第六十回 — 西游记 — 吴承恩

niú mó wáng bà zhàn fù huá yán sūn xíng zhě èr diào bā jiāo shàn

牛魔王罢战赴华筵孙行者二调芭蕉扇

tǔ dì shuō dà lì wáng jí niú mó wáng yě

土地说：“大力王即牛魔王也。

xíng zhě dào zhè shān běn shì niú mó wáng fàng de huǒ jiǎ míng huǒ yàn shān

”行者道：“这山本是牛魔王放的火，假名火焰山？

tǔ dì dào bú shì bú shì dà shèng ruò kěn shè xiǎo shén zhī zuì fāng gǎn zhí yán

”土地道：“不是不是，大圣若肯赦小神之罪，方敢直言。

xíng zhě dào nǐ yǒu hé zuì

”行者道：“你有何罪？

zhí shuō wú fáng

直说无妨。

tǔ dì dào zhè huǒ yuán shì dà shèng fàng de

”土地道：“这火原是大圣放的。

xíng zhě nù dào wǒ zài nà lǐ nǐ zhè děng luàn tán

”行者怒道：“我在那里，你这等乱谈！

wǒ kě shì fàng huǒ zhī bèi

我可是放火之辈？

tǔ dì dào shì nǐ yě rèn bù dé wǒ le

”土地道：“是你也认不得我了。

cǐ jiān yuán wú zhè zuò shān yīn dà shèng wǔ bǎi nián qián dà nào tiān gōng shí bèi xiǎn shèng qín le yā fù lǎo jūn jiāng dà shèng ān yú bā guà lú nèi duàn liàn zhī hòu kāi dǐng bèi nǐ dēng dào dān lú là le jǐ gè zhuān lái nèi yǒu yú huǒ dào cǐ chù huà wèi huǒ yàn shān

此间原无这座山，因大圣五百年前大闹天宫时，被显圣擒了，压赴老君，将大圣安于八卦炉内，煅炼之后开鼎，被你蹬倒丹炉，落了几个砖来，内有余火，到此处化为火焰山。

wǒ běn shì dōu shuài gōng shǒu lú de dào rén dāng bèi lǎo jūn guài wǒ shī shǒu jiàng xià cǐ jiān jiù zuò le huǒ yàn shān tǔ dì yě

我本是兜率宫守炉的道人，当被老君怪我失守，降下此间，就做了火焰山土地也。

zhū bā jiè wén yán hèn dào guài dào nǐ zhè děng dǎ bàn

”猪八戒闻言恨道：“怪道你这等打扮！

yuán lái shì dào shì biàn de tǔ dì

原来是道士变的土地！

xíng zhě bàn xìn bù xìn dào nǐ qiě shuō zǎo xún dà lì wáng hé gù

”行者半信不信道：“你且说，早寻大力王何故？

tǔ dì dào dà lì wáng nǎi luó chà nǚ zhàng fū

”土地道：“大力王乃罗刹女丈夫。

tā zhè xiàng piē le luó chà xiàn zài jī léi shān mó yún dòng

他这向撇了罗刹，现在积雷山摩云洞。

yǒu gè wàn suì hú wáng nà hú wáng sǐ le yí xià yī ge nǚ ér jiào zuò yù miàn gōng zhǔ

有个万岁狐王，那狐王死了，遗下一个女儿，叫做玉面公主。

nà gōng zhǔ yǒu bǎi wàn jiā sī wú rén zhǎng guǎn èr nián qián fǎng zhe niú mó wáng shén tōng guǎng dà qíng yuàn dào péi jiā sī zhāo zhuì wèi fu

那公主有百万家私，无人掌管，二年前，访着牛魔王神通广大，情愿倒陪家私，招赘为夫。

nà niú wáng qì le luó chà jiǔ bù huí gù

那牛王弃了罗刹，久不回顾。

ruò dà shèng xún zhe niú wáng bài qiú lái cǐ fāng jiè de zhēn shàn

若大圣寻着牛王，拜求来此，方借得真扇。

yī zé shàn xi huǒ yàn kě bǎo shī fù qián jìn

一则扇息火焰，可保师父前进；

èr lái yǒng chú huǒ huàn kě bǎo cǐ dì shēng líng

二来永除火患，可保此地生灵；

sān zhě shè wǒ guī tiān huí jiǎo lǎo jūn fǎ zhǐ

三者赦我归天，回缴老君法旨。

xíng zhě dào

”行者道：

jī léi shān zuò luò hé chǔ

“积雷山坐落何处？

dào bǐ yǒu duō shǎo chéng tú

到彼有多少程途？

tǔ dì dào zài zhèng nán fāng

”土地道：“在正南方。

cǐ jiān dào bǐ yǒu sān qiān yú lǐ

此间到彼，有三千余里。

xíng zhě wén yán jí fēn fù shā sēng bā jiè bǎo hù shī fu yòu jiào tǔ dì péi bàn wù huí suí jí hū de yī shēng miǎo rán bù jiàn

”行者闻言，即吩咐沙僧、八戒保护师父，又教土地，陪伴勿回，随即忽的一声，渺然不见。

nà lǐ xiāo bàn ge shí chén zǎo jiàn yī zuò gāo shān lìng hàn

那里消半个时辰，早见一座高山凌汉。

àn luò yún tóu tíng lì diān fēng zhī shàng guān kàn zhēn shì hǎo shān gāo bù gāo dǐng mó bì hàn

按落云头，停立巅峰之上观看，真是好山：高不高，顶摩碧汉；

dà bù dà gēn zhā huáng quán

大不大，根扎黄泉。

shān qián rì nuǎn lǐng hòu fēng hán

山前日暖，岭后风寒。

shān qián rì nuǎn yǒu sān dōng cǎo mù wú zhī

山前日暖，有三冬草木无知；

lǐng hòu fēng hán jiàn jiǔ xià bīng shuāng bù huà

岭后风寒，见九夏冰霜不化。

lóng tán jiē jiàn shuǐ cháng liú hǔ xué yī yá huā fàng zǎo

龙潭接涧水长流，虎袕依崖花放早。

shuǐ liú qiān pài shì fēi qióng huā fàng yī xīn rú bù jǐn

水流千派似飞琼，花放一心如布锦。

wān huán lǐng shàng wān huán shù shí wài sōng

湾环岭上湾环树，——石外——松。

zhēn gè shì gāo de shān jùn de lǐng dǒu de yá shēn de jiàn xiāng de huā měi dí guǒ hóng de téng zǐ de zhú qīng de sōng cuì de liǔ bā jié sì shí yán bù gǎi qiān nián wàn gǔ sè rú lóng

真个是高的山，峻的岭，陡的崖，深的涧，香的花，美的果，红的藤，紫的竹，青的松，翠的柳：八节四时颜不改，千年万古色如龙。

dà shèng kàn gòu duō shí bù xià jiān fēng rù shēn shān zhǎo xún lù jìng

大圣看彀多时，步下尖峰，入深山，找寻路径。

zhèng zì méi gè xiāo xī hū jiàn sōng yīn xià yǒu yī nǚ zǐ shǒu shé le yī zhī xiāng lán niǎo niǎo nuó nuó ér lái

正自没个消息，忽见松陰下，有一女子，手折了一枝香兰，袅袅娜娜而来。

正自没个消息，忽见松阴下，有一女子，手折了一枝香兰，袅袅娜娜而来。

dà shèng shǎn zài guài shí zhī páng dìng jīng guān kàn nà nǚ zǐ zěn shēng mú yàng jiāo jiāo qīng guó sè huǎn huǎn bù yí lián

