第五十九回 — 西游记 — 吴承恩

táng sān zàng lù zǔ huǒ yàn shān sūn xíng zhě yī diào bā jiāo shàn

唐三藏路阻火焰山孙行者一调芭蕉扇

ruò gān zhǒng xìng běn lái tóng hǎi nà wú qióng

若干种性本来同，海纳无穷。

qiān sī wàn lǜ zhōng chéng wàng bān bān sè sè hé róng

千思万虑终成妄，般般色色和融。

yǒu rì gōng wán xíng mǎn yuán míng fǎ xìng gāo lóng

有日功完行满，圆明法性高隆。

xiū jiào chā bié zǒu xī dōng jǐn suǒ láo xuē

休教差别走西东，紧锁牢靴。

shōu lái ān fàng dān lú nèi liàn de jīn wū yí yàng hóng

收来安放丹炉内，炼得金乌一样红。

lǎng lǎng huī huī jiāo yàn rèn jiào chū rù chéng lóng

朗朗辉辉娇艳，任教出入乘龙。

huà biǎo sān zàng zūn pú sà jiào zhǐ shōu le xíng zhě yǔ bā jiè shā sēng jiǎn duàn èr xīn suǒ yuán mǎ tóng xīn lù lì gǎn bēn xī tiān

话表三藏遵菩萨教旨，收了行者，与八戒沙僧剪断二心，锁-猿马，同心戮力，赶奔西天。

shuō bù jìn guāng yīn shì jiàn rì yuè rú suō lì guò le xià yuè yán tiān què yòu zhí sān qiū shuāng jǐng dàn jiàn nà báo yún duàn jué xī fēng jǐn hè míng yuǎn xiù shuāng lín jǐn

说不尽光陰似箭，日月如梭，历过了夏月炎天，却又值三秋霜景，但见那：薄云断绝西风紧，鹤鸣远岫霜林锦。

说不尽光阴似箭，日月如梭，历过了夏月炎天，却又值三秋霜景，但见那：薄云断绝西风紧，鹤鸣远岫霜林锦。

guāng jǐng zhèng cāng liáng shān cháng shuǐ gèng zhǎng

光景正苍凉，山长水更长。

zhēng hóng lái běi sāi xuán niǎo guī nán mò

征鸿来北塞，玄鸟归南陌。

kè lù qiè gū dān nà yī róng yì hán

客路怯孤单，衲衣容易寒。

shī tú sì zhòng jìn qián xíng chǔ jiàn jué rè qì zhēng rén

师徒四众，进前行处，渐觉热气蒸人。

sān zàng lè mǎ dào rú jīn zhèng shì qiū tiān què zěn fǎn yǒu rè qì

三藏勒马道：“如今正是秋天，却怎返有热气？

bā jiè dào yuán lái bù zhī xī fāng lù shàng yǒu gè sī hā li guó nǎi rì luò zhī chù sú hū wèi tiān jìn tóu

”八戒道：“原来不知，西方路上有个斯哈哩国，乃日落之处，俗呼为天尽头。

ruò dào shēn yǒu shí guó wáng chāi rén shàng chéng léi gǔ chuī jiǎo hùn zá hǎi fèi zhī yán

若到申酉时，国王差人上城，擂鼓吹角，混杂海沸之严。

rì nǎi tài yáng zhēn huǒ luò yú xī hǎi zhī jiān rú huǒ cuì shuǐ jiē shēng gǔn fèi

日乃太阳真火，落于西海之间，如火淬水，接声滚沸；

ruò wú gǔ jiǎo zhī shēng hùn ěr jí zhèn shā chéng zhōng xiǎo ér

若无鼓角之声混耳，即振杀城中小儿。

cǐ dì rè qì zhēng rén xiǎng bì dào rì luò zhī chù yě

此地热气蒸人，想必到日落之处也。

dà shèng tīng shuō rěn bu zhù xiào dào dāi zi mò luàn tán

”大圣听说，忍不住笑道：“呆子莫乱谈！

ruò lùn sī hā li guó zhèng hǎo zǎo li

若论斯哈哩国，正好早哩。

shì shī fu zhāo sān mù èr de zhè děng dān gé jiù cóng xiǎo zhì lǎo lǎo le yòu xiǎo lǎo xiǎo sān shēng yě hái bú dào

似师父朝三暮二的，这等担阁，就从小至老，老了又小，老小三生，也还不到。

bā jiè dào gē a jù nǐ shuō bú shì rì luò zhī chù wèi hé zhè děng kù rè

”八戒道：“哥啊，据你说，不是日落之处，为何这等酷热？

shā sēng dào xiǎng shì tiān shí bù zhèng qiū xíng xià líng gù yě

”沙僧道：“想是天时不正，秋行夏令故也。

tā sān gè zhèng dōu zhēng jiǎng zhī jiàn nà lù páng yǒu zuò zhuāng yuàn nǎi shì hóng wǎ gài de fáng shè hóng zhuān qì de yuán qiáng hóng yóu mén shàn hóng qī bǎn tà yī piàn dōu shì hóng de

”他三个正都争讲，只见那路旁有座庄院，乃是红瓦盖的房舍，红砖砌的垣墙，红油门扇，红漆板榻，一片都是红的。

sān zàng xià mǎ dào wù kōng nǐ qù nà rén jiā wèn gè xiāo xī kàn nà yán rè zhī gù hé yě

三藏下马道：“悟空，你去那人家问个消息，看那炎热之故何也。

dà shèng shōu le jīn gū bàng zhěng sù yī shang niǔ niē zuò gè sī wén qì xiàng chāo xià dà lù jìng zhì mén qián guān kàn

大圣收了金箍棒，整肃衣裳，扭捏作个斯文气象，绰下大路，径至门前观看。

nà mén lǐ hū rán zǒu chū yí gè lǎo zhě dàn jiàn tā chuān yī lǐng huáng bù huáng hóng bù hóng de gé bù shēn yī dài yī dǐng qīng bù qīng zào bù zào de miè sī liáng mào

那门里忽然走出一个老者，但见他：穿一领黄不黄、红不红的葛布深衣，戴一顶青不青、皂不皂的篾丝凉帽。

shǒu zhōng zhǔ yī gēn wān bù wān zhí bù zhí bào jié zhú zhàng zú xià tà yī shuāng xīn bù xīn jiù bù jiù xuē xié

手中拄一根弯不弯、直不直、暴节竹杖，足下踏一双新不新、旧不旧、——靴鞋。

miàn shì hóng tóng xū rú bái liàn

面似红铜，须如白练。

liǎng dào shòu méi zhē bì yǎn yī zhāng shǔn kǒu lù jīn yá

两道寿眉遮碧眼，一张吮口露金牙。

nà lǎo zhě měng tái tóu kàn jiàn xíng zhě chī le yī jīng zhǔ zhe zhú zhàng hè dào nǐ shì nà lǐ lái de guài rén

那老者猛抬头，看见行者，吃了一惊，拄着竹杖，喝道：“你是那里来的怪人？

zài wǒ zhè mén shǒu hé gān

在我这门首何干？

xíng zhě dá lǐ dào lǎo shī zhǔ xiū pà wǒ wǒ bú shì shèn me guài rén pín sēng shì dōng tǔ dà táng qīn chāi shàng xī fāng qiú jīng zhě

”行者答礼道：“老施主，休怕我，我不是甚么怪人，贫僧是东土大唐钦差上西方求经者。

shī tú sì rén shì zhì bǎo fāng jiàn tiān qì zhēng rè yī zé bù jiě qí gù èr lái bù de zhī míng tè bài wèn zhǐ jiào yī èr

师徒四人，适至宝方，见天气蒸热，一则不解其故，二来不地知名，特拜问指教一二。

nà lǎo zhě què cái fàng xīn xiào yún

”那老者却才放心，笑云：

zhǎng lǎo wù zuì wǒ lǎo hàn yī shí yǎn huā bù shí zūn yán

“长老勿罪，我老汉一时眼花，不识尊颜。

xíng zhě dào bù gǎn

”行者道：“不敢。

lǎo zhě yòu wèn lìng shī zài nà tiáo lù shàng

”老者又问：“令师在那条路上？

xíng zhě dào nà nán shǒu dà lù shàng lì de bú shì

”行者道：“那南首大路上立的不是！

lǎo zhě jiào qǐng lái qǐng lái

”老者教：“请来，请来。

xíng zhě huān xǐ bǎ shǒu yī zhāo sān zàng jí tóng bā jiè shā sēng qiān bái mǎ tiāo xíng lǐ jìn qián dōu duì lǎo zhě zuò lǐ

