第九十一回 — 西游记 — 吴承恩

jīn píng fǔ yuán yè guān dēng xuán yīng dòng táng sēng gòng zhuàng

金平府元夜观灯玄英洞唐僧供状

xiū chán hé chǔ yòng gōng fū

修禅何处用工夫？

mǎ liè yuán diān sù jiǎn chú

马劣猿颠速剪除。

láo zhuō láo shuān shēng wǔ cǎi zàn tíng zàn zhù duò sān tú

牢捉牢拴生五彩，暂停暂住堕三途。

ruò jiào zì zài shén dān lòu cái fàng cóng róng yù xìng kū

若教自在神丹漏，才放从容玉性枯。

xǐ nù yōu sī xū sǎo jìng de xuán de miào qià rú wú

喜怒忧思须扫净，得玄得妙恰如无。

huà biǎo táng sēng shī tú sì zhòng lí le yù huá chéng yí lù píng wěn chéng suǒ wèi jí lè zhī xiāng

话表唐僧师徒四众离了玉华城，一路平稳，诚所谓极乐之乡。

qù yǒu wǔ liù rì chéng tú yòu jiàn yī zuò chéng chí táng sēng wèn xíng zhě dào cǐ yòu shì shèn me chù suǒ

去有五六日程途，又见一座城池，唐僧问行者道：“此又是甚么处所？

xíng zhě dào shì zuò chéng chí dàn chéng shàng yǒu gān wú qí bù zhī dì fāng sì jìn qián zài wèn

”行者道：“是座城池，但城上有杆无旗，不知地方，俟近前再问。

jí zhì guān dōng xiāng jiàn nà liǎng biān chá fāng jiǔ sì xuān huá mǐ shì yóu fáng rè nào

”及至关东厢，见那两边茶坊酒肆喧哗，米市油房热闹。

jiē qú zhōng yǒu jǐ gè wú shì xián yóu de làng zǐ jiàn zhū bā jiè zuǐ zhǎng shā hé shàng liǎn hēi sūn xíng zhě yǎn hóng dōu yōng yōng cù cù de zhēng kàn zhǐ shì bù gǎn jìn qián ér wèn

街衢中有几个无事闲游的浪子，见猪八戒嘴长，沙和尚脸黑，孙行者眼红，都拥拥簇簇的争看，只是不敢近前而问。

táng sēng niē zhe yī bǎ hàn wéi kǒng tā men rě huò

唐僧捏着一把汗，惟恐他们惹祸。

yòu zǒu guò jǐ tiáo xiàng kǒu hái bú dào chéng hū jiàn yǒu yī zuò shān mén mén shàng yǒu cí yún sì sān zì táng sēng dào cǐ chù lüè jìn qù xiē xiē mǎ dǎ yí gè zhāi rú hé

又走过几条巷口，还不到城，忽见有一座山门，门上有慈云寺三字，唐僧道：“此处略进去歇歇马，打一个斋如何？

xíng zhě dào hǎo

”行者道：“好！

hǎo

好！

sì zhòng suì yī qí ér rù

四众遂一齐而入。

dàn jiàn nà lǐ biān zhēn lóu zhuàng lì bǎo zuò zhēng róng

但见那里边：珍楼壮丽，宝座峥嵘。

fó gé gāo yún wài sēng fáng jìng yuè zhōng

佛阁高云外，僧房静月中。

dān xiá piāo miǎo fú tú tǐng bì shù yīn sēn lún cáng qīng

丹霞缥缈浮屠挺，碧树陰森轮藏清。

丹霞缥缈浮屠挺，碧树阴森轮藏清。

zhēn jìng tǔ jiǎ lóng gōng dà xióng diàn shàng zǐ yún lóng

真净土，假龙宫，大雄殿上紫云笼。

liǎng láng bù jué xián rén xì yī tǎ cháng kāi yǒu kè dēng

两廊不绝闲人戏，一塔常开有客登。

lú zhōng xiāng huǒ shí shí tái shàng dēng huā yè yè yíng

炉中香火时时-，台上灯花夜夜荧。

hū wén fāng zhàng jīn zhōng yùn yīng fú sēng rén lǎng sòng jīng

忽闻方丈金钟韵，应佛僧人朗诵经。

sì zhòng zhèng kàn shí yòu jiàn láng xià zǒu chū yí gè hé shàng duì táng sēng zuò lǐ dào lǎo shī hé lái