大圣闪在怪石之旁，定睛观看，那女子怎生模样：娇娇倾国色，缓缓步移莲。

mào ruò wáng qiáng yán rú chu nǚ

貌若王嫱，颜如楚女。

rú huā jiě yǔ shì yù shēng xiāng

如花解语，似玉生香。

gāo jì duī qīng bì yā shuāng jing zhàn lǜ héng qiū shuǐ

高髻堆青-碧鸦，双睛蘸绿横秋水。

xiāng qún bàn lù gōng xié xiǎo cuì xiù wēi shū fěn wàn zhǎng

湘裙半露弓鞋小，翠袖微舒粉腕长。

shuō shèn me mù yǔ zhāo yún zhēn gè shì zhū chún hào chǐ

说甚么暮雨朝云，真个是朱唇皓齿。

jǐn jiāng huá nì é méi xiù sài guò wén jūn yǔ xuē tāo

锦江滑腻蛾眉秀，赛过文君与薛涛。

nà nǚ zǐ jiàn jiàn zǒu jìn shí biān dà shèng gōng shēn shī lǐ huǎn huǎn ér yán yuē nǚ pú sà hé wǎng

那女子渐渐走近石边，大圣躬身施礼，缓缓而言曰：“女菩萨何往？

nà nǚ zǐ wèi zēng guān kàn tīng de jiào wèn què zì tái tóu hū jiàn dà shèng de xiàng mào chǒu lòu lǎo dà xīn jīng yù tuì nán tuì yù xíng nán xíng zhǐ de zhàn jīng jīng miǎn qiǎng dá dào nǐ shì hé fāng lái zhě

”那女子未曾观看，听得叫问，却自抬头，忽见大圣的相貌丑陋，老大心惊，欲退难退，欲行难行，只得战兢兢，勉强答道：“你是何方来者？

gǎn zài cǐ jiān wèn shuí

敢在此间问谁？

dà shèng chén sī dào wǒ ruò shuō chū qǔ jīng qiú shàn zhī shì kǒng zhè sī yǔ niú wáng yǒu qīn qiě zhǐ yǐ jiǎ qīn tuō yì lái qǐng mó wáng zhī yán ér dá fāng kě

”大圣沉思道：“我若说出取经求扇之事，恐这厮与牛王有亲，且只以假亲托意，来请魔王之言而答方可。

nà nǚ zǐ jiàn tā bù yǔ biàn le yán sè nù shēng hè dào nǐ shì hé rén gǎn lái wèn wǒ

”那女子见他不语，变了颜色，怒声喝道：“你是何人，敢来问我！

dà shèng gōng shēn péi xiào dào wǒ shì cuì yún shān lái de chū dào guì chǔ bù zhī lù jìng

”大圣躬身陪笑道：“我是翠云山来的，初到贵处，不知路径。

gǎn wèn pú sà cǐ jiān kě shì jī léi shān

敢问菩萨，此间可是积雷山？

nà nǚ zǐ dào zhèng shì

”那女子道：“正是。

dà shèng dào yǒu gè mó yún dòng zuò luò hé chǔ

”大圣道：“有个摩云洞，坐落何处？

nà nǚ zǐ dào nǐ xún nà dòng zuò shèn

”那女子道：“你寻那洞做甚？

dà shèng dào wǒ shì cuì yún shān bā jiāo dòng tiě shàn gōng zhǔ yāng lái qǐng niú mó wáng de

”大圣道：“我是翠云山芭蕉洞铁扇公主央来请牛魔王的。

nà nǚ zǐ yī tīng tiě shàn gōng zhǔ qǐng niú mó wáng zhī yán xīn zhōng dà nù chè ěr gēn zi tòng hóng pō kǒu mà dào zhè jiàn bì zhuó shí wú zhī

”那女子一听铁扇公主请牛魔王之言，心中大怒，彻耳根子通红，泼口骂道：“这贱婢，着实无知！

niú wáng zì dào wǒ jiā wèi jí èr zài yě bù zhī sòng le tā duō shǎo zhū cuì jīn yín líng luó duàn pǐ

牛王自到我家，未及二载，也不知送了他多少珠翠金银，绫罗缎匹。

nián gōng chái yuè gōng mǐ zì zì zài zài shòu yòng hái bù shí xiū yòu lái qǐng tā zěn de

年供柴，月供米，自自在在受用，还不识羞，又来请他怎的！

dà shèng wén yán qíng zhī shì yù miàn gōng zhǔ gù yì zi chè chū tiě bàng dà hē yī shēng dào nǐ zhè pō jiàn jiāng jiā sī mǎi zhù niú wáng chéng rán shì péi qián jià hàn

”大圣闻言，情知是玉面公主，故意子掣出铁棒大喝一声道：“你这泼贱，将家私买住牛王，诚然是陪钱嫁汉！

nǐ dào bù xiū què gǎn mà shuí

你倒不羞，却敢骂谁！

nà nǚ zǐ jiàn le hu de pò sàn hún fēi méi hǎo bù luàn jīn lián zhàn jīng jīng huí tóu biàn zǒu zhè dà shèng yāo yāo he hē suí hòu xiāng gēn

那女子见了，唬得魄散魂飞，没好步乱-金莲，战兢兢回头便走，这大圣吆吆喝喝，随后相跟。

yuán lái chuān guò sōng yīn jiù shì mó yún dòng kǒu nǚ zǐ pǎo jìn qù pū de bǎ mén guān le

原来穿过松陰，就是摩云洞口，女子跑进去，扑的把门关了。

原来穿过松阴，就是摩云洞口，女子跑进去，扑的把门关了。

dà shèng què shōu le tiě bàng hāi hāi tíng bù kàn shí hǎo suǒ zài shù lín sēn mì yá xuē

大圣却收了铁棒，咳咳停步看时，好所在：树林森密，崖削。

bì luó yīn rǎn rǎn lán huì wèi xīn xīn

薜萝陰冉冉，兰蕙味馨馨。

薜萝阴冉冉，兰蕙味馨馨。

liú quán shù yù chuān xiū zhú qiǎo shí zhī jī dài luò yīng

流泉漱玉穿修竹，巧石知机带落英。

yān xiá lóng yuǎn xiù rì yuè zhào yún píng

烟霞笼远岫，日月照云屏。

lóng yīn hǔ xiào hè lì yīng míng

龙吟虎啸，鹤唳莺鸣。

yī piàn qīng yōu zhēn kě ài qí huā yáo cǎo jǐng cháng míng

一片清幽真可爱，琪花瑶草景常明。

bù yà tiān tāi xiān dòng shèng rú hǎi shàng péng yíng

不亚天台仙洞，胜如海上蓬瀛。

qiě bù yán xíng zhě zhè lǐ guān kàn jǐng zhì què shuō nà nǚ zǐ pǎo de fěn hàn lín lín hu de lán xīn xī xī jìng rù shū fáng lǐ miàn

且不言行者这里观看景致，却说那女子跑得粉汗淋淋，唬得兰心吸吸，径入书房里面。

yuán lái niú mó wáng zhèng zài nà lǐ jìng wán dān shū zhè nǚ zǐ méi hǎo qì dào zài huái lǐ zhuā ěr náo sāi fàng shēng dà kū

原来牛魔王正在那里静玩丹书，这女子没好气倒在怀里，抓耳挠腮，放声大哭。

niú wáng mǎn miàn péi xiào dào měi rén xiū de fán nǎo

牛王满面陪笑道：“美人，休得烦恼。

yǒu shèn huà shuō

有甚话说？

nà nǚ zǐ tiào tiān suǒ dì kǒu zhōng mà dào

”那女子跳天索地，口中骂道：

po mó hài shā wǒ yě

“泼魔害杀我也！

niú wáng xiào dào nǐ wéi shèn shì mà wǒ

”牛王笑道：“你为甚事骂我？

nǚ zǐ dào wǒ yīn fù mǔ wú yī zhāo nǐ hù shēn yǎng mìng

”女子道：“我因父母无依，招你护身养命。

jiāng hú zhōng shuō nǐ shì tiáo hǎo hàn nǐ yuán lái shì gè jù nèi de yōng fū

江湖中说你是条好汉，你原来是个惧内的庸夫！

niú wáng wén shuō jiāng nǚ zǐ bào zhù dào měi rén wǒ yǒu nèi xiē bú shì chù nǐ qiě màn màn shuō lái wǒ yǔ nǐ péi lǐ

