zhū zǐ guó táng sēng lùn qián shì sūn xíng zhě shī wéi sān zhé gōng
朱紫国唐僧论前世孙行者施为三折肱
shàn zhèng wàn yuán shōu míng yù chuán yáng sì bù zhōu
善正万缘收，名誉传扬四部洲。
zhì huì guāng míng dēng bǐ àn sōu sōu ài ài yún shēng tiān jì tóu
智慧光明登彼岸，飕飕，叆叆云生天际头。
zhū fú gòng xiāng chou yǒng zhù yáo tái wàn wàn qiū
诸佛共相酬，永住瑶台万万秋。
dǎ pò rén jiān hú dié mèng xiū xiū dí jìng chén fēn bù rě chóu
打破人间蝴蝶梦，休休，涤净尘氛不惹愁。
huà biǎo sān zàng shī tú xǐ wū huì zhī hú tòng shàng xiāo yáo zhī dào lù guāng yīn xùn sù yòu zhí yán tiān zhèng shì hǎi liú shū jǐn dàn hé yè zhàn qīng pán
话表三藏师徒，洗污秽之胡同，上逍遥之道路，光阴迅速，又值炎天，正是：海榴舒锦弹，荷叶绽青盘。
liǎng lù lǜ yáng cáng rú yàn xíng rén bì shǔ shàn yáo kù
两路绿杨藏侞燕，行人避暑扇摇绔。
jìn qián xíng chǔ hū jiàn yǒu yī chéng chí xiāng jìn
进前行处，忽见有一城池相近。
sān zàng lè mǎ jiào tú dì men nǐ kàn nà shi shèn me qù chù
三藏勒马叫：“徒弟们，你看那是甚么去处？
xíng zhě dào shī fu yuán lái bù shí zì kuī nǐ zěn me lǐng táng wáng zhǐ yì lí cháo yě
”行者道：“师父原来不识字，亏你怎么领唐王旨意离朝也！
sān zàng dào
”三藏道：
wǒ zì yòu wèi sēng qiān jīng wàn diǎn jiē tōng zěn me shuō wǒ bù shí zì
“我自幼为僧，千经万典皆通，怎么说我不识字？
xíng zhě dào jì shí zì zěn me nà chéng tóu shàng xìng huáng qí míng shū sān gè dà zì jiù bù rèn de què wèn shì shèn qù chù hé yě
”行者道：“既识字，怎么那城头上杏黄旗，明书三个大字，就不认得，却问是甚去处何也？
sān zàng hè dào zhè po hóu hú shuō
”三藏喝道：“这泼猴胡说！
nà qí bèi fēng chuī de luàn bǎi zòng yǒu zì yě kàn bù míng bái
那旗被风吹得乱摆，纵有字也看不明白！
xíng zhě dào lǎo sūn piān zěn kàn jiàn
”行者道：“老孙偏怎看见？
bā jiè shā sēng dào shī fu mò tīng shī xiōng dǎo guǐ
”八戒沙僧道：“师父，莫听师兄捣鬼。
zhè bān yáo wàng chéng chí shàng bù míng bái rú hé jiù jiàn shì shèn zì hào
这般遥望，城池尚不明白，如何就见是甚字号？
xíng zhě dào què bú shì zhū zǐ guó sān zì
”行者道：“却不是朱紫国三字？
sān zàng dào zhū zǐ guó bì shì xi bāng wáng wèi què yào dǎo huàn guān wén
”三藏道：“朱紫国必是西邦王位，却要倒换关文。
xíng zhě dào bù xiāo jiǎng le
”行者道：“不消讲了。
bù duō shí zhì chéng mén xià mǎ guò qiáo rù jìn sān céng mén lǐ zhēn gè hǎo gè huáng zhōu
不多时，至城门下马过桥，入进三层门里，真个好个皇州！
dàn jiàn mén lóu gāo sǒng duǒ dié qí pái
但见：门楼高耸，垛迭齐排。
zhōu wéi huó shuǐ tōng liú nán běi gāo shān xiāng duì
周围活水通流，南北高山相对。
liù jiē sān shì huò zī duō wàn hù qiān jiā shēng yì shèng
六街三市货资多，万户千家生意盛。
guǒ rán shì gè dì wáng dōu huì chù tiān fǔ dà jīng chéng
果然是个帝王都会处，天府大京城。
jué yù tī háng zhì xiá fāng yù bó yíng
绝域梯航至，遐方玉帛盈。
xíng shèng lián shān yuǎn gōng yuán jiē hàn qīng
形胜连山远，宫垣接汉清。
sān guān yán suǒ yuè wàn gǔ lè shēng píng
三关严锁钥，万古乐升平。
shī tú men zài nà dà jiē shì shàng xíng shí dàn jiàn rén wù xuān áng yì guān qí zhěng yán yǔ qīng lǎng zhēn bù yà dà táng shì jiè
师徒们在那大街市上行时，但见人物轩昂，衣冠齐整，言语清朗，真不亚大唐世界。
nà liǎng biān zuò mǎi zuò mài de hū jiàn zhū bā jiè xiàng mào chǒu lòu shā hé shàng miàn hēi shēn cháng sūn xíng zhě liǎn máo é kuò diū le mǎi mài dōu lái zhēng kàn
那两边做买做卖的，忽见猪八戒相貌丑陋，沙和尚面黑身长，孙行者脸毛额廓，丢了买卖，都来争看。
sān zàng zhǐ jiào bú yào zhuàng huò
三藏只叫：“不要撞祸！
dī zhe tóu zǒu
低着头走！
bā jiè zūn yī bǎ gè lián péng zuǐ chuāi zài huái lǐ shā sēng bù gǎn yǎng shì wéi xíng zhě dōng zhāng xī wàng jǐn suí táng sēng zuǒ yòu
八戒遵依，把个莲蓬嘴揣在怀里，沙僧不敢仰视，惟行者东张西望紧随唐僧左右。
nèi xiē rén yǒu zhī shì de kàn kàn r jiù huí qù le
那些人有知事的，看看儿就回去了。
yǒu nà yóu shǒu hào xián de bìng nà wán tóng men hōng hōng xiào xiào dōu shàng qián pāo wǎ diū zhuān yǔ bā jiè zuò xì
有那游手好闲的，并那顽童们，烘烘笑笑，都上前抛瓦丢砖，与八戒作戏。
táng sēng niē zhe yī bǎ hàn zhī jiào mò yào shēng shì
唐僧捏着一把汗，只教：“莫要生事！
nà dāi zi bù gǎn tái tóu
”那呆子不敢抬头。
bù duō shí zhuǎn guò yú tóu hū jiàn yī zuò mén qiáng shàng yǒu huì tóng guǎn sān zì
不多时，转过隅头，忽见一座门墙，上有会同馆三字。
táng sēng dào tú dì wǒ men jìn zhè yá mén qù yě
唐僧道：“徒弟，我们进这衙门去也。
xíng zhě dào jìn qù zěn de
”行者道：“进去怎的？
táng sēng dào
”唐僧道：
huì tóng guǎn nǎi tiān xià tōng huì tōng tóng zhī suǒ wǒ men yě dǎ jiǎo de qiě dào lǐ miàn xiē xià
“会同馆乃天下通会通同之所，我们也打搅得，且到里面歇下。
dài wǒ jiàn jià dǎo huàn le guān wén zài gǎn chū chéng zǒu lù
待我见驾，倒换了关文，再赶出城走路。
