国王展开方看，又见黄门官来奏：“三位国师来也。

huāng de guó wáng shōu le guān wén jí xià lóng zuò zhe jìn shì de shè le xiù dūn gōng shēn yíng jiē

”慌得国王收了关文，急下龙座，着近侍的设了绣墩，躬身迎接。

sān zàng děng huí tóu guān kàn jiàn nà dà xiān yáo yáo bǎi bǎi hòu dài zhe yī shuāng yā jì péng tóu de xiǎo tóng r wǎng lǐ zhí jìn liǎng bān guān kòng bèi gōng shēn bù gǎn yǎng shì

三藏等回头观看，见那大仙，摇摇摆摆，后带着一双丫髻蓬头的小童儿，往里直进，两班官控背躬身，不敢仰视。

tā shàng le jīn luán diàn duì guó wáng jìng bù xíng lǐ

他上了金銮殿，对国王径不行礼。

nà guó wáng dào guó shī zhèn wèi zēng fèng qǐng jīn rì rú hé kěn jiàng

那国王道：“国师，朕未曾奉请，今日如何肯降？

lǎo dào shì yún yǒu yī shì fèng gào gù lái yě

”老道士云：“有一事奉告，故来也。

nà sì gè hé shàng shì nà guó lái de

那四个和尚是那国来的？

guó wáng dào shì dōng tǔ dà táng chà qù xī tiān qǔ jīng de lái cǐ dǎo huàn guān wén

”国王道：“是东土大唐差去西天取经的，来此倒换关文。

nà sān dào shì gǔ zhǎng dà xiào dào

”那三道士鼓掌大笑道：

wǒ shuō tā zǒu le yuán lái hái zài zhè lǐ

“我说他走了，原来还在这里！

guó wáng jīng dào guó shī yǒu hé huà shuō

”国王惊道：“国师有何话说？

tā cái lái bào le xìng míng zhèng yù ná sòng guó shī shǐ yòng zěn nài dāng jià tài shī suǒ zòu yǒu lǐ zhèn yīn kàn yuǎn lái zhī yì bù miè zhōng huá shàn yuán fāng cái zhào rù yàn dié

他才来报了姓名，正欲拿送国师使用，怎奈当驾太师所奏有理，朕因看远来之意，不灭中华善缘，方才召入验牒。

bù qī guó shī yǒu cǐ wèn xiǎng shì tā mào fàn zūn yán yǒu de zuì chù yě

不期国师有此问，想是他冒犯尊颜，有得罪处也？

dào shì xiào yún bì xià bù zhī tā zuó rì lái de zài dōng mén wài dǎ shā le wǒ liǎng gè tú dì fàng le wǔ bǎi gè qiú sēng suì chē liàng yè jiān chuǎng jìn guān lái bǎ sān qīng shèng xiàng huǐ huài tōu chī le yù cì gōng yǎng

”道士笑云：“陛下不知，他昨日来的，在东门外打杀了我两个徒弟，放了五百个囚僧，-碎车辆，夜间闯进观来，把三清圣象毁坏，偷吃了御赐供养。

wǒ děng bèi tā méng bì le zhī dào shì tiān zūn xià jiàng qiú xiē shèng shuǐ jīn dān jìn yǔ bì xià zhǐ wàng yán shòu cháng shēng

我等被他蒙蔽了，只道是天尊下降，求些圣水金丹，进与陛下，指望延寿长生；

bù qī tā yí xiē xiǎo biàn hǒng mán wǒ děng

不期他遗些小便，哄瞒我等。

wǒ děng gè hē le yī kǒu cháng chū zī wèi zhèng yù xià shǒu qín ná tā què zǒu le

我等各喝了一口，尝出滋味，正欲下手擒拿，他却走了。

jīn rì hái zài cǐ jiān zhèng suǒ wèi yuān jiā lù r zhǎi yě

今日还在此间，正所谓冤家路儿窄也！

nà guó wáng wén yán fā nù yù zhū sì zhòng

”那国王闻言发怒，欲诛四众。

sūn dà shèng hé zhǎng kāi yán lì shēng gāo jiào dào bì xià zàn xī léi tíng wàn j róng sēng děng qǐ zòu

孙大圣合掌开言，厉声高叫道：“陛下暂息雷霆之怒，容僧等启奏。

guó wáng dào nǐ chōng zhuàng le guó shī guó shī zhī yán qǐ yǒu chà miù

”国王道：“你冲撞了国师，国师之言，岂有差谬！

xíng zhě dào tā shuō wǒ zuó rì dào chéng wài dǎ shā tā liǎng gè tú dì shì shéi zhī zhèng

”行者道：“他说我昨日到城外打杀他两个徒弟，是谁知证？

wǒ děng qiě qū rèn le zhe liǎng gè hé shàng cháng mìng hái fàng liǎng gè qù qǔ jīng

我等且屈认了，着两个和尚偿命，还放两个去取经。

tā yòu shuō wǒ suì chē liàng fàng le qiú sēng cǐ shì yì wú jiàn zhèng liào bù gāi sǐ zài zhe yí gè hé shàng lǐng zuì bà le

他又说我-碎车辆，放了囚僧，此事亦无见证，料不该死，再着一个和尚领罪罢了。

tā shuō wǒ huǐ le sān qīng nào le guān yǔ zhè yòu shì zāi hài wǒ yě

他说我毁了三清，闹了观宇，这又是栽害我也。

guó wáng dào zěn jiàn zāi hài

”国王道：“怎见栽害？

xíng zhě dào wǒ sēng nǎi dōng tǔ zhī rén zhà lái cǐ chù jiē dào shàng qiě bù tōng rú hé yè lǐ jiù zhī tā guān zhōng zhī shì