”行者欢喜，把手一招，三藏即同八戒、沙僧，牵白马，挑行李近前，都对老者作礼。

lǎo zhě jiàn sān zàng fēng zī biāo zhì bā jiè shā sēng xiàng mào qí xī yòu jīng yòu xǐ zhǐ de qǐng rù lǐ zuò jiào xiǎo de men kàn chá yī bì xiāng bàn fàn

老者见三藏丰姿标致，八戒沙僧相貌奇稀，又惊又喜，只得请入里坐，教小的们看茶，一壁厢办饭。

sān zàng wén yán qǐ shēn chēng xiè dào gǎn wèn gōng gōng guì chǔ yù qiū hé fǎn yán rè

三藏闻言，起身称谢道：“敢问公公，贵处遇秋，何返炎热？

lǎo zhě dào bì de huàn zuò huǒ yàn shān wú chūn wú qiū sì jì jiē rè

”老者道：“敝地唤做火焰山，无春无秋，四季皆热。

sān zàng dào huǒ yàn shān què zài nà biān

”三藏道：“火焰山却在那边？

kě zǔ xi qù zhī lù lǎo zhě dào xī fāng què qù bù dé

可阻西去之路，老者道：“西方却去不得。

nà shān lí cǐ yǒu liù shí lǐ yuǎn zhèng shì xī fāng bì yóu zhī lù què yǒu bā bǎi lǐ huǒ yàn sì zhōu wéi cùn cǎo bù shēng

那山离此有六十里远，正是西方必由之路，却有八百里火焰，四周围寸草不生。

ruò guò de shān jiù shì tóng nǎo gài tiě shēn qū yě yào huà chéng zhī li

若过得山，就是铜脑盖，铁身躯，也要化成汁哩。

sān zàng wén yán dà jīng shī sè bù gǎn zài wèn

”三藏闻言，大惊失色，不敢再问。

zhī jiàn mén wài yí gè shào nián nán zǐ tuī yī liàng hóng chē r zhù zài mén páng jiào shēng mài gāo

只见门外一个少年男子，推一辆红车儿，住在门旁，叫声“卖糕！

dà shèng bá gēn háo máo biàn gè tóng qián wèn nà rén mǎi gāo

”大圣拔根毫毛，变个铜钱，问那人买糕。

nà rén jiē le qián bù lùn hǎo dǎi jiē kāi chē r shàng yī guǒ rè qì téng téng ná chū yí kuài gāo dì yǔ xíng zhě

那人接了钱，不论好歹，揭开车儿上衣裹，热气腾腾，拿出一块糕递与行者。

xíng zhě tuō zài shǒu zhōng hǎo sì huǒ pén lǐ de zhuó tàn méi lú nèi de hóng dīng

行者托在手中，好似火盆里的灼炭，煤炉内的红钉。

nǐ kàn tā zuǒ shǒu dào zài yòu shǒu yòu shǒu huàn zài zuǒ shǒu zhī dào rè rè rè

你看他左手倒在右手，右手换在左手，只道：“热热热！

nán chī nán chī

难吃难吃！

nà nán zǐ xiào dào pà rè mò lái zhè lǐ zhè lǐ shì zhè děng rè

”那男子笑道：“怕热莫来这里，这里是这等热。

xíng zhě dào nǐ zhè hàn zi hǎo bù míng lǐ cháng yán dào bù lěng bù rè wǔ gǔ bù jié

”行者道：“你这汉子好不明理，常言道，不冷不热，五谷不结。

tā zhè děng rè de hěn nǐ zhè gāo fěn zì hé ér lái

他这等热得很，你这糕粉，自何而来？

nà rén dào ruò zhī gāo fěn mǐ jìng qiú tiě shàn xiān

”那人道：“若知糕粉米，敬求铁扇仙。

xíng zhě dào tiě shàn xiān zěn de

”行者道：“铁扇仙怎的？

nà rén dào tiě shàn xiān yǒu bǐng bā jiāo shàn

”那人道：“铁扇仙有柄芭蕉扇。

qiú dé lái yī shàn xi huǒ èr shàn shēng fēng sān shàn xià yǔ wǒ men jiù bù zhǒng jí shí shōu gē gù de wǔ gǔ yǎng shēng

求得来，一扇息火，二扇生风，三扇下雨，我们就布种，及时收割，故得五谷养生。

bù rán chéng cùn cǎo bù néng shēng yě

不然，诚寸草不能生也。

xíng zhě wén yán jí chóu shēn zǒu rù lǐ miàn jiāng gāo dì yǔ sān zàng dào shī fu fàng xīn qiě mò gé nián jiāo zhe chī le gāo wǒ yǔ nǐ shuō

”行者闻言，急怞身走入里面，将糕递与三藏道：“师父放心，且莫隔年焦着，吃了糕，我与你说。

zhǎng lǎo jiē gāo zài shǒu xiàng běn zhái lǎo zhě dào gōng gōng qǐng gāo

”长老接糕在手，向本宅老者道：“公公请糕。

lǎo zhě dào wǒ jiā de chá fàn wèi fèng gǎn chī nǐ gāo

”老者道：“我家的茶饭未奉，敢吃你糕？

xíng zhě xiào dào lǎo rén jiā chá fàn dào bù bì cì wǒ wèn nǐ tiě shàn xiān zài nà lǐ zhù

”行者笑道：“老人家，茶饭倒不必赐，我问你：铁扇仙在那里住？

lǎo zhě dào nǐ wèn tā zěn de

”老者道：“你问他怎的？

xíng zhě dào shì cái nà mài gāo rén shuō cǐ xian yǒu bǐng bā jiāo shàn qiú jiāng lái yī shàn xi huǒ èr shàn shēng fēng sān shàn xià yǔ nǐ zhè fāng bù zhǒng shōu gē cái de wǔ gǔ yǎng shēng

”行者道：“适才那卖糕人说，此仙有柄芭蕉扇，求将来，一扇息火，二扇生风，三扇下雨，你这方布种收割，才得五谷养生。

wǒ yù xún tā tǎo lái shàn xi huǒ yàn shān guò qù qiě shǐ zhè fāng yī shí shōu zhǒng de ān shēng yě

我欲寻他讨来扇息火焰山过去，且使这方依时收种，得安生也。

lǎo zhě dào gù yǒu cǐ shuō

”老者道：“固有此说。

nǐ men què wú lǐ wù kǒng nà shèng xián bù kěn lái yě

你们却无礼物，恐那圣贤不肯来也。

sān zàng dào

”三藏道：

tā yào shén lǐ wù

“他要甚礼物？

lǎo zhě dào wǒ zhè lǐ rén jiā shí nián bài qiú yí dù

”老者道：“我这里人家，十年拜求一度。

sì zhū sì yáng huā hóng biǎo lǐ yì xiāng shí guǒ jī é měi jiǔ mù yù qián chéng bài dào nà xiān shān qǐng tā chū dòng zhì cǐ shī wéi

四猪四羊，花红表里，异香时果，鸡鹅美酒，沐浴虔诚，拜到那仙山，请他出洞，至此施为。

xíng zhě dào nà shān zuò luò hé chǔ

”行者道：“那山坐落何处？

huàn shén dì míng

唤甚地名？

yǒu jǐ duō lǐ shù

有几多里数？

děng wǒ wèn tā yào shàn zi qù

等我问他要扇子去。

lǎo zhě dào nà shān zài xī nán fāng míng huàn cuì yún shān

”老者道：“那山在西南方，名唤翠云山。

shān zhōng yǒu yī xiān dòng míng huàn bā jiāo dòng

山中有一仙洞，名唤芭蕉洞。

wǒ zhè lǐ zhòng xìn rén děng qù bài xiān shān wǎng huí yào zǒu yī yuè jì yǒu yī qiān sì bǎi wǔ liù shí lǐ