”牛王闻说，将女子抱住道：“美人，我有那些不是处，你且慢慢说来，我与你陪礼。

nǚ zǐ dào shì cái wǒ zài dòng wài xián bù huā yīn zhé lán cǎi huì hū yǒu yí gè máo liǎn léi gōng zuǐ de hé shàng měng dì qián lái shī lǐ bǎ wǒ xià le gè dāi zhèng

”女子道：“适才我在洞外闲步花陰，折兰采蕙，忽有一个毛脸雷公嘴的和尚，猛地前来施礼，把我吓了个呆挣。

”女子道：“适才我在洞外闲步花阴，折兰采蕙，忽有一个毛脸雷公嘴的和尚，猛地前来施礼，把我吓了个呆挣。

jí dìng xìng wèn shì hé rén tā shuō shì tiě shàn gōng zhǔ yāng tā lái qǐng niú mó wáng de

及定性问是何人，他说是铁扇公主央他来请牛魔王的。

bèi wǒ shuō le liǎng jù tā dào mà le wǒ yī chǎng jiāng yī gēn gùn zi gǎn zhe wǒ dǎ

被我说了两句，他倒骂了我一场，将一根棍子，赶着我打。

ruò bù shì zǒu de kuài xiē jī hū bèi tā dǎ sǐ

若不是走得快些，几乎被他打死！

zhè bu shì zhāo nǐ wèi huò

这不是招你为祸？

hài shā wǒ yě

害杀我也！

niú wáng wén yán què yǔ tā zhěng róng péi lǐ wēn cún liáng jiǔ nǚ zǐ fāng cái xī qì

”牛王闻言，却与他整容陪礼，温存良久，女子方才息气。

mó wáng què fā hěn dào měi rén zài shàng bù gǎn xiāng mán nà bā jiāo dòng suī shì pì jìng què qīng yōu zì zài

魔王却发狠道：“美人在上，不敢相瞒，那芭蕉洞虽是僻静，却清幽自在。

wǒ shān qī zì yòu xiū chí yě shì gè dé dào de nǚ xian què shì jiā mén yán jǐn nèi wú yī chǐ zhī tóng yān de yǒu léi gōng zuǐ de nán zǐ yāng lái zhè xiǎng shì nà lǐ lái de guài yāo huò zhě jiǎ chuò míng shēng zhì cǐ fǎng wǒ děng wǒ chū qù kàn kàn

我山妻自幼修持，也是个得道的女仙，却是家门严谨，内无一尺之童，焉得有雷公嘴的男子央来，这想是那里来的怪妖，或者假绰名声，至此访我，等我出去看看。

hǎo mó wáng yè kāi bù chū le shū fáng shàng dà tīng qǔ le pī guà jié shù le ná le yī tiáo hùn tiě gùn chū mén gāo jiào dào shì shuí rén zài wǒ zhè lǐ wú zhuàng

”好魔王，拽开步，出了书房，上大厅取了披挂，结束了，拿了一条混铁棍，出门高叫道：“是谁人在我这里无状？

xíng zhě zài páng jiàn tā nà mú yàng yǔ wǔ bǎi nián qián yòu dà bù tóng zhī jiàn

”行者在旁，见他那模样，与五百年前又大不同，只见；

tóu shàng dài yī dǐng shuǐ mó yín liàng shú tiě kuī shēn shàng guàn yī fù róng chuān jǐn xiù huáng jīn jiǎ zú xià tà yī shuāng juǎn jiān fěn dǐ jǐ pí xuē yāo jiān shù yī tiáo zǎn sī sān gǔ shī mán dài

头上戴一顶水磨银亮熟铁盔，身上贯一副绒穿锦绣黄金甲，足下踏一双卷尖粉底麂皮靴，腰间束一条攒丝三股狮蛮带。

yī shuāng yǎn guāng rú míng jìng liǎng dào méi yàn shì hóng ní

一双眼光如明镜，两道眉艳似红霓。

kǒu ruò xuè pén chǐ pái tóng bǎn

口若血盆，齿排铜板。

hǒu shēng xiǎng zhèn shān shén pà xíng dòng wēi fēng è guǐ huāng

吼声响震山神怕，行动威风恶鬼慌。

sì hǎi yǒu míng chēng hùn shì xī fāng dà lì hào mó wáng

四海有名称混世，西方大力号魔王。

zhè dà shèng zhěng yī shàng qián shēn shēn de chàng gè dà rě dào zhǎng xiōng hái rèn de xiǎo dì me

这大圣整衣上前，深深的唱个大喏道：“长兄，还认得小弟么？

niú wáng dá lǐ dào nǐ shì qí tiān dà shèng sūn wù kōng me

”牛王答礼道：“你是齐天大圣孙悟空么？

dà shèng dào zhèng shì zhèng shì yī xiàng jiǔ bié wèi bài

”大圣道：“正是，正是，一向久别未拜。

shì cái dào cǐ wèn yī nǚ zǐ fāng de jiàn xiōng fēng cǎi guǒ shèng cháng zhēn kě hè yě

适才到此问一女子，方得见兄，丰采果胜常，真可贺也！

niú wáng hè dào

”牛王喝道：

qiě xiū qiǎo shé

“且休巧舌！

wǒ wén nǐ nào le tiān gōng bèi fó zǔ jiàng yā zài wǔ xíng shān xià jìn jiě tuō tiān zāi bǎo hù táng sēng xī tiān jiàn fú qiú jīng zěn me zài hào shān kū sōng jiàn huǒ yún dòng bǎ wǒ xiǎo ér niú shèng yīng hài le

我闻你闹了天宫，被佛祖降压在五行山下，近解脱天灾，保护唐僧西天见佛求经，怎么在号山枯松涧火云洞把我小儿牛圣婴害了？

zhèng zài zhè lǐ nǎo nǐ nǐ què zěn me yòu lái xún wǒ

正在这里恼你，你却怎么又来寻我？

dà shèng zuò lǐ dào zhǎng xiōng wù de wù guài xiǎo dì

”大圣作礼道：“长兄勿得误怪小弟。

dāng shí lìng láng zhuō zhù wú shī yào shí qí ròu xiǎo dì jìn tā bù dé xìng guān yīn pú sà yù jiù wǒ shī quàn tā guī zhèng

当时令郎捉住吾师，要食其肉，小弟近他不得，幸观音菩萨欲救我师，劝他归正。

xiàn jīn zuò le shàn cái tóng zǐ bǐ xiōng zhǎng hái gāo xiǎng jí lè zhī mén táng shòu xiāo yáo zhī yǒng shòu yǒu hé bù kě fǎn guài wǒ yé

现今做了善财童子，比兄长还高，享极乐之门堂，受逍遥之永寿，有何不可，返怪我耶？

niú wáng mà dào zhè gè guāi zuǐ de hú sūn

”牛王骂道：“这个乖嘴的猢狲！

hài zi zhī qíng bèi nǐ shuō guò nǐ cái qī wǒ ài qiè dǎ shàng wǒ mén hé yě

害子之情，被你说过，你才欺我爱妾，打上我门何也？

dà shèng xiào dào wǒ yīn bài yè zhǎng xiōng bú jiàn xiàng nà nǚ zǐ bài wèn bù zhī jiù shì èr sǎo sǎo

”大圣笑道：“我因拜谒长兄不见，向那女子拜问，不知就是二嫂嫂；

yīn tā mà le wǒ jǐ jù shì xiǎo dì yī shí cū lǔ jīng le sǎo sǎo

因他骂了我几句，是小弟一时粗卤，惊了嫂嫂。

wàng zhǎng xiōng kuān shù kuān shù

望长兄宽恕宽恕！

niú wáng dào jì rú cǐ shuō wǒ kàn gù jiù zhī qíng ráo nǐ qù ba

”牛王道：“既如此说，我看故旧之情，饶你去罢。

dà shèng dào jì méng kuān ēn gǎn xiè bù jìn dàn shàng yǒu yī shì fèng dú wàn wàng zhōu jì zhōu jì