”行者道：“我僧乃东土之人，乍来此处，街道尚且不通，如何夜里就知他观中之事？

jì yí xià xiǎo biàn jiù gāi dāng shí zhuō zhù què zhè zǎo wǎn zuò míng hài rén

既遗下小便，就该当时捉住，却这早晚坐名害人。

tiān xià jiǎ míng tuō xìng de wú xiàn zěn me jiù shuō shì wǒ

天下假名托姓的无限，怎么就说是我？

wàng bì xià huí tián xiáng chá

望陛下回嗔详察。

nà guó wáng běn lái hūn luàn bèi xíng zhě shuō le yī biàn tā jiù jué duàn bù dìng

”那国王本来昏乱，被行者说了一遍，他就决断不定。

zhèng yí huò zhī jiān yòu jiàn huáng mén guān lái zòu bì xià mén wài yǒu xǔ duō xiāng lǎo tīng xuān

正疑惑之间，又见黄门官来奏：“陛下，门外有许多乡老听宣。

guó wáng dào yǒu hé shì gàn

”国王道：“有何事干？

jí mìng xuān lái

”即命宣来。

xuān zhì diàn qián yǒu sān sì shí míng xiāng lǎo cháo shàng kē tóu dào wàn suì jīn nián yī chūn wú yǔ dàn kǒng xià yuè gān huāng tè lái qǐ zòu qǐng nà wèi guó shī yé ye qí yī chǎng gān yǔ pǔ jì lí mín

宣至殿前，有三四十名乡老朝上磕头道：“万岁，今年一春无雨，但恐夏月干荒，特来启奏，请那位国师爷爷祈一场甘雨，普济黎民。

guó wáng dào xiāng lǎo qiě tuì jiù yǒu yǔ lái yě

”国王道：“乡老且退，就有雨来也。

xiāng lǎo xiè ēn ér chū

”乡老谢恩而出。

guó wáng dào táng cháo sēng zhòng zhèn jìng dào miè sēng wèi hé

国王道：“唐朝僧众，朕敬道灭僧为何？

zhǐ wéi dāng nián qiú yǔ wǒ cháo sēng rén gèng wèi cháng qiú dé yì diǎn

只为当年求雨，我朝僧人更未尝求得一点；

xìng tiān jiàng guó shī zhěng yuán tú tàn

幸天降国师，拯援涂炭。

nǐ jīn yuǎn lái mào fàn guó shī běn dāng jí shí wèn zuì

你今远来，冒犯国师，本当即时问罪。

gū qiě shù nǐ gǎn yǔ wǒ guó shī dǔ shèng qiú yǔ me

姑且恕你，敢与我国师赌胜求雨么？

ruò qí dé yī chǎng gān yǔ jì dù wàn mín zhèn jí ráo nǐ zuì míng dǎo huàn guān wén fàng nǐ xi qù

若祈得一场甘雨，济度万民，朕即饶你罪名，倒换关文，放你西去。

ruò dǔ bù guò wú yǔ jiù jiāng rǔ děng tuī fù shā chǎng diǎn xíng shì zhòng

若赌不过，无雨，就将汝等推赴杀场典刑示众。

xíng zhě xiào dào xiǎo hé shàng yě xiǎo de xiē ér qiú dǎo

”行者笑道：“小和尚也晓得些儿求祷。

guó wáng jiàn shuō jí mìng dǎ sǎo tán chǎng yī bì xiāng jiào bǎi jià guǎ rén qīn shàng wǔ fèng lóu guān kàn

”国王见说，即命打扫坛场，一壁厢教：“摆驾，寡人亲上五凤楼观看。

dāng shí duō guān bǎi jià xū yú shàng lóu zuò le

”当时多官摆驾，须臾上楼坐了。

táng sān zàng suí zhe xíng zhě shā sēng bā jiè shì lì lóu xià nà sān dào shì péi guó wáng zuò zài lóu shàng

唐三藏随着行者、沙僧、八戒，侍立楼下，那三道士陪国王坐在楼上。

shǎo shí jiān yī yuán guān fēi mǎ lái bào tán chǎng zhū sè jiē bèi qǐng guó shī yé ye dēng tán

少时间，一员官飞马来报：“坛场诸色皆备，请国师爷爷登坛。

nà hǔ lì dà xiān qiàn shēn gǒng shǒu cí le guó wáng jìng xià lóu lái

那虎力大仙，欠身拱手，辞了国王，径下楼来。

xíng zhě xiàng qián lán zhù dào xiān shēng nà lǐ qù

行者向前拦住道：“先生那里去？

dà xiān dào dēng tán qí yǔ

”大仙道：“登坛祈雨。

xíng zhě dào nǐ yě tè zì zhòng le gèng bù ràng wǒ yuǎn xiāng zhī sēng

”行者道：“你也忒自重了，更不让我远乡之僧。

yě bà zhè zhèng shì qiáng lóng bù yā dì tóu shé

也罢，这正是强龙不压地头蛇。

xiān shēng xiān qù bì xū duì jūn qián jiǎng kāi

先生先去，必须对君前讲开。

dà xiān dào jiǎng shèn me

”大仙道：“讲甚么？

xíng zhě dào wǒ yǔ nǐ dōu shàng tán qí yǔ zhī yǔ shì nǐ de shì wǒ de

”行者道：“我与你都上坛祈雨，知雨是你的，是我的？

bú jiàn shì shéi de gōng jì le

不见是谁的功绩了。

guó wáng zài shàng tīng jiàn xīn zhōng àn xǐ dào nà xiǎo hé shàng shuō huà dào yǒu xiē jīn jié