我这里众信人等去拜仙山，往回要走一月，计有一千四百五六十里。

xíng zhě xiào dào bù dǎ jǐn jiù qù jiù lái

”行者笑道：“不打紧，就去就来。

nà lǎo zhě dào qiě zhù chī xiē chá fàn bàn xiē gān liáng xū de liǎng rén zuò bàn

”那老者道：“且住，吃些茶饭，办些干粮，须得两人做伴。

nà lù shàng méi yǒu rén jiā yòu duō láng hǔ fēi yī rì kě dào mò dāng shuǎ zi

那路上没有人家，又多狼虎，非一日可到，莫当耍子。

xíng zhě xiào dào bù yòng bù yòng wǒ qù yě

”行者笑道：“不用不用，我去也！

shuō yī shēng hū rán bú jiàn

”说一声，忽然不见。

nà lǎo zhě huāng zhāng dào yé ye ya

那老者慌张道：“爷爷呀！

yuán lái shì téng yún jià wù de shén rén yě

原来是腾云驾雾的神人也！

qiě bù shuō zhè jiā zǐ gòng fèng táng sēng jiā bèi què shuō nà xíng zhě shà shí jìng dào cuì yún shān àn zhù xiáng guāng zhèng zì zhǎo xún dòng kǒu hū rán wén de dīng dīng zhī shēng nǎi shì shān lín nèi yí gè qiáo fū fá mù

且不说这家子供奉唐僧加倍，却说那行者霎时径到翠云山，按住祥光，正自找寻洞口，忽然闻得丁丁之声，乃是山林内一个樵夫伐木。

xíng zhě jí qū bù zhì qián yòu wén de tā dào yún jì yī yī rèn jiù lín duàn yá huāng cǎo lù nán xún

行者即趋步至前，又闻得他道：“云际依依认旧林，断崖荒草路难寻。

xī shān wàng jiàn zhāo lái yǔ nán jiàn guī shí dù chù shēn

西山望见朝来雨，南涧归时渡处深。

xíng zhě jìn qián zuò lǐ dào qiáo gē wèn xùn le

”行者近前作礼道：“樵哥，问讯了。

nà qiáo zǐ piē le kē fǔ dá lǐ dào zhǎng lǎo hé wǎng

”那樵子撇了柯斧，答礼道：“长老何往？

xíng zhě dào gǎn wèn qiáo gē zhè kě shì cuì yún shān

”行者道：“敢问樵哥，这可是翠云山？

qiáo zǐ dào zhèng shì

”樵子道：“正是。

xíng zhě dào yǒu gè tiě shàn xiān de bā jiāo dòng zài hé chǔ

”行者道：“有个铁扇仙的芭蕉洞，在何处？

qiáo zǐ xiào dào zhè bā jiāo dòng suī yǒu què wú gè tiě shàn xiān zhǐ yǒu gè tiě shàn gōng zhǔ yòu míng luó chà nǚ

”樵子笑道：“这芭蕉洞虽有，却无个铁扇仙，只有个铁扇公主，又名罗刹女。

xíng zhě dào rén yán tā yǒu yī bǐng bā jiāo shàn néng xī de huǒ yàn shān gǎn shì tā me

行者道：“人言他有一柄芭蕉扇，能熄得火焰山，敢是他么？

qiáo zǐ dào zhèng shì zhèng shì zhè shèng xián yǒu zhè jiàn bǎo bèi shàn néng xī huǒ bǎo hù nà fāng rén jiā gù cǐ chēng wéi tiě shàn xiān

”樵子道：“正是正是，这圣贤有这件宝贝，善能熄火，保护那方人家，故此称为铁扇仙。

wǒ zhè lǐ rén jiā yòng bu zháo tā zhǐ zhī tā jiào zuò luó chà nǚ nǎi dà lì niú mó wáng qī yě

我这里人家用不着他，只知他叫做罗刹女，乃大力牛魔王妻也。

xíng zhě wén yán dà jīng shī sè xīn zhōng àn xiǎng dào

”行者闻言，大惊失色，心中暗想道：

yòu shì yuān jiā le

“又是冤家了！

dāng nián fú le hóng hái ér shuō shì zhè sī yǎng de

当年伏了红孩儿，说是这厮养的。

qián zài nà jiě yáng shān pò r dòng yù tā shū zǐ shàng qiě bù kěn yǔ shuǐ yào zuò bào chóu zhī yì jīn yòu yù tā fù mǔ zěn shēng jiè de zhè shàn zi yé

前在那解阳山破儿洞遇他叔子，尚且不肯与水，要作报仇之意，今又遇他父母，怎生借得这扇子耶？

qiáo zǐ jiàn xíng zhě chén sī mò lǜ jiē tàn bù yǐ biàn xiào dào zhǎng lǎo nǐ chū jiā rén yǒu hé yōu yí

”樵子见行者沉思默虑，嗟叹不已，便笑道：“长老，你出家人，有何忧疑？

zhè tiáo xiǎo lù r xiàng dōng qù bù shàng wǔ liù lǐ jiù shì bā jiāo dòng xiū de xīn jiāo

这条小路儿向东去，不上五六里，就是芭蕉洞，休得心焦。

xíng zhě dào bù mán qiáo gē shuō wǒ shì dōng tǔ táng cháo chà wǎng xī tiān qiú jīng de táng sēng dà tú dì

”行者道：“不瞒樵哥说，我是东土唐朝差往西天求经的唐僧大徒弟。

qián nián zài huǒ yún dòng céng yǔ luó chà zhī zǐ hóng hái ér yǒu xiē yán yǔ dàn kǒng luó chà huái chóu bù yǔ gù shēng yōu yí

前年在火云洞，曾与罗刹之子红孩儿有些言语，但恐罗刹怀仇不与，故生忧疑。

qiáo zǐ dào dà zhàng fū jiàn mào biàn sè zhǐ yǐ qiú shàn wèi míng mò rèn wǎng shí zhī sōu huà guǎn qíng jiè de

”樵子道：“大丈夫鉴貌辨色，只以求扇为名，莫认往时之溲话，管情借得。

xíng zhě wén yán shēn shēn chàng gè dà rě dào xiè qiáo gē jiào huì wǒ qù yě

”行者闻言，深深唱个大喏道：“谢樵哥教诲，我去也。

suì bié le qiáo fū jìng zhì bā jiāo dòng kǒu dàn jiàn nà liǎng shàn mén jǐn bì láo guān dòng wài fēng guāng xiù lì

遂别了樵夫，径至芭蕉洞口，但见那两扇门紧闭牢关，洞外风光秀丽。

hǎo qù chù

好去处！

zhèng shì nà shān yǐ shí wèi gǔ shí zuō tǔ zhī jīng

正是那：山以石为骨，石作土之精。

yān xiá hán sù rùn tái xiǎn zhù xīn qīng

烟霞含宿润，苔藓助新青。

cuó é shì sǒng qī péng dǎo yōu jìng huā xiāng ruò hǎi yíng

嵯峨势耸欺蓬岛，幽静花香若海瀛。

jǐ shù qiáo sōng qī yě hè shù zhū shuāi liǔ yǔ shān yīng

几树乔松栖野鹤，数株衰柳语山莺。

chéng rán shì qiān nián gǔ jì wàn zài xiān zōng

诚然是千年古迹，万载仙踪。

bì wú míng cǎi fèng huó shuǐ yǐn cāng lóng

碧梧鸣彩凤，活水隐苍龙。

qū jìng bì luó chuí guà shí tī téng gé pān lóng

曲径荜萝垂挂，石梯藤葛攀笼。

yuán xiào cuì yán xīn yuè shàng niǎo tí gāo shù xǐ qíng kōng

猿啸翠岩忻月上，鸟啼高树喜晴空。

liǎng lín zhú yìn liáng rú yǔ yī jìng huā nóng méi xiù róng

两林竹荫凉如雨，一径花浓没绣绒。

shí jiàn bái yún lái yuǎn xiù lüè wú dìng tǐ màn suí fēng

时见白云来远岫，略无定体漫随风。

xíng zhě shàng qián jiào niú dà gē kāi mén

行者上前叫：“牛大哥，开门！

kāi mén

开门！

ya de yī shēng dòng mén kāi le lǐ biān zǒu chū yí gè máo ér nǚ shǒu zhōng tí zhe huā lán jiān shàng dān zhe chú zi zhēn gè shì yī shēn lán lǚ wú zhuāng shì mǎn miàn jīng shén yǒu dào xīn

