第八十回 — 西游记 — 吴承恩

chà nǚ yù yáng qiú pèi ǒu xīn yuán hù zhǔ shi yāo xié

姹女育阳求配偶心猿护主识妖邪

què shuō bǐ qiū guó jūn chén lí shù sòng táng sēng sì zhòng chū chéng yǒu èr shí lǐ zhī yuǎn hái bù kěn shě

却说比丘国君臣黎庶，送唐僧四众出城，有二十里之远，还不肯舍。

sān zàng miǎn qiǎng xià niǎn chéng mǎ cí bié ér xíng mù sòng zhě zhí zhì wàng bú jiàn zōng yǐng fāng huí

三藏勉强下辇，乘马辞别而行，目送者直至望不见踪影方回。

sì zhòng xíng gòu duō shí yòu guò le dōng cán chūn jǐn kàn bù liǎo yě huā shān shù jǐng wù fāng fēi qián miàn yòu jiàn yī zuò gāo shān jùn lǐng

四众行彀多时，又过了冬残春尽，看不了野花山树，景物芳菲，前面又见一座高山峻岭。

sān zàng xīn jīng wèn dào tú dì qián miàn gāo shān yǒu lù wú lù shì bì xiǎo xīn

三藏心惊问道：“徒弟，前面高山，有路无路，是必小心！

xíng zhě xiào dào shī fu zhè huà yě bù xiàng gè zǒu cháng lù de què shì gè gōng zǐ wáng sūn zuò jǐng guān tiān zhī lèi

”行者笑道：“师父这话，也不象个走长路的，却似个公子王孙，坐井观天之类。

zì gǔ dào shān bù ài lù lù zì tōng shān

自古道：山不碍路，路自通山。

hé yǐ yán yǒu lù wú lù

何以言有路无路？

sān zàng dào suī rán shì shān bù ài lù dàn kǒng xiǎn jùn zhī jiān shēng guài wù mì lín shēn chù chū yāo jīng

”三藏道：“虽然是山不碍路，但恐险峻之间生怪物，密林深处出妖精。

bā jiè dào fàng xīn fàng xīn

”八戒道：“放心，放心！

zhè lǐ lái xiāng jìn jí lè bù yuǎn guǎn qǔ tài píng wú shì

这里来相近极乐不远，管取太平无事！

shī tú zhèng shuō bù jué de dào le shān jiǎo xià

”师徒正说，不觉的到了山脚下。

xíng zhě qǔ chū jīn gū bàng zǒu shàng shí yá jiào dào shī fu cǐ jiān nǎi zhuǎn shān de lù r tè hǎo bù kuài lái kuài lái

行者取出金箍棒，走上石崖叫道：“师父，此间乃转山的路儿，忒好步，快来快来！

zhǎng lǎo zhǐ de fàng huái cè mǎ

”长老只得放怀策马。

shā sēng jiào

沙僧教：

èr gē nǐ bǎ dàn zi tiāo yī jiān r

“二哥，你把担子挑一肩儿。

zhēn gè bā jiè jiē le dàn zi tiāo shàng

”真个八戒接了担子挑上。

shā sēng lǒng zhe jiāng shéng lǎo shī fu wěn zuò diāo ān suí háng zhě dōu bēn shān yá shàng dà lù

沙僧拢着缰绳，老师父稳坐雕鞍，随行者都奔山崖上大路。

dàn jiàn nà shān

但见那山：

yún wù lóng fēng dǐng chán yǒng jiàn zhōng

云雾笼峰顶，潺-涌涧中。

bǎi huā xiāng mǎn lù wàn shù mì cóng cóng

百花香满路，万树密丛丛。

méi qīng lǐ bái liǔ lǜ táo hóng

梅青李白，柳绿桃红。

dù juān tí chù chūn jiāng mù zǐ yàn ní nán shè yǐ zhōng

杜鹃啼处春将暮，紫燕呢喃社已终。

é é shí cuì gài sōng

峨峨石，翠盖松。

qí qū lǐng dào tū wù líng lóng

崎岖岭道，突兀玲珑。

xuē bì xuán yá jùn téng luó cǎo mù

削壁悬崖峻，藤萝草木。

qiān yán jìng xiù rú pái jǐ wàn hè zhēng liú yuǎn làng hóng

千岩竞秀如排戟，万壑争流远浪洪。

lǎo shī fu huǎn guān shān jǐng hū wén tí niǎo zhī shēng yòu qǐ sī xiāng zhī niàn

老师父缓观山景，忽闻啼鸟之声，又起思乡之念。

dōu mǎ jiào dào tú dì

兜马叫道：“徒弟！

wǒ zì tiān pái chuán zhǐ yì jǐn píng fēng xià lǐng guān wén

我自天牌传旨意，锦屏风下领关文。

guān dēng shí wǔ lí dōng tǔ cái yǔ táng wáng tiān dì fēn fǔ néng lóng hǔ fēng yún huì què yòu shī tú ǎo mǎ jūn

观灯十五离东土，才与唐王天地分，甫能龙虎风云会，却又师徒拗马军。

xíng jǐn wū shān fēng shí èr hé shí duì zǐ jiàn dāng jīn

行尽巫山峰十二，何时对子见当今？

xíng zhě dào shī fu nǐ cháng yǐ sī xiāng wèi niàn quán bù shì gè chū jiā rén

行者道：“师父，你常以思乡为念，全不似个出家人。

fàng xīn qiě zǒu mò yào duō yōu gǔ rén yún yù qiú shēng fù guì xū xià sǐ gōng fū

放心且走，莫要多忧，古人云，欲求生富贵，须下死工夫。

sān zàng dào tú dì suī rán shuō de yǒu lǐ dàn bù zhī xī tiān lù hái zài nà lǐ li

”三藏道：“徒弟，虽然说得有理，但不知西天路还在那里哩！

bā jiè dào shī fu wǒ fú rú lái shě bù dé nà sān zàng jīng zhī wǒ men yào qǔ qù xiǎng shì bān le

”八戒道：“师父，我佛如来舍不得那三藏经，知我们要取去，想是搬了；

bù rán rú hé zhǐ guǎn bú dào

不然，如何只管不到？

shā sēng dào mò hú tán

”沙僧道：“莫胡谈！

zhǐ guǎn gēn zhe dà gē zǒu zhǐ bǎ gōng fū ái tā zhōng xū yǒu gè dào zhī zhī rì

只管跟着大哥走，只把工夫捱他，终须有个到之之日。

只管跟着大哥走，只把工夫挨他，终须有个到之之日。

shī tú zhèng zì xián xù yòu jiàn yī pài hēi sōng dà lín

师徒正自闲叙，又见一派黑松大林。

táng sēng hài pà yòu jiào dào

唐僧害怕，又叫道：

wù kōng wǒ men cái guò le nà qí qū shān lù zěn me yòu yù zhè gè shēn hēi sōng lín

