chán dào yù huá shī fǎ huì xīn yuán mù mǔ shòu mén rén
禅到玉华施法会心猿木母授门人
huà shuō táng sēng xǐ xǐ huān huān bié le jùn hòu zài mǎ shàng xiàng xíng zhě dào xián tú zhè yī chǎng shàn guǒ zhēn shèng shì bǐ qiū guó dā jiù ér tóng jiē ěr zhī gōng yě
话说唐僧喜喜欢欢别了郡侯，在马上向行者道：“贤徒，这一场善果，真胜似比丘国搭救儿童，皆尔之功也。
shā sēng dào bǐ qiū guó zhǐ jiù dé yī qiān yī bǎi yī shí yī gè xiǎo ér zěn shì zhè chǎng dà yǔ pāng tuó jìn rùn huó gòu zhě wàn wàn qiān qiān xìng mìng
”沙僧道：“比丘国只救得一千一百一十一个小儿，怎似这场大雨，滂沱浸润，活彀者万万千千性命！
dì zǐ yě àn zì chēng zàn dà shī xiōng de fǎ lì tōng tiān cí ēn gài dì yě
弟子也暗自称赞大师兄的法力通天，慈恩盖地也。
bā jiè xiào dào gē de ēn yě yǒu shàn yě yǒu què zhǐ shì wài shī rén yì nèi bāo huò xīn
”八戒笑道：“哥的恩也有，善也有，却只是外施仁义，内包祸心。
dàn yǔ lǎo zhū zǒu jiù yào zuó jiàn rén
但与老猪走，就要作践人。
xíng zhě dào wǒ zài nà lǐ zuó jiàn nǐ
”行者道：“我在那里作践你？
bā jiè dào yě gòu le
”八戒道：“也彀了！
yě gòu le
也彀了！
cháng zhào gù wǒ kǔn zhào gù wǒ diào zhào gù wǒ zhǔ zhào gù wǒ zhēng
常照顾我捆，照顾我吊，照顾我煮，照顾我蒸！
jīn zài fèng xiān jùn shī le ēn huì yǔ wàn wàn zhī rén jiù gāi zhù shàng bàn nián dài qiè wǒ chī jǐ dùn zì zài bǎo fàn què zhǐ guǎn cuī zǎn xíng lù
今在凤仙郡施了恩惠与万万之人，就该住上半年，带挈我吃几顿自在饱饭，却只管催趱行路！
zhǎng lǎo wén yán hè dào zhè gè dāi zi zěn me zhǐ sī liang lǔ zuǐ
”长老闻言，喝道：“这个呆子，怎么只思量掳嘴！
kuài zǒu lù zài mò dòu kǒu
快走路，再莫斗口！
bā jiè bù gǎn yán jū jū zuǐ tiāo zhe xíng náng dǎ zhe hā hā shī tú men bēn shàng dà lù
八戒不敢言，掬掬嘴，挑着行囊，打着哈哈，师徒们奔上大路。
cǐ shí guāng jǐng rú xùn yòu zhí shēn qiū zhī hou dàn jiàn shuǐ hén shōu shān gǔ shòu
此时光景如梭，又值深秋之候，但见：水痕收，山骨瘦。
hóng yè fēn fēi huáng huā shí hòu
红叶纷飞，黄花时候。
shuāng qíng jué yè zhǎng yuè bái chuān chuāng tòu
霜晴觉夜长，月白穿窗透。
jiā jiā yān huǒ xī yáng duō chǔ chù hú guāng hán shuǐ liū
家家烟火夕阳多，处处湖光寒水溜。
bái xiāng hóng liǎo mào
白-香，红蓼茂。
jú lǜ chéng huáng liǔ shuāi gǔ xiù
桔绿橙黄，柳衰谷秀。
huāng cūn yàn luò suì lú huā yě diàn jī shēng shōu shū dòu
荒村雁落碎芦花，野店鸡声收菽豆。
sì zhòng xíng gòu duō shí yòu jiàn chéng yuán yǐng yǐng zhǎng lǎo jǔ biān yáo zhǐ jiào wù kōng nǐ kàn nà lǐ yòu yǒu yī zuò chéng chí què bù zhī shì shèn qù chù
四众行彀多时，又见城垣影影，长老举鞭遥指叫：“悟空，你看那里又有一座城池，却不知是甚去处。
xíng zhě dào nǐ wǒ jù wèi zēng dào hé yǐ zhī zhī
”行者道：“你我俱未曾到，何以知之？
qiě xíng zhì biān qián wèn rén
且行至边前问人。
shuō bù liǎo hū jiàn shù cóng lǐ zǒu chū yí gè lǎo zhě shǒu chí zhú zhàng shēn zhuó qīng yī zú tà yī duì zōng xié yāo shù yī tiáo biǎn dài huāng de táng sēng gǔn ān xià mǎ shàng qián dào gè wèn xùn
说不了，忽见树丛里走出一个老者，手持竹杖，身着轻衣，足踏一对棕鞋，腰束一条扁带，慌得唐僧滚鞍下马，上前道个问讯。
nà lǎo zhě fú zhàng huán lǐ dào zhǎng lǎo nà fāng lái de
那老者扶杖还礼道：“长老那方来的？
táng sēng hé zhǎng dào pín sēng dōng tǔ táng cháo chà wǎng léi yīn bài fó qiú jīng zhě jīn zhì bǎo fāng yáo wàng chéng yuán bù zhī shì shèn qù chù tè wèn lǎo shī zhǔ zhǐ jiào
”唐僧合掌道：“贫僧东土唐朝差往雷音拜佛求经者，今至宝方，遥望城垣，不知是甚去处，特问老施主指教。
nà lǎo zhě wén yán kǒu chēng yǒu dào chán shī wǒ zhè bì chù nǎi tiān zhú guó xià jùn dì míng yù huá xiàn
”那老者闻言，口称：“有道禅师，我这敝处，乃天竺国下郡，地名玉华县。
xiàn zhōng chéng zhǔ jiù shì tiān zhú huáng dì zhī zōng shì fēng wèi yù huá wáng
县中城主，就是天竺皇帝之宗室，封为玉华王。
cǐ wáng shén xián zhuān jìng sēng dào zhòng ài lí mín
此王甚贤，专敬僧道，重爱黎民。
lǎo chán shī ruò qù xiāng jiàn bì yǒu zhòng jìng
老禅师若去相见，必有重敬。
sān zàng xiè le nà lǎo zhě jìng chuān shù lín ér qù
”三藏谢了，那老者径穿树林而去。
sān zàng cái zhuǎn shēn duì tú dì bèi yán qián shì
三藏才转身对徒弟备言前事。
tā sān rén xīn xǐ fú shī fu shàng mǎ
他三人欣喜，扶师父上马。
sān zàng dào méi duō lù bù xū chéng mǎ
三藏道：“没多路，不须乘马。
sì zhòng suì bù zhì chéng biān jiē dào guàn kàn
”四众遂步至城边街道观看。
yuán lái nà guān xiāng rén jiā zuò mǎi zuò mài de rén yān còu jí shēng yì yì shén mào shèng
原来那关厢人家，做买做卖的，人烟凑集，生意亦甚茂盛。
guān qí shēng yīn xiàng mào yǔ zhōng huá wú yì
观其声音相貌，与中华无异。
sān zàng fēn fù tú dì men jǐn shèn qiè bù kě fàng sì