四众正看时，又见廊下走出一个和尚，对唐僧作礼道：“老师何来？

táng sēng dào dì zǐ zhōng huá táng cháo lái zhě

”唐僧道：“弟子中华唐朝来者。

nà hé shàng dǎo shēn xià bài huāng de táng sēng chān qǐ dào yuàn zhǔ hé wéi xíng cǐ dà lǐ

”那和尚倒身下拜，慌得唐僧搀起道：“院主何为行此大礼？

nà hé shàng hé zhǎng dào wǒ zhè lǐ xiàng shàn de rén kàn jīng niàn fó dōu zhǐ wàng xiū dào nǐ zhōng huá de tuō shēng

”那和尚合掌道：“我这里向善的人，看经念佛，都指望修到你中华地托生。

cái jiàn lǎo shī fēng cǎi yì guān guǒ rán shì qián shēng xiū dào de fāng de cǐ shòu yòng gù dāng xià bài

才见老师丰采衣冠，果然是前生修到的，方得此受用，故当下拜。

táng sēng xiào dào huáng kǒng

”唐僧笑道：“惶恐！

huáng kǒng

惶恐！

wǒ dì zǐ nǎi xíng jiǎo sēng yǒu hé shòu yòng

我弟子乃行脚僧，有何受用！

ruò yuàn zhǔ zài cǐ xián yǎng zì zài cái shì xiǎng fú li

若院主在此闲养自在，才是享福哩。

nà hé shàng lǐng táng sēng rù zhèng diàn bài le fó xiàng

”那和尚领唐僧入正殿，拜了佛像。

táng sēng fāng cái zhāo hū tú dì lái yé

唐僧方才招呼：“徒弟来耶。

yuán lái xíng zhě sān rén zì xiàn nà hé shàng yǔ shī fu jiǎng huà tā dōu bēi zhe liǎn qiān zhe mǎ shǒu zhe dān lì zài yī chù hé shàng bù céng zài xīn

”原来行者三人，自见那和尚与师父讲话，他都背着脸，牵着马，守着担，立在一处，和尚不曾在心。

hū de wén táng sēng jiào tú dì tā sān rén fāng cái zhuǎn miàn nà hé shàng jiàn le huāng de jiào yé ye ya

忽的闻唐僧叫徒弟，他三人方才转面，那和尚见了，慌得叫：“爷爷呀！

nǐ gāo tú rú hé nèn bān chǒu yàng

你高徒如何恁般丑样？

táng sēng dào chǒu zé suī chǒu dào pō yǒu xiē fǎ lì wǒ yí lù shén kuī tā men bǎo hù

”唐僧道：“丑则虽丑，倒颇有些法力，我一路甚亏他们保护。

zhèng shuō chù lǐ miàn yòu zǒu chū jǐ gè hé shàng zuò lǐ

”正说处，里面又走出几个和尚作礼。

xiān jiàn de nà hé shàng duì hòu de shuō dào zhè lǎo shī shì zhōng huá dà táng lái de rén wù nà sān wèi shì tā gāo tú

先见的那和尚对后的说道：“这老师是中华大唐来的人物，那三位是他高徒。

zhòng sēng qiě xǐ qiě jù dào lǎo shī zhōng huá dà guó dào cǐ hé wéi

”众僧且喜且惧道：“老师中华大国，到此何为？

táng sēng yán wǒ fèng táng wáng shèng zhǐ xiàng líng shān bài fó qiú jīng

”唐僧言：“我奉唐王圣旨，向灵山拜佛求经。

shì guò bǎo fāng tè bēn shàng shā yī zé qiú wèn dì fāng èr zé dǎ dùn zhāi shí jiù xíng

适过宝方，特奔上刹，一则求问地方，二则打顿斋食就行。

nà sēng rén gè gè huān xǐ yòu yāo rù fāng zhàng fāng zhàng lǐ yòu yǒu jǐ gè yú rén jiā zuò zhāi de hé shàng

”那僧人个个欢喜，又邀入方丈，方丈里又有几个与人家做斋的和尚。

zhè xiān jìn qù de yòu jiào dào nǐ men dōu lái kàn kàn zhōng huá rén wù

这先进去的又叫道：“你们都来看看中华人物。

yuán lái zhōng huá yǒu jùn de yǒu chǒu de jùn dí zhēn gè nán miáo nán huà chǒu de què shí fēn gǔ guài