“悟空，我们才过了那崎岖山路，怎么又遇这个深黑松林？

shì bì zài yì

是必在意。

xíng zhě dào pà tā zěn de

”行者道：“怕他怎的！

sān zàng dào shuō nà lǐ huà

”三藏道：“说那里话！

bù xìn zhí zhōng zhí xū fáng rén bù rén

不信直中直，须防仁不仁。

wǒ yě yǔ nǐ zǒu guò hǎo jǐ chù sōng lín bù shì zhè lín shēn yuǎn

我也与你走过好几处松林，不似这林深远。

nǐ kàn

你看：

dōng xī mì bǎi nán běi chéng háng

东西密摆，南北成行。

dōng xī mì bǎi chè yún xiāo nán běi chéng háng qīn bì hàn

东西密摆彻云霄，南北成行侵碧汉。

mì zhā jīng jí zhōu wéi jié liǎo què chán zhī shàng xià pán

密查荆棘周围结，蓼却缠枝上下盘。

téng lái chán gé gé qù chán téng

藤来缠葛，葛去缠藤。

téng lái chán gé dōng xī kè lǚ nán xíng

藤来缠葛，东西客旅难行；

gé qù chán téng nán běi jīng shāng zěn jìn

葛去缠藤，南北经商怎进。

zhè lín zhōng zhù bàn nián nà fēn rì yuè

这林中，住半年，那分日月；

xíng shù lǐ bú jiàn dòu xīng

行数里，不见斗星。

nǐ kàn nà bèi yīn zhī chù qiān bān jǐng xiàng yáng zhī suǒ wàn cóng huā

你看那背陰之处千般景，向阳之所万丛花。

你看那背阴之处千般景，向阳之所万丛花。

yòu yǒu nà qiān nián huái wàn zài guì nài hán sōng shān táo guǒ yě sháo yào hàn fú róng yī zǎn zǎn mì qì zhòng duī luàn fēn fēn shén xiān nán huà

又有那千年槐，万载桧，耐寒松，山桃果、野芍药，旱芙蓉，一攒攒密砌重堆，乱纷纷神仙难画。

yòu tīng de bǎi niǎo shēng yīng wǔ shào dù juān tí xǐ què chuān zhī wū yā fǎn bǔ huáng lí fēi wǔ bǎi shé tiáo yīn zhè gū míng zǐ yàn yǔ bā gē er xué rén shuō huà huà méi láng yě huì kàn jīng

又听得百鸟声：鹦鹉哨，杜鹃啼，喜鹊穿枝，乌鸦反哺，黄鹂飞舞，百舌调音，鹧鸪鸣，紫燕语，八哥儿学人说话，画眉郎也会看经。

yòu jiàn nà dà chóng bǎi wěi lǎo hǔ kē yá duō nián hú zhuāng niáng zǐ rì jiǔ cāng láng hǒu zhèn lín

又见那大虫摆尾，老虎磕牙，多年狐-妆娘子，日久苍狼吼振林。

jiù shì tuō tǎ tiān wáng lái dào cǐ zòng huì xiáng yāo yě shī hún

就是托塔天王来到此，纵会降妖也失魂！

sūn dà shèng gōng rán bù jù shǐ tiě bàng shàng qián bì kāi dà lù yǐn táng sēng jìng rù shēn lín xiāo xiāo yáo yáo xíng jīng bàn rì wèi jiàn chū lín zhī lù

”孙大圣公然不惧，使铁棒上前臂开大路，引唐僧径入深林，逍逍遥遥，行经半日，未见出林之路。

táng sēng jiào dào tú dì yī xiàng xi lái wú shù de shān lín qí xiǎn xìng de cǐ jiān qīng yǎ yí lù tài píng

唐僧叫道：“徒弟，一向西来，无数的山林崎险，幸得此间清雅，一路太平。

zhè lín zhōng qí huā yì huì qí shí kě rén qíng yì

这林中奇花异卉，其实可人情意！

wǒ yào zài cǐ zuò zuò yī zé xiē mǎ èr zé fù zhōng jī le nǐ qù nà lǐ huà xiē zhāi lái wǒ chī

我要在此坐坐：一则歇马，二则腹中饥了，你去那里化些斋来我吃。

xíng zhě dào shī fu qǐng xià mǎ lǎo sūn huà zhāi qù lái

”行者道：“师父请下马，老孙化斋去来。

nà zhǎng lǎo guǒ rán xià le mǎ

”那长老果然下了马。

bā jiè jiāng mǎ shuān zài shù shàng shā sēng xiē xià xíng li qǔ le bō yú dì yǔ xíng zhě

八戒将马拴在树上，沙僧歇下行李，取了钵盂，递与行者。

xíng zhě dào shī fu wěn zuò mò yào jīng pà wǒ qù le jiù lái

行者道：“师父稳坐，莫要惊怕，我去了就来。

sān zàng duān zuò sōng yīn zhī xià bā jiè shā sēng què qù xún fēng mì guǒ xián shuǎ

”三藏端坐松陰之下，八戒沙僧却去寻风觅果闲耍。

”三藏端坐松阴之下，八戒沙僧却去寻风觅果闲耍。

què shuō dà shèng zòng jīn dǒu dào le bàn kōng zhù dìng yún guāng huí tóu guān kàn zhī jiàn sōng lín zhōng xiáng yún piāo miǎo ruì ǎi yīn yūn tā hū shī shēng jiào dào hǎo a

却说大圣纵筋斗，到了半空，伫定云光，回头观看，只见松林中祥云缥缈，瑞霭氤氲，他忽失声叫道：“好啊！

hǎo a

好啊！

真不错！

nǐ dào tā jiào hǎo zuò shèn

”你道他叫好做甚？

yuán lái kuā jiǎng táng sēng shuō tā shì jīn chán zhǎng lǎo zhuǎn shì shí shì xiū xíng de hǎo rén suǒ yǐ yǒu cǐ xiáng ruì zhào tóu

原来夸奖唐僧，说他是金蝉长老转世，十世修行的好人，所以有此祥瑞罩头。

ruò wǒ lǎo sūn fāng wǔ bǎi nián qián dà nào tiān gōng zhī shí yún yóu hǎi jiǎo fàng dàng tiān yá jù qún jīng zì chēng qí tiān dà shèng xiáng lóng fú hǔ xiāo le sǐ jí

“若我老孙，方五百年前大闹天宫之时，云游海角，放荡天涯，聚群精自称齐天大圣，降龙伏虎，消了死籍；

tóu dài zhe sān é jīn guān shēn chuān zhe huáng jīn kǎi jiǎ shǒu zhí zhuó jīn gū bàng zú tà zhe bù yún lǚ shǒu xià yǒu sì wàn qī qiān qún guài dōu chēng wǒ zuò dà shèng yé ye zhuó shí wéi rén

头戴着三额金冠，身穿着黄金铠甲，手执着金箍棒，足踏着步云履，手下有四万七千群怪，都称我做大圣爷爷，着实为人。

rú jīn tuō què tiān zāi

如今脱却天灾。

zuò xiǎo fú dī yǔ nǐ zuò le tú dì xiǎng shī fu tóu dǐng shàng yǒu xiáng yún ruì ǎi zhào dìng jìng huí dōng tǔ bì dìng yǒu xiē hǎo chù lǎo sūn yě bì dìng de gè zhèng guǒ

做小伏低，与你做了徒弟，想师父头顶上有祥云瑞霭罩定，径回东土，必定有些好处，老孙也必定得个正果。

zhèng zì jiā zhè děng kuā niàn zhōng jiān hū rán jiàn lín nán xià yǒu yī gǔ zi hēi qì gǔ dōu dōu de mào jiāng shàng lái

”正自家这等夸念中间，忽然见林南下有一股子黑气，骨都都的冒将上来。

xíng zhě dà jīng dào nà hēi qì lǐ bì dìng yǒu yá le

行者大惊道：“那黑气里必定有邪了！

wǒ nà bā jiè shā sēng què bú huì fàng shén hēi qì

我那八戒沙僧却不会放甚黑气。

nà dà shèng zài bàn kōng zhōng xiáng chá bù dìng

”那大圣在半空中，详察不定。

què shuō sān zàng zuò zài lín zhōng míng xīn jiàn xìng fěng niàn nà mó hē bō rě bō luó mì duō xīn jīng hū tīng de yīng yīng de jiào shēng jiù rén