三藏吩咐：“徒弟们谨慎，切不可放肆。
nà bā jiè dī le tóu shā sēng yǎn zhe liǎn wéi sūn xíng zhě chān zhe shī fu
那八戒低了头，沙僧掩着脸，惟孙行者搀着师父。
liǎng biān rén dōu lái zhēng kàn qí shēng jiào dào wǒ zhè lǐ zhǐ yǒu xiáng lóng fú hǔ de gāo sēng bù céng jiàn jiàng zhū fú hóu de hé shàng
两边人都来争看，齐声叫道：“我这里只有降龙伏虎的高僧，不曾见降猪伏猴的和尚。
bā jiè rěn bu zhù bǎ zuǐ yī jū dào nǐ men kě zēng kàn jiàn jiàng zhū wáng de hé shàng
”八戒忍不住，把嘴一掬道：“你们可曾看见降猪王的和尚。
hu de mǎn jiē shàng rén diē diē dōu wǎng liǎng biān shǎn guò
”唬得满街上人跌跌——，都往两边闪过。
xíng zhě xiào dào dāi zi kuài cáng le zuǐ mò zhuāng bàn zǐ xì jiǎo xià guò qiáo
行者笑道：“呆子，快藏了嘴，莫装扮，仔细脚下过桥。
nà dāi zi dī zhe tóu zhǐ shì xiào
”那呆子低着头，只是笑。
guò le diào qiáo rù chéng mén nèi yòu jiàn nà dà jiē shàng jiǔ lóu gē guǎn rè nào fán huá guǒ rán shì shén zhōu dū yì
过了吊桥，入城门内，又见那大街上酒楼歌馆，热闹繁华，果然是神州都邑。
yǒu shī wèi zhèng shī yuē jǐn chéng tiě wèng wàn nián jiān lín shuǐ yī shān sè sè xiān
有诗为证，诗曰：锦城铁瓮万年坚，临水依山色色鲜。
bǎi huò tōng hú chuán rù shì qiān jiā gū jiǔ diàn chuí lián
百货通湖船入市，千家沽酒店垂帘。
lóu tái chǔ chù rén yān guǎng xiàng mò zhāo zhāo kè jiǎ xuān
楼台处处人烟广，巷陌朝朝客贾喧。
bù yà cháng ān fēng jǐng hǎo jī míng quǎn fèi yì bān bān
不亚长安风景好，鸡鸣犬吠亦般般。
sān zàng xīn zhōng àn xǐ dào rén yán xī yù zhū fān gèng bù céng dào cǐ
三藏心中暗喜道：“人言西域诸番，更不曾到此。
xì guān cǐ jǐng yǔ wǒ dà táng hé yì
细观此景，与我大唐何异！
suǒ wéi jí lè shì jiè chéng cǐ zhī wèi yě
所为极乐世界，诚此之谓也。
yòu tīng dé rén shuō bái mǐ sì qián yī shí má yóu bā lí yī jīn zhēn shì wǔ gǔ fēng dēng zhī chù
”又听得人说，白米四钱一石，麻油八厘一斤，真是五谷丰登之处。
xíng gòu duō shí fāng dào yù huá wáng fǔ fǔ mén zuǒ yòu yǒu zhǎng shǐ fǔ shěn lǐ tīng diǎn shàn suǒ dài kè guǎn
行彀多时，方到玉华王府，府门左右有长史府、审理厅、典膳所、待客馆。
sān zàng dào tú dì cǐ jiān shì fǔ děng wǒ jìn qù cháo wáng yàn dié ér xíng
三藏道：“徒弟，此间是府，等我进去，朝王验牒而行。
bā jiè dào shī fu jìn qù wǒ men kě hǎo zài yá mén qián zhàn lì
”八戒道：“师父进去，我们可好在衙门前站立？
sān zàng dào nǐ bù kàn zhè mén shàng shì dài kè guǎn sān zì
”三藏道：“你不看这门上是待客馆三字！
nǐ men dōu qù nà lǐ zuò xia kàn yǒu cǎo liào mǎi xiē wèi mǎ
你们都去那里坐下，看有草料，买些喂马。
wǒ jiàn le wáng tǎng huò cì zhāi biàn lái huàn nǐ děng tóng xiǎng
我见了王，倘或赐斋，便来唤你等同享。
xíng zhě dào shī fu fàng xīn qián qù lǎo sūn zì dāng lǐ huì
”行者道：“师父放心前去，老孙自当理会。
nà shā sēng bǎ xíng lǐ tiāo zhì guǎn zhōng
”那沙僧把行李挑至馆中。
guǎn zhōng yǒu kàn guǎn de rén yì jiàn tā men miàn mào chǒu lòu yě bù gǎn wèn tā yě bù gǎn jiào tā chū qù zhǐ de ràng tā zuò xia bù tí
馆中有看馆的人役，见他们面貌丑陋，也不敢问他，也不敢教他出去，只得让他坐下不题。
què shuō lǎo shī fu huàn le yī mào ná le guān wén jìng zhì wáng fǔ qián zǎo jiàn yǐn lǐ guān yíng zhe wèn dào zhǎng lǎo hé lái
却说老师父换了衣帽，拿了关文，径至王府前，早见引礼官迎着问道：“长老何来？
sān zàng dào dōng tǔ dà táng chà lái dà léi yīn bài fó zǔ qiú jīng zhī sēng jīn dào guì dì yù dǎo huàn guān wén tè lái zhāo cān qiān suì
”三藏道：“东土大唐差来大雷音拜佛祖求经之僧，今到贵地，欲倒换关文，特来朝参千岁。
yǐn lǐ guān jí wéi chuán zòu nà wáng zǐ guǒ rán xián dá jí chuán zhǐ zhào jìn
”引礼官即为传奏，那王子果然贤达，即传旨召进。
sān zàng zhì diàn xià shī lǐ wáng zǐ jí qǐng shàng diàn cì zuò
三藏至殿下施礼，王子即请上殿赐坐。
sān zàng jiāng guān wén xiàn shàng wáng zǐ kàn le yòu jiàn yǒu gè guó yìn xìn shǒu yā yě jiù xīn rán jiāng bǎo yìn le yā le huā zì shōu zhé zài àn
三藏将关文献上，王子看了，又见有各国印信手押，也就欣然将宝印了，押了花字，收折在案。
wèn dào guó shī zhǎng lǎo zì nǐ nà dà táng zhì cǐ lì biàn zhū bāng gòng yǒu jǐ duō lù chéng
问道：“国师长老，自你那大唐至此，历遍诸邦，共有几多路程？
sān zàng dào
”三藏道：
pín sēng yě wèi jì chéng tú
“贫僧也未记程途。
dàn xiān nián méng guān yīn pú sà zài wǒ wáng yù qián xiǎn shēn céng liú le sòng zǐ yán xī fāng shí wàn bā qiān lǐ
但先年蒙观音菩萨在我王御前显身，曾留了颂子，言西方十万八千里。
pín sēng zài lù yǐ jīng guò yī shí sì biàn hán shǔ yǐ
贫僧在路，已经过一十四遍寒暑矣。
wáng zǐ xiào dào shí sì biàn hán shǔ jí shí sì nián le
”王子笑道：“十四遍寒暑，即十四年了。