”呀的一声，洞门开了，里边走出一个毛儿女，手中提着花篮，肩上担着锄子，真个是一身蓝缕无妆饰，满面精神有道心。

xíng zhě shàng qián yíng zhe hé zhǎng dào nǚ tóng lèi nǐ zhuǎn bào gōng zhǔ yī shēng

行者上前迎着，合掌道：“女童，累你转报公主一声。

wǒ běn shì qǔ jīng de hé shàng zài xī fāng lù shàng nán guò huǒ yàn shān tè lái bài jiè bā jiāo shàn yī yòng

我本是取经的和尚，在西方路上，难过火焰山，特来拜借芭蕉扇一用。

nà máo nǚ dào nǐ shì nà sì lǐ hé shàng

”那毛女道：“你是那寺里和尚？

jiào shén míng zì

叫甚名字？

wǒ hǎo yǔ nǐ tōng bào

我好与你通报。

xíng zhě dào wǒ shì dōng tǔ lái de jiào zuò sūn wù kōng hé shàng

”行者道：“我是东土来的，叫做孙悟空和尚。

nà máo nǚ jí biàn huí shēn zhuǎn yú dòng nèi duì luó chà guì xià dào nǎi nai dòng mén wài yǒu gè dōng tǔ lái de sūn wù kōng hé shàng yào jiàn nǎi nai bài qiú bā jiāo shàn guò huǒ yàn shān yī yòng

那毛女即便回身，转于洞内，对罗刹跪下道：“奶奶，洞门外有个东土来的孙悟空和尚，要见奶奶，拜求芭蕉扇，过火焰山一用。

nà luó chà tīng jiàn sūn wù kōng sān zì biàn yǐ cuō yán rù huǒ huǒ shàng jiāo yóu

”那罗刹听见孙悟空三字，便以撮盐入火，火上浇油；

gǔ dōu dōu hóng shēng liǎn shàng è hěn hěn nù fà xīn tóu kǒu zhōng mà dào zhè po hóu

骨都都红生脸上，恶狠狠怒发心头，口中骂道：“这泼猴！

jīn rì lái le

今日来了！

jiào yā huán qǔ pī guà ná bīng qì lái

”叫：“丫鬟，取披挂，拿兵器来！

suí jí qǔ le pī guà ná liǎng kǒu qīng fēng bǎo jiàn zhěng shù chū lái

”随即取了披挂，拿两口青锋宝剑，整束出来。

xíng zhě zài dòng wài shǎn guò tōu kàn zěn shēng dǎ bàn zhī jiàn tā tóu guǒ tuán huā shǒu pà shēn chuān nà jǐn yún páo

行者在洞外闪过，偷看怎生打扮，只见他：头裹团花手帕，身穿纳锦云袍。

yāo jiān shuāng shù hǔ jīn tāo wēi lù xiù qún piān xiāo

腰间双束虎筋绦，微露绣裙偏绡。

fèng zuǐ gōng xié sān cùn lóng xū xī kù jīn xiāo

凤嘴弓鞋三寸，龙须膝裤金销。

shǒu tí bǎo jiàn nù shēng gāo xiōng bǐ yuè pó róng mào

手提宝剑怒声高，凶比月婆容貌。

nà luó chà chū mén gāo jiào dào sūn wù kōng hé zài

那罗刹出门，高叫道：“孙悟空何在？

xíng zhě shàng qián gōng shēn shī lǐ dào sǎo sǎo lǎo sūn zài cǐ fèng yī

”行者上前，躬身施礼道：“嫂嫂，老孙在此奉揖。

luó chà duō de yī shēng dào shuí shì nǐ de sǎo sǎo

”罗刹咄的一声道：“谁是你的嫂嫂！

nà gè yào nǐ fèng yī

那个要你奉揖！

xíng zhě dào zūn fǔ niú mó wáng dāng chū céng yǔ lǎo sūn jié yì nǎi qī xiōng dì zhī qīn

”行者道：“尊府牛魔王，当初曾与老孙结义，乃七兄弟之亲。

jīn wén gōng zhǔ shì niú dà gē lìng zhèng ān dé bù yǐ sǎo sǎo chēng zhī

今闻公主是牛大哥令正，安得不以嫂嫂称之！

luó chà dào nǐ zhè po hóu

”罗刹道：“你这泼猴！

jì yǒu xiōng dì zhī qīn rú hé kēng xiàn wǒ zi

既有兄弟之亲，如何坑陷我子？

xíng zhě yáng wèn dào lìng láng shì shuí

”行者佯问道：“令郎是谁？

luó chà dào wǒ r shì hào shān kū sōng jiàn huǒ yún dòng shèng yīng dài wáng hóng hái ér bèi nǐ qīng le

”罗刹道：“我儿是号山枯松涧火云洞圣婴大王红孩儿，被你倾了。

wǒ men zhèng méi chù xún nǐ bào chóu nǐ jīn shàng mén nà mìng wǒ kěn ráo nǐ

我们正没处寻你报仇，你今上门纳命，我肯饶你！

xíng zhě mǎn liǎn péi xiào dào sǎo sǎo yuán lái bù chá lǐ cuò guài le lǎo sūn

”行者满脸陪笑道：“嫂嫂原来不察理，错怪了老孙。

nǐ lìng láng yīn shì zhuō le shī fu yào zhēng yào zhǔ xìng kuī le guān yīn pú sà shōu tā qù jiù chū wǒ shī

你令郎因是捉了师父，要蒸要煮，幸亏了观音菩萨收他去，救出我师。

tā rú jīn xiàn zài pú sà chù zuò shàn cái tóng zǐ shí shòu le pú sà zhèng guǒ bù shēng bù miè bù gòu bù jìng yǔ tiān de tóng shòu rì yuè tóng gēng

他如今现在菩萨处做善财童子，实受了菩萨正果，不生不灭，不垢不净，与天地同寿，日月同庚。

nǐ dào bù xiè lǎo sūn bǎo mìng zhī ēn fǎn guài lǎo sūn shì hé dào lǐ

你倒不谢老孙保命之恩，返怪老孙，是何道理！

luó chà dào nǐ zhè gè qiǎo zuǐ de po hóu

”罗刹道：“你这个巧嘴的泼猴！

wǒ nà ér suī bù shāng mìng zài zěn shēng dé dào wǒ de gēn qián jǐ shí néng jiàn yī miàn

我那儿虽不伤命，再怎生得到我的跟前，几时能见一面？

xíng zhě xiào dào sǎo sǎo yào jiàn lìng láng yǒu hé nán chǔ

”行者笑道：“嫂嫂要见令郎，有何难处？

nǐ qiě bǎ shàn zi jiè wǒ shàn xi le huǒ sòng wǒ shī fù guò qù wǒ jiù dào nán hǎi pú sà chù qǐng tā lái jiàn nǐ jiù sòng shàn zi hái nǐ yǒu hé bù kě

你且把扇子借我，扇息了火，送我师父过去，我就到南海菩萨处请他来见你，就送扇子还你，有何不可！

nà shí jié nǐ kàn tā kě zēng sǔn shāng yī háo

那时节，你看他可曾损伤一毫？

rú yǒu xiē xū zhī shāng nǐ yě guài de yǒu lǐ rú bǐ jiù shí biāo zhì hái dāng xiè wǒ

如有些须之伤，你也怪得有理，如比旧时标致，还当谢我。

luó chà dào po hóu shǎo yào ráo shé

”罗刹道：“泼猴，少要饶舌！

shēn guò tóu lái děng wǒ kǎn shàng jǐ jiàn

伸过头来，等我砍上几剑！

ruò shòu de téng tòng jiù jiè shàn zi yǔ nǐ

若受得疼痛，就借扇子与你；

ruò rěn nài bù dé jiào nǐ zǎo jiàn yán jūn

若忍耐不得，教你早见阎君！

xíng zhě chā shǒu xiàng qián xiào dào sǎo sǎo qiè mò duō yán lǎo sūn shēn zhe guāng tóu rèn zūn yì kǎn shàng duō shǎo dàn méi qì lì biàn bà shì bì jiè shàn zi yòng yòng