却说三藏坐在林中，明心见性，讽念那《摩诃般若波罗密多心经》，忽听得嘤嘤的叫声“救人”。

sān zàng dà jīng dào shàn zāi

三藏大惊道：“善哉！

shàn zāi

善哉！

zhè děng shēn lín lǐ yǒu shèn me rén jiào

这等深林里，有甚么人叫？

xiǎng shì láng chóng hǔ bào hu dào de dài wǒ kàn kàn

想是狼虫虎豹唬倒的，待我看看。

nà zhǎng lǎo qǐ shēn nuó bù chuān guò qiān nián bǎi gé qǐ wàn nián sōng fù gé pān téng jìn qián shì zhī zhī jiàn nà dà shù shàng bǎng zhe yí gè nǚ zǐ shàng bàn jié shǐ gé téng bǎng zài shù shàng xià bàn jié mái zài tǔ lǐ

”那长老起身挪步，穿过千年柏，隔起万年松，附葛攀藤，近前视之，只见那大树上绑着一个女子，上半截使葛藤绑在树上，下半截埋在土里。

zhǎng lǎo lì dìng jiǎo wèn tā yī jù dào nǚ pú sà nǐ yǒu shèn shì bǎng zài cǐ jiān

长老立定脚，问他一句道：“女菩萨，你有甚事，绑在此间？

yí

”咦！

fēn míng zhè sī shì gè yāo guài zhǎng lǎo ròu yǎn fán tāi què bù néng rèn de

分明这厮是个妖怪，长老肉眼凡胎，却不能认得。

nà guài jiàn tā lái wèn lèi rú quán yǒng

那怪见他来问，泪如泉涌。

nǐ kàn tā táo sāi chuí lèi yǒu chén yú luò yàn zhī róng

你看他桃腮垂泪，有沉鱼落雁之容；

xīng yǎn hán bēi yǒu bì yuè xiū huā zhī mào

星眼含悲，有闭月羞花之貌。

zhǎng lǎo shí bù gǎn jìn qián yòu kāi kǒu wèn dào nǚ pú sà nǐ duān dì yǒu hé zuì guò

长老实不敢近前，又开口问道：“女菩萨，你端的有何罪过？

shuō yǔ pín sēng què hǎo jiù nǐ

说与贫僧，却好救你。

nà yāo jīng qiǎo yǔ huā yán xū qíng jiǎ yì máng máng de dā yìng dào shī fu wǒ jiā zhù zài pín pó guó

”那妖精巧语花言，虚情假意，忙忙的答应道：“师父，我家住在贫婆国。

lí cǐ yǒu èr bǎi yú lǐ

离此有二百余里。

fù mǔ zài táng shí fēn hào shàn yī shēng de hé qīn ài yǒu

父母在堂，十分好善，一生的和亲爱友。

shí yù qīng míng yāo qǐng zhū qīn jí běn jiā lǎo xiǎo bài sǎo xiān yíng yī xíng jiào mǎ dōu dào le huāng jiāo yě wài

时遇清明，邀请诸亲及本家老小拜扫先茔，一行轿马，都到了荒郊野外。

zhì yíng qián bǎi kāi jì lǐ gāng shāo huà zhǐ mǎ zhǐ wén de luó míng gǔ xiǎng pǎo chū yī huǒ qiǎng rén chí dāo nòng zhàng hǎn shā qián lái huāng de wǒ men hún fēi pò sàn

至茔前，摆开祭礼，刚烧化纸马，只闻得锣鸣鼓响，跑出一伙强人，持刀弄杖，喊杀前来，慌得我们魂飞魄散。

fù mǔ zhū qīn de mǎ de jiào de gè zì táo le xìng mìng

父母诸亲，得马得轿的，各自逃了性命；

nú nú nián yòu

奴奴年幼，

pǎo bù dòng

跑不动，

hu dào zài de

唬倒在地，

bèi zhòng qiáng rén guǎi lái shān nèi

被众强人拐来山内，

dà dà wáng yào zuò fū rén

大大王要做夫人，

èr dài wáng yào zuò qī shì

二大王要做妻室，

dì sān dì sì gè dōu ài wǒ měi sè

第三第四个都爱我美色，

qī bā shí jiā yī qí zhēng chǎo

七八十家一齐争吵，

dà jiā dōu bù fèn qì

大家都不忿气，

suǒ yǐ bǎ nú nú bǎng zài lín jiān

所以把奴奴绑在林间，

zhòng qiáng rén sàn pán ér qù

众强人散盘而去。

jīn yǐ wǔ rì wǔ yè kàn kàn mìng jǐn bù jiǔ shēn wáng

今已五日五夜，看看命尽，不久身亡！

bù zhī shì nà shì lǐ zǔ zōng jī dé jīn rì yù zhe lǎo shī fu dào cǐ

不知是那世里祖宗积德，今日遇着老师父到此。

qiān wàn fā dà cí bēi jiù wǒ yī mìng jiǔ quán zhī xià jué bù wàng ēn

千万发大慈悲，救我一命，九泉之下，决不忘恩！

shuō ba lèi xià rú yǔ

”说罢，泪下如雨。

sān zàng zhēn gè cí xīn yě jiù rěn bu zhù diào xià lèi lái shēng yīn gěng yè jiào dào tú dì

三藏真个慈心，也就忍不住吊下泪来，声音哽咽，叫道：“徒弟”。

nà bā jiè shā sēng zhèng zài lín zhōng xún huā mì guǒ měng tīng de shī fu jiào de qī chuàng dāi zi dào shā hé shàng shī fu zài cǐ rèn le qīn yé

那八戒沙僧正在林中寻花觅果，猛听得师父叫得凄怆，呆子道：“沙和尚，师父在此认了亲耶。

shā sēng xiào dào èr gē hú chán

”沙僧笑道：“二哥胡缠！

wǒ men zǒu le zhèi xiē shí hǎo rén yě bù céng zhuàng jiàn yí gè qīn cóng hé lái

我们走了这些时，好人也不曾撞见一个，亲从何来？

bā jiè dào bú shì qīn shī fu nà lǐ yú rén kū me

”八戒道：“不是亲，师父那里与人哭么？

wǒ hé nǐ qù kàn lái

我和你去看来。

shā sēng zhēn gè huí zhuǎn jiù chù qiān le mǎ tiāo le dān zhì gēn qián jiào shī fu zěn me shuō

”沙僧真个回转旧处，牵了马，挑了担，至跟前叫：“师父，怎么说？

táng sēng yòng shǒu zhǐ dìng nà shù shàng jiào bā jiè jiě xià nà nǚ pú sà lái jiù tā yī mìng

”唐僧用手指定那树上，叫：“八戒，解下那女菩萨来，救他一命。

dāi zi bù fēn hǎo dǎi jiù qù dòng shǒu

”呆子不分好歹，就去动手。

què shuō nà dà shèng zài bàn kōng zhōng yòu jiàn nà hēi qì nóng hòu bǎ xiáng guāng jìn qíng gài le dào shēng bù hǎo bù hǎo

却说那大圣在半空中，又见那黑气浓厚，把祥光尽情盖了，道声：“不好，不好！

hēi qì zhào àn xiáng guāng pà bù shì yāo xié hài ǎn shī fu

黑气罩暗祥光，怕不是妖邪害俺师父！

huà zhāi hái shì xiǎo shì qiě qù kàn wǒ shī fù qù

化斋还是小事，且去看我师父去。

jí fǎn yún tóu àn luò lín lǐ zhī jiàn bā jiè luàn jiě shéng r

”即返云头，按落林里，只见八戒乱解绳儿。

xíng zhě shàng qián yī bǎ jiū zhù ěr duǒ pū de le yī diē

行者上前，一把揪住耳朵，扑的-了一跌。

dāi zi tái tóu kàn jiàn pá qǐ lái shuō dào shī fu jiào wǒ jiù rén nǐ zěn me shì nǐ yǒu lì jiāng wǒ guàn zhè yī diē