xiǎng shì tú zhōng yǒu shèn dān gē
想是途中有甚耽搁。
sān zàng dào yī yán nán jìn
”三藏道：“一言难尽！
wàn zhé qiān mó yě bù zhī shòu le duō shǎo kǔ chǔ cái dào de bǎo fāng
万蛰千魔，也不知受了多少苦楚，才到得宝方！
nà wáng zǐ shí fēn huān xǐ
”那王子十分欢喜。
jí zhe diǎn shàn guān bèi sù zhāi guǎn dài
即着典膳官备素斋管待。
sān zàng
三藏：
qǐ shàng diàn xià pín sēng yǒu sān gè xiǎo tú zài wài děng hòu bù gǎn lǐng zhāi dàn kǒng chí wù xíng chéng
“启上殿下，贫僧有三个小徒，在外等候，不敢领斋，但恐迟误行程。
wáng zǐ jiào dāng diàn guān kuài qù qǐng zhǎng lǎo sān wèi tú dì jìn fǔ tóng zhāi
”王子教：“当殿官，快去请长老三位徒弟，进府同斋。
dāng diàn guān suí chū wài xiāng qǐng dōu dào wèi zēng jiàn wèi zēng jiàn
”当殿官随出外相请，都道：“未曾见，未曾见。
yǒu gēn suí de rén dào dài kè guǎn zhōng zuò zhe sān gè chǒu mào hé shàng xiǎng bì shì yě
”有跟随的人道：“待客馆中坐着三个丑貌和尚，想必是也。
dāng diàn guān tóng zhòng zhì guǎn zhōng jí wèn kàn guǎn de dào nà gè shì dà táng qǔ jīng sēng de gāo tú
”当殿官同众至馆中，即问看馆的道：“那个是大唐取经僧的高徒？
wǒ zhǔ yǒu zhǐ qǐng chī zhāi yě
我主有旨，请吃斋也。
bā jiè zhèng zuò dǎ dǔn tīng jiàn yí gè zhāi zì rěn bu zhù tiào qǐ shēn lái dá dào wǒ men shì
”八戒正坐打盹，听见一个斋字，忍不住跳起身来答道：“我们是！
wǒ men shì
我们是！
dāng diàn guān yī jiàn le hún fēi pò sāng dōu zhàn zhàn de dào shì gè zhū xiāo
”当殿官一见了，魂飞魄丧，都战战的道：“是个猪魈！
zhū xiāo
猪魈！
xíng zhě tīng jiàn yī bǎ chě zhù bā jiè dào xiōng dì fàng sī wén xiē mò sā cūn yě
”行者听见，一把扯住八戒道：“兄弟，放斯文些，莫撒村野。
nà zhòng guān jiàn le xíng zhě yòu dào shì gè hóu jīng
”那众官见了行者，又道：“是个猴精！
hóu jīng
猴精！
shā sēng gǒng shǒu dào liè wèi xiū de jīng kǒng
”沙僧拱手道：“列位休得惊恐。
wǒ sān rén dōu shì táng sēng de tú dì
我三人都是唐僧的徒弟。
zhòng guān jiàn le yòu dào zào jūn
”众官见了，又道：“灶君！
zào jūn
灶君！
sūn xíng zhě jí jiào bā jiè qiān mǎ shā sēng tiāo dàn tóng zhòng rù yù huá wáng fǔ
”孙行者即教八戒牵马，沙僧挑担，同众入玉华王府。
dāng diàn guān xiān rù qǐ zhī nà wáng zǐ jǔ mù jiàn nà děng chǒu è què yě xīn zhōng hài pà
当殿官先入启知，那王子举目见那等丑恶，却也心中害怕。
sān zàng hé zhǎng dào qiān suì fàng xīn wán tú suī shì mào chǒu què dōu xīn liáng
三藏合掌道：“千岁放心，顽徒虽是貌丑，却都心良。
bā jiè cháo shàng chàng gè rě dào pín sēng wèn xùn le
”八戒朝上唱个喏道：“贫僧问讯了。
wáng zǐ yù jué xīn jīng
”王子愈觉心惊。
sān zàng dào wán tú dōu shì shān yě zhōng shōu lái de bú huì xíng lǐ wàn wàng shè zuì
三藏道：“顽徒都是山野中收来的，不会行礼，万望赦罪。
wáng zǐ nài zhe jīng kǒng jiào diǎn shàn guān qǐng zhòng sēng guān qù bào shā tíng chī zhāi sān zàng xiè le ēn cí wáng xià diàn tóng zhì tíng nèi mán yuàn bā jiè dào nǐ zhè bèn huò quán bù zhī yī háo lǐ tǐ
”王子奈着惊恐，教典膳官请众僧官去暴纱亭吃斋，三藏谢了恩，辞王下殿，同至亭内，埋怨八戒道：“你这夯货，全不知一毫礼体！
suǒ xìng bù kāi kǒu biàn yě bà le zěn me nà bān cū lǔ
索性不开口，便也罢了，怎么那般粗鲁！
yī jù huà zú zú chōng dào tài shān
一句话，足足冲倒泰山！
xíng zhě xiào dào hái shì wǒ bù chàng rě de hǎo yě shěng xiē lì qì
”行者笑道：“还是我不唱喏的好，也省些力气。
shā sēng dào tā chàng rě yòu bù děng qí yù xiān jiù shū zhe gè zuǐ yāo he
”沙僧道：“他唱喏又不等齐，预先就抒着个嘴吆喝。
bā jiè dào huó táo qì
”八戒道：“活淘气！
huó táo qì
活淘气！
shī fu qián rì jiào wǒ jiàn rén dǎ gè wèn xùn r shì lǐ
师父前日教我，见人打个问讯儿是礼。
jīn rì dǎ wèn xùn yòu shuō bù hǎo jiào wǒ zěn de gàn mǒ
今日打问讯，又说不好，教我怎的干么！
sān zàng dào wǒ jiào nǐ jiàn le rén dǎ gè wèn xùn bù céng jiào nǐ jiàn wáng zi jiù cǐ wāi chán
”三藏道：“我教你见了人打个问讯，不曾教你见王子就此歪缠！
cháng yán dào wù yǒu jǐ děng wù rén yǒu jǐ děng rén rú hé bù fēn gè guì jiàn
常言道，物有几等物，人有几等人，如何不分个贵贱？
zhèng shuō chù jiàn nà diǎn shàn guān dài lǐng rén yì diào kāi zhuō yǐ bǎi shàng zhāi lái shī tú men què bù yán yǔ gè gè chī zhāi
”正说处，见那典膳官带领人役，调开桌椅，摆上斋来，师徒们却不言语，各各吃斋。
què shuō nà wáng zǐ tuì diàn jìn gōng gōng zhōng yǒu sān gè xiǎo wáng zǐ jiàn tā miàn róng gǎi sè jí wèn dào fù wáng jīn rì wèi hé yǒu cǐ jīng kǒng
却说那王子退殿进宫，宫中有三个小王子，见他面容改色，即问道：“父王今日为何有此惊恐？
wáng zǐ dào shì cái yǒu dōng tǔ dà táng chà lái bài fó qǔ jīng de yí gè hé shàng dǎo huàn guān wén què yī biǎo fēi fán