”国王在上听见，心中暗喜道：“那小和尚说话倒有些筋节。

shā sēng tīng jiàn àn xiào dào bù zhī yī dǔ zi jīn jié hái bù céng ná chū lái li

”沙僧听见，暗笑道：“不知一肚子筋节，还不曾拿出来哩！

dà xiān dào

”大仙道：

bù xiāo jiǎng bì xià zì rán zhī zhī

“不消讲，陛下自然知之。

xíng zhě dào suī rán zhī zhī nài wǒ yuǎn lái zhī sēng wèi zēng yǔ nǐ xiāng huì

”行者道：“虽然知之，奈我远来之僧，未曾与你相会。

nà shí bǐ cǐ hùn lài bù chéng gòu dàng xū jiǎng kāi fāng hǎo xíng shì

那时彼此混赖，不成勾当，须讲开方好行事。

dà xiān dào zhè yī shàng tán zhǐ kàn wǒ de lìng pái wèi hào yī shēng lìng pái xiǎng fēng lái èr shēng xiǎng yún qǐ sān shēng xiǎng léi shǎn qí míng sì shēng xiǎng yǔ zhì wǔ shēng xiǎng yún sàn yǔ shōu

大仙道：“这一上坛，只看我的令牌为号：一声令牌响风来，二声响云起，三声响雷闪齐鸣，四声响雨至，五声响云散雨收。

xíng zhě xiào dào miào a

行者笑道：“妙啊！

wǒ sēng shì bù céng jiàn

我僧是不曾见！

qǐng le

请了！

qǐng le

请了！

dà xiān yè kāi bù qián jìn sān zàng děng suí hòu jìng dào le tán mén wài

大仙拽开步前进，三藏等随后，径到了坛门外。

tái tóu guān kàn nà lǐ yǒu yī zuò gāo tái yuē yǒu sān zhàng duō gāo

抬头观看，那里有一座高台，约有三丈多高。

tái zuǒ yòu chā zhe èr shí bā xiù qí hào dǐng shàng fàng yī zhāng zhuō zi zhuō shàng yǒu yí gè xiāng lú lú zhōng xiāng yān ǎi ǎi

台左右插着二十八宿旗号，顶上放一张桌子，桌上有一个香炉，炉中香烟霭霭。

liǎng biān yǒu liǎng zhǐ zhú tái tái shàng fēng zhú huáng huáng

两边有两只烛台，台上风烛煌煌。

lú biān kào zhe yí gè jīn pái pái shàng juān de shì léi shén míng hào

炉边靠着一个金牌，牌上镌的是雷神名号。

dǐ xià yǒu wǔ gè dà gāng dōu zhù zhe mǎn gāng qīng shuǐ shuǐ shàng fú zhe yáng liǔ zhī

底下有五个大缸，都注着满缸清水，水上浮着杨柳枝。

yáng liǔ zhī shàng tuō zhe yī miàn tiě pái pái shàng shū de shì léi tíng dū sī de fú zì

杨柳枝上，托着一面铁牌，牌上书的是雷霆都司的符字。

zuǒ yòu yǒu wǔ gè dà zhuāng zhuāng shàng xiě zhe wǔ fāng mán léi shǐ zhě de míng lù

左右有五个大桩，桩上写着五方蛮雷使者的名录。

měi yī zhuāng biān lì liǎng gè dào shì gè zhí tiě chuí cì hou zhe dǎ zhuāng

每一桩边，立两个道士，各执铁锤，伺候着打桩。

tái hòu miàn yǒu xǔ duō dào shì zài nà lǐ xiě zuò wén shū

台后面有许多道士，在那里写作文书。

zhèng zhōng jiān shè yī jià zhǐ lú yòu yǒu jǐ gè xiàng shēng de rén wù dōu shì nà zhí fú shǐ zhě tǔ dì zàn jiào zhī shén

正中间设一架纸炉，又有几个象生的人物，都是那执符使者、土地赞教之神。

nà dà xiān zǒu jìn qù gèng bù qiān xùn zhí shàng gāo tái lì dìng

那大仙走进去，更不谦逊，直上高台立定。

páng biān yǒu gè xiǎo dào shì pěng le jǐ zhāng huáng zhǐ shū jiù de fú zì yī kǒu bǎo jiàn dì yǔ dà xiān

旁边有个小道士，捧了几张黄纸书就的符字，一口宝剑，递与大仙。

dà xiān zhí zhuó bǎo jiàn niàn shēng zhòu yǔ jiāng yī dào fú zài zhú shàng shāo le

大仙执着宝剑，念声咒语，将一道符在烛上烧了。

nà dǐ xià liǎng sān gè dào shì ná guò yí gè zhí fú de xiàng shēng yī dào wén shū yì diǎn huǒ fén zhī

那底下两三个道士，拿过一个执符的象生，一道文书，亦点火焚之。

nà shàng miàn pīng de yī shēng lìng pái xiǎng zhī jiàn nà bàn kōng lǐ yōu yōu de fēng sè piāo lái zhū bā jiè kǒu lǐ zuò niàn dào

那上面乒的一声令牌响，只见那半空里，悠悠的风色飘来，猪八戒口里作念道：

bù hǎo le

“不好了！

bù hǎo le

不好了！

zhè dào shì guǒ rán yǒu běn shi

这道士果然有本事！

lìng pái xiǎng le yī xià guǒ rán jiù guā fēng

令牌响了一下，果然就刮风！

xíng zhě dào xiōng dì qiāo qiāo de nǐ men zài mò yǔ wǒ shuō huà zhǐ guǎn hù chí shī fu děng wǒ gàn shì qù lái