呆子抬头看见，爬起来说道：“师父教我救人，你怎么恃你有力，将我掼这一跌！

xíng zhě xiào dào xiōng dì mò jiě tā

”行者笑道：“兄弟，莫解他。

tā shì gè yāo guài nòng xuān r piàn wǒ men li

他是个妖怪，弄喧儿骗我们哩。

sān zàng hè dào nǐ zhè po hóu yòu lái hú shuō le

”三藏喝道：“你这泼猴，又来胡说了！

zěn me zhè děng yí gè nǚ zǐ jiù rèn de tā shì gè yāo guài

怎么这等一个女子，就认得他是个妖怪！

xíng zhě dào shī fu yuán lái bù zhī

”行者道：“师父原来不知。

zhè dōu shì lǎo sūn gàn guò de mǎi mài xiǎng rén ròu chī de fǎ ér nǐ nà lǐ rèn de

这都是老孙干过的买卖，想人肉吃的法儿，你那里认得！

bā jiè zhe zuǐ dào shī fu mò xìn zhè bì mǎ wēn hōng nǐ

”八戒-着嘴道：“师父，莫信这弼马温哄你！

zhè nǚ zǐ nǎi shì cǐ jiān rén jiā

这女子乃是此间人家。

wǒ men dōng tǔ yuǎn lái bù yǔ xiāng jiào yòu bú shì qīn juàn rú hé shuō tā shì yāo jīng

我们东土远来，不与相较，又不是亲眷，如何说他是妖精！

tā dǎ fā wǒ men diū le qián qù tā què fān jīn dǒu nòng shén fǎ zhuàn lái hé tā gàn qiǎo shì r dǎo tà mén yě

他打发我们丢了前去，他却翻筋斗，弄神法转来和他干巧事儿，倒踏门也！

xíng zhě hè dào bèn huò

”行者喝道：“夯货！

mò luàn tán

莫乱谈！

wǒ lǎo sūn yī xiàng xi lái nà lǐ yǒu shèn bèi lǎn chù

我老孙一向西来，那里有甚惫懒处？

shì nǐ zhè gè zhòng sè qīng shēng jiàn lì wàng yì de náng zāo bù shí hǎo dǎi tì rén jiā hōng le zhāo nǚ xù bǎng zài shù shàng li

似你这个重色轻生，见利忘义的馕糟，不识好歹，替人家哄了招女婿，绑在树上哩！

sān zàng dào yě bà yě bà

”三藏道：“也罢，也罢。

bā jiè a nǐ shī xiōng cháng shí yě kàn de bù chà

八戒啊，你师兄常时也看得不差。

jì zhè děng shuō bú yào guǎn tā wǒ men qù ba

既这等说，不要管他，我们去罢。

xíng zhě dà xǐ dào hǎo le

”行者大喜道：“好了！

shī fu shì yǒu mìng de le

师父是有命的了！

qǐng shàng mǎ chū sōng lín wài yǒu rén jiā huà zhāi nǐ chī

请上马，出松林外，有人家化斋你吃。

sì rén guǒ yí lù qián jìn bǎ nà guài piē le

”四人果一路前进，把那怪撇了。

què shuō nà guài bǎng zài shù shàng yǎo yá hèn chǐ dào jǐ nián jiā wén rén shuō sūn wù kōng shén tōng guǎng dà jīn rì jiàn tā guǒ rán huà bù xū chuán

却说那怪绑在树上，咬牙恨齿道：“几年家闻人说孙悟空神通广大，今日见他，果然话不虚传。

nà táng sēng nǎi tóng shēn xiū xíng yì diǎn yuán yáng wèi xiè zhèng yù ná tā qù pèi hé chéng tài yǐ jīn xiān bù zhī bèi cǐ hóu shí pò wú fǎ jiāng tā jiù qù le

那唐僧乃童身修行，一点元阳未泄，正欲拿他去配合，成太乙金仙，不知被此猴识破吾法，将他救去了。

ruò shì jiě le shéng fàng wǒ xià lái suí shǒu zhuō jiāng qù què bú shì wǒ de rén ér yě

若是解了绳，放我下来，随手捉将去，却不是我的人儿也？

jīn bèi tā yī piān sàn yán suì yǔ dài qu què yòu bú shì láo ér wú gōng

今被他一篇散言碎语带去，却又不是劳而无功？

děng wǒ zài jiào tā liǎng shēng kàn shì rú hé

等我再叫他两声，看是如何。

hǎo yāo jīng bù dòng shéng suǒ bǎ jǐ shēng shàn yán shàn yǔ yòng yī zhèn shùn fēng yīng yīng de chuī zài táng sēng ěr nèi

”好妖精，不动绳索，把几声善言善语，用一阵顺风，嘤嘤的吹在唐僧耳内。

nǐ dào jiào de shèn me

你道叫的甚么？

tā jiào dào shī fu a nǐ fàng zhe huó rén de xìng mìng hái bù jiù mèi xīn bài fó qǔ hé jīng

他叫道：“师父啊，你放着活人的性命还不救，昧心拜佛取何经？

táng sēng zài mǎ shàng tīng de yòu zhè bān jiào huàn jí lè mǎ jiào wù kōng qù jiù nà nǚ zǐ xià lái ba

唐僧在马上听得又这般叫唤，即勒马叫：“悟空，去救那女子下来罢。

xíng zhě dào shī fu zǒu lù zěn me yòu xiǎng qǐ tā lái le

”行者道：“师父走路，怎么又想起他来了？

táng sēng dào tā yòu zài nà lǐ jiào li

”唐僧道：“他又在那里叫哩。

xíng zhě wèn bā jiè nǐ tīng jiàn me

”行者问：“八戒，你听见么？

bā jiè dào ěr dà zhē zhù le bù céng tīng jiàn

”八戒道：“耳大遮住了，不曾听见。

yòu wèn shā sēng nǐ tīng jiàn me

”又问：“沙僧，你听见么？

shā sēng dào wǒ tiāo dàn qián zǒu bù céng zài xīn yě bù céng tīng jiàn

”沙僧道：“我挑担前走，不曾在心，也不曾听见。

xíng zhě dào lǎo sūn yě bù céng tīng jiàn

”行者道：“老孙也不曾听见。

shī fu tā jiào shèn me

师父，他叫甚么？

piān nǐ tīng jiàn

偏你听见。

táng sēng dào tā jiào de yǒu lǐ shuō dào huó rén xìng mìng hái bù jiù mèi xīn bài fó qǔ hé jīng

”唐僧道：“他叫得有理，说道活人性命还不救，昧心拜佛取何经？

jiù rén yī mìng shèng zào qī jí fú tú

救人一命，胜造七级浮屠。

kuài qù jiù tā xià lái qiáng sì qǔ jīng bài fó

快去救他下来，强似取经拜佛。

xíng zhě xiào dào shī fu yào shàn jiāng qǐ lái jiù mò yào yī

”行者笑道：“师父要善将起来，就没药医。

nǐ xiǎng nǐ lí le dōng tǔ yí lù xi lái què yě guò le jǐ chóng shān chǎng yù zhe xǔ duō yāo guài cháng bǎ nǐ ná jiāng jìn dòng lǎo sūn lái jiù nǐ shǐ tiě bàng cháng dǎ sǐ qiān qiān wàn wàn

你想你离了东土，一路西来，却也过了几重山场，遇着许多妖怪，常把你拿将进洞，老孙来救你，使铁棒，常打死千千万万；

jīn rì yí gè yāo jīng de xìng mìng shě bù dé yào qù jiù tā

今日一个妖精的性命舍不得，要去救他？

táng sēng dào tú dì ya gǔ rén yún wù yǐ shàn xiǎo ér bù wéi wù yǐ è xiǎo ér wèi zhī hái qù jiù tā jiù ba