”王子道：“适才有东土大唐差来拜佛取经的一个和尚，倒换关文，却一表非凡。
wǒ liú tā chī zhāi tā shuō yǒu tú dì zài fǔ qián wǒ jí mìng qǐng
我留他吃斋，他说有徒弟在府前，我即命请。
shǎo shí jìn lái jiàn wǒ bù xíng dà lǐ dǎ gè wèn xùn wǒ yǐ bù kuài
少时进来，见我不行大礼，打个问讯，我已不快。
jí tái tóu kàn shí yī gè gè chǒu shì yāo mó xīn zhōng bù jué jīng hài gù cǐ miàn róng gǎi sè
及抬头看时，一个个丑似妖魔，心中不觉惊骇，故此面容改色。
yuán lái nà sān gè xiǎo wáng zǐ bǐ zhòng bù tóng yī gè gè hǎo wǔ hào qiáng biàn jiù shēn quán lǔ xiù dào mò gǎn shì nà shān lǐ zǒu lái de yāo jīng jiǎ zhuāng rén xiàng dài wǒ men ná bīng qì chū qù kàn lái
”原来那三个小王子比众不同，一个个好武好强，便就伸拳掳袖道：“莫敢是那山里走来的妖精，假装人象，待我们拿兵器出去看来！
hǎo wáng zǐ dà de gè ná yī tiáo qí méi gùn dì èr gè lún yī bǎ jiǔ chǐ bǎ dì sān gè shǐ yī gēn wū yóu hēi bàng zi xióng jiū jiū qì áng áng de zǒu chū wáng fǔ yāo he dào shèn me qǔ jīng de hé shàng
”好王子，大的个拿一条齐眉棍，第二个轮一把九齿钯，第三个使一根乌油黑棒子，雄纠纠、气昂昂的走出王府，吆喝道：“甚么取经的和尚！
zài nà lǐ
在那里？
shí yǒu diǎn shàn guān yuán rén děng guì xià dào xiǎo wáng tā men zài zhè bào shā tíng chī zhāi li
”时有典膳官员人等跪下道：“小王，他们在这暴纱亭吃斋哩。
xiǎo wáng zǐ bù fēn hǎo dǎi chuǎng jiàng jìn qù hè dào rǔ děng shì rén shì guài kuài zǎo shuō lái ráo nǐ xìng mìng
”小王子不分好歹，闯将进去，喝道：“汝等是人是怪，快早说来，饶你性命！
hu de sān zàng miàn róng shī sè diū xià fàn wǎn gōng zhe shēn dào pín sēng nǎi táng cháo lái qǔ jīng zhě rén yě fēi guài yě
”唬得三藏面容失色，丢下饭碗，躬着身道：“贫僧乃唐朝来取经者，人也，非怪也。
xiǎo wáng zǐ dào nǐ biàn hái xiàng gè rén nà sān gè chǒu de duàn rán shì guài
”小王子道：“你便还象个人，那三个丑的，断然是怪！
bā jiè zhǐ guǎn chī fàn bù cǎi
”八戒只管吃饭不睬。
shā sēng yǔ xíng zhě qiàn shēn dào wǒ děng jù shì rén miàn suī chǒu ér xīn liáng shēn suī hāng ér xìng shàn
沙僧与行者欠身道：“我等俱是人，面虽丑而心良，身虽夯而性善。
rǔ sān gè què shì hé lái què zhè yàng hǎi kǒu qīng kuáng
汝三个却是何来，却这样海口轻狂？
páng yǒu diǎn shàn děng guān dào sān wèi shì wǒ wáng zhī zǐ xiǎo diàn xià
”旁有典膳等官道：“三位是我王之子小殿下。
bā jiè diū le wǎn dào xiǎo diàn xià gè ná bīng qì zěn me
八戒丢了碗道：“小殿下，各拿兵器怎么？
mò shì yào yǔ wǒ men dǎ li
莫是要与我们打哩？
èr wáng zi chè kāi bù shuāng shǒu wǔ bǎ biàn yào dǎ bā jiè
二王子掣开步，双手舞钯，便要打八戒。
bā jiè xī xī xiào dào nǐ nà bǎ zhǐ hǎo yǔ wǒ zhè bǎ zuò sūn zi bà le
八戒嘻嘻笑道：“你那钯只好与我这钯做孙子罢了！
jí jiē yī yāo jiān qǔ chū bǎ lái huǎng yī huǎng jīn guāng wàn dào diū liǎo jiě shù yǒu ruì qì qiān tiáo bǎ gè wáng zǐ hu dé shǒu ruǎn jīn má bù gǎn wǔ nòng
”即揭衣，腰间取出钯来，幌一幌，金光万道，丢了解数，有瑞气千条，把个王子唬得手软筋麻，不敢舞弄。
xíng zhě jiàn dà de gè shǐ yī tiáo qí méi gùn tiào ā tiào de jí ěr duǒ lǐ qǔ chū jīn gū bàng lái huǎng yī huǎng wǎn lái cū xì yǒu zhàng èr sān cháng duǎn zháo dì xià yī dǎo dǎo le yǒu sān chǐ shēn qiǎn shù zài nà lǐ xiào dào wǒ bǎ zhè gùn zi sòng nǐ ba
行者见大的个使一条齐眉棍，跳阿跳的，即耳朵里取出金箍棒来，幌一幌，碗来粗细，有丈二三长短，着地下一捣，捣了有三尺深浅，竖在那里，笑道：“我把这棍子送你罢！
nà wáng zǐ tīng yán jí diū le zì jǐ gùn qù qǔ nà bàng shuāng shǒu jìn qì lì yī bá mò xiǎng de dòng fēn háo zài yòu duān yī duān yáo yī yáo jiù rú shēng gēn yì bān
那王子听言，即丢了自己棍，去取那棒，双手尽气力一拔，莫想得动分毫，再又端一端，摇一摇，就如生根一般。
dì sān gè sā qǐ mǎng xìng shǐ wū yóu gǎn bàng lái dǎ bèi shā sēng yī shǒu pī kāi qǔ chū xiáng yāo bǎo zhàng niān yī niān yàn yàn guāng shēng fēn fēn xiá liàng hu de nà diǎn shàn děng guān yī gè gè dāi dāi zhèng zhèng kǒu bù néng yán
第三个撒起莽性，使乌油杆棒来打，被沙僧一手劈开，取出降妖宝杖，拈一拈，艳艳光生，纷纷霞亮，唬得那典膳等官，一个个呆呆挣挣，口不能言。
sān gè xiǎo wáng zǐ yī qí xià bài dào shén shī
三个小王子一齐下拜道：“神师！
shén shī
神师！
wǒ děng fán rén bù shí wàn wàng shī zhǎn yī fān wǒ děng hǎo bài shòu yě
我等凡人不识，万望施展一番，我等好拜授也。
xíng zhě zǒu jìn qián qīng qīng de bǎ bàng ná jiāng qǐ lái dào zhè lǐ zhǎi xiá bù hǎo zhǎn shǒu děng wǒ tiào zài kōng zhōng shuǎ yí lù r nǐ men kàn kàn
”行者走近前，轻轻的把棒拿将起来道：“这里窄狭，不好展手，等我跳在空中，耍一路儿你们看看。
hǎo dà shèng hū shào yī shēng jiāng jīn dǒu yī zòng liǎng zhǐ jiǎo tà zhe wǔ sè xiáng yún qǐ zài bàn kōng lí dì yuē yǒu sān bǎi bù gāo xià bǎ jīn gū bàng diū kāi gè sā huā gài dǐng huáng lóng zhuǎn shēn yī shàng yī xià zuǒ xuán yòu zhuǎn