原来中华有俊的，有丑的，俊的真个难描难画，丑的却十分古怪。

nà xǔ duō sēng tóng zhāi zhǔ dōu lái xiāng jiàn

”那许多僧同斋主都来相见。

jiàn bì gè zuò xia

见毕，各坐下。

chá ba táng sēng wèn dào guì chǔ shì hé dì míng

茶罢，唐僧问道：“贵处是何地名？

zhòng sēng dào wǒ zhè lǐ nǎi tiān zhú guó wài jùn jīn píng fǔ shì yě

众僧道：“我这里乃天竺国外郡，金平府是也。

táng sēng dào guì fǔ zhì líng shān hái yǒu xǔ duō yuǎn jìn

”唐僧道：“贵府至灵山还有许多远近？

zhòng sēng dào cǐ jiān dào dū xià yǒu èr qiān lǐ zhè shì wǒ děng zǒu guò de

”众僧道：“此间到都下有二千里，这是我等走过的。

xi qù dào líng shān wǒ men wèi zǒu bù zhī hái yǒu duō shǎo lù bù gǎn wàng duì

西去到灵山，我们未走，不知还有多少路，不敢妄对。

táng sēng xiè le

”唐僧谢了。

shǎo shí bǎi shàng zhāi lái

少时，摆上斋来。

zhāi ba táng sēng yào xíng què bèi zhòng sēng bìng zhāi zhǔ kuǎn liú dào lǎo shī kuān zhù yī èr rì guò le yuán xiāo shuǎ shuǎ qù bù fáng

斋罢，唐僧要行，却被众僧并斋主款留道：“老师宽住一二日，过了元宵，耍耍去不妨。

táng sēng jīng wèn dào

”唐僧惊问道：

dì zǐ zài lù zhǐ zhī yǒu shān yǒu shuǐ pà de shì féng guài féng mó bǎ guāng yīn dōu cuò guò le bù zhī jǐ shí shì yuán xiāo jiā jié

“弟子在路，只知有山，有水，怕的是逢怪，逢魔，把光陰都错过了，不知几时是元宵佳节。

“弟子在路，只知有山，有水，怕的是逢怪，逢魔，把光阴都错过了，不知几时是元宵佳节。

zhòng sēng xiào dào lǎo shī bài fó yǔ wù chán xīn zhòng gù bù yǐ cǐ wèi niàn

”众僧笑道：“老师拜佛与悟禅心重，故不以此为念。

jīn rì nǎi zhēng yuè shí sān dào wǎn jiù shì dēng hòu rì shí wǔ shàng yuán zhí zhì shí bā jiǔ fāng cái xiè dēng

今日乃正月十三，到晚就试灯，后日十五上元，直至十八九，方才谢灯。

wǒ zhè lǐ rén jiā hǎo shì běn fǔ tài shǒu lǎo yé ài mín gè dì fāng jù gāo zhāng dēng huǒ chè yè shēng xiāo

我这里人家好事，本府太守老爷爱民，各地方俱高张灯火，彻夜笙箫。

hái yǒu gè jīn dēng qiáo nǎi shàng gǔ chuán liú zhì jīn fēng shèng

还有个金灯桥，乃上古传留，至今丰盛。

lǎo yé men kuān zhù shù rì wǒ huāng shān pō guǎn dài de qǐ

老爷们宽住数日，我荒山颇管待得起。

táng sēng wú nài suì jù zhù xià

”唐僧无奈，遂俱住下。

dàng wǎn zhǐ tīng de fó diàn shàng zhōng gǔ xuān tiān nǎi shì jiē fāng zhòng xìn rén děng sòng dēng lái xiàn fú táng sēng děng dōu chū fāng zhàng lái kàn le dēng gè zì guī qǐn