”行者道：“兄弟悄悄的，你们再莫与我说话，只管护持师父，等我干事去来。

hǎo dà shèng bá xià yī gēn háo máo chuī kǒu xiān qì jiào biàn

”好大圣，拔下一根毫毛，吹口仙气，叫“变！

jiù biàn zuò yí gè jiǎ xíng zhě lì zài táng sēng shǒu xià

”就变作一个“假行者”，立在唐僧手下。

tā dí zhēn shēn chū le yuán shén gǎn dào bàn kōng zhōng gāo jiào nà sī fēng de shì nà gè

他的真身出了元神，赶到半空中，高叫：“那司风的是那个？

huāng de nà fēng pó pó niǎn zhù bù dài xùn èr láng zhá zhù kǒu shéng shàng qián shī lǐ

”慌得那风婆婆捻住布袋，巽二郎札住口绳，上前施礼。

xíng zhě dào wǒ bǎo hù táng cháo shèng sēng xī tiān qǔ jīng lù guò chē chí guó yǔ nà yāo dào dǔ shèng qí yǔ nǐ zěn me bù zhù lǎo sūn fǎn zhù nà dào shì

行者道：“我保护唐朝圣僧西天取经，路过车迟国，与那妖道赌胜祈雨，你怎么不助老孙，反助那道士？

wǒ qiě ráo nǐ bǎ fēng shōu le

我且饶你，把风收了。

ruò yǒu yī xiē fēng r bǎ nà dào shì de hú zǐ chuī de dòng dòng gè dǎ èr shí tiě bàng

若有一些风儿，把那道士的胡子吹得动动，各打二十铁棒！

fēng pó pó dào bù gǎn bù gǎn

”风婆婆道：“不敢不敢！

suì ér méi xiē fēng qì

”遂而没些风气。

bā jiè rěn bu zhù luàn rǎng dào nà xiān ér qǐng tuì

八戒忍不住乱嚷道：“那先儿请退！

lìng pái yǐ xiǎng zěn me bú jiàn yī xiē fēng r

令牌已响，怎么不见一些风儿？

nǐ xià lái ràng wǒ men shǎng qù

你下来，让我们上去！

nà dào shì yòu zhí lìng pái shāo le fú xí pū de yòu dǎ le yī xià zhī jiàn nà kōng zhōng yún wù zhē mǎn

那道士又执令牌，烧了符檄，扑的又打了一下，只见那空中云雾遮满。

sūn dà shèng yòu dāng tóu jiào dào bù yún de shì nà gè

孙大圣又当头叫道：“布云的是那个？

huāng de nà tuī yún tóng zǐ bù wù láng jūn dāng miàn shī lǐ

”慌得那推云童子、布雾郎君当面施礼。

xíng zhě yòu jiāng qián shì shuō le yī biàn nà yún tóng wù zi yě shōu le yún wù fàng chū tài yáng xīng yào yào yì tiān wàn lǐ gèng wú yún

行者又将前事说了一遍，那云童、雾子也收了云雾，放出太阳星耀耀，一天万里更无云。

bā jiè xiào dào zhè xiān ér zhǐ hǎo hōng zhè huáng dì táng sè lí mín quán méi xiē zhēn shí běn shì

八戒笑道：“这先儿只好哄这皇帝，搪塞黎民，全没些真实本事！

lìng pái xiǎng le liǎng xià rú hé yòu bú jiàn yún shēng

令牌响了两下，如何又不见云生？

nà dào shì xīn zhōng jiāo zào zhàng bǎo jiàn jiě sàn le tóu fà niàn zhe zhòu shāo le fú zài yī lìng pái dǎ jiāng xià qù zhī jiàn nà nán tiān mén lǐ shān tiān jūn lǐng zhe léi gōng diàn mǔ dào dāng kōng yíng zhe xíng zhě shī lǐ

那道士心中焦躁，仗宝剑，解散了头发，念着咒，烧了符，再一令牌打将下去，只见那南天门里，邓天君领着雷公电母到当空，迎着行者施礼。

xíng zhě yòu jiāng qián xiàng shì shuō le yī biàn dào nǐ men zěn me lái de zhì chéng

行者又将前项事说了一遍，道：“你们怎么来的志诚！

shì hé fǎ zhǐ

是何法旨？

tiān jūn dào nà dào shì wǔ léi fǎ shì gè zhēn de

”天君道：“那道士五雷法是个真的。

tā fā le wén shū shāo le wén xí jīng dòng yù dì yù dì zhì xià zhǐ yì jìng zhì jiǔ tiān yīng yuán léi shēng pǔ huà tiān zūn fǔ xià

他发了文书，烧了文檄，惊动玉帝，玉帝掷下旨意，径至九天应元雷声普化天尊府下。

wǒ děng fèng zhǐ qián lái zhù léi diàn xià yǔ

我等奉旨前来，助雷电下雨。

xíng zhě dào jì rú cǐ qiě dōu zhù le tóng hou lǎo sūn xíng shì

”行者道：“既如此，且都住了，同候老孙行事。

guǒ rán léi yě bù míng diàn yě bù zhuó

”果然雷也不鸣，电也不灼。

nà dào shì yù jiā zháo máng yòu tiān xiāng shāo fú niàn zhòu dǎ xià lìng pái

那道士愈加着忙，又添香、烧符、念咒、打下令牌。

bàn kōng zhōng yòu yǒu sì hǎi lóng wáng yī qí yōng zhì

半空中，又有四海龙王，一齐拥至。

xíng zhě dāng tóu hè dào áo guǎng

行者当头喝道：“敖广！

nà lǐ qù

那里去？

nà áo guǎng áo shùn áo qīn áo rùn shàng qián shī lǐ

”那敖广、敖顺、敖钦、敖闰上前施礼。

xíng zhě yòu jiāng qián xiàng shì shuō le yī biàn dào xiàng rì yǒu láo wèi zēng chéng gōng