”大圣道：“既蒙宽恩，感谢不尽，但尚有一事奉渎，万望周济周济。

niú wáng mà dào zhè hú sūn bù shí qǐ dǎo

”牛王骂道：“这猢狲不识起倒！

ráo le nǐ dǎo hái bù zǒu fǎn lái chán wǒ

饶了你，倒还不走，反来缠我！

shèn me zhōu jì zhōu jì

甚么周济周济！

dà shèng dào

”大圣道：

shí bù mán zhǎng xiōng xiǎo dì yīn bǎo táng sēng xi jìn lù zǔ huǒ yàn shān bù néng qián jìn

“实不瞒长兄，小弟因保唐僧西进，路阻火焰山，不能前进。

xún wèn tǔ rén zhī zūn sǎo luó chà nǚ yǒu yī bǐng bā pú shàn yù qiú yī yòng

询问土人，知尊嫂罗刹女有一柄芭蒲扇，欲求一用。

zuó dào jiù fǔ fèng bài sǎo sǎo sǎo sǎo jiān zhí bù jiè shì yǐ tè qiú zhǎng xiōng

昨到旧府，奉拜嫂嫂，嫂嫂坚执不借，是以特求长兄。

wàng xiōng zhǎng kāi tiān de zhī xīn tóng xiǎo dì dào dà sǎo chù yī xíng qiān wàn jiè shàn shàn miè huǒ yàn bǎo de táng sēng guò shān jí shí wán bì

望兄长开天地之心，同小弟到大嫂处一行，千万借扇扇灭火焰，保得唐僧过山，即时完璧。

niú wáng wén yán xīn rú huǒ fā yǎo xiǎng gāng yá mà dào nǐ shuō nǐ bù wú lǐ nǐ yuán lái shì jiè shàn zhī gù

”牛王闻言，心如火发，咬响钢牙骂道：“你说你不无礼，你原来是借扇之故！

yí dìng xiān qī wǒ shān qī shān qī xiǎng shì bù kěn gù lái xún wǒ

一定先欺我山妻，山妻想是不肯，故来寻我！

qiě yòu gǎn wǒ ài qiè

且又赶我爱妾！

cháng yán dào péng yǒu qī bù kě qī

常言道，朋友妻，不可欺；

péng yǒu qiè bù kě miè

朋友妾，不可灭。

nǐ jì qī wǒ qī yòu miè wǒ qiè duō dà wú lǐ

你既欺我妻，又灭我妾，多大无礼？

shàng lái chī wǒ yī gùn

上来吃我一棍！

dà shèng dào

”大圣道：

gē yào shuō dǎ dì yě bù jù dàn qiú bǎo bèi shì wǒ zhēn xīn wàn qǐ jiè wǒ shǐ shǐ

“哥要说打，弟也不惧，但求宝贝，是我真心，万乞借我使使！

niú wáng dào nǐ ruò sān hé dí de wǒ wǒ zhe shān qī jiè nǐ

牛王道：“你若三合敌得我，我着山妻借你；

rú dí bù guò dǎ sǐ nǐ yǔ wǒ xuě hèn

如敌不过，打死你，与我雪恨！

dà shèng dào gē shuō de shì xiǎo dì zhè yī xiàng shū lǎn bù céng yǔ xiōng xiāng huì bù zhī zhè jǐ nián wǔ yì bǐ xī rì rú hé wǒ xiōng dì men qǐng yǎn yǎn gùn kàn

”大圣道：“哥说得是，小弟这一向疏懒，不曾与兄相会，不知这几年武艺比昔日如何，我兄弟们请演演棍看。

zhè niú wáng nà róng fēn shuō chè hùn tiě gùn pī tóu jiù dǎ

”这牛王那容分说，掣混铁棍劈头就打。

zhè dà shèng chí jīn gū bàng suí shǒu xiāng yíng

这大圣持金箍棒，随手相迎。

liǎng gè zhè chǎng hào dòu jīn gū bàng hùn tiě gùn biàn liǎn bù yǐ péng yǒu lùn

两个这场好斗：金箍棒，混铁棍，变脸不以朋友论。

nà gè shuō zhèng guài nǐ zhè hú sūn hài zi qíng

那个说：“正怪你这猢狲害子情！

zhè gè shuō nǐ lìng láng yǐ dé dào xiū tián hèn

”这个说：“你令郎已得道休嗔恨！

nà gè shuō nǐ wú zhī zěn gǎn shàng wǒ mén

”那个说：“你无知怎敢上我门？

zhè gè shuō wǒ yǒu yīn tè dì lái xiāng wèn

”这个说：“我有因特地来相问。

yí gè yāo qiú shàn zi bǎo táng sēng yí gè bù jiè bā jiāo tè bǐ lìn

”一个要求扇子保唐僧，一个不借芭蕉忒鄙吝。

yǔ qù yán lái shī jiù qíng jǔ jiā wú yì jiē shēng fèn

语去言来失旧情，举家无义皆生忿。

niú wáng gùn qǐ sài jiāo lóng dà shèng bàng yíng shén guǐ dùn

牛王棍起赛蛟龙，大圣棒迎神鬼遁。

chū shí zhēng dòu zài shān qián hòu lái qí jià xiáng yún jìn

初时争斗在山前，后来齐驾祥云进。

bàn kōng zhī nèi xiǎn shén tōng wǔ cǎi guāng zhōng shī miào yùn

半空之内显神通，五彩光中施妙运。

liǎng tiáo gùn xiǎng zhèn tiān guān bú jiàn shū yíng jiē bàng cùn

两条棍响振天关，不见输赢皆傍寸。

zhè dà shèng yǔ nà niú wáng dòu jīng bǎi shí huí hé bù fēn shèng fù

这大圣与那牛王斗经百十回合，不分胜负。

zhèng zài nán jiě nán fēn zhī jì zhǐ tīng de shān fēng shàng yǒu rén jiào dào

正在难解难分之际，只听得山峰上有人叫道：

niú yé ye wǒ dài wáng duō duō bài shàng xìng cì zǎo lín hǎo ān zuò yě

“牛爷爷，我大王多多拜上，幸赐早临，好安座也。

niú wáng wén shuō shǐ hùn tiě gùn zhī zhù jīn gū bàng jiào dào hú sūn nǐ qiě zhù le děng wǒ qù yí gè péng yǒu jiā fù huì lái zhě

”牛王闻说，使混铁棍支住金箍棒，叫道：“猢狲，你且住了，等我去一个朋友家赴会来者！

yán bì àn xià yún tóu jìng zhì dòng lǐ

”言毕，按下云头，径至洞里。

duì yù miàn gōng zhǔ dào

对玉面公主道：

měi rén cái nà léi gōng zuǐ de nán zǐ nǎi sūn wù kōng hú sūn bèi wǒ yī dùn gùn dǎ zǒu le zài bù gǎn lái nǐ fàng xīn shuǎ zǐ

“美人，才那雷公嘴的男子乃孙悟空猢狲，被我一顿棍打走了，再不敢来，你放心耍子。

wǒ dào yí gè péng yǒu chù chī jiǔ qù yě

我到一个朋友处吃酒去也。

tā cái xiè le kuī jiǎ chuān yī lǐng yā qīng jiǎn róng ǎo zi zǒu chū mén kuà shàng pì shuǐ jīn jīng shòu zhe xiǎo de men kān shǒu mén tíng bàn yún bàn wù yī zhí xiàng xī běi fāng ér qù