当晚只听得佛殿上钟鼓喧天，乃是街坊众信人等，送灯来献佛，唐僧等都出方丈来看了灯，各自归寝。

cì rì sì sēng yòu xiàn zhāi

次日，寺僧又献斋。

chī ba tóng bù hòu yuán xián yào

吃罢，同步后园闲要。

guǒ rán hǎo gè qù chù zhèng shì shí wéi zhēng yuè suì jiè xīn chūn

果然好个去处，正是：时维正月，岁届新春。

yuán lín yōu yǎ jǐng wù yán sēn

园林幽雅，景物妍森。

sì shí huā mù zhēng qí yī pài fēng luán dié cuì

四时花木争奇，一派峰峦迭翠。

fāng cǎo jiē qián méng dòng lǎo méi zhī shàng shēng xīn

芳草阶前萌动，老梅枝上生馨。

hóng rù táo huā nèn qīng guī liǔ sè xīn

红入桃花嫩，青归柳色新。

jīn gǔ yuán fù lì xiū kuā wǎng chuān tú liú fēng màn shuō

金谷园富丽休夸，《辋川图》流风慢说。

shuǐ liú yī dào yě fú chū mò wú cháng

水流一道，野凫出没无常；

zhú zhǒng qiān gān mò kè tuī qiāo wèi dìng

竹种千竿，墨客推敲未定。

sháo yào huā mǔ dān huā zǐ wēi huā hán xiào huā tiān jī fāng xǐng

芍药花、牡丹花、紫薇花、含笑花，天机方醒；

shān chá huā hóng méi huā yíng chūn huā ruì xiāng huā yàn zhì xiān kāi

山茶花、红梅花、迎春花、瑞香花，艳质先开。

yīn yá jī xuě yóu hán dòng yuǎn shù fú yān yǐ dài chūn

陰崖积雪犹含冻，远树浮烟已带春。

阴崖积雪犹含冻，远树浮烟已带春。

yòu jiàn nà lù xiàng chí biān zhào yǐng hè lái sōng xià tīng qín

又见那鹿向池边照影，鹤来松下听琴。

dōng jǐ shà xi jǐ tíng kè lái liú sù

东几厦，西几亭，客来留宿；

nán jǐ táng běi jǐ tǎ sēng jìng ān chán

南几堂，北几塔，僧静安禅。

huā huì zhōng yǒu yī liǎng zuò yǎng xìng lóu zhòng yán gāo gǒng

花卉中，有一两座养性楼，重檐高拱；

shān shuǐ nèi yǒu sān sì chù liàn mó shì jìng jǐ míng chuāng

山水内，有三四处炼魔室，静几明窗。

zhēn gè shì tiān rán kān yǐn yì yòu hé xū tā chǔ mì péng yíng

真个是天然堪隐逸，又何须他处觅蓬瀛。

shī tú men wán shǎng yī rì diàn shàng kàn le dēng yòu dōu qù kàn dēng yóu xì

师徒们玩赏一日，殿上看了灯，又都去看灯游戏。

dàn jiàn nà mǎ nǎo huā chéng liú lí xiān dòng shuǐ jīng yún mǔ zhū gōng shì chóng chóng jǐn xiù dié dié líng lóng

但见那：玛瑙花城，琉璃仙洞，水晶云母诸宫：似重重锦绣，迭迭玲珑。

xīng qiáo yǐng huǎng qián kūn dòng kàn shù zhū huǒ shù yáo hóng

星桥影幌乾坤动，看数株火树摇红。

liù jiē xiāo gǔ qiān mén bì yuè wàn hù xiāng fēng

六街箫鼓，千门璧月，万户香风。

jǐ chù áo fēng gāo sǒng yǒu yú lóng chū hǎi luán fèng téng kōng

几处鳌峰高耸，有鱼龙出海，鸾凤腾空。

xiàn dēng guāng yuè sè hé qì róng róng

羡灯光月色，和气融融。

qǐ luó duì lǐ rén rén xǐ tīng shēng gē chē mǎ hōng hōng

绮罗队里，人人喜听笙歌，车马轰轰。

kàn bù jìn huā róng yù mào fēng liú háo xiá jiā jǐng wú qióng

看不尽花容玉貌，风流豪侠，佳景无穷。

zhòng děng jì zài běn sì lǐ kàn le dēng yòu dào dōng mén xiāng gè jiē shàng yóu xì

众等既在本寺里看了灯，又到东门厢各街上游戏。

dào èr gēng shí fāng cái huí zhuǎn ān zhì

到二更时，方才回转安置。

cì rì táng sēng duì zhòng sēng dào dì zǐ yuán yǒu sǎo tǎ zhī yuàn chèn jīn rì shàng yuán jiā jié qǐng yuàn zhǔ kāi le tǎ mén ràng dì zǐ le cǐ yuàn xīn