行者又将前项事说了一遍，道：“向日有劳，未曾成功；

jīn rì zhī shì wàng wèi zhù lì

今日之事，望为助力。

lóng wáng dào zūn mìng

”龙王道：“遵命！

zūn mìng

遵命！

xíng zhě yòu xiè le áo shùn dào qián rì kuī lìng láng fù guài dā jiù shī fu

”行者又谢了敖顺道：“前日亏令郎缚怪，搭救师父。

lóng wáng dào nà sī hái suǒ zài hǎi zhōng wèi gǎn shàn biàn zhèng yù qǐng dà shèng fā luò

龙王道：“那厮还锁在海中，未敢擅便，正欲请大圣发落。

xíng zhě dào píng nǐ zěn me chǔ zhì le ba rú jīn qiě zhù wǒ yī gōng

”行者道：“凭你怎么处治了罢，如今且助我一功。

nà dào shì sì shēng lìng pái yǐ bì què lún dào lǎo sūn xià qù gàn shì le

那道士四声令牌已毕，却轮到老孙下去干事了。

dàn wǒ bú huì fā fú shāo xí dǎ shén lìng pái nǐ liè wèi què yào zhù wǒ xíng xíng

但我不会发符烧檄，打甚令牌，你列位却要助我行行。

shān tiān jūn dào dà shèng fēn fù shuí gǎn bù cóng

”邓天君道：“大圣吩咐，谁敢不从！

dàn zhǐ shì dé yī gè hào lìng fāng gǎn yī lìng ér xíng

但只是得一个号令，方敢依令而行；

bù rán léi yǔ luàn le xiǎn de dà shèng wú kuǎn yě

不然，雷雨乱了，显得大圣无款也。

xíng zhě dào wǒ jiāng gùn zi wèi hào ba

”行者道：“我将棍子为号罢。

nà léi gōng dà jīng dào yé ye ya

”那雷公大惊道：“爷爷呀！

wǒ men zěn chī de zhè gùn zi

我们怎吃得这棍子？

xíng zhě dào bú shì dǎ nǐ men dàn kàn wǒ zhè gùn zi wǎng shàng yī zhǐ jiù yào guā fēng

”行者道：“不是打你们，但看我这棍子往上一指，就要刮风。

nà fēng pó pó xùn èr láng méi kǒu de dā yìng dào jiù fàng fēng

”那风婆婆、巽二郎没口的答应道：“就放风！

gùn zi dì èr zhǐ jiù yào bù yún

“棍子第二指，就要布云。

nà tuī yún tóng zǐ bù wù láng jūn dào jiù bù yún

”那推云童子、布雾郎君道：“就布云！

jiù bù yún

就布云！

gùn zi dì sān zhǐ jiù yào léi míng diàn zhuó

”“棍子第三指，就要雷鸣电灼。

nà léi gōng diàn mǔ dào fèng cheng

”那雷公、电母道：“奉承！

fèng cheng

奉承！

gùn zi dì sì zhǐ jiù yào xià yǔ

”“棍子第四指，就要下雨。

nà lóng wáng dào zūn mìng

”那龙王道：“遵命！

zūn mìng

遵命！

gùn zi dì wǔ zhǐ jiù yào dà rì qíng tiān què mò wéi wù

“棍子第五指，就要大日晴天，却莫违误。

fēn fù yǐ bì suì àn xià yún tóu bǎ háo máo yī dǒu shōu shàng shēn lái

”吩咐已毕，遂按下云头，把毫毛一抖，收上身来。

nèi xiē rén ròu yǎn fán tāi nà lǐ xiǎo de

那些人肉眼凡胎，那里晓得？

xíng zhě suì zài páng biān gāo jiào dào xiān shēng qǐng le sì shēng lìng pái jù yǐ xiǎng bì gèng méi yǒu fēng yún léi yǔ gāi ràng wǒ le

行者遂在旁边高叫道：“先生请了，四声令牌俱已响毕，更没有风云雷雨，该让我了。

nà dào shì wú nài bù gǎn jiǔ zhàn zhǐ de xià le tái ràng tā nǔ zhe zuǐ jìng wǎng lóu shàng jiàn jià

”那道士无奈，不敢久占，只得下了台让他，努着嘴，径往楼上见驾。

xíng zhě dào děng wǒ gēn tā qù kàn tā shuō xiē shèn de

行者道：“等我跟他去，看他说些甚的。

zhǐ tīng de nà guó wáng wèn dào guǎ rén zhè lǐ xǐ ěr chéng tīng nǐ nà lǐ sì shēng lìng xiǎng bú jiàn fēng yǔ hé yě

只听得那国王问道：“寡人这里洗耳诚听，你那里四声令响，不见风雨，何也？

dào shì yún jīn rì lóng shén dōu bù zài jiā

”道士云：“今日龙神都不在家。

xíng zhě lì shēng dào

”行者厉声道：

bì xià lóng shén jù zài jiā zhǐ shì zhè guó shī fǎ bù líng qǐng tā bù lái

“陛下，龙神俱在家，只是这国师法不灵，请他不来。

děng hé shàng qǐng lái nǐ kàn

等和尚请来你看。

guó wáng dào jí qù dēng tán guǎ rén hái zài cǐ hou yǔ

”国王道：“即去登坛，寡人还在此候雨。

xíng zhě de zhǐ jí chóu shēn dào tán suǒ chě zhe táng sēng dào shī fu qǐng shàng tái