”唐僧道：“徒弟呀，古人云，勿以善小而不为，勿以恶小而为之，还去救他救罢。

xíng zhě dào shī fu jì rán rú cǐ zhǐ shì zhè gè dān ér lǎo sūn què dān bù qǐ

”行者道：“师父既然如此，只是这个担儿，老孙却担不起。

nǐ yào jiù tā wǒ yě bù gǎn kǔ quàn nǐ quàn yī huì nǐ yòu nǎo le

你要救他，我也不敢苦劝你，劝一会，你又恼了。

rèn nǐ qù jiù

任你去救。

táng sēng dào hóu tóu mò duō huà

”唐僧道：“猴头莫多话！

nǐ zuò zhe děng wǒ hé bā jiè jiù tā qù

你坐着，等我和八戒救他去。

táng sēng huí zhì lín lǐ jiào bā jiè jiě le shàng bàn jié shéng zi yòng bǎ zhù chū xià bàn jié shēn zi

唐僧回至林里，教八戒解了上半截绳子，用钯筑出下半截身子。

nà guài diē diē xié shù shù qún xǐ zī zī gēn zhe táng sēng chū sōng lín jiàn le xíng zhě xíng zhě zhǐ shì lěng xiào bù zhǐ

那怪跌跌鞋，束束裙，喜孜孜跟着唐僧出松林，见了行者，行者只是冷笑不止。

táng sēng mà dào po hóu tóu

唐僧骂道：“泼猴头！

nǐ xiào zěn de

你笑怎的？

xíng zhě dào wǒ xiào nǐ shí lái féng hǎo yǒu yùn qù yù jiā rén

”行者道：“我笑你时来逢好友，运去遇佳人。

sān zàng yòu mà dào po hú sūn

”三藏又骂道：“泼猢狲！

hú shuō

胡说！

wǒ zì chū niang dù pí jiù zuò hé shàng

我自出娘肚皮，就做和尚。

rú jīn fèng zhǐ xi lái qián xīn lǐ fó qiú jīng yòu bú shì lì lù zhī bèi yǒu shèn yùn tuì shí

如今奉旨西来，虔心礼佛求经，又不是利禄之辈，有甚运退时！

xíng zhě xiào dào shī fu nǐ suī shì zì yòu wèi sēng què zhǐ huì kàn jīng niàn fó bù céng jiàn wáng fǎ tiáo lǜ

”行者笑道：“师父，你虽是自幼为僧，却只会看经念佛，不曾见王法条律。

zhè nǚ zǐ shēng de nián shào biāo zhì wǒ hé nǐ nǎi chū jiā rén tóng tā yí lù xíng zǒu tǎng huò yù zhe dǎi rén bǎ wǒ men ná sòng guān sī bù lùn shèn me qǔ jīng bài fó qiě dōu dǎ zuò jiān qíng

这女子生得年少标致，我和你乃出家人，同他一路行走，倘或遇着歹人，把我们拿送官司，不论甚么取经拜佛，且都打做奸情；

zòng wú cǐ shì yě yào wèn gè guǎi dài rén kǒu

纵无此事，也要问个拐带人口。

shī fu zhuī le dù dié dǎ gè xiǎo sǐ

师父追了度牒，打个小死；

bā jiè gāi wèn chōng jūn

八戒该问充军；

shā sēng yě wèn bǎi zhàn

沙僧也问摆站；

wǒ lǎo sūn yě bù dé gān jìng ráo wǒ kǒu néng zěn me shé biàn yě yào wèn gè bù yīng

我老孙也不得干净，饶我口能，怎么折辩，也要问个不应。

sān zàng hè dào mò hú shuō

”三藏喝道：“莫胡说！

zhōng bù rán wǒ jiù tā xìng mìng yǒu shèn yí lèi bù chéng

终不然，我救他性命，有甚贻累不成！

dài le tā qù fán yǒu shì dōu zài wǒ shēn shàng

带了他去，凡有事，都在我身上。

xíng zhě dào shī fu suī shuō yǒu shì zài nǐ què xiǎo zhī nǐ bú shì jiù tā fǎn shì hài tā

”行者道：“师父虽说有事在你，却小知你不是救他，反是害他。

sān zàng dào wǒ jiù tā chū lín de qí huó mìng zěn me fǎn shì hài tā

”三藏道：“我救他出林，得其活命，怎么反是害他？

xíng zhě dào tā dāng shí bǎng zài lín jiān huò sān wǔ rì shí rì bàn yuè méi fàn chī è sǐ le hái de gè wán quán shēn tǐ guī yīn

”行者道：“他当时绑在林间，或三五日，十日半月，没饭吃饿死了，还得个完全身体归陰；

”行者道：“他当时绑在林间，或三五日，十日半月，没饭吃饿死了，还得个完全身体归阴；

rú jīn dài tā chū lái nǐ zuò de shì gè kuài mǎ xíng lù rú fēng wǒ men zhǐ de suí nǐ nà nǚ zǐ jiǎo xiǎo nuó bù jiān nán zěn me gēn de shàng zǒu

如今带他出来，你坐得是个快马，行路如风，我们只得随你，那女子脚小，挪步艰难，怎么跟得上走？

yī shí bǎ tā diū xià ruò yù zhe láng chóng hǔ bào yī kǒu tūn zhī què bú shì fǎn hài qí shēng yě

一时把他丢下，若遇着狼虫虎豹，一口吞之，却不是反害其生也？

sān zàng dào zhèng shì ya zhè jiàn shì què kuī nǐ xiǎng rú hé chǔ zhì

”三藏道：“正是呀，这件事却亏你想，如何处置？

xíng zhě xiào dào bào tā shàng lái hé nǐ tóng qí zhe mǎ zǒu ba

”行者笑道：“抱他上来，和你同骑着马走罢。

sān zàng chén yín dào wǒ nà lǐ hǎo yǔ tā tóng mǎ

”三藏沉吟道：“我那里好与他同马！

tā zěn shēng de qù

……他怎生得去？

sān zàng dào jiào bā jiè tuó tā zǒu ba

”三藏道：“教八戒驮他走罢。

xíng zhě xiào dào dāi zi zào huà dào le

”行者笑道：“呆子造化到了！

bā jiè dào yuǎn lù méi qīng dān jiào wǒ tuó rén yǒu shèn zào huà

”八戒道：“远路没轻担，教我驮人，有甚造化？

xíng zhě dào nǐ nà zuǐ zhǎng tuó zhe tā zhuǎn guò zuǐ lái jì jiào sī qíng huà r què bù biàn yì

”行者道：“你那嘴长，驮着他，转过嘴来，计较私情话儿，却不便益？

bā jiè wén cǐ yán chuí xiōng bào tiào dào bù hǎo

”八戒闻此言，捶胸爆跳道：“不好！

bù hǎo

不好！

shī fu yào dǎ wǒ jǐ xià nìng kě rěn téng bēi zhe tā jué bù de gān jìng shī xiōng yī shēng huì zāng mái rén

师父要打我几下，宁可忍疼，背着他决不得干净，师兄一生会赃埋人。

wǒ tuó bù chéng

我驮不成！

sān zàng dào yě bà yě bà

”三藏道：“也罢，也罢。

wǒ yě hái zǒu de jǐ bù děng wǒ xià lái màn màn de tóng zǒu zhe bā jiè qiān zhe kōng mǎ ba