bā jiè wén yán chè chū zuǐ lái bǎ nèi xiē suí kàn de rén hu dào le shù shí gè tā shàng qián dào shī fu shuō de shì wǒ men qiě dào lǐ biān cáng xià miǎn de zhè huǒ niǎo rén chǎo rǎng
”八戒闻言，掣出嘴来，把那些随看的人唬倒了数十个，他上前道：“师父说的是，我们且到里边藏下，免得这伙鸟人吵嚷。
suì jìn guǎn qù nèi xiē rén fāng jiàn jiàn ér tuì
”遂进馆去，那些人方渐渐而退。
què shuō nà guǎn zhōng yǒu liǎng gè guǎn shǐ nǎi shì yī zhèng yī fù dōu zài tīng shàng chá diǎn rén fū yào wǎng nà lǐ jiē guān hū jiàn táng sēng lái dào gè gè xīn jīng qí dào shì shèn me rén
却说那馆中有两个馆使，乃是一正一副，都在厅上查点人夫，要往那里接官，忽见唐僧来到，个个心惊，齐道：“是甚么人？
shì shèn me rén
是甚么人？
wǎng nà lǐ zǒu
往那里走？
sān zàng hé zhǎng dào pín sēng nǎi dōng tǔ dà táng jià xià chà wǎng xī tiān qǔ jīng zhě jīn dào bǎo fāng bù gǎn sī guò yǒu guān wén yù dǎo yàn fàng xíng quán jiè gāo yá zàn xiē
”三藏合掌道：“贫僧乃东土大唐驾下，差往西天取经者，今到宝方，不敢私过，有关文欲倒验放行，权借高衙暂歇。
nà liǎng gè guǎn shǐ tīng yán bǐng tuì zuǒ yòu yī gè gè zhěng guān shù dài xià tīng yíng shàng xiàng jiàn jí mìng dǎ sǎo kè fáng ān xiē jiào bàn qīng sù zhī yìng sān zàng xiè le
”那两个馆使听言，屏退左右，一个个整冠束带，下厅迎上相见，即命打扫客房安歇，教办清素支应，三藏谢了。
èr guān dài lǐng rén fū chū tīng ér qù
二官带领人夫，出厅而去。
shǒu xià rén qǐng lǎo ye kè fáng ān xiē sān zàng biàn zǒu xíng zhě hèn dào zhè sī bèi lǎn
手下人请老爷客房安歇，三藏便走，行者恨道：“这厮惫懒！
zěn me bù ràng lǎo sūn zài zhèng tīng
怎么不让老孙在正厅？
sān zàng dào tā zhè lǐ bù fú wǒ dà táng guǎn shǔ yòu bù yǔ wǒ guó xiāng lián kuàng bù shí yòu yǒu shàng sī guò kè wǎng lái suǒ yǐ bù hǎo liú cǐ xiāng dài
”三藏道：“他这里不服我大唐管属，又不与我国相连，况不时又有上司过客往来，所以不好留此相待。
xíng zhě dào zhè děng shuō wǒ piān yào tā xiāng dài
”行者道：“这等说，我偏要他相待！
zhèng shuō chù yǒu guǎn shì de sòng zhī yìng lái nǎi shì yī pán bái mǐ yī pán bái miàn liǎng bǎ qīng cài sì kuài dòu fǔ liǎng gè miàn jīn yī pán gàn sǔn yī pán mù ěr
”正说处，有管事的送支应来，乃是一盘白米、一盘白面、两把青菜、四块豆腐、两个面筋、一盘干笋、一盘木耳。
sān zàng jiào tú dì shōu le xiè le guǎn shì de guǎn shì de dào xi fáng lǐ yǒu gān jìng guō zào chái huō fāng biàn qǐng zì qù zuò fàn
三藏教徒弟收了，谢了管事的，管事的道：“西房里有干净锅灶，柴火方便，请自去做饭。
sān zàng dào wǒ wèn nǐ yī shēng guó wáng kě zài diàn shàng me
”三藏道：“我问你一声，国王可在殿上么？
guǎn shì de dào wǒ wàn suì yé ye jiǔ bù shàng cháo jīn rì nǎi huáng dào liáng chén zhèng yǔ wén wǔ duō guān yì chū huáng bǎng
管事的道：“我万岁爷爷久不上朝，今日乃黄道良辰，正与文武多官议出黄榜。
nǐ ruò yào dǎo huàn guān wén chèn cǐ jí qù hái gǎn shàng
你若要倒换关文，趁此急去还赶上。
dào míng rì jiù bù néng gòu le bù zhī hái yǒu duō shǎo shí cì hou li
到明日，就不能彀了，不知还有多少时伺候哩。
sān zàng dào wù kōng nǐ men zài cǐ ān pái zhāi fàn děng wǒ jí jí qù yàn le guān wén huí lái chī le zǒu lù
”三藏道：“悟空，你们在此安排斋饭，等我急急去验了关文回来，吃了走路。
bā jiè jí qǔ chū jiā shā guān wén
”八戒急取出袈裟关文。
sān zàng zhěng shù le jìn cháo zhǐ shì fēn fù tú dì men qiè bù kě chū wài qù shēng shì
三藏整束了进朝，只是吩咐徒弟们，切不可出外去生事。
bù yī shí yǐ dào wǔ fèng lóu qián shuō bù jìn nà diàn gé zhēng róng lóu tái zhuàng lì
不一时，已到五凤楼前，说不尽那殿阁峥嵘，楼台壮丽。
zhí zhì duān mén wài fán zòu shì guān zhuǎn dá tiān tíng yù dǎo yàn guān wén
直至端门外，烦奏事官转达天廷，欲倒验关文。
nà huáng mén guān guǒ zhì yù jiē qián qǐ zòu dào cháo mén wài yǒu dōng tǔ dà táng qīn chāi yī yuán sēng qián wǎng xī tiān léi yīn sì bài fó qiú jīng yù dǎo huàn tōng guān wén dié tīng xuān
那黄门官果至玉阶前启奏道：“朝门外有东土大唐钦差一员僧，前往西天雷音寺拜佛求经，欲倒换通关文牒，听宣。
guó wáng wén yán xǐ dào guǎ rén jiǔ bìng bù céng dēng jī jīn shàng diàn chū bǎng zhāo yī jiù yǒu gāo sēng lái guó
”国王闻言喜道：“寡人久病，不曾登基，今上殿出榜招医，就有高僧来国！
jí chuán zhǐ xuān zhì jiē xià sān zàng jí lǐ bài fǔ fú
”即传旨宣至阶下，三藏即礼拜俯伏。
guó wáng yòu xuān shàng jīn diàn cì zuò mìng guāng lù sì bàn zhāi sān zàng xiè le ēn jiāng guān wén xiàn shàng
国王又宣上金殿赐坐，命光禄寺办斋，三藏谢了恩，将关文献上。
guó wáng kàn bì shí fēn huān xǐ dào fǎ shī nǐ nà dà táng jǐ cháo jūn zhèng
国王看毕，十分欢喜道：“法师，你那大唐，几朝君正？
jǐ bèi chén xián
几辈臣贤？
zhì yú táng wáng yīn shén zuò jí huí shēng zhe nǐ yuǎn shè shān chuān qiú jīng
至于唐王，因甚作疾回生，着你远涉山川求经？
zhè zhǎng lǎo yīn wèn jí qiàn shēn hé zhǎng dào pín sēng nà lǐ sān huáng zhì shì wǔ dì fēn lún
”这长老因问，即欠身合掌道：“贫僧那里三皇治世，五帝分轮。