次日，唐僧对众僧道：“弟子原有扫塔之愿，趁今日上元佳节，请院主开了塔门，让弟子了此愿心。

zhòng sēng suí kāi le mén

”众僧随开了门。

shā sēng qǔ le jiā shā suí cóng táng sēng dào le yī céng jiù pī le jiā shā bài fó dǎo zhù bì jí jiāng tiáo zhǒu sǎo le yī céng xiè le jiā shā fù yǔ shā sēng yòu sǎo èr céng yī céng céng zhí sǎo shàng jué dǐng

沙僧取了袈裟，随从唐僧，到了一层，就披了袈裟，拜佛祷祝毕，即将笤帚扫了一层，卸了袈裟，付与沙僧，又扫二层，一层层直扫上绝顶。

nà tǎ shàng céng céng yǒu fú chǔ chù kāi chuāng sǎo yī céng shǎng wán zàn měi yī céng

那塔上，层层有佛，处处开窗，扫一层，赏玩赞美一层。

sǎo bì xià lái yǐ cǐ tiān wǎn yòu dōu diǎn shàng dēng huǒ

扫毕下来，已此天晚，又都点上灯火。

cǐ yè zhèng shì shí wǔ yuán xiāo zhòng sēng dào lǎo shī fu wǒ men qián wǎn zhī zài huāng shān yǔ guān xiāng kàn dēng

此夜正是十五元宵，众僧道：“老师父，我们前晚只在荒山与关厢看灯。

jīn wǎn zhèng jié jìn chéng lǐ kàn kàn jīn dēng rú hé

今晚正节，进城里看看金灯如何？

táng sēng xīn rán cóng zhī tóng háng zhě sān rén jí běn sì duō sēng jìn chéng kàn dēng

”唐僧欣然从之，同行者三人及本寺多僧进城看灯。

zhèng shì sān wǔ liáng xiāo jié shàng yuán chūn sè hé

正是：三五良宵节，上元春色和。

huā dēng xuán nào shì qí chàng tài píng gē

花灯悬闹市，齐唱太平歌。

yòu jiàn nà liù jiē sān shì dēng liàng bàn kōng yī jiàn chū shēng

又见那六街三市灯亮，半空一鉴初升。

nà yuè rú féng yí tuī shàng làn yín pán zhè dēng shì xiān nǚ zhī chéng pù dì jǐn

那月如冯夷推上烂银盘，这灯似仙女织成铺地锦。

dēng yìng yuè zēng yí bèi guāng huī

灯映月，增一倍光辉；

yuè zhào dēng tiān shí fēn càn làn

月照灯，添十分灿烂。

guān bù jìn tiě suǒ xīng qiáo kàn bù liǎo dēng huā huǒ shù

观不尽铁锁星桥，看不了灯花火树。

xuě huā dēng méi huā dēng chūn bīng jiǎn suì

雪花灯、梅花灯，春冰剪碎；

xiù píng dēng huà píng dēng wǔ cǎi zǎn chéng

绣屏灯、画屏灯，五彩攒成。

hé táo dēng hé huā dēng dēng lóu gāo guà

核桃灯、荷花灯，灯楼高挂；

qīng shī dēng bái xiàng dēng dēng jià gāo qíng

青狮灯、白象灯，灯架高檠。

xiā r dēng biē r dēng péng qián gāo nòng

虾儿灯、鳖儿灯，棚前高弄；

yáng r dēng tù r dēng yán xià jīng shén

羊儿灯、兔儿灯，檐下精神。

yīng r dēng fèng r dēng xiāng lián xiāng bìng

鹰儿灯、凤儿灯，相连相并；

hǔ r dēng mǎ r dēng tóng zǒu tóng háng

虎儿灯、马儿灯，同走同行。

xiān hè dēng bái lù dēng shòu xīng qí zuò

仙鹤灯、白鹿灯，寿星骑坐；

jīn yú dēng cháng jīng dēng lǐ bái gāo chéng

金鱼灯、长鲸灯，李白高乘。

áo shān dēng shén xiān jù huì

鳌山灯，神仙聚会；

zǒu mǎ dēng wǔ jiàng jiāo fēng

走马灯，武将交锋。

wàn qiān jiā dēng huǒ lóu tái shí shù lǐ yún yān shì jiè

万千家灯火楼台，十数里云烟世界。

nà bì xiāng suǒ láng láng yù fēi lái

那壁厢，索琅琅玉-飞来；

zhè bì xiāng gū lù lù xiāng chē niǎn guò

这壁厢，毂辘辘香车辇过。

kàn nà hóng zhuāng lóu shàng yǐ zhe lán gé zhe lián bìng zhe jiān xié zhuó shǒu shuāng shuāng měi nǚ tān huān