”他才卸了盔甲，穿一领鸦青剪绒袄子，走出门，跨上辟水金睛兽，着小的们看守门庭，半云半雾，一直向西北方而去。

dà shèng zài gāo fēng shàng kàn zhe xīn zhōng àn xiǎng dào zhè lǎo niú bù zhī yòu jié shí le shèn me péng yǒu wǎng nà lǐ qù fù huì děng lǎo sūn gēn tā zǒu zǒu

大圣在高峰上看着，心中暗想道：“这老牛不知又结识了甚么朋友，往那里去赴会，等老孙跟他走走。

hǎo xíng zhě jiāng shēn huǎng yī huǎng biàn zuò yī zhèn qīng fēng gǎn shàng suí zhe tóng zǒu

”好行者，将身幌一幌，变作一阵清风赶上，随着同走。

bù duō shí dào le yī zuò shān zhōng nà niú wáng jì rán bú jiàn

不多时，到了一座山中，那牛王寂然不见。

dà shèng jù le yuán shēn rù shān xún kàn nà shān zhōng yǒu yī miàn qīng shuǐ shēn tán tán biān yǒu yī zuò shí jié jié shàng yǒu liù gè dà zì nǎi luàn shí shān bì bō tán

大圣聚了原身，入山寻看，那山中有一面清水深潭，潭边有一座石碣，碣上有六个大字，乃乱石山碧波潭。

dà shèng àn xiǎng dào lǎo niú duàn rán xià shuǐ qù le

大圣暗想道：“老牛断然下水去了。

shuǐ dǐ zhī jīng ruò bù shì jiāo jīng bì shì lóng jīng yú jīng huò shì guī biē yuán tuó zhī jīng děng lǎo sūn yě xià qù kàn kàn

水底之精，若不是蛟精，必是龙精鱼精，或是龟鳖鼋鼍之精，等老孙也下去看看。

hǎo dà shèng niǎn zhe jué niàn gè zhòu yǔ yáo shēn yī biàn biàn zuò yí gè páng xiè bù dà bù xiǎo de yǒu sān shí liù jīn zhòng pū de tiào zài shuǐ zhōng jìng chén tán dǐ

好大圣，捻着诀，念个咒语，摇身一变，变作一个螃蟹，不大不小的，有三十六斤重，扑的跳在水中，径沉潭底。

hū jiàn yī zuò líng lóng tī tòu de pái lóu lóu xià shuān zhe nà gè pì shuǐ jīn jīng shòu jìn pái lóu lǐ miàn què jiù méi shuǐ

忽见一座玲珑剔透的牌楼，楼下拴着那个辟水金睛兽，进牌楼里面，却就没水。

dà shèng pá jìn qù zǐ xì kàn shí zhī jiàn nà bì xiāng yī pài yīn yuè zhī shēng dàn jiàn zhū gōng bèi quē yǔ shì bù shū

大圣爬进去，仔细看时，只见那壁厢一派音乐之声，但见：朱宫贝阙，与世不殊。

huáng jīn wèi wū wǎ bái yù zuò mén shū

黄金为屋瓦，白玉作门枢。

píng kāi dài mào jiǎ kǎn qì shān hú zhū

屏开玳瑁甲，槛砌珊瑚珠。

xiáng yún ruì ǎi huī lián zuò shàng jiē sān guāng xià bā qú

祥云瑞蔼辉莲座，上接三光下八衢。

fēi shì tiān gōng bìng hǎi cáng guǒ rán cǐ chù sài péng hú

非是天宫并海藏，果然此处赛蓬壶。

gāo táng shè yàn luō bīn zhǔ dà xiǎo guān yuán guān miǎn zhū

高堂设宴罗宾主，大小官员冠冕珠。

máng hū yù nǚ pěng yá cuī huàn xiān é diào lǜ lǚ

忙呼玉女捧牙-，催唤仙娥调律吕。

cháng jīng míng jù xiè wǔ biē chuī shēng tuó jī gǔ lí hàn zhī zhū zhào zūn zǔ

长鲸鸣，巨蟹舞，鳖吹笙，鼍击鼓，骊颔之珠照樽俎。

niǎo zhuàn zhī wén liè cuì píng xiā xū zhī lián guà láng wǔ

鸟篆之文列翠屏，虾须之帘挂廊庑。

bā yīn dié zòu zá xiān sháo gōng shāng xiǎng chè è yún xiāo

八音迭奏杂仙韶，宫商响彻遏云霄。

qīng tóu lú jì fǔ yáo sè hóng yǎn mǎ láng pǐn yù xiāo

青头鲈妓抚瑶瑟，红眼马郎品玉箫。

guì pó dǐng xiàn xiāng zhāng pú lóng nǚ tóu zān jīn fèng qiào

鳜婆顶献香獐脯，龙女头簪金凤翘。

chī de shì tiān chú bā bǎo zhēn xiū wèi

吃的是，天厨八宝珍羞味；

yǐn de shì zǐ fǔ qióng jiāng shú yùn láo

饮的是，紫府琼浆熟酝醪。

nà shàng miàn zuò de shì niú mó wáng zuǒ yòu yǒu sān sì gè jiāo jīng qián miàn zuò zhe yí gè lǎo lóng jīng liǎng biān nǎi lóng zǐ lóng sūn lóng pó lóng nǚ

那上面坐的是牛魔王，左右有三四个蛟精，前面坐着一个老龙精，两边乃龙子龙孙龙婆龙女。

zhèng zài nà lǐ gōng chóu jiāo cuò zhī jì sūn dà shèng yì zhí zǒu jiāng shǎng qù bèi lǎo lóng kàn jiàn jí mìng ná xià nà gè yě xiè lái

正在那里觥筹交错之际，孙大圣一直走将上去，被老龙看见，即命：“拿下那个野蟹来！

lóng zǐ lóng sūn yī yōng shàng qián bǎ dà shèng ná zhù

”龙子龙孙一拥上前，把大圣拿住。

dà shèng hū zuò rén yán zhǐ jiào ráo mìng

大圣忽作人言，只叫：“饶命！

ráo mìng

饶命！

lǎo lóng dào

”老龙道：

nǐ shì nà lǐ lái de yě xiè

“你是那里来的野蟹？

zěn me gǎn shàng tīng táng zài zūn kè zhī qián héng xíng luàn zǒu

怎么敢上厅堂，在尊客之前，横行乱走？

kuài zǎo gōng lái miǎn rǔ sǐ zuì

快早供来，免汝死罪！

hǎo dà shèng jiǎ niē xū yán duì zhòng gōng dào shēng zì hú zhōng wèi huó bàng yá zuò kū quán jū

”好大圣，假捏虚言，对众供道：“生自湖中为活，傍崖作窟权居。

gài yīn rì jiǔ de shēn shū guān shòu héng xíng jiè shì

盖因日久得身舒，官受横行介士。

tà cǎo tuō ní luò suǒ cóng lái wèi xí xíng yí

踏草拖泥落索，从来未习行仪。

bù zhī fǎ dù mào wáng wēi fú wàng zūn cí shù zuì

不知法度冒王威，伏望尊慈恕罪！

zuò shàng zhòng jīng wén yán dōu gǒng shēn duì lǎo lóng zuò lǐ dào xiè jiè shì chū rù yáo gōng bù zhī wáng lǐ wàng zūn gōng ráo tā qù ba

”座上众精闻言，都拱身对老龙作礼道：“蟹介士初入瑶宫，不知王礼，望尊公饶他去罢。

lǎo lóng chēng xiè le

”老龙称谢了。

zhòng jīng jí jiào fàng le nà sī qiě jì dǎ wài miàn cì hou

众精即教：“放了那厮，且记打，外面伺候。

dà shèng yīng le yī shēng wǎng wài táo mìng jìng zhì pái lóu zhī xià xīn zhōng àn xiǎng dào zhè niú wáng zài cǐ tān bēi nà lǐ děng de tā sàn