”好大圣，唿哨一声，将筋斗一纵，两只脚踏着五色祥云，起在半空，离地约有三百步高下，把金箍棒丢开个撒花盖顶，黄龙转身，一上一下，左旋右转。
qǐ chū shí rén yǔ bàng shì jǐn shàng tiān huā cì hòu lái bú jiàn rén zhī jiàn yì tiān bàng gǔn
起初时人与棒似锦上添花，次后来不见人，只见一天棒滚。
bā jiè zài dǐ xià hē shēng cǎi yě rěn bu zhù shǒu jiǎo lì shēng hǎn dào děng lǎo zhū yě qù shuǎ shuǎ lái
八戒在底下喝声采，也忍不住手脚，厉声喊道：“等老猪也去耍耍来！
hǎo dāi zi jià qǐ fēng tóu yě dào bàn kōng diū kāi bǎ shàng sān xià sì zuǒ wǔ yòu liù qián qī hòu bā mǎn shēn xiè shù zhǐ tīng de hū hū fēng xiǎng
”好呆子，驾起风头，也到半空，丢开钯，上三下四，左五右六，前七后八，满身解数，只听得呼呼风响。
zhèng shǐ dào rè nào chù shā sēng duì zhǎng lǎo dào shī fu yě děng lǎo shā qù zào yǎn zào yǎn
正使到热闹处，沙僧对长老道：“师父，也等老沙去躁演躁演。
hǎo hé shàng shuāng zhe jiǎo yī tiào lún zhe zhàng yě qǐ zài kōng zhōng zhī jiàn nà ruì qì yīn yūn jīn guāng piāo miǎo shuāng shǒu shǐ xiáng yāo zhàng diū yí gè dān fèng cháo yáng è hǔ pū shí jǐn yíng màn dǎng jié zhuǎn máng cuān
”好和尚，双着脚一跳，轮着杖，也起在空中，只见那锐气氤氲，金光缥缈，双手使降妖杖丢一个丹凤朝阳，饿虎扑食，紧迎慢挡，捷转忙撺。
dì xiōng sān gè jí zhǎn shén tōng dōu zài nà bàn kōng zhōng yī qí yáng wēi yào wǔ
弟兄三个即展神通，都在那半空中一齐扬威耀武。
zhè cái shì zhēn chán jǐng xiàng bù fán tóng dà dào yuán yóu mǎn tài kōng
这才是：真禅景象不凡同，大道缘由满太空。
jīn mù shī wēi yíng fǎ jiè dāo guī zhǎn zhuǎn hé yuán tōng
金木施威盈法界，刀圭展转合圆通。
shén bīng jīng ruì suí shí xiǎn dān qì huā shēng dào chù chóng
神兵精锐随时显，丹器花生到处崇。
tiān zhú suī gāo hái jiè xìng yù huá wáng zǐ zǒng guī zhōng
天竺虽高还戒性，玉华王子总归中。
hu de nà sān gè xiǎo wáng zǐ guì zài chén āi
唬得那三个小王子，跪在尘埃。
bào shā tíng dà xiǎo rén yuán bìng wáng fǔ lǐ lǎo wáng zǐ mǎn chéng zhōng jūn mín nán nǚ sēng ní dào sú yī yīng rén děng jiā jiā niàn fó kē tóu hù hù niān xiāng lǐ bài
暴纱亭大小人员，并王府里老王子，满城中军民男女，僧尼道俗，一应人等，家家念佛磕头，户户拈香礼拜。
guǒ rán shì jiàn xiàng guī zhēn dù zhòng sēng rén jiān zuò fú xiǎng qīng píng
果然是：见象归真度众僧，人间作福享清平。
cóng jīn guǒ zhèng pú tí lù jìn shì cān chán bài fó rén
从今果正菩提路，尽是参禅拜佛人。
tā sān gè gè chěng xióng cái shǐ le yí lù àn xià xiáng yún bǎ bīng qì shōu le dào táng sēng miàn qián wèn xùn xiè le shī ēn gè gè zuò xia bù tí
他三个各逞雄才，使了一路，按下祥云，把兵器收了，到唐僧面前问讯，谢了师恩，各各坐下不题。
nà sān gè xiǎo wáng zǐ jí huí gōng lǐ gào zòu lǎo wáng dào fù wáng wàn qiān zhī xǐ
那三个小王子急回宫里，告奏老王道：“父王万千之喜！
jīn yǒu mò dà zhī gōng yě
今有莫大之功也！
shì cái kě zēng kàn jiàn bàn kōng zhōng wǔ nòng me
适才可曾看见半空中舞弄么？
lǎo wáng dào wǒ cái jiàn bàn kōng xiá cǎi jiù yú gōng yuàn nèi tóng nǐ mǔ qīn děng zhòng fén xiāng qǐ bài gèng bù zhī shì nà lǐ shén xiān jiàng jù yě
”老王道：“我才见半空霞彩，就于宫院内同你母亲等众焚香启拜，更不知是那里神仙降聚也。
xiǎo wáng zǐ dào bú shì nà lǐ shén xiān jiù shì nà qǔ jīng sēng sān gè chǒu tú dì
”小王子道：“不是那里神仙，就是那取经僧三个丑徒弟。
yí gè shǐ jīn gū tiě bàng yí gè shǐ jiǔ chǐ dīng bǎ yí gè shǐ xiáng yāo bǎo zhàng bǎ wǒ sān gè de bīng qì bǐ de tōng méi yǒu fēn háo
一个使金箍铁棒，一个使九齿钉钯，一个使降妖宝杖，把我三个的兵器，比的通没有分毫。
wǒ men jiào tā shǐ yí lù tā xián dì shàng zhǎi xiá bù hǎo zhī wú děng wǒ qǐ zài kōng zhōng shǐ yí lù nǐ kàn
我们教他使一路，他嫌地上窄狭，不好支吾，等我起在空中，使一路你看。
tā jiù gè jià yún tóu mǎn kōng zhōng xiáng yún piāo miǎo ruì qì yīn yūn
他就各驾云头，满空中祥云缥缈，瑞气氤氲。
cái rán là xià dōu zuò zài bào shā tíng lǐ
才然落下，都坐在暴纱亭里。
zuò r de shí fēn huān xǐ yù yào bài tā wèi shī xué tā shǒu duàn bǎo hù wǒ bāng cǐ chéng mò dà zhī gōng
做儿的十分欢喜，欲要拜他为师，学他手段，保护我邦，此诚莫大之功！
bù zhī fù wáng yǐ wéi hé rú
不知父王以为何如？
lǎo wáng wén yán xìn xīn cóng yuàn
”老王闻言，信心从愿。
dāng shí fù zǐ sì rén bù bǎi jià bù zhāng gài bù xíng dào bào shā tíng
当时父子四人，不摆驾，不张盖，步行到暴纱亭。
tā sì zhòng shōu shí xíng lǐ yù jìn fǔ xiè zhāi cí wáng qǐ xíng ǒu jiàn yù huá wáng fù zi shàng tíng lái dǎo shēn xià bài huāng de zhǎng lǎo shū shēn pū dì huán lǐ xíng zhě děng shǎn guò páng biān wēi wēi lěng xiào