”行者得旨，急怞身到坛所，扯着唐僧道：“师父请上台。

táng sēng dào tú dì wǒ què bú huì qí yǔ

”唐僧道：“徒弟，我却不会祈雨。

bā jiè xiào dào tā hài nǐ le ruò hái méi yǔ ná shàng chái péng yī bǎ huǒ le zhàng

”八戒笑道：“他害你了，若还没雨，拿上柴蓬，一把火了帐！

xíng zhě dào nǐ bú huì qiú yǔ hǎo de huì niàn jīng děng wǒ zhù nǐ

”行者道：“你不会求雨，好的会念经，等我助你。

nà zhǎng lǎo cái jǔ bù dēng tán dào shàng miàn duān rán zuò xia dìng xìng guī shén mò niàn nà mì duō xīn jīng

”那长老才举步登坛，到上面端然坐下，定性归神，默念那《密多心经》。

zhèng zuò chù hū jiàn yī yuán guān fēi mǎ lái wèn nà hé shàng zěn me bù dǎ lìng pái bù shāo fú xí

正坐处，忽见一员官，飞马来问：“那和尚，怎么不打令牌，不烧符檄？

xíng zhě gāo shēng dá dào bù yòng

”行者高声答道：“不用！

bù yòng

不用！

wǒ men shì jìng gōng qí dǎo

我们是静功祈祷。

nà guān qù huí zòu bù tí

那官去回奏不题。

xíng zhě tīng de lǎo shī fu jīng wén niàn jǐn

行者听得老师父经文念尽，

què qù ěr duǒ nèi qǔ chū tiě bàng

却去耳朵内取出铁棒，

yíng fēng huǎng le yī huǎng

迎风幌了一幌，

jiù yǒu zhàng èr cháng duǎn

就有丈二长短，

wǎn lái cū xì

碗来粗细，

jiāng gùn wàng kōng yī zhǐ

将棍望空一指，

nà fēng pó pó jiàn le

那风婆婆见了，

jí máng chě kāi pí dài

急忙扯开皮袋，

xùn èr láng jiě fàng kǒu shéng zhǐ tīng de hū hū fēng xiǎng

巽二郎解放口绳：只听得呼呼风响，

mǎn chéng zhōng jiē wǎ fān zhuān

满城中揭瓦翻砖，

yáng shā zǒu shí

扬砂走石。

kàn qǐ lái zhēn gè hǎo fēng què bǐ nà xún cháng zhī fēng bù tóng yě dàn jiàn zhé liǔ shāng huā cuī lín dào shù

看起来，真个好风，却比那寻常之风不同也，但见：折柳伤花，摧林倒树。

jiǔ zhòng diàn sǔn bì bēng qiáng wǔ fèng lóu yáo liáng hàn zhù

九重殿损壁崩墙，五凤楼摇梁撼柱。

tiān biān hóng rì wú guāng dì xià huáng shā yǒu chì

天边红日无光，地下黄砂有翅。

yǎn wǔ tīng qián wǔ jiāng jīng huì wén gé nèi wén guān jù

演武厅前武将惊，会文阁内文官惧。

sān gōng fěn dài luàn qīng sī liù yuàn pín fēi péng bǎo jì

三宫粉黛乱青丝，六院嫔妃蓬宝髻。

hòu bó jīn guān luò xiù yīng zǎi xiàng wū shā piāo zhǎn chì

侯伯金冠落绣缨，宰相乌纱飘展翅。

dāng jià yǒu yán bù gǎn tán huáng mén zhí běn wú yóu dì

当驾有言不敢谈，黄门执本无由递。

jīn yú yù dài bù yī bān xiàng jiǎn luó shān wú pǐn xù

金鱼玉带不依班，象简罗衫无品叙。

cǎi gé cuì píng jǐn sǔn shāng lǜ chuāng zhū hù jiē láng bèi

彩阁翠屏尽损伤，绿窗朱户皆狼狈。

jīn luán diàn wǎ zǒu zhuān fēi jǐn yún táng mén wāi suì

金銮殿瓦走砖飞，锦云堂门歪-碎。

zhè zhèn kuáng fēng guǒ shì xiōng guā de nà jūn wáng fù zǐ nán xiāng huì

这阵狂风果是凶，刮得那君王父子难相会；

liù jiē sān shì méi rén zōng wàn hù qiān mén jiē jǐn bì

六街三市没人踪，万户千门皆紧闭！

zhèng shì nà kuáng fēng dà zuò sūn xíng zhě yòu xiǎn shén tōng bǎ jīn gū bàng zuān yī zuān wàng kōng yòu yī zhǐ zhī jiàn nà tuī yún tóng zǐ bù wù láng jūn

正是那狂风大作，孙行者又显神通，把金箍棒钻一钻，望空又一指，只见那：推云童子，布雾郎君。

tuī yún tóng zǐ xiǎn shén wēi gǔ dōu dōu chù shí zhē tiān

推云童子显神威，骨都都触石遮天；

bù wù láng jūn shī fǎ lì nóng mò mò fēi yān gài dì

布雾郎君施法力，浓漠漠飞烟盖地。

máng máng sān shì àn rǎn rǎn liù jiē hūn

茫茫三市暗，冉冉六街昏。

yīn fēng lí hǎi shàng suí yǔ chū kūn lún

因风离海上，随雨出昆仑。

qǐng kè màn tiān de xū yú bì shì chén

顷刻漫天地，须臾蔽世尘。

wǎn rán rú hùn dùn bú jiàn fèng lóu mén

宛然如混沌，不见凤楼门。

cǐ shí hūn wù méng lóng nóng yún

此时昏雾朦胧，浓云。

sūn xíng zhě yòu bǎ jīn gū bàng zuān yī zuān wàng kōng yòu yī zhǐ huāng de nà léi gōng fèn nù diàn mǔ shēng chēn