我也还走得几步，等我下来，慢慢的同走，着八戒牵着空马罢。

xíng zhě dà xiào dào dāi zi dào yǒu mǎi mài shī fu zhào gù nǐ qiān mǎ li

”行者大笑道：“呆子倒有买卖，师父照顾你牵马哩。

sān zàng dào zhè hóu tóu yòu hú shuō le

”三藏道：“这猴头又胡说了！

gǔ rén yún mǎ xíng qiān lǐ wú rén bù néng zì wǎng

古人云，马行千里，无人不能自往。

jiǎ rú wǒ zài lù shàng màn zǒu nǐ hǎo diū le wǒ qù

假如我在路上慢走，你好丢了我去？

wǒ ruò màn nǐ men yě màn

我若慢，你们也慢。

dà jiā yī chù tóng zhè nǚ pú sà zǒu xià shān qù huò dào ān guàn sì yuàn yǒu rén jiā zhī chù liú tā zài nà lǐ yě shì wǒ men jiù tā yī chǎng

大家一处同这女菩萨走下山去，或到庵观寺院，有人家之处，留他在那里，也是我们救他一场。

xíng zhě dào shī fu shuō de yǒu lǐ kuài qǐng qián jìn

”行者道：“师父说得有理，快请前进。

sān zàng zhuài bù qián zǒu shā sēng tiāo dàn bā jiè qiān zhe kōng mǎ xíng zhě ná zhe bàng yǐn zháo nǚ zǐ yī xíng qián jìn

”三藏拽步前走，沙僧挑担，八戒牵着空马，行者拿着棒，引着女子，一行前进。

bù shàng èr sān shí lǐ tiān sè jiāng wǎn yòu jiàn yī zuò lóu tái diàn gé

不上二三十里，天色将晚，又见一座楼台殿阁。

sān zàng dào tú dì nà lǐ bì dìng shì zuò ān guàn sì yuàn jiù cǐ jiè sù le míng rì zǎo xíng

三藏道：“徒弟，那里必定是座庵观寺院，就此借宿了，明日早行。

xíng zhě dào shī fu shuō de shì gè gè zǒu dòng xiē

”行者道：“师父说得是，各各走动些。

shà shí dào le mén shǒu

”霎时到了门首。

fēn fù dào nǐ men lüè zhàn yuǎn xiē děng wǒ xiān qù jiè sù

吩咐道：“你们略站远些，等我先去借宿。

ruò yǒu fāng biàn chù zhe rén lái jiào nǐ

若有方便处，着人来叫你。

zhòng rén jù lì zài liǔ yīn zhī xià wéi xíng zhě ná tiě bàng xiá zhe nà nǚ zǐ

”众人俱立在柳陰之下，惟行者拿铁棒，辖着那女子。

”众人俱立在柳阴之下，惟行者拿铁棒，辖着那女子。

zhǎng lǎo zhuài bù jìn qián zhī jiàn nà mén dōng dǎo xī wāi líng líng luò luò

长老拽步近前，只见那门东倒西歪，零零落落。

tuī kāi kàn shí rěn bu zhù xīn zhōng qī cǎn cháng láng jì jìng gǔ chà xiāo shū

推开看时，忍不住心中凄惨：长廊寂静，古刹萧疏；

tái xiǎn yíng tíng hāo zhēn mǎn jìng

苔藓盈庭，蒿蓁满径；

wéi yíng huǒ zhī fēi dēng zhǐ wā shēng ér dài lòu

惟萤火之飞灯，只蛙声而代漏。

zhǎng lǎo hū rán diào xià lèi lái zhēn gè shì diàn yǔ diāo líng dǎo tā láng fáng jì mò qīng tuí

长老忽然吊下泪来，真个是：殿宇凋零倒塌，廊房寂寞倾颓。

duàn zhuān pò wǎ shí yú duī jìn shì xiē wāi liáng zhé zhù

断砖破瓦十余堆，尽是些歪梁折柱。

qián hòu jǐn shēng qīng cǎo chén mái xiǔ làn xiāng chú

前后尽生青草，尘埋朽烂香厨。

zhōng lóu bēng huài gǔ wú pí liú lí xiāng dēng pò sǔn

钟楼崩坏鼓无皮，琉璃香灯破损。

fó zǔ jīn shēn méi sè luó hàn dǎo wò dōng xī

佛祖金身没色，罗汉倒卧东西。

guān yīn lín huài jǐn chéng ní yáng liǔ jìng píng zhuì dì

观音淋坏尽成泥，杨柳净瓶坠地。

rì nèi bìng wú sēng rù yè jiān jǐn sù hú lí zhǐ tīng fēng xiǎng hǒu rú léi dōu shì hǔ bào cáng shēn zhī chù

日内并无僧入，夜间尽宿狐狸，只听风响吼如雷，都是虎豹藏身之处。

sì xià qiáng yuán jiē dào yì wú mén shàn guān jū

四下墙垣皆倒，亦无门扇关居。

yǒu shī wèi zhèng shī yuē duō nián gǔ chà méi rén xiū láng bèi diāo líng dào gēng xiū

有诗为证，诗曰：多年古刹没人修，狼狈凋零倒更休。

měng fēng chuī liè qié lán miàn dà yǔ jiāo cán fú xiàng tóu

猛风吹裂伽蓝面，大雨浇残佛象头。

jīn gāng diē sǔn suí lín sǎ tǔ dì wú fáng yè bù shōu

金刚跌损随淋洒，土地无房夜不收。

gèng yǒu liǎng bān kān tàn chù tóng zhōng zháo dì méi xuán lóu

更有两般堪叹处，铜钟着地没悬楼。

sān zàng yìng zhe dǎn zǒu jìn èr céng mén jiàn nà zhōng gǔ lóu jù dào le zhǐ yǒu yī kǒu tóng zhōng zhá zài dì xià

三藏硬着胆，走进二层门，见那钟鼓楼俱倒了，止有一口铜钟，札在地下。

shàng bàn jié rú xuě zhī bái xià bàn jié rú diàn zhī qīng yuán lái shì rì jiǔ nián shēn shàng biān bèi yǔ lín bái xià biān shì tǔ qì shàng de tóng qīng

上半截如雪之白，下半截如靛之青，原来是日久年深，上边被雨淋白，下边是土气上的铜青。

sān zàng yòng shǒu mō zhe zhōng gāo jiào dào zhōng a

三藏用手摸着钟，高叫道：“钟啊！

nǐ yě zēng xuán guà gāo lóu hǒu yě zēng míng yuǎn cǎi liáng shēng

你也曾悬挂高楼吼，也曾鸣远彩梁声。

yě zēng jī tí jiù bào xiǎo yě zēng tiān wǎn sòng huáng hūn

也曾鸡啼就报晓，也曾天晚送黄昏。

bù zhī huà tóng de dào rén guī hé chǔ zhù tóng jiàng zuò nà biān cún

不知化铜的道人归何处，铸铜匠作那边存。

xiǎng tā èr mìng guī yīn fǔ tā wú zōng jī nǐ wú shēng

想他二命归陰府，他无踪迹你无声。

想他二命归阴府，他无踪迹你无声。

zhǎng lǎo gāo shēng zàn tàn bù jué de jīng dòng sì lǐ zhī rén

”长老高声赞叹，不觉的惊动寺里之人。

nà lǐ biān yǒu yí gè shì fèng xiāng huǒ de dào rén tā tīng jiàn rén yǔ bā qǐ lái shi yí kuài duàn zhuān zhào zhōng shàng dǎ jiāng qù

那里边有一个侍奉香火的道人，他听见人语，扒起来，拾一块断砖，照钟上打将去。

nà zhōng dāng de xiǎng le yī shēng bǎ gè zhǎng lǎo hu le yī diē zhēng qǐ shēn yào zǒu yòu bàn zhe shù gēn pū de yòu shì yī diē