yáo shùn zhèng wèi yǔ tāng ān mín
尧舜正位，禹汤安民。
chéng zhōu zi zhòng gè lì qián kūn
成周子众，各立乾坤。
yǐ qiáng qī ruò fēn guó chēng jūn
倚强欺弱，分国称君。
bāng jūn shí bā fēn yě biān chén
邦君十八，分野边尘。
hòu chéng shí èr yǔ zhòu ān chún
后成十二，宇宙安淳。
yīn wú chē mǎ què yòu xiāng tūn
因无车马，却又相吞。
qī xióng zhēng shèng liù guó guī qín
七雄争胜，六国归秦。
tiān shēng lǔ pèi gè huái bù rén
天生鲁沛，各怀不仁。
jiāng shān shǔ hàn yuē fǎ qīn zūn
江山属汉，约法钦遵。
hàn guī sī mǎ jìn yòu fēn yún
汉归司马，晋又纷纭。
nán běi shí èr sòng qí liáng chén
南北十二，宋齐梁陈。
liè zǔ xiāng jì dà duò shào zhēn
列祖相继，大隋绍真。
shǎng huā wú dào tú tàn duō mín
赏花无道，涂炭多民。
wǒ wáng lǐ shì guó hào táng jūn
我王李氏，国号唐君。
gāo zǔ yàn jià dāng jīn shì mín
高祖晏驾，当今世民。
hé qīng hǎi yàn dà dé kuān rén
河清海晏，大德宽仁。
zī yīn cháng ān chéng běi yǒu gè guài shuǐ lóng shén kè jiǎn gān yǔ yīng gāi sǔn shēn
兹因长安城北，有个怪水龙神，刻减甘雨，应该损身。
yè jiān tuō mèng gào wáng jiù
夜间托梦，告王救。
wáng yán zhǔn shè zǎo zhào xián chén
王言准赦，早召贤臣。
kuǎn liú diàn nèi màn bǎ qí lún
款留殿内，慢把棋轮。
shí dāng rì wǔ nà xián chén mèng zhǎn lóng shēn
时当日午，那贤臣梦斩龙身。
guó wáng wén yán hū zuò shēng yín zhī shēng wèn dào fǎ shī nà xián chén shì nà bāng lái zhě
”国王闻言，忽作声吟之声问道：“法师，那贤臣是那邦来者？
sān zàng dào jiù shì wǒ wáng jià qián chéng xiàng xìng wèi míng zhēng
”三藏道：“就是我王驾前丞相，姓魏名征。
tā shi tiān wén zhī dì lǐ biàn yīn yáng nǎi ān bāng lì guó zhī dà zǎi fǔ yě
他识天文，知地理，辨阴阳，乃安邦立国之大宰辅也。
yīn tā mèng zhǎn le jīng hé lóng wáng nà lóng wáng gào dào yīn sī shuō wǒ wáng xǔ jiù yòu shā zhī gù wǒ wáng suì de cù bìng jiàn jué shēn wēi
因他梦斩了泾河龙王，那龙王告到阴司，说我王许救又杀之，故我王遂得促病，渐觉身危。
wèi zhēng yòu xiě shū yī fēng yǔ wǒ wáng dài zhì míng sī jì yǔ fēng dū chéng pàn guān cuī
魏征又写书一封，与我王带至冥司，寄与酆都城判官崔。
shǎo shí táng wáng shēn sǐ zhì sān rì fù de huí shēng
少时，唐王身死，至三日复得回生。
kuī le wèi zhēng gǎn cuī pàn guān gǎi le wén shū jiā wáng èr shí nián shòu
亏了魏征，感崔判官改了文书，加王二十年寿。
jīn yào zuò shuǐ lù dà huì gù qiǎn pín sēng yuǎn shè dào tú xún qiú zhū guó bài fó zǔ qǔ dà chéng jīng sān zàng chāo dù niè kǔ shēng tiān yě
今要做水陆大会，故遣贫僧远涉道途，询求诸国，拜佛祖，取大乘经三藏，超度孽苦升天也。
nà guó wáng yòu shēng yín tàn dào chéng nǎi shì tiān cháo dà guó jūn zhèng chén xián
”那国王又声吟叹道：“诚乃是天朝大国，君正臣贤！
shì wǒ guǎ rén jiǔ bìng duō shí bìng wú yī chén zhěng jiù
似我寡人久病多时，并无一臣拯救。
zhǎng lǎo tīng shuō tōu jīng guān kàn jiàn nà huáng dì miàn huáng jī shòu xíng tuō shén shuāi
”长老听说，偷睛观看，见那皇帝面黄肌瘦，形脱神衰。
zhǎng lǎo zhèng yù qǐ wèn yǒu guāng lù sì guān zòu qǐng táng sēng fèng zhāi
长老正欲启问，有光禄寺官奏请唐僧奉斋。
wáng chuán zhǐ jiào zài pī xiāng diàn lián zhèn zhī shàn bǎi xià yǔ fǎ shī tóng xiǎng
王传旨教：“在披香殿，连朕之膳摆下，与法师同享。
sān zàng xiè le ēn yǔ wáng tóng jìn shàn jìn zhāi bù tí
三藏谢了恩，与王同进膳进斋不题。
què shuō xíng zhě zài huì tóng guǎn zhōng zhe shā sēng ān pái chá fàn bìng zhěng zhì sù cài
却说行者在会同馆中，着沙僧安排茶饭，并整治素菜。
shā sēng dào chá fàn yì zhǔ shū cài bù hǎo ān pái
沙僧道：“茶饭易煮，蔬菜不好安排。
xíng zhě wèn dào rú hé
”行者问道：“如何？
shā sēng dào
”沙僧道：
yóu yán jiàng cù jù wú yě
“油盐酱醋俱无也。
xíng zhě dào wǒ zhè lǐ yǒu jǐ wén chèn qián jiào bā jiè shàng jiē mǎi qù
”行者道：“我这里有几文衬钱，教八戒上街买去。
nà dāi zi duǒ lǎn dào wǒ bù gǎn qù zuǐ liǎn qiàn jùn kǒng rě xià huò lái shī fu guài wǒ
”那呆子躲懒道：“我不敢去，嘴脸欠俊，恐惹下祸来，师父怪我。
xíng zhě dào gōng píng jiāo yì yòu bù huà tā yòu bù qiǎng tā hé huò zhī yǒu
”行者道：“公平交易，又不化他，又不抢他，何祸之有！
bā jiè dào nǐ cái bù céng kàn jiàn zhāng zhì
”八戒道：“你才不曾看见獐智？
zài zhè mén qián chě chū zuǐ lái bǎ rén hu dào le shí lái gè
在这门前扯出嘴来，把人唬倒了十来个；
ruò dào nào shì cóng zhōng yě bù zhī xià shā duō shǎo rén shì
若到闹市丛中，也不知唬杀多少人是！
xíng zhě dào
”行者道：
nǐ zhǐ zhī nào shì cóng zhōng nǐ kě zēng kàn jiàn nà shì shàng mài de shì shèn me dōng xī
“你只知闹市丛中，你可曾看见那市上卖的是甚么东西？
bā jiè dào shī fu zhī jiào wǒ dī zhe tóu mò zhuàng huò shí shì bù céng kàn jiàn
”八戒道：“师父只教我低着头，莫撞祸，实是不曾看见。
xíng zhě dào jiǔ diàn mǐ pù mò fáng
”行者道：“酒店、米铺、磨坊，
bìng líng luó zá huò bù xiāo shuō
并绫罗杂货不消说，
zhe rán yòu hǎo chá fáng miàn diàn
着然又好茶房、面店，