孙行者又把金箍棒钻一钻，望空又一指，慌得那：雷公奋怒，电母生嗔。

léi gōng fèn nù dào qí huǒ shòu xià tiān guān diàn mǔ shēng chēn luàn chè jīn shé lí dòu fǔ

雷公奋怒，倒骑火兽下天关，电母生嗔，乱掣金蛇离斗府。

hū là là shī pī lì zhèn suì le tiě chā shān

唿喇喇施霹雳，振碎了铁叉山；

xī lì lì shǎn hóng xiāo fēi chū le dōng yáng hǎi

淅沥沥闪红绡，飞出了东洋海。

hū hū yǐn yǐn gǔn chē shēng yè yè huáng huáng piāo dào mǐ

呼呼隐隐滚车声，烨烨煌煌飘稻米。

wàn méng wàn wù jīng shén gǎi duō shǎo kūn chóng zhé yǐ kāi

万萌万物精神改，多少昆虫蛰已开。

jūn chén lóu shàng xīn jīng hài shāng gǔ wén shēng dǎn qiè máng

君臣楼上心惊骇，商贾闻声胆怯忙。

nà chén léi hù shǎn pīng pīng pāng pāng yī sì nà dì liè shān bēng zhī shì hu de nà mǎn chéng rén hù hù fén xiāng jiā jiā huà zhǐ

那沉雷护闪，乒乒乓乓，一似那地裂山崩之势，唬得那满城人，户户焚香，家家化纸。

sūn xíng zhě gāo hū lǎo shān

孙行者高呼：“老邓！

zǐ xì tì wǒ kàn nà tān zāng huài fǎ zhī guān wǔ nì bù xiào zhī zǐ duō dǎ sǐ jǐ gè shì zhòng

仔细替我看那贪赃坏法之官，忤逆不孝之子，多打死几个示众！

nà léi yuè fā zhèn xiǎng qǐ lái

”那雷越发振响起来。

xíng zhě què yòu bǎ tiě bàng wàng shàng yī zhǐ zhī jiàn nà lóng shī hào lìng yǔ màn qián kūn

行者却又把铁棒望上一指，只见那：龙施号令，雨漫乾坤。

shì rú yín hàn qīng tiān qiàn jí shì yún liú guò hǎi mén

势如银汉倾天堑，疾似云流过海门。

lóu tóu shēng dī dī chuāng wài xiǎng xiāo xiāo

楼头声滴滴，窗外响潇潇。

tiān shàng yín hé xiè jiē qián bái làng tāo

天上银河泻，街前白浪滔。

cóng cóng rú wèng jiǎn gǔn gǔn shì pén jiāo

淙淙如瓮捡，滚滚似盆浇。

gū zhuāng jiāng màn wū yě àn yù píng qiáo

孤庄将漫屋，野岸欲平桥。

zhēn gè sāng tián biàn cāng hǎi shà shí lù àn gǔn bō tāo

真个桑田变沧海，霎时陆岸滚波涛。

shén lóng jiè cǐ lái xiāng zhù tái qǐ cháng jiāng wàng xià jiāo

神龙借此来相助，抬起长江望下浇。

zhè chǎng yǔ zì chén shí xià qǐ zhǐ xià dào wǔ shí qián hòu xià de nà chē chí chéng lǐ lǐ wài wài shuǐ màn le jiē qú

这场雨，自辰时下起，只下到午时前后，下得那车迟城，里里外外，水漫了街衢。

nà guó wáng chuán zhǐ dào yǔ gòu le

那国王传旨道：“雨彀了！

yǔ gòu le

雨彀了！

shí fēn zài duō yòu huài le hé miáo fǎn wèi bù měi

十分再多，又-坏了禾苗，反为不美。

wǔ fèng lóu xià tīng shì guān cè mǎ mào yǔ lái bào shèng sēng yǔ gòu le

”五凤楼下听事官策马冒雨来报：“圣僧，雨彀了。

xíng zhě wén yán jiāng jīn gū bàng wǎng shàng yòu yī zhǐ zhī jiàn shà shí jiān léi shōu fēng xi yǔ sàn yún shōu

”行者闻言，将金箍棒往上又一指，只见霎时间，雷收风息，雨散云收。

guó wáng mǎn xīn huān xǐ wén wǔ jìn jiē chēng zàn dào hǎo hé shàng

国王满心欢喜，文武尽皆称赞道：“好和尚！

zhè zhèng shì qiáng zhōng gèng yǒu qiáng zhōng shǒu

这正是强中更有强中手！

jiù shì wǒ guó shī qiú yǔ suī líng ruò yào qíng xì yǔ r hái xià bàn rì biàn bù qīng shuǎng

就是我国师求雨虽灵，若要晴，细雨儿还下半日，便不清爽。

zěn me zhè hé shàng yào qíng jiù qíng qǐng kè jiān gǎo gǎo rì chū wàn lǐ jiù wú yún yě

怎么这和尚要晴就晴，顷刻间杲杲日出，万里就无云也？

guó wáng jiào huí luán dǎo huàn guān wén dǎ fā táng sēng guò qù

国王教回銮，倒换关文，打发唐僧过去。

zhèng yòng yù bǎo shí yòu bèi nà sān gè dào shì shàng qián zǔ zhù dào bì xià zhè chǎng yǔ quán fēi hé shàng zhī gōng hái shì wǒ dào mén zhī lì