他四众收拾行李，欲进府谢斋，辞王起行，偶见玉华王父子上亭来倒身下拜，慌得长老舒身，扑地还礼，行者等闪过旁边，微微冷笑。
zhòng bài bì qǐng sì zhòng jìn fǔ táng shàng zuò
众拜毕，请四众进府堂上坐。
sì zhòng xīn rán ér rù lǎo wáng qǐ shēn dào táng lǎo shī fu gū yǒu yī shì fèng qiú bù zhī sān wèi gāo tú kě néng róng fǒu
四众欣然而入，老王起身道：“唐老师父，孤有一事奉求，不知三位高徒，可能容否？
sān zàng dào
”三藏道：
dàn píng qiān suì fēn fù xiǎo tú bù gǎn bù cóng
“但凭千岁吩咐，小徒不敢不从。
lǎo wáng dào gū xiān jiàn liè wèi shí zhǐ yǐ wéi táng cháo yuǎn lái xíng jiǎo sēng qí shí ròu yǎn fán tāi duō zhì qīng xiè
”老王道：“孤先见列位时，只以为唐朝远来行脚僧，其实肉眼凡胎，多致轻亵。
shì jiàn sūn shī zhū shī shā shī qǐ wǔ zài kōng fāng zhī shì xian shì fú
适见孙师、猪师、沙师起舞在空，方知是仙是佛。
gū sān gè quǎn zǐ yī shēng hǎo nòng wǔ yì jīn jǐn fā qián xīn yù bài wèi mén tú xué xiē wǔ yì
孤三个犬子，一生好弄武艺，今谨发虔心，欲拜为门徒，学些武艺。
wàn wàng lǎo shī kāi tiān de zhī xīn pǔ yùn cí zhōu chuán dù xiǎo ér bì yǐ qīng chéng zhī zī fèng xiè
万望老师开天地之心，普运慈舟，传度小儿，必以倾城之资奉谢。
xíng zhě wén yán rěn bu zhù hē hē xiào dào nǐ zhè diàn xià hǎo bù huì shì
”行者闻言忍不住呵呵笑道：“你这殿下，好不会事！
wǒ děng chū jiā rén bā bù dé yào chuán jǐ gè tú dì
我等出家人，巴不得要传几个徒弟。
nǐ lìng láng jì yǒu cóng shàn zhī xīn qiè bù kě shuō qǐ fēn háo zhī lì dàn zhǐ yǐ qíng xiāng chǔ zú wèi ài yě
你令郎既有从善之心，切不可说起分毫之利，但只以情相处，足为爱也。
wáng zǐ tīng yán shí fēn huān xǐ suí mìng dà pái yán yàn jiù yú běn fǔ zhèng táng bǎi liè
”王子听言，十分欢喜，随命大排筵宴，就于本府正堂摆列。
ǎi
噫！
yī shēng zhǐ yì jí kè jù wán
一声旨意，即刻俱完。
dàn jiàn nà jié cǎi piāo xiāng yān fù yù
但见那：结彩飘-，香烟馥郁。
qiāng jīn zhuō zi guà jiǎo xiāo huǎng rén yǎn mù
戗金桌子挂绞绡，幌人眼目；
cǎi qī yǐ r pù jǐn xiù tiān zuò fēng guāng
彩漆椅儿铺锦绣，添座风光。
shù guǒ xīn xiān chá tāng xiāng pēn
树果新鲜，茶汤香喷。
sān wǔ dào xián shí qīng tián yī liǎng cān mán tou fēng jié
三五道闲食清甜，一两餐馒头丰洁。
zhēng sū mì jiān gèng qí zāi yóu zhá táng jiāo zhēn měi yǐ
蒸酥蜜煎更奇哉，油札糖浇真美矣。
yǒu jǐ píng xiāng nuò sù jiǔ zhēn chū lái sài guò qióng jiāng
有几瓶香糯素酒，斟出来，赛过琼浆；
xiàn jǐ fān yáng xiàn xian chá pěng dào shǒu xiāng qī dān guì
献几番阳羡仙茶，捧到手，香欺丹桂。
bān bān pǐn pǐn jiē qí bèi sè sè xíng xíng jǐn chū qí
般般品品皆齐备，色色行行尽出奇。
yī bì xiāng jiào chéng yìng de gē wǔ chuī tán cuō nòng yǎn xì
一壁厢叫承应的歌舞吹弹，撮弄演戏。
tā shī tú men bìng wáng fù zi jǐn lè yī rì
他师徒们并王父子，尽乐一日。
bù jué tiān wǎn sàn le jiǔ xí yòu jiào jí yú bào shā tíng pū shè chuáng wéi qǐng shī ān xiù dài míng zǎo jié chéng fén xiāng zài bài qiú chuán wǔ yì
不觉天晚，散了酒席，又叫即于暴纱亭铺设床帏，请师安宿，待明早竭诚焚香，再拜求传武艺。
zhòng jiē tīng cóng jí bèi xiāng tāng qǐng shī mù yù zhòng què guī qǐn
众皆听从，即备香汤，请师沐浴，众却归寝。
cǐ shí nà
此时那：
zhòng niǎo gāo qī wàn sù chén shī rén xià tà ba ó yín
众鸟高栖万簌沉，诗人下榻罢哦吟。
yín hé guāng xiǎn tiān mí liàng yě jìng huāng liáng cǎo gēng shēn
银河光显天弥亮，野径荒凉草更深。
zhēn chǔ dīng dōng qiāo bié yuàn guān shān yǎo dòng xiāng xīn
砧杵叮咚敲别院，关山杳-动乡心。
hán qióng shēng lǎng zhī rén yì lì lì chuáng tóu pò mèng hún
寒蛩声朗知人意，呖呖床头破梦魂。
yī xiāo wǎn jǐng tí guò míng zǎo nà lǎo wáng fù zi yòu lái xiāng jiàn zhè zhǎng lǎo
一宵晚景题过，明早，那老王父子，又来相见这长老。
zuó rì xiāng jiàn hái shì wáng lǐ jīn rì jiù xíng shī lǐ
昨日相见，还是王礼，今日就行师礼。
nà sān gè xiǎo wáng zǐ duì xíng zhě bā jiè shā sēng dāng miàn kòu tóu bài wèn dào zūn shī zhī bīng qì hái jiè chū yǔ dì zǐ men kàn kàn
那三个小王子对行者、八戒、沙僧当面叩头，拜问道：“尊师之兵器，还借出与弟子们看看。
bā jiè wén yán xīn rán qǔ chū dīng bǎ pāo zài dì xià
八戒闻言，欣然取出钉钯，抛在地下。
shā sēng jiāng bǎo zhàng pāo chū yǐ zài qiáng biān
沙僧将宝杖抛出，倚在墙边。
èr wáng zi yǔ sān wáng zi tiào qǐ qù biàn ná jiù rú qīng tíng hàn shí zhù yī gè gè zhèng dé hóng tóu chì liǎn mò xiǎng ná dòng bàn fēn háo
二王子与三王子跳起去便拿，就如蜻蜓撼石柱，一个个挣得红头赤脸，莫想拿动半分毫。
dài wáng zi jiàn le jiào dào xiōng dì mò fèi lì le
大王子见了，叫道：“兄弟，莫费力了。
shī fu de bīng qì jù shì shén bīng bù zhī yǒu duō shǎo zhòng li
师父的兵器，俱是神兵，不知有多少重哩！