”行者叉手向前，笑道：“嫂嫂切莫多言，老孙伸着光头，任尊意砍上多少，但没气力便罢，是必借扇子用用。

nà luó chà bù róng fēn shuō shuāng shǒu lún jiàn zhào xíng zhě tóu shàng pīng pīng pāng pāng kǎn yǒu shí shù xià zhè xíng zhě quán bù rèn zhēn

”那罗刹不容分说，双手轮剑，照行者头上乒乒乓乓，砍有十数下，这行者全不认真。

luó chà hài pà huí tóu yào zǒu xíng zhě dào sǎo sǎo nà lǐ qù

罗刹害怕，回头要走，行者道：“嫂嫂，那里去？

kuài jiè wǒ shǐ shǐ

快借我使使！

nà luó chà dào wǒ de bǎo bèi yuán bù qīng jiè

”那罗刹道：“我的宝贝原不轻借。

xíng zhě dào jì bù kěn jiè chī nǐ lǎo shū yī bàng

”行者道：“既不肯借，吃你老叔一棒！

hǎo hóu wáng yī zhī shǒu chě zhù yī zhī shǒu qù ěr nèi chè chū bàng lái huǎng yī huǎng yǒu wǎn lái cū xì

”好猴王，一只手扯住，一只手去耳内掣出棒来，幌一幌，有碗来粗细。

nà luó chà zhèng tuō shǒu jǔ jiàn lái yíng xíng zhě suí yòu lún bàng biàn dǎ

那罗刹挣脱手，举剑来迎，行者随又轮棒便打。

liǎng gè zài cuì yún shān qián bù lùn qīn qíng què zhǐ jiǎng chóu xì

两个在翠云山前，不论亲情，却只讲仇隙。

zhè yī chǎng hǎo shā qún chāi běn shì xiū chéng guài wèi zi huái chóu hèn po hóu

这一场好杀：裙钗本是修成怪，为子怀仇恨泼猴。

xíng zhě suī rán shēng hěn nù yīn shī lù zǔ ràng é liú

行者虽然生狠怒，因师路阻让娥流。

xiān yán bài jiè bā jiāo shàn bù zhǎn xiāo xióng nài xìng róu

先言拜借芭蕉扇，不展骁雄耐性柔。

luó chà wú zhī lún jiàn kǎn hóu wáng yǒu yì shuō qīn yóu

罗刹无知轮剑砍，猴王有意说亲由。

nǚ liú zěn yǔ nán ér dòu dào dǐ nán gāng yā nǚ liú

女流怎与男儿斗，到底男刚压女流。

zhè gè jīn gū tiě bàng duō xiōng měng nà gè shuāng rèn qīng fēng shèn jǐn chóu

这个金箍铁棒多凶猛，那个霜刃青锋甚紧稠。

pī miàn dǎ zhào tóu diū hèn kǔ xiāng chí bù bà xiū

劈面打，照头丢，恨苦相持不罢休。

zuǒ dǎng yòu zhē shī wǔ yì qián yíng hòu jià chěng qí móu

左挡右遮施武艺，前迎后架骋奇谋。

què cái dòu dào chén hān chù bù jué xī fāng zhuì rì tou

却才斗到沉酣处，不觉西方坠日头。

luó chà máng jiāng zhēn shàn le yī shàn huī dòng guǐ shén chóu

罗刹忙将真扇了，一扇挥动鬼神愁！

nà luó chà nǚ yǔ xíng zhě xiāng chí dào wǎn jiàn xíng zhě bàng zhòng què yòu xiè shù zhōu mì liào dǒu tā bù guò jí biàn qǔ chū bā jiāo shàn huǎng yī huǎng yī shàn yīn fēng bǎ xíng zhě shàn dé wú yǐng wú xíng mò xiǎng shōu liú de zhù

那罗刹女与行者相持到晚，见行者棒重，却又解数周密，料斗他不过，即便取出芭蕉扇，幌一幌，一扇陰风，把行者扇得无影无形，莫想收留得住。

那罗刹女与行者相持到晚，见行者棒重，却又解数周密，料斗他不过，即便取出芭蕉扇，幌一幌，一扇阴风，把行者扇得无影无形，莫想收留得住。

zhè luó chà dé shèng huí guī

这罗刹得胜回归。

nà dà shèng piāo piāo dàng dàng zuǒ chén bù néng luò dì yòu zhuì bù dé cún shēn jiù rú xuàn fēng fān bài yè liú shuǐ tǎng cán huā gǔn le yī yè zhí zhì tiān míng fāng cái luò zài yī zuò shān shàng shuāng shǒu bào zhù yí kuài fēng shí

那大圣飘飘荡荡，左沉不能落地，右坠不得存身，就如旋风翻败叶，流水淌残花，滚了一夜，直至天明，方才落在一座山上，双手抱住一块峰石。

dìng xìng liáng jiǔ zǐ xì guān kàn què cái rèn de shì xiǎo xū mí shān

定性良久，仔细观看，却才认得是小须弥山。

dà shèng cháng tàn yī shēng dào hào lì hài fù rén

大圣长叹一声道：“好利害妇人！

zěn me jiù bǎ lǎo sūn sòng dào zhè lǐ lái le

怎么就把老孙送到这里来了？

wǒ dāng nián céng jì de zài cǐ chù gào qiú líng jí pú sà jiàng huáng fēng guài jiù wǒ shī fù

我当年曾记得在此处告求灵吉菩萨降黄风怪救我师父。

nà huáng fēng lǐng zhì cǐ zhí nán shàng yǒu sān qiān yú lǐ jīn zài xi lù zhuàn lái nǎi dōng nán fāng yú bù zhī yǒu jǐ wàn lǐ

那黄风岭至此直南上有三千余里，今在西路转来，乃东南方隅，不知有几万里。

děng wǒ xià qù wèn líng jí pú sà yí gè xiāo xī hǎo huí jiù lù

等我下去问灵吉菩萨一个消息，好回旧路。

zhèng chóu chú jiān yòu tīng de zhōng shēng xiǎng liàng jí xià shān pō jìng zhì chán yuàn

”正踌躇间，又听得钟声响亮，急下山坡，径至禅院。

nà mén qián dào rén rèn de xíng zhě de xíng róng jí rù lǐ miàn bào dào qián nián lái qǐng pú sà qù jiàng huáng fēng guài de nà gè máo liǎn dà shèng yòu lái le

那门前道人认得行者的形容，即入里面报道：“前年来请菩萨去降黄风怪的那个毛脸大圣又来了。

pú sà zhī shì wù kōng lián máng xià bǎo zuò xiāng yíng rù nèi shī lǐ dào gōng xǐ

”菩萨知是悟空，连忙下宝座相迎，入内施礼道：“恭喜！

qǔ jīng lái yé

取经来耶？

wù kōng dá dào zhèng hǎo wèi dào

”悟空答道：“正好未到！

zǎo li zǎo li

早哩早哩！

líng jí dào jì wèi zēng dé dào léi yīn hé yǐ huí gù huāng shān

”灵吉道：“既未曾得到雷音，何以回顾荒山？

xíng zhě dào

”行者道：

zì shàng nián méng shèng qíng jiàng le huáng fēng guài yī lù shàng bù zhī lì guò duō shǎo kǔ chǔ

“自上年蒙盛情降了黄风怪，一路上不知历过多少苦楚。

jīn dào huǒ yàn shān bù néng qián jìn xún wèn tǔ rén shuō yǒu gè tiě shàn xiān bā jiāo shàn shàn de huǒ miè lǎo sūn tè qù xún fǎng yuán lái nà xian shì niú mó wáng de qī hóng hái ér de mǔ

今到火焰山，不能前进，询问土人，说有个铁扇仙芭蕉扇，扇得火灭，老孙特去寻访，原来那仙是牛魔王的妻，红孩儿的母。

tā shuō wǒ bǎ tā ér zi zuò le guān yīn pú sà de tóng zǐ bù dé cháng jiàn gēn wǒ wèi chóu bù kěn jiè shàn yǔ wǒ zhēng dòu