dà shāo bǐng dà mó mó
大烧饼、大馍馍，
fàn diàn yòu yǒu hǎo tāng fàn
饭店又有好汤饭，
hǎo jiāo liào hǎo shū cài
好椒料、好蔬菜，
yǔ nà yì pǐn de táng gāo zhēng sū diǎn xīn juǎn zi yóu shí mì shí
与那异品的糖糕、蒸酥、点心、卷子、油食、蜜食，
wú shù hǎo dōng xī
无数好东西，
wǒ qù mǎi xiē ér qǐng nǐ rú hé
我去买些儿请你如何？
nà dāi zi wén shuō kǒu nèi liú xián hóu lóng lǐ de yān tuò tiào qǐ lái dào gē ge
”那呆子闻说，口内流涎，喉咙里——的咽唾，跳起来道：“哥哥！
zhè zāo wǒ rǎo nǐ dài xià cì zǎn qián wǒ yě qǐng nǐ huí xí
这遭我扰你，待下次趱钱，我也请你回席。
xíng zhě àn xiào dào shā sēng hǎo shēng zhǔ fàn děng wǒ men qù mǎi tiáo hé lái
”行者暗笑道：“沙僧，好生煮饭，等我们去买调和来。
shā sēng yě zhī shì shuǎ dāi zi zhǐ de shùn kǒu yìng chéng dào nǐ men qù xū shì duō mǎi xiē chī bǎo le lái
”沙僧也知是耍呆子，只得顺口应承道：“你们去，须是多买些，吃饱了来。
nà dāi zi lāo gè wǎn zhǎn ná le jiù gēn xíng zhě chū mén
”那呆子捞个碗盏拿了，就跟行者出门。
yǒu liǎng gè zài guān rén wèn dào zhǎng lǎo nà lǐ qù
有两个在官人问道：“长老那里去？
xíng zhě dào mǎi tiáo hé
”行者道：“买调和。
nà rén dào zhè tiáo jiē wǎng xi qù zhuǎn guò guǎi jiǎo gǔ lóu nà zhèng jiā zá huò diàn píng nǐ mǎi duō shǎo yóu yán jiàng cù jiāng jiāo chá yè jù quán
”那人道：“这条街往西去，转过拐角鼓楼，那郑家杂货店，凭你买多少，油盐酱醋、姜椒茶叶俱全。
tā èr rén xié shǒu xiāng chān jìng shàng jiē xi ér qù
他二人携手相搀，径上街西而去。
xíng zhě guò le jǐ chù chá fáng jǐ jiā fàn diàn dāng mǎi de bù mǎi dāng chī de bù chī
行者过了几处茶房，几家饭店，当买的不买，当吃的不吃。
bā jiè jiào dào shī xiōng zhè lǐ jiāng jiù mǎi xiē yòng ba
八戒叫道：“师兄，这里将就买些用罢。
nà xíng zhě yuán shì shuǎ tā nà lǐ kěn mǎi dào xián dì nǐ hǎo bù jīng jì
”那行者原是耍他，那里肯买，道：“贤弟，你好不经纪！
zài zǒu zǒu jiǎn dà de mǎi chī
再走走，拣大的买吃。
liǎng gè rén shuō shuo huà r yòu lǐng le xǔ duō rén gēn suí zhēng kàn
”两个人说说话儿，又领了许多人跟随争看。
bù shí dào le gǔ lóu biān zhī jiàn nà lóu xià wú shù rén xuān rǎng jǐ jǐ āi āi tián jiē sāi lù
不时，到了鼓楼边，只见那楼下无数人喧嚷，挤挤挨挨，填街塞路。
bā jiè jiàn le dào gē ge wǒ bù qù le nà lǐ rén rǎng de jǐn zhǐ pà shì ná hé shàng de
八戒见了道：“哥哥，我不去了，那里人嚷得紧，只怕是拿和尚的。
yòu kuàng shì miàn shēng kě yí zhī rén ná le qù zěn de le
又况是面生可疑之人，拿了去，怎的了？
xíng zhě dào hú tán
”行者道：“胡谈！
hé shàng yòu bù fàn fǎ ná wǒ zěn de
和尚又不犯法，拿我怎的？
wǒ men zǒu guò qù dào zhèng jiā diàn mǎi xiē tiáo hé lái
我们走过去，到郑家店买些调和来。
bā jiè dào ba ba ba
”八戒道：“罢罢罢！
wǒ bù zhuàng huò
我不撞祸。
zhè yī jǐ dào rén cóng lǐ bǎ ěr duǒ le liǎng hu de tā diē diē pá pá diē sǐ jǐ gè wǒ dào cháng mìng li
这一挤到人丛里，把耳朵-了两-，唬得他跌跌爬爬，跌死几个，我倒偿命哩！
xíng zhě dào jì rán rú cǐ nǐ zài zhè bì gēn xià zhàn dìng děng wǒ guò qù mǎi le huí lái yǔ nǐ mǎi sù miàn shāo bǐng chī ba
”行者道：“既然如此，你在这壁根下站定，等我过去买了回来，与你买素面烧饼吃罢。
nà dāi zi jiāng wǎn zhǎn dì yǔ xíng zhě bǎ zuǐ zhǔ zhe qiáng gēn bēi zhe liǎn sǐ yě bù dòng
”那呆子将碗盏递与行者，把嘴拄着墙根，背着脸，死也不动。
zhè xíng zhě zǒu zhì lóu biān guǒ rán jǐ sāi zhí āi rù rén cóng lǐ tīng shí yuán lái shì nà huáng bǎng zhāng guà lóu xià gù duō rén zhēng kàn
这行者走至楼边，果然挤塞，直挨入人丛里听时，原来是那皇榜张挂楼下，故多人争看。
xíng zhě jǐ dào jìn chù shǎn kāi huǒ yǎn jīn jīng zǐ xì kàn shí nà bǎng shàng què yún zhèn xī niú hè zhōu zhū zǐ guó wáng zì lì yè yǐ lái sì fāng píng fú bǎi xìng qīng ān
行者挤到近处，闪开火眼金睛，仔细看时，那榜上却云：“朕西牛贺洲朱紫国王，自立业以来，四方平服，百姓清安。
jìn yīn guó shì bù xiáng chén kē fú zhěn yān yán rì jiǔ nán quán
近因国事不祥，沉疴伏枕，淹延日久难痊。
běn guó tài yī yuàn lǚ xuǎn liáng fāng wèi néng tiáo zhì
本国太医院，屡选良方，未能调治。
jīn chū cǐ bǎng wén pǔ zhāo tiān xià xián shì
今出此榜文，普招天下贤士。
bù jū běi wǎng dōng lái zhōng huá wài guó ruò yǒu jīng yī yào zhě qǐng dēng bǎo diàn liáo lǐ zhèn gōng
不拘北往东来，中华外国，若有精医药者，请登宝殿，疗理朕躬。
shāo dé bìng yù yuàn jiāng shè jì píng fēn jué bù xū shì
稍得病愈，愿将社稷平分，决不虚示。
wèi cǐ chū gěi zhāng guà xū zhì bǎng zhě
为此出给张挂，须至榜者。
lǎn bì mǎn xīn huān xǐ dào gǔ rén yún xíng dòng yǒu sān fēn cái qì
”览毕，满心欢喜道：“古人云，行动有三分财气。
zǎo shì bù zài guǎn zhōng dāi zuò
早是不在馆中呆坐。
jí cǐ bù bì mǎi shén tiáo hé qiě bǎ qǔ jīng shì níng nài yī rì děng lǎo sūn zuò gè yī shēng shuǎ shuǎ
即此不必买甚调和，且把取经事宁耐一日，等老孙做个医生耍耍。
hǎo dà shèng
”好大圣，
wān dào yāo diū le wǎn zhǎn
弯倒腰丢了碗盏，
niān yī zuǒ tǔ
拈一撮土，
wǎng shàng sǎ qù