bā jiè xiào dào
”八戒笑道：
wǒ de bǎ yě méi duō chóng zhǐ yǒu yī cáng zhī shù lián bǐng wǔ qiān líng sì shí bā jīn
“我的钯也没多重，只有一藏之数，连柄五千零四十八斤。
sān wáng zi wèn shā sēng dào shī fu bǎo zhàng duō chóng
”三王子问沙僧道：“师父宝杖多重？
shā sēng xiào dào yě shì wǔ qiān líng sì shí bā jīn
”沙僧笑道：“也是五千零四十八斤。
dài wáng zi qiú xíng zhě de jīn gū bàng kàn
”大王子求行者的金箍棒看。
xíng zhě qù ěr duǒ lǐ qǔ chū yí gè zhēn r lái yíng fēng huǎng yī huǎng jiù yǒu wǎn lái cū xì zhí zhí de shù lì miàn qián
行者去耳朵里取出一个针儿来，迎风幌一幌，就有碗来粗细，直直的竖立面前。
nà wáng fù zǐ dōu jiē sǒng jù zhòng guān yuán gè gè xīn jīng
那王父子都皆悚惧，众官员个个心惊。
sān gè xiǎo wáng zǐ lǐ bài dào zhū shī shā shī zhī bīng jù suí shēn dài zài yī xià jí kě qǔ zhī
三个小王子礼拜道：“猪师、沙师之兵，俱随身带在衣下，即可取之。
sūn shī wèi hé zì ěr zhōng qǔ chū
孙师为何自耳中取出？
jiàn fēng jí zhǎng hé yě
见风即长，何也？
xíng zhě xiào dào nǐ bù zhī wǒ zhè bàng bú shì fán jiān děng xián kě yǒu zhě
”行者笑道：“你不知我这棒不是凡间等闲可有者。
zhè bàng shì hóng méng chū pàn táo tiě dà yǔ shén rén qīn suǒ shè
这棒是：鸿蒙初判陶-铁，大禹神人亲所设。
hú hǎi jiāng hé qiǎn gòng shēn céng jiāng cǐ bàng zhī zhī qiè
湖海江河浅共深，曾将此棒知之切。
kāi shān zhì shuǐ tài píng shí liú luò dōng yáng zhèn hǎi quē
开山治水太平时，流落东洋镇海阙。
rì jiǔ nián shēn fàng cǎi xiá néng xiāo néng zhǎng néng guāng jié
日久年深放彩霞，能消能长能光洁。
lǎo sūn yǒu fèn qǔ jiāng lái biàn huà wú fāng suí kǒu jué
老孙有分取将来，变化无方随口诀。
yào dà mí yú yǔ zhòu jiān yào xiǎo què shì zhēn r jié
要大弥于宇宙间，要小却似针儿节。
bàng míng rú yì hào jīn gū tiān shàng rén jiān chēng yī jué
棒名如意号金箍，天上人间称一绝。
zhòng gāi yī wàn sān qiān wǔ bǎi jīn huò cū huò xì néng shēng miè
重该一万三千五百斤，或粗或细能生灭。
yě zēng zhù wǒ nào tiān gōng yě zēng suí wǒ gōng de quē
也曾助我闹天宫，也曾随我攻地阙。
fú hǔ xiáng lóng chǔ chù tōng liàn mó dàng guài fāng fāng chè
伏虎降龙处处通，炼魔荡怪方方彻。
jǔ tóu yī zhǐ tài yáng hūn tiān dì guǐ shén jiē dǎn qiè
举头一指太阳昏，天地鬼神皆胆怯。
hùn dùn xiān chuán dào zhì jīn yuán lái bú shì fán jiān tiě
混沌仙传到至今，原来不是凡间铁。
nà wáng zǐ tīng yán gè gè dǐng lǐ bù jìn
”那王子听言，个个顶礼不尽。
sān gè xiàng qián chóng chóng bài lǐ qián xīn qiú shòu xíng zhě dào nǐ sān rén bù zhī xué nà bān wǔ yì
三个向前重重拜礼，虔心求授，行者道：“你三人不知学那般武艺。
wáng zǐ dào
”王子道：
yuàn shǐ gùn de jiù xué gùn guàn shǐ bǎ de jiù xué bǎ ài yòng zhàng de jiù xué zhàng
“愿使棍的就学棍，惯使钯的就学钯，爱用杖的就学杖。
xíng zhě xiào dào jiào biàn yě róng yì zhǐ shì nǐ děng wú lì liàng shǐ bù dé wǒ men de bīng qì kǒng xué zhī bù jīng rú huà hǔ bù chéng fǎn lèi gǒu yě
”行者笑道：“教便也容易，只是你等无力量，使不得我们的兵器，恐学之不精，如画虎不成反类狗也。
gǔ rén yún jiào xùn bù yán shī zhī duò xué wèn wú chéng zǐ zhī zuì
古人云，教训不严师之惰，学问无成子之罪。
rǔ děng jì yǒu chéng xīn kě qù fén xiāng lái bài le tiān dì wǒ xiān chuán nǐ xiē shén lì rán hòu kě shòu wǔ yì
汝等既有诚心，可去焚香来拜了天地，我先传你些神力，然后可授武艺。
sān gè xiǎo wáng zǐ wén yán mǎn xīn huān xǐ jí biàn qīn tái xiāng àn mù shǒu fén xiāng cháo tiān lǐ bài
”三个小王子闻言，满心欢喜，即便亲抬香案，沐手焚香，朝天礼拜。
bài bì qǐng shī chuán fǎ xíng zhě zhuǎn xià shēn lái duì táng sēng xíng lǐ dào gào zūn shī shù dì zǐ zhī zuì
拜毕请师传法，行者转下身来，对唐僧行礼道：“告尊师，恕弟子之罪。
zì dāng nián zài liǎng jiè shān méng shī fù dà dé jiù tuō dì zǐ bǐng jiào shā mén yī xiàng xi lái suī bù céng zhòng bào shī ēn què yě zēng dù shuǐ dēng shān jié jìn xīn lì
自当年在两界山蒙师父大德救脱弟子，秉教沙门，一向西来，虽不曾重报师恩，却也曾渡水登山，竭尽心力。
jīn lái fó guó zhī xiāng xìng yù xián wáng sān zi tóu bài wǒ děng yù xué wǔ yì
今来佛国之乡，幸遇贤王三子，投拜我等，欲学武艺。
bǐ jì wèi wǒ děng zhī tú dì jí wéi wǒ shī zhī tú sūn yě
彼既为我等之徒弟，即为我师之徒孙也。
jǐn bǐng guò wǒ shī zhù hǎo chuán shòu
谨禀过我师，庶好传授。
sān zàng shí fēn dà xǐ
”三藏十分大喜。
bā jiè shā sēng jiàn xíng zhě xíng lǐ yě nà zhuǎn shēn cháo sān zàng kē tóu dào shī fu wǒ děng yú lǔ zhuō kǒu dùn sāi bú huì shuō huà wàng shī fu gāo zuò fǎ wèi yě ràng wǒ liǎng gè gè zhāo gè tú dì shuǎ shuǎ yě shì xī fāng lù shàng zhī yì niàn