那钟当的响了一声，把个长老唬了一跌，挣起身要走，又绊着树根，扑的又是一跌。

zhǎng lǎo dào zài dì xià tái tóu yòu jiào dào zhōng a

长老倒在地下，抬头又叫道：“钟啊！

pín sēng zhèng rán gǎn tàn nǐ hū de dīng dāng xiǎng yī shēng

贫僧正然感叹你，忽的叮当响一声。

xiǎng shì xī tiān lù shàng wú rén dào rì jiǔ duō nián biàn zuò jīng

想是西天路上无人到，日久多年变作精。

nà dào rén gǎn shàng qián yī bǎ chān zhù dào lǎo yé qǐng qǐ

”那道人赶上前，一把搀住道：“老爷请起。

bù gàn zhōng chéng jīng zhī shì què cái shì wǒ dǎ de zhōng xiǎng

不干钟成精之事，却才是我打得钟响。

sān zàng tái tóu jiàn tā de mú yàng chǒu hēi dào nǐ mò shì wǎng liǎng yāo xié

”三藏抬头见他的模样丑黑，道：“你莫是魍魉妖邪？

wǒ bú shì xún cháng zhī rén wǒ shì dà táng lái de wǒ shǒu xià yǒu xiáng lóng fú hǔ de tú dì

我不是寻常之人，我是大唐来的，我手下有降龙伏虎的徒弟。

nǐ ruò zhuàng zhe tā xìng mìng nán cún yě

你若撞着他，性命难存也！

dào rén guì xià dào lǎo yé xiū pà wǒ bú shì yāo xié wǒ shì zhè sì lǐ shì fèng xiāng huǒ de dào rén

”道人跪下道：“老爷休怕，我不是妖邪，我是这寺里侍奉香火的道人。

què cái tīng jiàn lǎo yé shàn yán xiāng zàn jiù yù chū lái yíng jiē

却才听见老爷善言相赞，就欲出来迎接；

kǒng pà shì gè xié guǐ qiāo mén gù cǐ shi yí kuài duàn zhuān bǎ zhōng dǎ yī xià yā jīng fāng gǎn chū lái

恐怕是个邪鬼敲门，故此拾一块断砖，把钟打一下压惊，方敢出来。

lǎo yé qǐng qǐ

老爷请起。

nà táng sēng fāng rán zhèng xìng dào zhù chí xiǎn xiē r xià shā wǒ yě nǐ dài wǒ jìn qù

”那唐僧方然正性道：“住持，险些儿唬杀我也，你带我进去。

nà dào rén yǐn dìng táng sēng zhí zhì sān céng mén lǐ kàn chù bǐ wài biān shèn shì bù tóng dàn jiàn nà qīng zhuān qì jiù cǎi yún qiáng lǜ wǎ gài chéng liú lí diàn

那道人引定唐僧，直至三层门里看处，比外边甚是不同，但见那：青砖砌就彩云墙，绿瓦盖成琉璃殿。

huáng jīn zhuāng shèng xiàng bái yù zào jiē tái

黄金装圣象，白玉造阶台。

dà xióng diàn shàng wǔ qīng guāng pí luō gé xià shēng ruì qì

大雄殿上舞青光，毗罗阁下生锐气。

wén shū diàn jié cǎi fēi yún lún cáng táng miáo huā duī cuì

文殊殿，结采飞云：轮藏堂，描花堆翠。

sān yán dǐng shàng bǎo píng jiān wǔ fú lóu zhōng píng xiù gài

三檐顶上宝瓶尖，五福楼中平绣盖。

qiān zhū cuì zhú yáo chán tà wàn zhǒng qīng sōng yìng fó mén

千株翠竹摇禅榻，万种青松映佛门。

bì yún gōng lǐ fàng jīn guāng zǐ wù cóng zhōng piāo ruì ǎi

碧云宫里放金光，紫雾丛中飘瑞霭。

cháo wén sì yě xiāng fēng yuǎn mù tīng shān gāo huà gǔ míng

朝闻四野香风远，暮听山高画鼓鸣。

yīng yǒu zhāo yáng bǔ pò nà qǐ wú duì yuè le cán jīng

应有朝阳补破衲，岂无对月了残经？

yòu zhī jiàn bàn bì dēng guāng míng hòu yuàn yī xíng xiāng wù zhào zhōng tíng

又只见半壁灯光明后院，一行香雾照中庭。

sān zàng jiàn liǎo bù gǎn jìn qù jiào dào rén nǐ zhè qián biān shí fēn láng bèi hòu biān zhè děng qí zhěng hé yě

三藏见了不敢进去，叫：“道人，你这前边十分狼狈，后边这等齐整，何也？

dào rén xiào dào lǎo yé zhè shān zhōng duō yǒu yāo xié qiáng kòu tiān sè qīng míng yán shān dǎ jié tiān yīn jiù lái sì lǐ cáng shēn bèi tā bǎ fú xiàng tuī dǎo diàn zuò mù zhí bān lái shāo huǒ

”道人笑道：“老爷，这山中多有妖邪强寇，天色清明，沿山打劫，天陰就来寺里藏身，被他把佛象推倒垫坐，木植搬来烧火。

”道人笑道：“老爷，这山中多有妖邪强寇，天色清明，沿山打劫，天阴就来寺里藏身，被他把佛象推倒垫坐，木植搬来烧火。

běn sì sēng rén ruǎn ruò bù gǎn yǔ tā jiǎng lùn yīn cǐ bǎ zhè qián biān pò fáng dōu shě yǔ nèi xiē qiǎng rén ān xiē cóng xīn lìng huà le xiē shī zhǔ gài de nà yī suǒ sì yuàn

本寺僧人软弱，不敢与他讲论，因此把这前边破房都舍与那些强人安歇，从新另化了些施主，盖得那一所寺院。

qīng hùn gè yī zhè shì xī fāng de shì qíng

清混各一，这是西方的事情。

sān zàng dào yuán lái shì rú cǐ

”三藏道：“原来是如此。

zhèng xíng jiān yòu jiàn shān mén shàng yǒu wǔ gè dà zì nǎi zhèn hǎi chán lín sì

正行间，又见山门上有五个大字，乃镇海禅林寺。

cái jǔ bù kuà rù mén lǐ hū jiàn yí gè hé shàng zǒu lái

才举步跨入门里，忽见一个和尚走来。

nǐ kàn tā zěn shēng mú yàng tóu dài zuǒ jī róng jǐn mào yī duì tóng quān zhuì ěr gēn

你看他怎生模样：头戴左笄绒锦帽，一对铜圈坠耳根。

shēn zhuó pō luó máo xiàn fú yī shuāng bái yǎn liàng rú yín

身着颇罗毛线服，一双白眼亮如银。

shǒu zhōng yáo zhe bō láng gǔ kǒu niàn fān jīng tīng bù zhēn

手中摇着播郎鼓，口念番经听不真。

sān zàng yuán lái bù rèn de zhè shì xī fāng lù shàng lǎ ma sēng

三藏原来不认得，这是西方路上喇嘛僧。

nà lǎ ma hé shàng zǒu chū mén lái kàn jiàn sān zàng méi qīng mù xiù é kuò dǐng píng ěr chuí jiān shǒu guò xī hǎo sì luó hàn lín fán shí fēn jùn yǎ

那喇嘛和尚走出门来，看见三藏眉清目秀，额阔顶平，耳垂肩，手过膝，好似罗汉临凡，十分俊雅。

tā zǒu shàng qián chě zhù mǎn miàn xiào xī xī de yǔ tā niǎn shǒu niǎn jiǎo mō tā bí zi jiū tā ěr duǒ yǐ shì qīn jìn zhī yì