正用御宝时，又被那三个道士上前阻住道：“陛下，这场雨全非和尚之功，还是我道门之力。

guó wáng dào nǐ cái shuō lóng wáng bù zài jiā bù céng yǒu yǔ tā zǒu shǎng qù yǐ jìng gōng qí dǎo jiù yǔ xià lái zěn me yòu yǔ tā zhēng gōng hé yě

”国王道：“你才说龙王不在家，不曾有雨，他走上去，以静功祈祷，就雨下来，怎么又与他争功，何也？

hǔ lì dà xiān dào wǒ shàng tán fā le wén shū shāo le fú xí jī le lìng pái nà lóng wáng shuí gǎn bù lái

”虎力大仙道：“我上坛发了文书，烧了符檄，击了令牌，那龙王谁敢不来？

xiǎng shì bié fāng zhào qǐng fēng yún léi yǔ wǔ sī jù bù zài yī wén wǒ lìng suí gǎn ér lái shì yù zhe wǒ xià tā shàng yī shí zhuàng zhe zhè gè jī huì suǒ yǐ jiù yǔ

想是别方召请，风云雷雨五司俱不在，一闻我令，随赶而来，适遇着我下他上，一时撞着这个机会，所以就雨。

cóng gēn suàn lái hái shì wǒ qǐng de lóng xià de yǔ zěn me suàn zuò tā de gōng guǒ

从根算来，还是我请的龙下的雨，怎么算作他的功果？

nà guó wáng hūn luàn tīng cǐ yán què yòu yí huò wèi dìng

”那国王昏乱，听此言，却又疑惑未定。

xíng zhě jìn qián yī bù hé zhǎng zòu dào bì xià zhèi xiē páng mén fǎ shù yě bù chéng gè gōng guǒ suàn bù dé wǒ de tā de

行者近前一步，合掌奏道：“陛下，这些旁门法术，也不成个功果，算不得我的他的。

rú jīn yǒu sì hǎi lóng wáng xiàn zài kōng zhōng wǒ sēng wèi zēng fā fàng tā hái bù gǎn jù tuì

如今有四海龙王，现在空中，我僧未曾发放，他还不敢遽退。

nà guó shī ruò néng jiào de lóng wáng xiàn shēn jiù suàn tā de gōng láo

那国师若能叫得龙王现身，就算他的功劳。

guó wáng dà xǐ dào guǎ rén zuò le èr shí sān nián huáng dì gèng bù céng kàn jiàn huó lóng shì zěn me mú yàng

”国王大喜道：“寡人做了二十三年皇帝，更不曾看见活龙是怎么模样。

nǐ liǎng jiā gè xiǎn fǎ lì bù lùn sēng dào dàn jiào de lái de jiù shì yǒu gōng

你两家各显法力，不论僧道，但叫得来的，就是有功；

jiào bù chū de yǒu zuì

叫不出的，有罪。

nà dào shì zěn me yǒu nà yàng běn shì

”那道士怎么有那样本事？

jiù jiào nà lóng wáng jiàn dà shèng zài cǐ yě bù gǎn chū tóu

就叫，那龙王见大圣在此，也不敢出头。

dào shì yún wǒ bèi bù néng nǐ shì jiào lái

道士云：“我辈不能，你是叫来。

nà dà shèng yǎng miàn cháo kōng lì shēng gāo jiào áo guǎng hé zài

”那大圣仰面朝空，厉声高叫：“敖广何在？

dì xiōng men dōu xiàn yuán shēn lái kàn

弟兄们都现原身来看！

nà lóng wáng tīng huàn jí máng xiàn le běn shēn

”那龙王听唤，即忙现了本身。

sì tiáo lóng zài bàn kōng zhōng dù wù chuān yún fēi wǔ xiàng jīn luán diàn shàng dàn jiàn fēi téng biàn huà rào wù pán yún

四条龙，在半空中度雾穿云，飞舞向金銮殿上，但见：飞腾变化，绕雾盘云。

yù zhǎo chuí gōu bái yín lín wǔ jìng míng

玉爪垂钩白，银鳞舞镜明。

rán piāo sù liàn gēn gēn shuǎng jiǎo sǒng xuān áng tǐng tǐng qīng

髯飘素练根根爽，角耸轩昂挺挺清。

kē é cuī wēi yuán jing huǎng liàng

磕额崔巍，圆睛幌亮。

yǐn xiǎn mò néng cè fēi yáng bù kě píng

隐显莫能测，飞扬不可评。

dǎo yǔ suí shí bù yǔ qiú qíng jí biàn tiān qíng

祷雨随时布雨，求晴即便天晴。

zhè cái shì yǒu líng yǒu shèng zhēn lóng xiàng xiáng ruì bīn fēn rào diàn tíng

这才是有灵有圣真龙象，祥瑞缤纷绕殿庭。

nà guó wáng zài diàn shàng fén xiāng

那国王在殿上焚香。

zhòng gōng qīng zài jiē qián lǐ bài

众公卿在阶前礼拜。

guó wáng dào yǒu láo guì tǐ jiàng lín qǐng huí guǎ rén gǎi rì jiào xiè

国王道：“有劳贵体降临，请回，寡人改日醮谢。

xíng zhě dào liè wèi zhòng shén gè zì guī qù zhè guó wáng gǎi rì jiào xiè li

”行者道：“列位众神各自归去，这国王改日醮谢哩。

nà lóng wáng jìng zì guī hǎi zhòng shén gè gè huí tiān

”那龙王径自归海，众神各各回天。

zhè zhèng shì guǎng dà wú biān zhēn miào fǎ zhì zhēn le xìng pī páng mén

这正是：广大无边真妙法，至真了性劈旁门。

bì jìng bù zhī zěn me chú xié qiě tīng xià huí fēn jiě

毕竟不知怎么除邪，且听下回分解——