他说我把他儿子做了观音菩萨的童子，不得常见，跟我为仇，不肯借扇，与我争斗。

tā jiàn wǒ de bàng zhòng nán chēng suì jiāng shàn zi bǎ wǒ yī shàn shàn de wǒ yōu yōu dàng dàng zhí zhì yú cǐ fāng cái luò zhù

他见我的棒重难撑，遂将扇子把我一扇，扇得我悠悠荡荡，直至于此，方才落住。

gù cǐ qīng zào chán yuàn wèn gè guī lù cǐ chù dào huǒ yàn shān bù zhī yǒu duō shǎo lǐ shù

故此轻造禅院，问个归路，此处到火焰山，不知有多少里数？

líng jí xiào dào nà fù rén huàn míng luó chà nǚ yòu jiào zuò tiě shàn gōng zhǔ

”灵吉笑道：“那妇人唤名罗刹女，又叫做铁扇公主。

tā de nà bā jiāo shàn běn shì kūn lún shān hòu zì hùn dùn kāi pì yǐ lái tiān dì chǎn chéng de yí gè líng bǎo nǎi tài yáng zhī jīng yè gù néng miè huǒ qì

他的那芭蕉扇本是昆仑山后，自混沌开辟以来，天地产成的一个灵宝，乃太阳之精叶，故能灭火气。

jiǎ ruò shàn zhe rén yào piāo bā wàn sì qiān lǐ fāng xi yīn fēng

假若扇着人，要飘八万四千里，方息陰风。

假若扇着人，要飘八万四千里，方息阴风。

wǒ zhè shān dào huǒ yàn shān zhǐ yǒu wǔ wàn yú lǐ cǐ hái shì dà shèng yǒu liú yún zhī néng gù zhǐ zhù le

我这山到火焰山，只有五万余里，此还是大圣有留云之能，故止住了。

ruò shì fán rén zhèng hǎo bù dé zhù yě

若是凡人，正好不得住也。

xíng zhě dào lì hài lì hài

”行者道：“利害利害！

wǒ shī fù què zěn shēng de dù nà fāng

我师父却怎生得度那方？

líng jí dào dà shèng fàng xīn cǐ yī lái yě shì táng sēng de yuán fǎ hé jiào dà shèng chéng gōng

灵吉道：“大圣放心，此一来，也是唐僧的缘法，合教大圣成功。

xíng zhě dào zěn jiàn chéng gōng

”行者道：“怎见成功？

líng jí dào wǒ dāng nián shòu rú lái jiào zhǐ cì wǒ yī lì dìng fēng dān yī bǐng fēi lóng zhàng

”灵吉道：“我当年受如来教旨，赐我一粒定风丹，一柄飞龙杖。

fēi lóng zhàng yǐ xiáng le fēng mó zhè dìng fēng dān shàng wèi céng jiàn yòng rú jīn sòng le dà shèng guǎn jiào nà sī shàn nǐ bù dòng nǐ què yào le shàn zi shàn xi huǒ què bù jiù lì cǐ gōng yě

飞龙杖已降了风魔，这定风丹尚未曾见用，如今送了大圣，管教那厮扇你不动，你却要了扇子，扇息火，却不就立此功也？

xíng zhě dī tóu zuò lǐ gǎn xiè bù jìn

”行者低头作礼，感谢不尽。

nà pú sà jí yú yī xiù zhōng qǔ chū yí gè jǐn dài r jiāng nà yī lì dìng fēng dān yǔ xíng zhě ān zài yī lǐng lǐ biān jiāng zhēn xiàn jǐn jǐn fèng le sòng xíng zhě chū mén dào bù jí liú kuǎn wǎng xī běi shǎng qù jiù shì luó chà de shān chǎng yě

那菩萨即于衣袖中取出一个锦袋儿，将那一粒定风丹与行者安在衣领里边，将针线紧紧缝了，送行者出门道：“不及留款，往西北上去，就是罗刹的山场也。

xíng zhě cí le líng jí jià jīn dǒu yún jìng fǎn cuì yún shān qǐng kè ér zhì shǐ tiě bàng dǎ zhe dòng mén jiào dào kāi mén

行者辞了灵吉，驾筋斗云，径返翠云山，顷刻而至，使铁棒打着洞门叫道：“开门！

kāi mén

开门！

lǎo sūn lái jiè shàn zi shǐ shǐ li

老孙来借扇子使使哩！

huāng de nà mén lǐ nǚ tóng jí máng lái bào nǎi nai jiè shàn zi de yòu lái le

”慌得那门里女童即忙来报：“奶奶，借扇子的又来了！

luó chà wén yán xīn zhōng sǒng jù dào zhè po hóu zhēn yǒu běn shi

”罗刹闻言，心中悚惧道：“这泼猴真有本事！

wǒ de bǎo bèi shàn zhe rén yào qù bā wàn sì qiān lǐ fāng néng tíng zhǐ tā zěn me cái chuī qù jiù huí lái yě

我的宝贝扇着人，要去八万四千里方能停止，他怎么才吹去就回来也？

zhè fān děng wǒ yī lián shàn tā liǎng sān shàn jiào tā zhǎo bu zháo guī lù

这番等我一连扇他两三扇，教他找不着归路！

jí zòng shēn jié shù zhěng qí shuāng shǒu tí jiàn zǒu chū mén lái dào sūn xíng zhě

”急纵身，结束整齐，双手提剑，走出门来道：“孙行者！

nǐ bù pà wǒ yòu lái xín sǐ

你不怕我，又来寻死！

xíng zhě xiào dào sǎo sǎo wù de qiān lìn shì bì jiè wǒ shǐ shǐ

”行者笑道：“嫂嫂勿得悭吝，是必借我使使。

bǎo de táng sēng guò shān jiù sòng hái nǐ

保得唐僧过山，就送还你。

wǒ shì gè zhì chéng yǒu yú de jūn zǐ bú shì nà jiè wù bù hái de xiǎo rén

我是个志诚有余的君子，不是那借物不还的小人。

luó chà yòu mà dào po hú sūn

”罗刹又骂道：“泼猢狲！

hǎo méi dào lǐ méi fēn xiǎo

好没道理，没分晓！

duó zi zhī chóu shàng wèi bào de jiè shàn zhī yì qǐ de rú xīn

夺子之仇，尚未报得：借扇之意，岂得如心！

nǐ bú yào zǒu

你不要走！

chī wǒ lǎo niáng yī jiàn

吃我老娘一剑！

dà shèng gōng rán bù jù shǐ tiě bàng pī shǒu xiāng yíng

”大圣公然不惧，使铁棒劈手相迎。

tā liǎng gè wǎng wǎng lái lái zhàn jīng wǔ qī huí hé luó chà nǚ shǒu ruǎn nán lún sūn xíng zhě shēn qiáng shàn dí

他两个往往来来，战经五七回合，罗刹女手软难轮，孙行者身强善敌。

tā jiàn shì shì bù xié jí qǔ shàn zi wàng xíng zhě shàn le yī shàn xíng zhě wēi rán bù dòng

他见事势不谐，即取扇子，望行者扇了一扇，行者巍然不动。

xíng zhě shōu le tiě bàng xiào yín yín de dào zhè fān bù bǐ nà fān

行者收了铁棒，笑吟吟的道：“这番不比那番！

rèn nǐ zěn me lái lǎo sūn ruò dòng yī dòng jiù bù suàn hàn zi

任你怎么-来，老孙若动一动，就不算汉子！

nà luó chà yòu liǎng

”那罗刹又-两。

guǒ rán bù dòng

果然不动。

luó chà huāng le jí shōu bǎo bèi zhuǎn huí zǒu rù dòng lǐ jiàng mén jǐn jǐn guān shàng

罗刹慌了，急收宝贝，转回走入洞里，将门紧紧关上。

xíng zhě jiàn tā bì le mén què jiù nòng gè shǒu duàn chāi kāi yī lǐng bǎ dìng fēng dān qín zài kǒu zhōng yáo shēn yī biàn biàn zuò yí gè chóng ér cóng tā mén xì chù zuān jìn

行者见他闭了门，却就弄个手段，拆开衣领，把定风丹噙在口中，摇身一变，变作一个——虫儿，从他门隙处钻进。

zhī jiàn luó chà jiào dào kě le

只见罗刹叫道：“渴了！

kě le

渴了！

kuài ná chá lái

快拿茶来！

jìn shì nǚ tóng jí jiāng xiāng chá yī hú shā shā de mǎn zhēn yī wǎn chōng qǐ chá mò cáo cáo