”大圣应了一声，往外逃命，径至牌楼之下，心中暗想道：“这牛王在此贪杯，那里等得他散？

jiù shì sàn le yě bù kěn jiè shàn yǔ wǒ

就是散了，也不肯借扇与我。

bù rú tōu le tā de jīn jīng shòu biàn zuò niú mó wáng qù hōng nà luó chà nǚ piàn tā shàn zi sòng wǒ shī fù guò shān wèi miào

不如偷了他的金睛兽，变做牛魔王，去哄那罗刹女，骗他扇子，送我师父过山为妙。

hǎo dà shèng jí xiàn běn xiàng jiāng jīn jīng shòu jiě le jiāng shéng pū yī bǎ kuà shàng diāo ān jìng zhí qí chū shuǐ dǐ

好大圣，即现本象，将金睛兽解了缰绳，扑一把跨上雕鞍，径直骑出水底。

dào yú tán wài jiāng shēn biàn zuò niú wáng mú yàng dǎ zhe shòu zòng zhe yún bù duō shí yǐ zhì cuì yún shān bā jiāo dòng kǒu jiào shēng kāi mén

到于潭外，将身变作牛王模样，打着兽，纵着云，不多时，已至翠云山芭蕉洞口，叫声“开门！

nà dòng mén lǐ yǒu liǎng gè nǚ tóng wén de shēng yīn kāi le mén kàn jiàn shì niú mó wáng zuǐ liǎn jí rù bào nǎi nai yé ye lái jiā le

”那洞门里有两个女童，闻得声音开了门，看见是牛魔王嘴脸，即入报：“奶奶，爷爷来家了。

nà luó chà tīng yán máng zhěng yún huán jí yí lián bù chū mén yíng jiē

”那罗刹听言，忙整云鬟，急移莲步，出门迎接。

zhè dà shèng xià diāo ān qiān jìn jīn jīng shòu

这大圣下雕鞍，牵进金睛兽；

nòng dà dǎn kuāng piàn nǚ jiā rén

弄大胆，诓骗女佳人。

luó chà nǚ ròu yǎn rèn tā bù chū jí xié shǒu ér rù

罗刹女肉眼，认他不出，即携手而入。

zhe yā huán shè zuò kàn chá yī jiā zǐ jiàn shì zhǔ gōng wú bù jìng jǐn

着丫鬟设座看茶，一家子见是主公，无不敬谨。

xū yú jiān xù jí hán wēn

须臾间，叙及寒温。

niú wáng dào fū rén jiǔ kuò

“牛王”道：“夫人久阔。

luó chà dào

”罗刹道：

dài wáng wàn fú

“大王万福。

yòu yún dài wáng chǒng xìng xīn hūn pāo piě nú jiā jīn rì shì nà zhèn fēng r chuī nǐ lái de

”又云：“大王宠幸新婚，抛撇奴家，今日是那阵风儿吹你来的？

dà shèng xiào dào fēi gǎn pāo piě zhǐ yīn yù miàn gōng zhǔ zhāo hòu jiā shì fán rǒng péng yǒu duō gù shì yǐ jī liú zài wài què yě yòu zhì dé yī gè jiā dàng le

’大圣笑道：“非敢抛撇，只因玉面公主招后，家事繁冗，朋友多顾，是以稽留在外，却也又治得一个家当了。

yòu dào jìn wén wù kōng nà sī bǎo táng sēng jiāng jìn huǒ yàn shān jiè kǒng tā lái wèn nǐ jiè shàn zi

”又道：“近闻悟空那厮保唐僧，将近火焰山界，恐他来问你借扇子。

wǒ hèn nà sī hài zi zhī chóu wèi bào dàn lái shí kě chāi rén bào wǒ děng wǒ ná tā fēn shī wàn duàn yǐ xuě wǒ fū qī zhī hèn

我恨那厮害子之仇未报，但来时，可差人报我，等我拿他，分尸万段，以雪我夫妻之恨。

luó chà wén yán dī lèi gào dào dài wáng cháng yán shuō nán ér wú fù cái wú zhǔ nǚ zǐ wú fu shēn wú zhǔ

”罗刹闻言，滴泪告道：“大王，常言说，男儿无妇财无主，女子无夫身无主。

wǒ de xìng mìng xiǎn xiē r bù zháo zhè hú sūn hài le

我的性命，险些儿不着这猢狲害了！

dà shèng tīng de gù yì fā nù mà dào nà po hóu jǐ shí guò qù le

”大圣听得，故意发怒骂道：“那泼猴几时过去了？

luó chà dào hái wèi qù zuó rì dào wǒ zhè lǐ jiè shàn zi wǒ yīn tā hài hái ér zhī gù pī guà le lún bǎo jiàn chū mén jiù kǎn nà hú sūn

”罗刹道：“还未去，昨日到我这里借扇子，我因他害孩儿之故，披挂了轮宝剑出门，就砍那猢狲。

tā rěn zhe téng jiào wǒ zuò sǎo sǎo shuō dài wáng céng yǔ tā jié yì

他忍着疼，叫我做嫂嫂，说大王曾与他结义。

dà shèng dào shì wǔ bǎi nián qián céng bài wèi qī xiōng dì

”大圣道：“是五百年前曾拜为七兄弟。

luó chà dào bèi wǒ mà yě bù gǎn huí yán kǎn yě bù gǎn dòng shǒu hòu bèi wǒ yī shàn zi shàn qù

”罗刹道：“被我骂也不敢回言，砍也不敢动手，后被我一扇子扇去；

bù zhī zài nà lǐ xún de gè dìng fēng fǎ r jīn zǎo yòu zài mén wài jiào huàn

不知在那里寻得个定风法儿，今早又在门外叫唤。

shì wǒ yòu shǐ shàn shàn mò xiǎng de dòng

是我又使扇扇，莫想得动。

jí lún jiàn kǎn shí tā jiù bù ràng wǒ le

急轮剑砍时，他就不让我了。

wǒ pà tā bàng zhòng jiù zǒu rù dòng lǐ jǐn guān shàng mén

我怕他棒重，就走入洞里，紧关上门。

bù zhī tā yòu cóng hé chù zuān zài wǒ dù fù zhī nèi xiǎn bèi tā hài le xìng mìng

不知他又从何处，钻在我肚腹之内，险被他害了性命！

shì wǒ jiào tā jǐ shēng shū shū jiāng shàn yǔ tā qù yě

是我叫他几声叔叔，将扇与他去也。

dà shèng yòu jiǎ yì chuí xiōng dào kě xī kě xī

”大圣又假意捶胸道：“可惜可惜！

fū rén cuò le zěn me jiù bǎ zhè bǎo bèi yǔ nà hú sūn

夫人错了，怎么就把这宝贝与那猢狲？

nǎo shā wǒ yě

恼杀我也！

luó chà xiào dào dài wáng xī nù

”罗刹笑道：“大王息怒。

yǔ tā de shì jiǎ shàn dàn hōng tā qù le

与他的是假扇，但哄他去了。

dà shèng wèn zhēn shàn zài yú hé chǔ

”大圣问：“真扇在于何处？

luó chà dào fàng xīn fàng xīn

”罗刹道：“放心放心！

wǒ shōu zhe lǐ

我收着哩。

jiào yā huán zhěng jiǔ jiē fēng hè xǐ suì qíng bēi fèng shàng dào dài wáng yàn ěr xīn hūn qiān wàn mò wàng jié fà qiě chī yī bēi xiāng zhōng zhī shuǐ

”叫丫鬟整酒接风贺喜，遂擎杯奉上道：“大王，燕尔新婚，千万莫忘结发，且吃一杯乡中之水。

dà shèng bù gǎn bù jiē zhǐ de xiào yín yín jǔ shāng zài shǒu dào fū rén xiān bǎo wǒ yīn tú zhì wài chǎn jiǔ bié fū rén zǎo wǎn méng hù shǒu jiā mén quán wèi chóu xiè