他走上前扯住，满面笑唏唏的与他捻手捻脚，摸他鼻子，揪他耳朵，以示亲近之意。

xié zhì fāng zhàng zhōng xíng lǐ bì què wèn lǎo shī fu hé lái

携至方丈中，行礼毕却问：“老师父何来？

sān zàng dào dì zǐ nǎi dōng tǔ dà táng jià xià qīn chāi wǎng xī fāng tiān zhú guó dà léi yīn sì bài fó qǔ jīng zhě

”三藏道：“弟子乃东土大唐驾下钦差往西方天竺国大雷音寺拜佛取经者。

shì xíng zhì bǎo fāng tiān wǎn tè bēn shàng shā jiè sù yī xiāo míng rì zǎo xíng wàng chuí fāng biàn yī èr

适行至宝方天晚，特奔上刹借宿一宵，明日早行，望垂方便一二。

nà hé shàng xiào dào bù dāng rén zǐ

”那和尚笑道：“不当人子！

bù dāng rén zǐ

不当人子！

wǒ men bú shì hǎo yì yào chū jiā de jiē yīn fù mǔ shēng shēn mìng fàn huá gài jiā lǐ yǎng bú zhù cái shě duàn le chū jiā jì zuò le fó mén dì zǐ qiè mò shuō tuō kōng zhī huà

我们不是好意要出家的，皆因父母生身，命犯华盖，家里养不住，才舍断了出家，既做了佛门弟子，切莫说脱空之话。

sān zàng dào wǒ shì lǎo shí huà

”三藏道：“我是老实话。

hé shàng dào nà dōng tǔ dào xī tiān yǒu duō shǎo lù chéng

和尚道：“那东土到西天，有多少路程！

lù shàng yǒu shān shān zhōng yǒu dòng dòng nèi yǒu jīng

路上有山，山中有洞，洞内有精。

xiàng nǐ zhè gè dān shēn yòu shēng de jiāo nèn nà lǐ xiàng gè qǔ jīng de

象你这个单身，又生得娇嫩，那里象个取经的！

sān zàng dào yuàn zhǔ yě jiàn de shì pín sēng yī rén qǐ néng dào cǐ

”三藏道：“院主也见得是，贫僧一人，岂能到此？

wǒ yǒu sān gè tú dì féng shān kāi lù yù shuǐ dié qiáo bǎo wǒ dì zǐ suǒ yǐ dào de shàng shā

我有三个徒弟，逢山开路，遇水叠桥，保我弟子，所以到得上刹。

nà hé shàng dào sān wèi gāo tú hé zài

”那和尚道：“三位高徒何在？

sān zàng dào xiàn zài shān mén wài cì hou

”三藏道：“现在山门外伺候。

nà hé shàng huāng le dào shī fu nǐ bù zhī wǒ zhè lǐ yǒu hǔ láng yāo zéi guǐ guài shāng rén

”那和尚慌了道：“师父，你不知我这里有虎狼、妖贼、鬼怪伤人。

bái rì lǐ bù gǎn yuǎn chū wèi jīng tiān wǎn jiù guān le mén hù

白日里不敢远出，未经天晚，就关了门户。

zhè zǎo wǎn bǎ rén fàng zài wài biān

这早晚把人放在外边！

jiào tú dì kuài qù qǐng jiāng jìn lái

”叫：“徒弟，快去请将进来。

yǒu liǎng gè xiǎo lǎ ma r pǎo chū wài qù kàn jiàn xíng zhě hu le yī diē jiàn le bā jiè yòu shì yī diē bā qǐ lái wǎng hòu fēi pǎo dào yé ye

有两个小喇嘛儿跑出外去，看见行者唬了一跌，见了八戒又是一跌，扒起来往后飞跑道：“爷爷！

zào huà dī le

造化低了！

nǐ de tú dì bú jiàn zhǐ yǒu sān sì gè yāo guài zhàn zài nà mén shǒu yě

你的徒弟不见，只有三四个妖怪站在那门首也。

sān zàng wèn dào zěn me mú yàng

”三藏问道：“怎么模样？

xiǎo hé shàng dào yí gè léi gōng zuǐ yí gè duì tǐng zuǐ yí gè qīng liǎn liáo yá

小和尚道：“一个雷公嘴，一个碓挺嘴，一个青脸獠牙。

páng yǒu yí gè nǚ zǐ dǎo shì gè yóu tóu fěn miàn

旁有一个女子，倒是个油头粉面。

sān zàng xiào dào nǐ bù rèn de

”三藏笑道：“你不认得。

nà sān gè chǒu de shì wǒ tú dì nà yí gè nǚ zǐ shì wǒ dǎ sōng lín lǐ jiù mìng lái de

那三个丑的，是我徒弟，那一个女子，是我打松林里救命来的。

nà lǎ ma dào yé ye ya zhè men hǎo jùn shī fu zěn me xún zhè bān chǒu tú dì

”那喇嘛道：“爷爷呀，这们好俊师父，怎么寻这般丑徒弟？

sān zàng dào tā chǒu zì chǒu què jù yǒu yòng

”三藏道：“他丑自丑，却俱有用。

nǐ kuài qǐng tā jìn lái ruò zài chí le xiē ér nà léi gōng zuǐ de yǒu xiē chuǎng huò bú shì gè rén shēng fù mǔ yǎng de tā jiù dǎ jìn lái yě

你快请他进来，若再迟了些儿，那雷公嘴的有些闯祸，不是个人生父母养的，他就打进来也。

nà xiǎo hé shàng jí máng pǎo chū zhàn jīng jīng de guì xià dào liè wèi lǎo yé táng lǎo yé qǐng li

”那小和尚即忙跑出，战兢兢的跪下道：“列位老爷，唐老爷请哩。

bā jiè xiào dào gē a tā qǐng biàn bà le què zhè bān zhàn jīng jīng de hé yě

”八戒笑道：“哥啊，他请便罢了，却这般战兢兢的，何也？

xíng zhě dào kàn jiàn wǒ men chǒu lòu hài pà

”行者道：“看见我们丑陋害怕。

bā jiè dào kě shì chě dàn

”八戒道：“可是扯淡！

wǒ men nǎi shēng chéng de nà gè shì hǎo yào chǒu li

我们乃生成的，那个是好要丑哩！

xíng zhě dào bǎ nà chǒu qiě lüè shōu shí shōu shí

”行者道：“把那丑且略收拾收拾！

dāi zi zhēn gè bǎ zuǐ chuāi zài huái lǐ dī zhe tóu qiān zhe mǎ shā sēng tiāo zhe dān xíng zhě zài hòu miàn ná zhe bàng xiá zhe nà nǚ zǐ yī xíng jìn qù

呆子真个把嘴揣在怀里，低着头，牵着马，沙僧挑着担，行者在后面，拿着棒，辖着那女子，一行进去。

chuān guò le dǎo tā fáng láng rù sān céng mén lǐ

穿过了倒塌房廊，入三层门里。

shuān le mǎ xiē le dān jìn fāng zhàng zhōng yǔ lǎ ma sēng xiāng jiàn fēn le zuò cì

拴了马，歇了担，进方丈中，与喇嘛僧相见，分了坐次。

nà hé shàng rù lǐ biān yǐn chū qī bā shí gè xiǎo lǎ ma lái jiàn lǐ bì shōu shí bàn zhāi guǎn dài

那和尚入里边，引出七八十个小喇嘛来，见礼毕，收拾办斋管待。

zhèng shì jī gōng xū zài cí bēi niàn fó fǎ xīng shí sēng zàn sēng

正是：积功须在慈悲念，佛法兴时僧赞僧。

bì jìng bù zhī zěn shēng lí sì qiě tīng xià huí fēn jiě

毕竟不知怎生离寺，且听下回分解——