往上洒去，
niàn shēng zhòu yǔ
念声咒语，
shǐ gè yǐn shēn fǎ
使个隐身法，
qīng qīng de shàng qián jiē le bǎng
轻轻的上前揭了榜，
yòu cháo zhe xùn dì shàng xī kǒu xiān qì chuī lái
又朝着巽地上吸口仙气吹来，
nà zhèn xuàn fēng qǐ chǔ
那阵旋风起处，
tā què huí shēn
他却回身，
jìng dào bā jiè zhàn chù
径到八戒站处，
zhī jiàn nà dāi zi zuǐ zhǔ zhe qiáng gēn
只见那呆子嘴拄着墙根，
què shì shuì zháo le yì bān
却是睡着了一般。
xíng zhě gèng bù jīng tā jiāng bǎng wén zhé le qīng qīng chuāi zài tā huái lǐ yè zhuǎn bù xiān wǎng huì tóng guǎn qù liǎo bù tí
行者更不惊他，将榜文折了，轻轻揣在他怀里，拽转步先往会同馆去了不题。
què shuō nà lóu xià zhòng rén jiàn fēng qǐ shí gè gè méng tóu bì yǎn
却说那楼下众人，见风起时，各各蒙头闭眼。
bù jué fēng guò shí méi le huáng bǎng zhòng jiē sǒng jù
不觉风过时，没了皇榜，众皆悚惧。
nà bǎng yuán yǒu shí èr gè tài jiàn shí èr gè xiào wèi zǎo cháo lǐng chū cái guà bù shàng sān gè shí chén bèi fēng chuī qù zhàn jīng jīng zuǒ yòu zhuī xún hū jiàn zhū bā jiè huái zhōng lù chū gè zhǐ biān er lái zhòng rén jìn qián dào nǐ jiē le bǎng lái yé
那榜原有十二个太监，十二个校尉，早朝领出，才挂不上三个时辰，被风吹去，战兢兢左右追寻，忽见猪八戒怀中露出个纸边儿来，众人近前道：“你揭了榜来耶？
nà dāi zi měng tái tóu bǎ zuǐ yī juē hu de nà jǐ gè xiào wèi láng láng diē dǎo zài dì
”那呆子猛抬头，把嘴一噘，唬得那几个校尉踉踉——跌倒在地。
tā què zhuǎn shēn yào zǒu yòu bèi miàn qián jǐ gè dǎn dà de chě zhù dào nǐ jiē le zhāo yī de huáng bǎng hái bù jìn cháo yī zhì wǒ wàn suì qù què dài hé wǎng
他却转身要走，又被面前几个胆大的扯住道：“你揭了招医的皇榜，还不进朝医治我万岁去，却待何往？
nà dāi zi huāng huāng zhāng zhāng dào nǐ ér zi biàn jiē le huáng bǎng
”那呆子慌慌张张道：“你儿子便揭了皇榜！
nǐ sūn zi biàn huì yī zhì
你孙子便会医治！
xiào wèi dào nǐ huái zhōng chuāi de shì shén
”校尉道：“你怀中揣的是甚？
dāi zi què cái dī tóu kàn shí zhēn gè yǒu yī zhāng zì zhǐ zhǎn kāi yī kàn yǎo zhe yá mà dào nà hú sūn hài shā wǒ yě
”呆子却才低头看时，真个有一张字纸，展开一看，咬着牙骂道：“那猢狲害杀我也！
hèn yī shēng biàn yào chě pò zǎo bèi zhòng rén jià zhù dào nǐ shì sǐ le
”恨一声便要扯破，早被众人架住道：“你是死了！
cǐ nǎi dāng jīn guó wáng chū de bǎng wén shuí gǎn chě huài
此乃当今国王出的榜文，谁敢扯坏？
nǐ jì jiē zài huái zhōng bì yǒu yī guó zhī shǒu kuài tóng wǒ qù
你既揭在怀中，必有医国之手，快同我去！
bā jiè hè dào rǔ děng bù zhī zhè bǎng bú shì wǒ jiē de shì wǒ shī xiōng sūn wù kōng jiē de
”八戒喝道：“汝等不知，这榜不是我揭的，是我师兄孙悟空揭的。
tā àn àn chuāi zài wǒ huái zhōng tā què diū xià wǒ qù le
他暗暗揣在我怀中，他却丢下我去了。
ruò de cǐ shì míng bái wǒ yǔ nǐ xún tā qù
若得此事明白，我与你寻他去。
zhòng rén dào shuō shèn me luàn huà xiàn zhōng bù dǎ dǎ zhù zhōng
”众人道：“说甚么乱话，现钟不打打铸钟？
nǐ xiàn jiē le bǎng wén jiào wǒ men xún shuí
你现揭了榜文，教我们寻谁！
bù guǎn nǐ
不管你！
chě le qù jiàn zhǔ shàng
扯了去见主上！
nà huǒ rén bù fēn qīng bái jiāng dāi zi tuī tuī chě chě
”那伙人不分清白，将呆子推推扯扯。
zhè dāi zi lì dìng jiǎo jiù rú shēng le gēn yì bān shí lái gè rén yě nòng tā bù dòng
这呆子立定脚，就如生了根一般，十来个人也弄他不动。
bā jiè dào
八戒道：
rǔ děng bù zhī gāo dī
“汝等不知高低！
zài chě yī huì chě de wǒ dāi xìng zi fā le nǐ què xiū guài
再扯一会，扯得我呆性子发了，你却休怪！
bù duō shí nào dòng le jiē rén jiāng tā wéi rào nèi yǒu liǎng gè nián lǎo de tài jiàn dào
不多时，闹动了街人，将他围绕，内有两个年老的太监道：
nǐ zhè xiàng mào xī qí shēng yīn bú duì shì nà lǐ lái de zhè bān cūn qiáng
“你这相貌稀奇，声音不对，是那里来的，这般村强？
bā jiè dào
”八戒道：
wǒ men shì dōng tǔ chà wǎng xī tiān qǔ jīng de wǒ shī fù nǎi táng wáng yù dì fǎ shī què cái rù cháo dǎo huàn guān wén qù le
“我们是东土差往西天取经的，我师父乃唐王御弟法师，却才入朝，倒换关文去了。
wǒ yǔ shī xiōng lái cǐ mǎi bàn tiáo hé wǒ jiàn lóu xià rén duō wèi zēng gǎn qù shì wǒ shī xiōng jiào wǒ zài cǐ děng hòu
我与师兄来此买办调和，我见楼下人多，未曾敢去，是我师兄教我在此等候。
tā yuán lái jiàn yǒu bǎng wén nòng zhèn xuàn fēng jiē le àn chuāi wǒ huái nèi xiān qù le
他原来见有榜文，弄阵旋风揭了暗揣我怀内先去了。
nà tài jiàn dào wǒ tóu qián jiàn gè bái miàn pàng hé shàng jìng bēn cháo mén ér qù xiǎng jiù shì nǐ shī fu
”那太监道：“我头前见个白面胖和尚，径奔朝门而去，想就是你师父？
bā jiè dào zhèng shì zhèng shì
”八戒道：“正是，正是。
tài jiàn dào nǐ shī xiōng wǎng nà lǐ qù le
”太监道：“你师兄往那里去了？
bā jiè dào wǒ men yī xíng sì zhòng shī fu qù dǎo huàn guān wén wǒ sān zhòng bìng xíng náng mǎ pǐ jù xiē zài huì tóng guǎn
”八戒道：“我们一行四众，师父去倒换关文，我三众并行囊马匹俱歇在会同馆。