”大圣不敢不接，只得笑吟吟，举觞在手道：“夫人先饱，我因图治外产，久别夫人，早晚蒙护守家门，权为酬谢。

luó chà fù jiē bēi zhēn qǐ dì yǔ dài wáng dào zì gǔ dào qī zhě qí yě fu nǎi yǎng shēn zhī fù jiǎng shèn me xiè

”罗刹复接杯斟起，递与大王道：“自古道，妻者齐也，夫乃养身之父，讲甚么谢。

liǎng rén qiān qiān jiǎng jiǎng fāng cái zuò xia xún jiǔ

”两人谦谦讲讲，方才坐下巡酒。

dà shèng bù gǎn pò hūn zhǐ chī jǐ gè guǒ zǐ yǔ tā yán yán yǔ yǔ

大圣不敢破荤，只吃几个果子，与他言言语语。

jiǔ zhì shù xún luó chà jué yǒu bàn hān sè qíng wēi dòng jiù hé sūn dà shèng āi āi cā cā dā dā niān niān xié zhuó shǒu qiào yǔ wēn cún bìng zhe jiān dī shēng fǔ jiù

酒至数巡，罗刹觉有半酣，色情微动，就和孙大圣挨挨擦擦，搭搭拈拈，携着手，俏语温存，并着肩，低声俯就。

jiāng yī bēi jiǔ nǐ hē yī kǒu wǒ hē yī kǒu què yòu bǔ guǒ

将一杯酒，你喝一口，我喝一口，却又哺果。

dà shèng jiǎ yì xū qíng xiāng péi xiāng xiào mò nài hé yě yǔ tā xiāng yǐ xiāng wēi

大圣假意虚情，相陪相笑，没奈何，也与他相倚相偎。

guǒ rán shì diào shī gōu sǎo chóu zhǒu pò chú wàn shì wú guò jiǔ

果然是：钓诗钩，扫愁帚，破除万事无过酒。

nán ér lì jié fàng jīn huái nǚ zǐ wàng qíng kāi xiào kǒu

男儿立节放襟怀，女子忘情开笑口。

miàn chì shì yāo táo shēn yáo rú nèn liǔ

面赤似夭桃，身摇如嫩柳。

xù xù dāo dāo huà yǔ duō niǎn niǎn qiā qiā fēng qíng yǒu

絮絮叨叨话语多，捻捻掐掐风情有。

shí jiàn lüè yún huán yòu jiàn lún jiān shǒu

时见掠云鬟，又见轮尖手。

jǐ fān cháng bǎ jiǎo r qiāo shù cì měi jiāng yī xiù dǒu

几番常把脚儿跷，数次每将衣袖抖。

fěn xiàng zì rán dī mán yāo jiàn jué niǔ

粉项自然低，蛮腰渐觉扭。

hé huān yán yǔ bù céng diū sū xiōng bàn lù sōng jīn niǔ

合欢言语不曾丢，酥胸半露松金钮。

zuì lái zhēn gè yù shān tuí xíng yǎn mó suō jǐ nòng chǒu

醉来真个玉山颓，饧眼摩娑几弄丑。

dà shèng jiàn tā zhè děng hān rán àn zì liú xīn tiāo dòu dào fū rén zhēn shàn zi nǐ shōu zài nà lǐ

大圣见他这等酣然，暗自留心，挑斗道：“夫人，真扇子你收在那里？

zǎo wǎn zǐ xì

早晚仔细。

dàn kǒng sūn xíng zhě biàn huà duō duān què yòu lái piàn qù

但恐孙行者变化多端，却又来骗去。

luó chà xiào xī xī de kǒu zhōng tǔ chū zhǐ yǒu yí gè xìng yè r dà xiǎo dì yǔ dà shèng dào zhè gè bú shì bǎo bèi

”罗刹笑嘻嘻的，口中吐出，只有一个杏叶儿大小，递与大圣道：“这个不是宝贝？

dà shèng jiē zài shǒu zhōng què yòu bù xìn àn xiǎng zhe zhèi xiē xiē ér zěn shēng shàn de huǒ miè

”大圣接在手中，却又不信，暗想着：“这些些儿，怎生扇得火灭？

pà yòu shì jiǎ de

怕又是假的。

luó chà jiàn tā kàn zhe bǎo bèi chén sī rěn bu zhù shàng qián jiāng fěn miàn zài háng zhě liǎn shàng jiào dào

”罗刹见他看着宝贝沉思，忍不住上前，将粉面-在行者脸上，叫道：

qīn qīn nǐ shōu le bǎo bèi chī jiǔ ba zhǐ guǎn chū shén xiǎng shèn me li

“亲亲，你收了宝贝吃酒罢，只管出神想甚么哩？

dà shèng jiù chèn jiǎo r qiāo wèn tā yī jù dào zhè bān xiǎo xiǎo zhī wù rú hé shàn de bā bǎi lǐ huǒ yàn

”大圣就趁脚儿跷问他一句道：“这般小小之物，如何扇得八百里火焰？

luó chà jiǔ táo zhēn xìng wú jì dàn jiù shuō chū fāng fǎ dào dài wáng yǔ nǐ bié le èr zài nǐ xiǎng shì zhòu yè tān huān bèi nà yù miàn gōng zhǔ nòng shāng le shén sī zěn me zì jiā de bǎo bèi shì qíng yě dōu wàng le

”罗刹酒陶真性，无忌惮，就说出方法道：“大王，与你别了二载，你想是昼夜贪欢，被那玉面公主弄伤了神思，怎么自家的宝贝事情，也都忘了？

zhǐ jiāng zuǒ shǒu dà zhǐ tóu niǎn zhe nà bǐng r shàng dì qī lǚ hóng sī niàn yī shēng xū ā xī xī chuī hū jí zhǎng yī zhàng èr chǐ cháng duǎn

只将左手大指头捻着那柄儿上第七缕红丝，念一声-嘘呵吸嘻吹呼，即长一丈二尺长短。

zhè bǎo bèi biàn huà wú qióng

这宝贝变化无穷！

nà pà tā bā wàn lǐ huǒ yàn kě yī shàn ér xiāo yě

那怕他八万里火焰，可一扇而消也。

dà shèng wén yán qiē qiē jì zài xīn shàng què bǎ shàn r yě qín zài kǒu lǐ bǎ liǎn mǒ yī mǒ xiàn le běn xiàng lì shēng gāo jiào dào luó chà nǚ

”大圣闻言，切切记在心上，却把扇儿也噙在口里，把脸抹一抹，现了本象，厉声高叫道：“罗刹女！

nǐ kàn kàn wǒ kě shì nǐ qīn lǎo gōng

你看看我可是你亲老公！

jiù bǎ wǒ chán le zhè xǔ duō chǒu gòu dàng

就把我缠了这许多丑勾当！

bù xiū

不羞！

bù xiū

不羞！

nà nǚ zǐ yī jiàn shì sūn xíng zhě huāng de tuī dǎo zhuō xí diē luò chén āi xiū kuì wú bǐ zhǐ jiào qì shā wǒ yě

”那女子一见是孙行者，慌得推倒桌席，跌落尘埃，羞愧无比，只叫“气杀我也！

qì shā wǒ yě

气杀我也！

zhè dà shèng bù guǎn tā sǐ huó tuō shǒu yè dà bù jìng chū le bā jiāo dòng zhèng shì wú xīn tān měi sè dé yì xiào yán huí

这大圣，不管他死活，-脱手，拽大步，径出了芭蕉洞，正是无心贪美色，得意笑颜回。

jiāng shēn yī zòng tà xiáng yún tiào shàng gāo shān jiāng shàn zi tǔ chū lái yǎn yǎn fāng fǎ

将身一纵，踏祥云，跳上高山，将扇子吐出来，演演方法。

jiāng zuǒ shǒu dà zhǐ tóu niǎn zhe nà bǐng shàng dì qī lǚ hóng sī niàn le yī shēng xū ā xī xī chuī hū guǒ rán zhǎng le yǒu yī zhàng èr chǐ cháng duǎn