”近侍女童，即将香茶一壶，沙沙的满斟一碗，冲起茶沫漕漕。

xíng zhě jiàn le huān xǐ yīng de yī chì fēi zài chá mò zhī xià

行者见了欢喜，嘤的一翅，飞在茶沫之下。

nà luó chà kě jí jiē guò chá liǎng sān qì dōu hē le

那罗刹渴极，接过茶，两三气都喝了。

xíng zhě yǐ dào tā dù fù zhī nèi xiàn yuán shēn lì shēng gāo jiào dào sǎo sǎo jiè shàn zi wǒ shǐ shǐ

行者已到他肚腹之内，现原身厉声高叫道：“嫂嫂，借扇子我使使！

luó chà dà jīng shī sè jiào xiǎo de men guān le qián mén fǒu

”罗刹大惊失色，叫：“小的们，关了前门否？

jù shuō guān le

”俱说：“关了。

tā yòu shuō

”他又说：

jì guān le mén sūn xíng zhě rú hé zài jiā lǐ jiào huàn

“既关了门，孙行者如何在家里叫唤？

nǚ tóng dào zài nǐ shēn shàng jiào li

”女童道：“在你身上叫哩。

luó chà dào sūn xíng zhě nǐ zài nà lǐ nòng shù li

”罗刹道：“孙行者，你在那里弄术哩？

xíng zhě dào lǎo sūn yī shēng bú huì nòng shù dōu shì xiē zhēn shǒu duàn shí běn shì yǐ zài zūn sǎo zūn fù zhī nèi shuǎ zǐ yǐ jiàn qí fèi gān yǐ

”行者道：“老孙一生不会弄术，都是些真手段，实本事，已在尊嫂尊腹之内耍子，已见其肺肝矣。

wǒ zhī nǐ yě jī kě le wǒ xiān sòng nǐ gè zuò wǎn r jiě kě

我知你也饥渴了，我先送你个坐碗儿解渴！

què jiù bǎ jiǎo wǎng xià yī dēng

”却就把脚往下一登。

nà luó chà xiǎo fù zhī zhōng téng tòng nán jìn zuò yú dì xià jiào kǔ

那罗刹小腹之中，疼痛难禁，坐于地下叫苦。

xíng zhě dào sǎo sǎo xiū de tuī cí wǒ zài sòng nǐ gè diǎn xīn chōng jī

行者道：“嫂嫂休得推辞，我再送你个点心充饥！

yòu bǎ tóu wǎng shàng yī dǐng

”又把头往上一顶。

nà luó chà xīn tòng nán jìn zhī zài dì shàng dǎ gǔn téng de tā miàn huáng chún bái zhǐ jiào sūn shū shū ráo mìng

那罗刹心痛难禁，只在地上打滚，疼得他面黄唇白，只叫“孙叔叔饶命！

xíng zhě què cái shōu le shǒu jiǎo dào nǐ cái rèn de shū shū me

”行者却才收了手脚道：“你才认得叔叔么？

wǒ kàn niú dà gē qíng shàng qiě ráo nǐ xìng mìng kuài jiāng shàn zi ná lái wǒ shǐ shǐ

我看牛大哥情上，且饶你性命，快将扇子拿来我使使。

luó chà dào shū shū yǒu shàn

”罗刹道：“叔叔，有扇！

yǒu shàn

有扇！

nǐ chū lái ná le qù

你出来拿了去！

xíng zhě dào ná shàn zi wǒ kàn le chū lái

”行者道：“拿扇子我看了出来。

luó chà jí jiào nǚ tóng ná yī bǐng bā jiāo shàn zhí zài páng biān

”罗刹即叫女童拿一柄芭蕉扇，执在旁边。

xíng zhě tàn dào hóu lóng zhī shàng jiàn le dào sǎo sǎo wǒ jì ráo nǐ xìng mìng bù zài yāo lèi zhī xià shuò gè kū lóng chū lái hái zì kǒu chū

行者探到喉咙之上见了道：“嫂嫂，我既饶你性命，不在腰肋之下搠个窟窿出来，还自口出。

nǐ bǎ kǒu zhāng sān zhāng r

你把口张三张儿。

nà luó chà guǒ zhāng kāi kǒu

”那罗刹果张开口。

xíng zhě hái zuò gè chóng xiān fēi chū lái dīng zài bā jiāo shàn shàng

行者还作个——虫，先飞出来，丁在芭蕉扇上。

nà luó chà bù zhī lián zhāng sān cì jiào shū shū chū lái ba

那罗刹不知，连张三次，叫：“叔叔出来罢。

xíng zhě huà yuán shēn ná le shàn zi jiào dào wǒ zài cǐ jiān bú shì

”行者化原身，拿了扇子，叫道：“我在此间不是？

xiè jiè le

谢借了！

xiè jiè le

谢借了！

yè kāi bù wǎng qián biàn zǒu xiǎo de men lián máng kāi le mén fàng tā chū dòng

”拽开步，往前便走，小的们连忙开了门，放他出洞。

zhè dà shèng bō zhuǎn yún tóu jìng huí dōng lù shà shí àn luò yún tóu lì zài hóng zhuān bì xià

这大圣拨转云头，径回东路，霎时按落云头，立在红砖壁下。

bā jiè jiàn le huān xǐ dào shī fu shī xiōng lái le

八戒见了欢喜道：“师父，师兄来了！

lái le

来了！

sān zàng jí yǔ běn zhuāng lǎo zhě tóng shā sēng chū mén jiē zhe tóng zhì shě nèi

”三藏即与本庄老者同沙僧出门接着，同至舍内。

bǎ bā jiāo shàn kào zài páng biān dào lǎo guān ér kě shì zhè gè shàn zi

把芭蕉扇靠在旁边道：“老官儿，可是这个扇子？

lǎo zhě dào zhèng shì

”老者道：“正是！

zhèng shì

正是！

táng sēng xǐ dào xián tú yǒu mò dà zhī gōng qiú cǐ bǎo bèi shén láo kǔ le

”唐僧喜道：“贤徒有莫大之功，求此宝贝，甚劳苦了。

xíng zhě dào láo kǔ dào yě bù shuō

”行者道：“劳苦倒也不说。

nà tiě shàn xiān nǐ dào shì shuí

那铁扇仙，你道是谁？

nà sī yuán lái shì niú mó wáng de qī hóng hái ér de mǔ míng huàn luó chà nǚ yòu huàn tiě shàn gōng zhǔ

那厮原来是牛魔王的妻，红孩儿的母，名唤罗刹女，又唤铁扇公主。

wǒ xún dào dòng wài jiè shàn tā jiù yǔ wǒ jiǎng qǐ chóu xì bǎ wǒ kǎn le jǐ jiàn

我寻到洞外借扇，他就与我讲起仇隙，把我砍了几剑。

shì wǒ shǐ bàng xià tā tā jiù bǎ shàn zi shàn le wǒ yī xià piāo piāo dàng dàng zhí guā dào xiǎo xū mí shān

是我使棒吓他，他就把扇子扇了我一下，飘飘荡荡，直刮到小须弥山。

xìng jiàn líng jí pú sà sòng le wǒ yī lì dìng fēng dān zhǐ yǔ guī lù fù zhì cuì yún shān

幸见灵吉菩萨，送了我一粒定风丹，指与归路，复至翠云山。

yòu jiàn luó chà nǚ luó chà nǚ yòu shǐ shàn zi wǒ bù dòng tā jiù huí dòng

又见罗刹女，罗刹女又使扇子，-我不动，他就回洞。

shì lǎo sūn biàn zuò yí gè chóng fēi rù dòng qù

是老孙变作一个——虫，飞入洞去。

nà sī zhèng tǎo chá chī shì wǒ yòu zuān zài chá mò zhī xià dào tā dù lǐ zuò qǐ shǒu jiǎo

那厮正讨茶吃，是我又钻在茶沫之下，到他肚里，做起手脚。

tā téng tòng nán jìn bú zhù kǒu de jiào wǒ zuò shū shū ráo mìng qíng yuàn jiāng shàn jiè yǔ wǒ wǒ què ráo le tā ná jiāng shàn lái dài guò le huǒ yàn shān réng sòng hái tā