shī xiōng nòng le wǒ tā xiān huí guǎn zhōng qù le
师兄弄了我，他先回馆中去了。
tài jiàn dào xiào wèi bú yào chě tā wǒ děng tóng dào guǎn zhōng biàn zhī duān dì
”太监道：“校尉，不要扯他，我等同到馆中，便知端的。
bā jiè dào nǐ zhè liǎng gè nǎi nai zhī shì
”八戒道：“你这两个奶奶知事。
zhòng xiào wèi dào zhè hé shàng wěi bù shí huò
”众校尉道：“这和尚委不识货！
zěn me gǎn zhe gōng gōng jiào qǐ nǎi nai lái yé
怎么赶着公公叫起奶奶来耶？
bā jiè xiào dào bù xiū
”八戒笑道：“不羞！
nǐ zhè fǎn le yīn yáng de
你这反了阴阳的！
tā èr wèi lǎo mā mā r bù jiào tā zuò pó pó nǎi nai dào jiào tā zuò gōng gōng
他二位老妈妈儿，不叫他做婆婆奶奶，倒叫他做公公！
zhòng rén dào mò nòng zuǐ
”众人道：“莫弄嘴！
kuài xún nǐ shī xiōng qù
快寻你师兄去。
nà jiē shàng rén chāo chao nào nào hé zhǐ sān wǔ bǎi gòng káng dào guǎn mén shǒu
”那街上人吵吵闹闹，何止三五百，共扛到馆门首。
bā jiè dào liè wèi zhù le wǒ shī xiōng què bù bǐ wǒ rèn nǐ men zuò xì tā què shì gè měng liè rèn zhēn zhī shì
八戒道：“列位住了，我师兄却不比我任你们作戏，他却是个猛烈认真之士。
rǔ děng jiàn le xū yào xíng gè dà lǐ jiào tā shēng sūn lǎo yé tā jiù zhāo jià le
汝等见了，须要行个大礼，叫他声孙老爷，他就招架了。
bù rán a tā jiù biàn le zuǐ liǎn zhè shì què nòng bù chéng yě
不然啊，他就变了嘴脸，这事却弄不成也。
zhòng tài jiàn xiào wèi jù dào nǐ shī xiōng guǒ yǒu shǒu duàn yī hǎo guó wáng tā yě gāi yǒu yī bàn jiāng shān wǒ děng hé gāi xià bài
”众太监校尉俱道：“你师兄果有手段，医好国王，他也该有一半江山，我等合该下拜。
nèi xiē xián zá rén dōu zài mén wài xuān huá bā jiè lǐng zhe yī xíng tài jiàn xiào wèi jìng rù guǎn zhōng zhǐ tīng de xíng zhě yǔ shā sēng zài kè fáng lǐ zhèng shuō nà jiē bǎng zhī shì shuǎ xiào li
那些闲杂人都在门外喧哗，八戒领着一行太监校尉，径入馆中，只听得行者与沙僧在客房里正说那揭榜之事耍笑哩。
bā jiè shàng qián chě zhù luàn rǎng dào nǐ kě chéng gè rén
八戒上前扯住乱嚷道：“你可成个人！
hōng wǒ qù mǎi sù miàn shāo bǐng mó mó wǒ chī yuán lái dōu shì kōng tóu
哄我去买素面、烧饼、馍馍我吃，原来都是空头！
yòu nòng xuàn fēng jiē le shèn me huáng bǎng àn àn de chuāi zài wǒ huái lǐ ná wǒ zhuāng pàng
又弄旋风，揭了甚么皇榜，暗暗的揣在我怀里，拿我装胖！
zhè kě chéng gè dì xiōng
这可成个弟兄！
xíng zhě xiào dào nǐ zhè dāi zi xiǎng shì cuò le lù zǒu xiàng bié chù qù
”行者笑道：“你这呆子，想是错了路，走向别处去。
wǒ guò gǔ lóu mǎi le tiáo hé jí huí lái xún nǐ bú jiàn wǒ xiān lái le zài nà lǐ jiē shén huáng bǎng
我过鼓楼，买了调和，急回来寻你不见，我先来了，在那里揭甚皇榜？
bā jiè dào xiàn zài kàn bǎng de guān yuán zài cǐ
”八戒道：“现在看榜的官员在此。
shuō bù liǎo zhī jiàn nà jǐ gè tài jiàn xiào wèi cháo shàng lǐ bài dào sūn lǎo yé jīn rì wǒ wáng yǒu yuán tiān qiǎn lǎo yé xià jiàng shì bì dà zhǎn jīng lún shǒu wēi shī sān zhé gōng zhì de wǒ wáng bìng yù jiāng shān yǒu fèn shè jì píng fēn yě
”说不了，只见那几个太监校尉朝上礼拜道：孙老爷，今日我王有缘，天遣老爷下降，是必大展经纶手，微施三折肱，治得我王病愈，江山有分，社稷平分也。
xíng zhě wén yán zhèng le shēng sè jiē le bā jiè de bǎng wén duì zhòng dào nǐ men xiǎng shì kàn bǎng de guān me
”行者闻言，正了声色，接了八戒的榜文，对众道：“你们想是看榜的官么？
tài jiàn kòu tóu dào
”太监叩头道：
nú bì nǎi sī lǐ jiān nèi chén zhè jǐ gè shì jǐn yī xiào wèi
“奴婢乃司礼监内臣，这几个是锦衣校尉。
xíng zhě dào zhè zhāo yī bǎng wěi shì wǒ jiē de gù qiǎn wǒ shī dì yǐn jiàn
”行者道：“这招医榜，委是我揭的，故遣我师弟引见。
jì rán nǐ zhǔ yǒu bìng cháng yán dào yào bù gēn mài bìng bù tǎo yī
既然你主有病，常言道，药不跟卖，病不讨医。
nǐ qù jiào nà guó wáng qīn lái qǐng wǒ wǒ yǒu shǒu dào bìng chú zhī gōng
你去教那国王亲来请我，我有手到病除之功。
tài jiàn wén yán wú bù jīng hài xiào wèi dào kǒu chū dā yán bì yǒu dù liàng
”太监闻言，无不惊骇，校尉道：“口出大言，必有度量。
wǒ děng zhe yī bàn zài cǐ yǎ qǐng zhe yī bàn rù cháo qǐ zòu
我等着一半在此哑请，着一半入朝启奏。
dāng fēn le sì gè tài jiàn liù gè xiào wèi gèng bù dài xuān zhào jìng rù cháo dāng jiē zòu dào zhǔ gōng wàn qiān zhī xǐ
”当分了四个太监，六个校尉，更不待宣召，径入朝当阶奏道：“主公万千之喜！
nà guó wáng zhèng yǔ sān zàng shàn bì qīng tán hū wén cǐ zòu wèn dào xǐ zì hé lái
”那国王正与三藏膳毕清谈，忽闻此奏，问道：“喜自何来？
tài jiàn zòu dào nú bì děng zǎo lǐng chū zhāo yī huáng bǎng gǔ lóu xià zhāng guà yǒu dōng tǔ dà táng yuǎn lái qǔ jīng de yí gè shèng sēng sūn zhǎng lǎo jiē le xiàn zài huì tóng guǎn nèi yào wáng qīn zì qù qǐng tā tā yǒu shǒu dào bìng chú zhī gōng gù cǐ tè lái qǐ zòu
”太监奏道：“奴婢等早领出招医皇榜，鼓楼下张挂，有东土大唐远来取经的一个圣僧孙长老揭了，现在会同馆内，要王亲自去请他，他有手到病除之功，故此特来启奏。
guó wáng wén yán mǎn xīn huān xǐ jiù wèn táng sēng dào fǎ shī yǒu jǐ wèi gāo tú