将左手大指头捻着那柄上第七缕红丝，念了一声-嘘呵吸嘻吹呼，果然长了有一丈二尺长短。

ná zài shǒu zhōng zǐ xì kàn le yòu kàn bǐ qián fān jiǎ de guǒ shì bù tóng zhī jiàn xiáng guāng huǎng huǎng ruì qì fēn fēn shàng yǒu sān shí liù lǚ hóng sī chuān jīng dù luò biǎo lǐ xiāng lián

拿在手中，仔细看了又看，比前番假的果是不同，只见祥光幌幌，瑞气纷纷，上有三十六缕红丝，穿经度络，表里相联。

yuán lái xíng zhě zhǐ tǎo le gè zhǎng de fāng fǎ bù céng tǎo tā gè xiǎo de kǒu jué zuǒ yòu zhǐ shì nà děng cháng duǎn

原来行者只讨了个长的方法，不曾讨他个小的口诀，左右只是那等长短。

mò nài hé zhǐ de qiān zài jiān shàng zhǎo jiù lù ér huí bù tí

没奈何，只得搴在肩上，找旧路而回不题。

què shuō nà niú mó wáng zài bì bō tán dǐ yǔ zhòng jīng sàn le yán xí chū de mén lái bú jiàn le pì shuǐ jīn jīng shòu

却说那牛魔王在碧波潭底与众精散了筵席，出得门来，不见了辟水金睛兽。

lǎo lóng wáng jù zhòng jīng wèn dào shì shuí tōu fàng niú ye de jīn jīng shòu yě

老龙王聚众精问道：“是谁偷放牛爷的金睛兽也？

zhòng jīng guì xià dào méi rén gǎn tōu wǒ děng jù zài yán qián gōng jiǔ pěng pán gòng chàng zòu yuè gèng wú yī rén zài qián

”众精跪下道：“没人敢偷，我等俱在筵前供酒捧盘，供唱奏乐，更无一人在前。

lǎo lóng dào jiā lè r duàn hū bù gǎn kě zēng yǒu shèn shēng rén jìn lái

”老龙道：“家乐儿断乎不敢，可曾有甚生人进来？

lóng zǐ lóng sūn dào shì cái ān zuò zhī shí yǒu gè xiè jīng dào cǐ nà gè biàn shì shēng rén

”龙子龙孙道：“适才安座之时，有个蟹精到此，那个便是生人。

niú wáng wén shuō dùn rán xǐng wù dào bù xiāo jiǎng le

”牛王闻说，顿然省悟道：“不消讲了！

zǎo jiān xián yǒu zhe rén yāo wǒ shí yǒu gè sūn wù kōng bǎo táng sēng qǔ jīng lù yù huǒ yàn shān nán guò céng wèn wǒ qiú jiè bā jiāo shàn

早间贤友着人邀我时，有个孙悟空保唐僧取经，路遇火焰山难过，曾问我求借芭蕉扇。

wǒ bù céng yǔ tā tā hé wǒ dǔ dòu yī chǎng wèi fēn shèng fù wǒ què diū le tā jìng fù shèng huì

我不曾与他，他和我赌斗一场，未分胜负，我却丢了他，径赴盛会。

nà hóu zi qiān bān líng lì wàn yàng jī guān duàn hū shì nà sī biàn zuò xiè jīng lái cǐ dǎ tàn xiāo xī tōu le wǒ shòu qù shān qī chù piàn le nà yī bǎ bā jiāo shàn r yě

那猴子千般伶俐，万样机关，断乎是那厮变作蟹精，来此打探消息，偷了我兽，去山妻处骗了那一把芭蕉扇儿也！

zhòng jīng jiàn shuō yī gè gè dǎn zhàn xīn jīng wèn dào kě shì nà dà nào tiān gōng de sūn wù kōng me

”众精见说，一个个胆战心惊，问道：“可是那大闹天宫的孙悟空么？

niú wáng dào zhèng shì

”牛王道：“正是。

liè gōng ruò zài xī tiān lù shàng yǒu bú shì chù qiè yào duǒ bì tā xiē ér

列公若在西天路上，有不是处，切要躲避他些儿。

lǎo lóng dào shì zhè bān shuō dài wáng de jùn qí què rú zhī hé

”老龙道：“似这般说，大王的骏骑，却如之何？

niú wáng xiào dào bù fáng bù fáng liè gōng gè sàn děng wǒ gǎn tā qù lái

”牛王笑道：“不妨，不妨，列公各散，等我赶他去来。

suì ér fēn kāi shuǐ lù tiào chū tán dǐ jià huáng yún jìng zhì cuì yún shān bā jiāo dòng zhǐ tīng de luó chà nǚ diē jiǎo chuí xiōng dà hū xiǎo jiào tuī kāi mén yòu jiàn pì shuǐ jīn jīng shòu shuān zài xià biān niú wáng gāo jiào fū rén sūn wù kōng nà xiāng qù le

”遂而分开水路，跳出潭底，驾黄云，径至翠云山芭蕉洞，只听得罗刹女跌脚捶胸，大呼小叫，推开门，又见辟水金睛兽拴在下边，牛王高叫：“夫人，孙悟空那厢去了？

zhòng nǚ tóng kàn jiàn niú mó yī qí guì xià dào

”众女童看见牛魔，一齐跪下道：

yé ye lái le

“爷爷来了？

luó chà nǚ chě zhù niú wáng kē tóu zhuàng nǎo kǒu lǐ mà dào po lǎo tiān shā de

”罗刹女扯住牛王，磕头撞脑，口里骂道：“泼老天杀的！

zěn yàng zhè bān bù jǐn shèn zhe nà hú sūn tōu le jīn jīng shòu biàn zuò nǐ de mú yàng dào cǐ piàn wǒ

怎样这般不谨慎，着那猢狲偷了金睛兽，变作你的模样，到此骗我！

niú wáng qiè chǐ dào hú sūn nà xiāng qù le

”牛王切齿道：“猢狲那厢去了？

luó chà chuí zhe xiōng táng mà dào nà po hóu zhuàn le wǒ de bǎo bèi xiàn chū yuán shēn zǒu le

”罗刹捶着胸膛骂道：“那泼猴赚了我的宝贝，现出原身走了！

qì shā wǒ yě

气杀我也！

niú wáng dào fū rén bǎo zhòng wù dé xīn jiāo děng wǒ gǎn shàng hú sūn duó le bǎo bèi bō le tā pí kēng suì tā gǔ bǎi chū tā de xīn gān yǔ nǐ chū qì

”牛王道：“夫人保重，勿得心焦，等我赶上猢狲，夺了宝贝，剥了他皮，铿碎他骨，摆出他的心肝，与你出气！

jiào ná bīng qì lái

”叫：“拿兵器来！

nǚ tóng dào yé ye de bīng qì bù zài zhè lǐ

”女童道：“爷爷的兵器，不在这里。

niú wáng dào ná nǐ nǎi nai de bīng qì lái ba

”牛王道：“拿你奶奶的兵器来罢！

shì bì jiāng liǎng bǎ qīng fēng bǎo jiàn pěng chū

”侍婢将两把青锋宝剑捧出。

niú wáng tuō le nà fù yàn de yā qīng róng ǎo shù yī shù tiē shēn de xiǎo yī shuāng shǒu chāo jiàn zǒu chū bā jiāo dòng jìng bēn huǒ yàn shān shàng gǎn lái

牛王脱了那赴宴的鸦青绒袄，束一束贴身的小衣，双手绰剑，走出芭蕉洞，径奔火焰山上赶来。

zhèng shì nà wàng ēn hàn piàn le chī xīn fù

正是那：忘恩汉，骗了痴心妇；

liè xìng mó lái jìn mù chā rén

烈性魔，来近木叉人。

bì jìng bù zhī cǐ qù jí xiōng rú hé qiě tīng xià huí fēn jiě

毕竟不知此去吉凶如何，且听下回分解——