八戒、沙僧见行者行礼，也那转身朝三藏磕头道：“师父，我等愚鲁，拙口钝腮，不会说话，望师父高坐法位，也让我两个各招个徒弟耍耍，也是西方路上之忆念。
sān zàng jù xīn rán yǔn zhī
”三藏俱欣然允之。
xíng zhě cái jiào sān gè wáng zǐ jiù yú bào shā tíng hòu jìng shì zhī jiān huà le gāng dòu jiào sān rén dōu fǔ fú zài nèi yī gè gè míng mù níng shén
行者才教三个王子就于暴纱亭后，静室之间，画了罡斗，教三人都俯伏在内，一个个瞑目宁神。
zhè lǐ què àn àn niàn dòng zhēn yán sòng dòng zhòu yǔ jiāng xiān qì chuī rù tā sān rén xīn fù zhī zhōng bǎ yuán shén shōu guī běn shě chuán yǔ kǒu jué gè shòu de wàn qiān zhī lǚ lì yùn tiān le huǒ hòu què xiàng gè tuō tāi huàn gǔ zhī fǎ
这里却暗暗念动真言，诵动咒语，将仙气吹入他三人心腹之中，把元神收归本舍，传与口诀，各授得万千之膂力，运添了火候，却象个脱胎换骨之法。
yùn biàn le zǐ wǔ zhōu tiān nà sān gè xiǎo wáng zǐ fāng cái sū xǐng yī qí pá jiāng qǐ lái mǒ mā liǎn jīng shén dǒu sǒu yī gè gè gǔ zhuàng jīn qiáng dài wáng zi jiù ná de jīn gū bàng èr wáng zi jiù lún de jiǔ chǐ bǎ sān wáng zi jiù jǔ de xiáng yāo zhàng
运遍了子午周天，那三个小王子，方才苏醒，一齐爬将起来，抹抹脸，精神抖擞，一个个骨壮筋强：大王子就拿得金箍棒，二王子就轮得九齿钯，三王子就举得降妖杖。
lǎo wáng jiàn le huān xǐ bù shèng yòu pái sù yàn qǐ xiè tā shī tú sì zhòng
老王见了欢喜不胜，又排素宴，启谢他师徒四众。
jiù zài yán qián gè chuán gè shòu xué gùn de yǎn gùn xué bǎ de yǎn bǎ xué zhàng de yǎn zhàng
就在筵前各传各授：学棍的演棍，学钯的演钯，学杖的演杖。
suī rán dǎ jǐ gè zhuǎn shēn diū jǐ bān xiè shù zhōng shì yǒu xiē zhuó lì zǒu yí lù biàn chuǎn qì xū xū bù néng nài jiǔ
虽然打几个转身，丢几般解数，终是有些着力，走一路，便喘气嘘嘘，不能耐久；
gài tā nà bīng qì dōu yǒu biàn huà qí jìn tuì gōng yáng suí xiāo suí zhǎng jiē yǒu biàn huà zì rán zhī miào cǐ děng zhōng shì fán fu qǐ néng yǐ jù jí yě
盖他那兵器都有变化，其进退攻扬，随消随长，皆有变化自然之妙，此等终是凡夫，岂能以遽及也？
dāng rì sàn le yán yàn
当日散了筵宴。
cì rì sān gè wáng zǐ yòu lái chēng xiè dào gǎn méng shén shī shòu cì le lǚ lì zòng rán lún de shī de shén qì zhǐ shì zhuǎn huàn jiān nán
次日，三个王子又来称谢道：“感蒙神师授赐了膂力，纵然轮得师的神器，只是转换艰难。
yì yù mìng gōng jiang yī shī shén qì shì yàng jiǎn xiāo jīn liǎng dǎ zào yì bān wèi zhī shī fu kěn róng fǒu
意欲命工匠依师神器式样，减削斤两，打造一般，未知师父肯容否？
bā jiè dào hǎo
”八戒道：“好！
hǎo
好！
hǎo
好！
shuō de xiàng huà
说得象话。
wǒ men de qì xiè yī zé nǐ men shǐ bù dé èr zé wǒ men yào hù fǎ xiáng mó zhèng gāi lìng zào lìng zào
我们的器械，一则你们使不得，二则我们要护法降魔，正该另造另造。
wáng zǐ yòu suí xuān zhào tiě jiàng mǎi bàn gāng tiě wàn jīn jiù yú wáng fǔ nèi qián yuàn dā chǎng zhī lú zhù zào
”王子又随宣召铁匠，买办钢铁万斤，就于王府内前院搭厂，支炉铸造。
xiān yī rì jiāng gāng tiě liàn shú cì rì qǐng xíng zhě sān rén jiāng jīn gū bàng jiǔ chǐ bǎ xiáng yāo zhàng dōu qǔ chū fàng zài péng chǎng zhī jiān kàn yàng zào zuò suì cǐ zhòu yè bù shōu
先一日将钢铁炼熟，次日请行者三人将金箍棒、九齿钯、降妖杖，都取出放在篷厂之间，看样造作，遂此昼夜不收。
ǎi
噫！
zhè bīng qì yuán shì tā men suí shēn zhī bǎo yī kè bù kě lí zhě gè cáng zài shēn zì yǒu xǔ duō guāng cǎi hù tǐ
这兵器原是他们随身之宝，一刻不可离者，各藏在身，自有许多光彩护体。
jīn fàng zài chǎng yuàn zhōng jǐ rì nà xiá guāng yǒu wàn dào chōng tiān ruì qì yǒu qiān bān zhào de
今放在厂院中几日，那霞光有万道冲天，瑞气有千般罩地。
qí yè yǒu yī yāo jīng lí chéng zhǐ yǒu qī shí lǐ yuǎn jìn shān huàn bào tóu shān dòng huàn hǔ kǒu dòng yè zuò zhī jiān hū jiàn xiá guāng ruì qì jí jià yún tóu ér kàn
其夜有一妖精，离城只有七十里远近，山唤豹头山，洞唤虎口洞，夜坐之间，忽见霞光瑞气，即驾云头而看。
yuán shì zhōu chéng zhī guāng cǎi tā àn xià yún lái jìn qián guān kàn nǎi shì zhè sān bān bīng qì fàng guāng
原是州城之光彩，他按下云来近前观看，乃是这三般兵器放光。
yāo jīng yòu xǐ yòu ài dào hǎo bǎo bèi
妖精又喜又爱道：“好宝贝！
hǎo bǎo bèi
好宝贝！
zhè shì shèn rén yòng de jīn fàng zài cǐ
这是甚人用的，今放在此？
yě shì wǒ de yuán fǎ ná le qù ya
也是我的缘法，拿了去呀！
ná le qù ya
拿了去呀！
tā ài xīn yī dòng nòng qǐ wēi fēng jiāng sān bān bīng qì yī gǔ shōu zhī jìng zhuǎn běn dòng
”他爱心一动，弄起威风，将三般兵器，一股收之，径转本洞。
zhèng shì nà dào bù xū yú lí kě lí fēi dào yě
正是那：道不须臾离，可离非道也。
shén bīng jǐn luò kōng wǎng fèi cān xiū zhě
神兵尽落空，枉费参修者。
bì jìng bù zhī zěn shēng xún de zhè bīng qì qiě tīng xià huí fēn jiě
毕竟不知怎生寻得这兵器，且听下回分解——