”国王闻言满心欢喜，就问唐僧道：“法师有几位高徒？
sān zàng hé zhǎng dá yuē pín sēng yǒu sān gè wán tú
”三藏合掌答曰：“贫僧有三个顽徒。
guó wáng wèn nà yī wèi gāo tú shàn yī
”国王问：“那一位高徒善医？
sān zàng dào shí bù mán bì xià shuō wǒ nà wán tú jù shì shān yě yōng cái zhǐ huì tiāo bāo bèi mǎ zhuǎn jiàn xún bō dài lǐng pín sēng dēng shān shè lǐng huò zhě dào jùn xiǎn zhī chù kě yǐ fú mó qín guài zhuō hǔ xiáng lóng ér yǐ gèng wú yí gè néng zhī yào xìng zhě
”三藏道：“实不瞒陛下说，我那顽徒俱是山野庸才，只会挑包背马，转涧寻波，带领贫僧登山涉岭，或者到峻险之处，可以伏魔擒怪，捉虎降龙而已，更无一个能知药性者。
guó wáng dào fǎ shī hé bì tài qiān
”国王道：“法师何必太谦？
zhèn dāng jīn rì dēng diàn xìng yù fǎ shī lái cháo chéng tiān yuán yě
朕当今日登殿，幸遇法师来朝，诚天缘也。
gāo tú jì bù zhī yī tā zěn kěn jiē wǒ bǎng wén jiào guǎ rén qīn yíng
高徒既不知医，他怎肯揭我榜文，教寡人亲迎？
duàn rán yǒu yī guó zhī néng yě
断然有医国之能也。
jiào wén wǔ zhòng qīng guǎ rén shēn xū lì qiè bù gǎn chéng niǎn
”叫：“文武众卿，寡人身虚力怯，不敢乘辇；
rǔ děng kě tì guǎ rén jù dào cháo wài dūn qǐng sūn zhǎng lǎo kàn zhèn zhī bìng
汝等可替寡人，俱到朝外，敦请孙长老看朕之病。
rǔ děng jiàn tā qiè bù kě qīng màn chēng tā zuò shén sēng sūn zhǎng lǎo jiē yǐ jūn chén zhī lǐ xiāng jiàn
汝等见他，切不可轻慢，称他做神僧孙长老，皆以君臣之礼相见。
nà zhòng chén lǐng zhǐ yǔ kàn bǎng de tài jiàn xiào wèi jìng zhì huì tóng guǎn pái bān cān bài
”那众臣领旨，与看榜的太监、校尉径至会同馆，排班参拜。
hu de nà bā jiè duǒ zài xiāng fáng shā sēng shǎn yú bì xià
唬得那八戒躲在厢房，沙僧闪于壁下。
nà dà shèng kàn tā zuò zài dāng zhōng duān rán bù dòng bā jiè àn dì lǐ yuàn è dào zhè hú sūn huó huó de zhé shā yě
那大圣，看他坐在当中端然不动，八戒暗地里怨恶道：“这猢狲活活的折杀也！
zěn me zhè xǔ duō guān yuán lǐ bài gèng bù huán lǐ yě bù zhàn jiāng qǐ lái
怎么这许多官员礼拜，更不还礼，也不站将起来！
bù duō shí lǐ bài bì fēn bān qǐ zòu dào shàng gào shén sēng sūn zhǎng lǎo wǒ děng jù zhū zǐ guó wáng zhī chén jīn fèng wáng zhǐ jìng yǐ jié lǐ cān qǐng shén sēng rù cháo kàn bìng
”不多时，礼拜毕，分班启奏道：“上告神僧孙长老，我等俱朱紫国王之臣，今奉王旨，敬以洁礼参请神僧，入朝看病。
xíng zhě fāng cái lì qǐ shēn lái duì zhòng dào nǐ wáng rú hé bù lái
”行者方才立起身来对众道：“你王如何不来？
zhòng chén dào wǒ wáng shēn xū lì qiè bù gǎn chéng niǎn tè lìng chén děng xíng dài jūn zhī lǐ bài qǐng shén sēng yě
”众臣道：“我王身虚力怯，不敢乘辇，特令臣等行代君之礼，拜请神僧也。
xíng zhě dào jì rú cǐ shuō liè wèi qǐng qián xíng wǒ dāng suí zhì
”行者道：“既如此说，列位请前行，我当随至。
zhòng chén gè yī pǐn cóng zuò duì ér zǒu
”众臣各依品从，作队而走。
xíng zhě zhěng yī ér qǐ bā jiè dào gē ge qiè mò pān chū wǒ men lái
行者整衣而起，八戒道：“哥哥，切莫攀出我们来。
xíng zhě dào wǒ bù pān nǐ zhǐ yào nǐ liǎng gè yǔ wǒ shōu yào
”行者道：“我不攀你，只要你两个与我收药。
shā sēng dào shōu shèn me yào
”沙僧道：“收甚么药？
xíng zhě dào fán yǒu rén sòng yào lái yǔ wǒ zhào shù shōu xià dài wǒ huí lái qǔ yòng
”行者道：“凡有人送药来与我，照数收下，待我回来取用。
èr rén lǐng nuò bù tí
”二人领诺不题。
zhè xíng zhě jí tóng duō guān qǐng jiān biàn dào
这行者即同多官，顷间便到。
zhòng chén xiān zǒu zòu zhī nà guó wáng gāo juǎn zhū lián shǎn lóng jīng fèng mù kāi jīn kǒu yù yán biàn wèn nà yī wèi shì shén sēng sūn zhǎng lǎo
众臣先走，奏知那国王，高卷珠帘，闪龙睛凤目，开金口御言便问：“那一位是神僧孙长老？
xíng zhě jìn qián yī bù lì shēng dào lǎo sūn biàn shì
行者进前一步，厉声道：“老孙便是。
nà guó wáng tīng de shēng yīn xiōng hěn yòu jiàn xiàng mào diāo zuān hu de zhàn jīng jīng diē zài lóng chuáng zhī shàng
”那国王听得声音凶狠，又见相貌刁钻，唬得战兢兢，跌在龙床之上。
huāng de nà nǚ guān nèi huàn jí fú rù gōng zhōng dào xià shā guǎ rén yě
慌得那女官内宦，急扶入宫中，道：“唬杀寡人也！
zhòng guān dōu chēn yuàn xíng zhě dào zhè hé shàng zěn me zhè děng cū lǔ cūn shū
”众官都嗔怨行者道：“这和尚怎么这等粗鲁村疏！
zěn gǎn jiù shàn jiē bǎng
怎敢就擅揭榜！
xíng zhě wén yán xiào dào liè wèi cuò guài le wǒ yě
”行者闻言笑道：“列位错怪了我也。
ruò xiàng zhè děng màn rén nǐ guó wáng zhī bìng jiù shì yī qiān nián yě bù dé hǎo
若象这等慢人，你国王之病，就是一千年也不得好。
zhòng chén dào rén shēng néng yǒu jǐ duō yáng shòu
众臣道：“人生能有几多阳寿？
jiù yī qiān nián yě hái bù hǎo
就一千年也还不好？
xíng zhě dào
”行者道：
tā rú jīn shì gè bìng jūn sǐ le shì gè bìng guǐ zài zhuǎn shì yě hái shì gè bìng rén què bú shì yī qiān nián yě hái bù hǎo
“他如今是个病君，死了是个病鬼，再转世也还是个病人，却不是一千年也还不好？
zhòng chén nù yuē nǐ zhè hé shàng shén bù zhī lǐ