他疼痛难禁，不住口的叫我做叔叔饶命，情愿将扇借与我，我却饶了他，拿将扇来，待过了火焰山，仍送还他。

sān zàng wén yán gǎn xiè bù jìn shī tú men jù bài cí lǎo zhě

”三藏闻言，感谢不尽，师徒们俱拜辞老者。

yí lù xi lái yuē xíng yǒu sì shí lǐ yuǎn jìn jiàn jiàn kù rè zhēng rén

一路西来，约行有四十里远近，渐渐酷热蒸人。

shā sēng zhǐ jiào

沙僧只叫：

jiǎo dǐ luò de huāng

“脚底烙得慌！

bā jiè yòu dào zhuǎ zǐ tàng de tòng

”八戒又道：“爪子烫得痛！

mǎ bǐ xún cháng yòu kuài zhǐ yīn dì rè nán tíng shí fēn nán jìn

”马比寻常又快，只因地热难停，十分难进。

xíng zhě dào shī fu qiě qǐng xià mǎ xiōng dì men mò zǒu děng wǒ xi le huǒ dài fēng yǔ zhī hòu dì tǔ lěng xiē zài guò shān qù

行者道：“师父且请下马，兄弟们莫走，等我-息了火，待风雨之后，地土冷些，再过山去。

xíng zhě guǒ jǔ shàn jìng zhì huǒ biān jìn lì yī shàn nà shān shàng huǒ guāng hōng hōng téng qǐ zài yī shàn gèng zhe bǎi bèi yòu yī shàn nà huǒ zú yǒu qiān zhàng zhī gāo jiàn jiàn shāo zhe shēn tǐ

”行者果举扇，径至火边，尽力一扇，那山上火光烘烘腾起，再一扇，更着百倍，又一扇，那火足有千丈之高，渐渐烧着身体。

xíng zhě jí huí yǐ jiāng liǎng gǔ háo máo shāo jìng jìng pǎo zhì táng sēng miàn qián jiào kuài huí qù kuài huí qù

行者急回，已将两股毫毛烧净，径跑至唐僧面前叫：“快回去，快回去！

huǒ lái le huǒ lái le

火来了，火来了！

nà shī fu pá shàng mǎ yǔ bā jiè shā sēng fù dōng lái yǒu èr shí yú lǐ fāng cái xiē xià dào wù kōng rú hé le ya

”那师父爬上马，与八戒沙僧，复东来有二十余里，方才歇下道：“悟空，如何了呀！

xíng zhě diū xià shàn zi dào bù tíng dāng

”行者丢下扇子道：“不停当！

bù tíng dāng

不停当！

bèi nà sī hōng le

被那厮哄了！

sān zàng tīng shuō chóu cù méi jiān mèn tiān xīn shàng zhǐ bú zhù liǎng lèi jiāo liú zhī dào zěn shēng shì hǎo

”三藏听说，愁促眉尖，闷添心上，止不住两泪交流，只道：“怎生是好！

bā jiè dào gē ge nǐ jí jí máng máng jiào huí qù shì zěn me shuō

”八戒道：“哥哥，你急急忙忙叫回去是怎么说？

xíng zhě dào wǒ jiāng shàn zi le yī xià huǒ guāng hōng hōng

”行者道：“我将扇子-了一下，火光烘烘；

dì èr shàn huǒ qì yù shèng

第二扇，火气愈盛；

dì sān shàn huǒ tóu fēi yǒu qiān zhàng zhī gāo

第三扇，火头飞有千丈之高。

ruò shì pǎo dé bù kuài bǎ háo máo dōu shāo jǐn yǐ

若是跑得不快，把毫毛都烧尽矣！

bā jiè xiào dào nǐ cháng shuō léi dǎ bù shāng huǒ shāo bù sǔn rú jīn hé yòu pà huǒ

”八戒笑道：“你常说雷打不伤，火烧不损，如今何又怕火？

xíng zhě dào nǐ zhè dāi zi quán bù zhī shì

”行者道：“你这呆子，全不知事！

nà shí jié yòng xīn fáng bèi gù cǐ bù shāng

那时节用心防备，故此不伤；

jīn rì zhǐ wèi xi huǒ guāng bù céng niǎn bì huǒ jué yòu wèi shǐ hù shēn fǎ suǒ yǐ bǎ liǎng gǔ háo máo shāo le

今日只为-息火光，不曾捻避火诀，又未使护身法，所以把两股毫毛烧了。

shā sēng dào shì zhè bān huǒ shèng wú lù tōng xi zěn shēng shì hǎo

”沙僧道：“似这般火盛，无路通西，怎生是好？

bā jiè dào zhǐ jiǎn wú huǒ chù zǒu biàn bà

”八戒道：“只拣无火处走便罢。

sān zàng dào nà fāng wú huǒ

”三藏道：“那方无火？

bā jiè dào dōng fāng nán fāng běi fāng jù wú huǒ

”八戒道：“东方南方北方俱无火。

yòu wèn nà fāng yǒu jīng

”又问：“那方有经？

bā jiè dào xī fāng yǒu jīng

”八戒道：“西方有经。

sān zàng dào wǒ zhǐ yù wǎng yǒu jīng chù qù li

”三藏道：“我只欲往有经处去哩！

shā sēng dào yǒu jīng chù yǒu huǒ wú huǒ chù wú jīng chéng shì jìn tuì liǎng nán

”沙僧道：“有经处有火，无火处无经，诚是进退两难！

shī tú men zhèng zì hú tán luàn jiǎng zhǐ tīng de yǒu rén jiào dào dà shèng bù xū fán nǎo qiě lái chī xiē zhāi fàn zài yì

”师徒们正自胡谈乱讲，只听得有人叫道：“大圣不须烦恼，且来吃些斋饭再议。

sì zhòng huí kàn shí

”四众回看时，

jiàn yī lǎo rén

见一老人，

shēn pī piāo fēng chǎng

身披飘风氅，

tóu dǐng yǎn yuè guān

头顶偃月冠，

shǒu chí lóng tóu zhàng

手持龙头杖，

zhǐ tà tiě xuē

只踏铁-靴，

hòu dài zhe yí gè diāo zuǐ yú sāi guǐ

后带着一个雕嘴鱼腮鬼，

guǐ tóu shàng dǐng zhe yí gè tóng pén

鬼头上顶着一个铜盆，

pén nèi yǒu xiē zhēng bǐng gāo mí

盆内有些蒸饼糕糜，

huáng liáng mǐ fàn

黄粮米饭，

zài yú xi lù xià gōng shēn dào wǒ běn shì huǒ yàn shān tǔ dì

在于西路下躬身道：“我本是火焰山土地，

zhī dà shèng bǎo hù shèng sēng

知大圣保护圣僧，

bù néng qián jìn

不能前进，

tè xiàn yī zhāi

特献一斋。

xíng zhě dào chī zhāi xiǎo kě zhè huǒ guāng jǐ shí miè de ràng wǒ shī fù guò qù

”行者道：“吃斋小可，这火光几时灭得，让我师父过去？

tǔ dì dào yào miè huǒ guāng xū qiú luó chà nǚ jiè bā jiāo shàn

”土地道：“要灭火光，须求罗刹女借芭蕉扇。

xíng zhě qù lù páng shi qǐ shàn zi dào zhè bu shì

”行者去路旁拾起扇子道：“这不是？

nà huǒ guāng yuè shàn yuè zhe hé yě

那火光越扇越着，何也？

tǔ dì kàn le xiào dào cǐ shàn bú shì zhēn de bèi tā hōng le

”土地看了，笑道：“此扇不是真的，被他哄了。

xíng zhě dào rú hé fāng de zhēn de

”行者道：“如何方得真的？

nà tǔ dì yòu kòng bèi gōng shēn wēi wēi xiào dào

”那土地又控背躬身微微笑道：

ruò hái yào jiè zhēn jiāo shàn xū shì xún qiú dà lì wáng

“若还要借真蕉扇，须是寻求大力王。

bì jìng bù zhī dà lì wáng yǒu shèn yuán gù qiě tīng xià huí fēn jiě

”毕竟不知大力王有甚缘故，且听下回分解——