”众臣怒曰：“你这和尚，甚不知礼！
zěn me gǎn zhè děng mǎn kǒu hú chái
怎么敢这等满口胡柴！
xíng zhě xiào dào bú shì hú chái nǐ dōu tīng wǒ dào lái yī mén lǐ fǎ zhì wēi xuán dà yào xīn zhōng yǒu zhuǎn xuán
”行者笑道：“不是胡柴，你都听我道来：医门理法至微玄，大要心中有转旋。
wàng wén wèn qiē sì bān shì quē yī zhī shí bù bèi quán dì yī wàng tā shén qì sè rùn kū féi shòu qǐ hé mián
望闻问切四般事，缺一之时不备全：第一望他神气色，润枯肥瘦起和眠；
dì èr wén shēng qīng yǔ zhuó tīng tā zhēn yǔ jí kuáng yán
第二闻声清与浊，听他真语及狂言；
sān wèn bìng yuán jīng jǐ rì rú hé yǐn shí zěn shēng biàn
三问病原经几日，如何饮食怎生便；
sì cái qiè mài míng jīng luò fú chén biǎo lǐ shì hé bān
四才切脉明经络，浮沉表里是何般。
wǒ bù wàng wén bìng wèn qiè jīn shēng mò xiǎng de ān rán
我不望闻并问切，今生莫想得安然。
nà liǎng bān wén wǔ cóng zhōng yǒu tài yī yuàn guān yī wén cǐ yán duì zhòng chēng yáng dào zhè hé shàng yě shuō de yǒu lǐ
那两班文武丛中有太医院官，一闻此言，对众称扬道：“这和尚也说得有理。
jiù shì shén xiān kàn bìng yě xū wàng wén wèn qiē jǐn hé zhe shén shèng gōng qiǎo yě
就是神仙看病，也须望闻问切，谨合着神圣功巧也。
zhòng guān yī cǐ yán zhe jìn shì chuán zòu dào zhǎng lǎo yào yòng wàng wén wèn qiē zhī lǐ fāng kě rèn bìng yòng yào
”众官依此言，着近侍传奏道：“长老要用望闻问切之理，方可认病用药。
nà guó wáng shuì zài lóng chuáng shàng shēng shēng huàn dào jiào tā qù ba
”那国王睡在龙床上，声声唤道：“叫他去罢！
guǎ rén jiàn bù dé shēng rén miàn le
寡人见不得生人面了！
jìn shì de chū gōng lái dào nà hé shàng wǒ wáng zhǐ yì jiào nǐ qù ba jiàn bù dé shēng rén miàn li
”近侍的出宫来道：“那和尚，我王旨意，教你去罢，见不得生人面哩。
xíng zhě dào ruò jiàn bù dé shēng rén miàn a wǒ huì xuán sī zhěn mài
”行者道：“若见不得生人面啊，我会悬丝诊脉。
zhòng guān àn xǐ dào xuán sī zhěn mài wǒ děng ěr wén bù céng yǎn jiàn
”众官暗喜道：“悬丝诊脉，我等耳闻，不曾眼见。
zài zòu qù lái
再奏去来。
nà jìn shì de yòu rù gōng zòu dào zhǔ gōng nà sūn zhǎng lǎo bú jiàn zhǔ gōng zhī miàn tā huì xuán sī zhěn mài
”那近侍的又入宫奏道：“主公，那孙长老不见主公之面，他会悬丝诊脉。
guó wáng xīn zhōng àn xiǎng dào guǎ rén bìng le sān nián wèi zēng shì cǐ xuān tā jìn lái
”国王心中暗想道：“寡人病了三年，未曾试此，宣他进来。
jìn shì de jí máng chuán chū dào zhǔ gōng yǐ xǔ tā xuán sī zhěn mài kuài xuān sūn zhǎng lǎo jìn gōng zhěn shì
”近侍的即忙传出道：“主公已许他悬丝诊脉，快宣孙长老进宫诊视。
xíng zhě què jiù shàng le bǎo diàn táng sēng yíng zhe mà dào nǐ zhè po hóu hài le wǒ yě
”行者却就上了宝殿，唐僧迎着骂道：“你这泼猴，害了我也！
xíng zhě xiào dào hǎo shī fu wǒ dào yǔ nǐ zhuàng guān nǐ fǎn shuō wǒ hài nǐ
”行者笑道：“好师父，我倒与你壮观，你返说我害你？
sān zàng hè dào nǐ gēn wǒ zhè jǐ nián nà céng jiàn nǐ yī hǎo shuí lái
”三藏喝道：“你跟我这几年，那曾见你医好谁来！
nǐ lián yào xìng yě bù zhī yī shū yě wèi dú zěn me dà dǎn zhuàng zhè gè dà huò
你连药性也不知，医书也未读，怎么大胆撞这个大祸！
xíng zhě xiào dào
”行者笑道：
shī fu nǐ yuán lái bù xiǎo de
“师父，你原来不晓得。
wǒ yǒu jǐ gè cǎo tóu fāng ér néng zhì dà bìng guǎn qíng yī de tā hǎo biàn shì
我有几个草头方儿，能治大病，管情医得他好便是。
jiù shì yī sǐ le yě zhǐ wèn de gè yōng yī shā rén zuì míng yě bù gāi sǐ nǐ pà zěn de
就是医死了，也只问得个庸医杀人罪名，也不该死，你怕怎的！
bù dǎ jǐn bù dǎ jǐn nǐ qiě zuò xia kàn wǒ de mài lǐ rú hé
不打紧，不打紧，你且坐下看我的脉理如何。
zhǎng lǎo yòu dào nǐ nà céng jiàn sù wèn nàn jīng běn cǎo mài jué shì shèn bān zhāng jù zěn shēng zhù jiě jiù zhè děng hú shuō sàn dào huì shèn me xuán sī zhěn mài
”长老又道：“你那曾见《素问》、《难经》、《本草》、《脉诀》，是甚般章句，怎生注解，就这等胡说散道，会甚么悬丝诊脉！
xíng zhě xiào dào
”行者笑道：
wǒ yǒu jīn xiàn zài shēn nǐ bù céng jiàn li
“我有金线在身，你不曾见哩。
jí shēn shǒu xià qù wěi shàng bá le sān gēn háo máo niǎn yī bǎ jiào shēng biàn
”即伸手下去，尾上拔了三根毫毛，捻一把，叫声“变！
jí biàn zuò sān tiáo sī xiàn měi tiáo gè zhǎng èr zhàng sì chǐ àn èr shí sì qì tuō yú shǒu nèi duì táng sēng dào zhè bu shì wǒ de jīn xiàn
”即变作三条丝线，每条各长二丈四尺，按二十四气，托于手内，对唐僧道：“这不是我的金线？
jìn shì huàn guān zài páng dào zhǎng lǎo qiě xiū jiǎng kǒu qǐng rù gōng zhōng zhěn shì qù lái
”近侍宦官在旁道：“长老且休讲口，请入宫中诊视去来。
xíng zhě bié le táng sēng suí zhe jìn shì rù gōng kàn bìng
”行者别了唐僧，随着近侍入宫看病。
zhèng shì nà xīn yǒu mì fāng néng zhì guó nèi cáng miào jué zhù cháng shēng
正是那：心有秘方能治国，内藏妙诀注长生。
bì jìng zhè qù bù zhī kàn chū shèn me bìng lái yòng shèn me yào pǐn
毕竟这去不知看出甚么病来，用甚么药品。
yù zhī duān dì qiě tīng xià huí fēn jiě
欲知端的，且听下回分解——