看那红妆楼上，倚着栏，隔着帘，并着肩，携着手，双双美女贪欢；

lǜ shuǐ qiáo biān nào chāo chao jǐn cù cù zuì xūn xūn xiào hē hē duì duì yóu rén xì cǎi

绿水桥边，闹吵吵，锦簇簇，醉醺醺，笑呵呵，对对游人戏彩。

mǎn chéng zhōng xiāo gǔ xuān huá chè yè lǐ shēng gē bù duàn

满城中箫鼓喧哗，彻夜里笙歌不断。

yǒu shī wèi zhèng shī yuē jǐn xiù chǎng zhōng chàng cǎi lián tài píng jìng nèi cù rén yān

有诗为证，诗曰：锦绣场中唱彩莲，太平境内簇人烟。

dēng míng yuè jiǎo yuán xiāo yè yǔ shùn fēng tiáo dà yǒu nián

灯明月皎元宵夜，雨顺风调大有年。

cǐ shí zhèng shì jīn wú bù jìn luàn hōng hōng de wú shù rén yān yǒu nà tiào wǔ de qiāo de zhuāng guǐ de qí xiàng de dōng yī zǎn xi yī cù kàn zhī bù jìn

此时正是金吾不禁，乱烘烘的无数人烟，有那跳舞的，-跷的，装鬼的，骑象的，东一攒，西一簇，看之不尽。

què cái dào jīn dēng qiáo shàng táng sēng yǔ zhòng sēng jìn qián kàn chù yuán lái shì sān zhǎn jīn dēng

却才到金灯桥上，唐僧与众僧近前看处，原来是三盏金灯。

nà dēng yǒu gāng lái dà shàng zhào zhe líng lóng tī tòu de liǎng céng lóu gé dōu shì xì jīn sī r biān chéng

那灯有缸来大，上照着玲珑剔透的两层楼阁，都是细金丝儿编成；

nèi tuō zhe liú lí báo piàn qí guāng huǎng yuè qí yóu pèn xiāng

内托着琉璃薄片，其光幌月，其油喷香。

táng sēng huí wèn zhòng sēng dào cǐ dēng shì shèn yóu

唐僧回问众僧道：“此灯是甚油？

zěn me zhè děng yì xiāng pū bí

怎么这等异香扑鼻？

zhòng sēng dào lǎo shī bù zhī wǒ zhè fǔ hòu yǒu yī xiàn míng huàn tiān xiàn xiàn yǒu èr bǎi sì shí lǐ

”众僧道：“老师不知，我这府后有一县，名唤-天县，县有二百四十里。

měi nián shěn zào chà yáo gòng yǒu èr bǎi sì shí jiā dēng yóu dà hù

每年审造差徭，共有二百四十家灯油大户。

fǔ xiàn de gè xiàng chà yáo yóu kě wéi yǒu cǐ dà hù shèn shì chī lèi měi jiā dàng yī nián yào shǐ èr bǎi duō liǎng yín zi

府县的各项差徭犹可，惟有此大户甚是吃累，每家当一年，要使二百多两银子。

cǐ yóu bú shì xún cháng zhī yóu nǎi shì sū hé xiāng yóu

此油不是寻常之油，乃是酥合香油。

zhè yóu měi yī liǎng zhí jià yín èr liǎng měi yī jīn zhí sān shí èr liǎng yín zi

这油每一两值价银二两，每一斤值三十二两银子。

sān zhǎn dēng měi gāng yǒu wǔ bǎi jīn sān gāng gòng yī qiān wǔ bǎi jīn gòng gāi yín sì wàn bā qiān liǎng

三盏灯，每缸有五百斤，三缸共一千五百斤，共该银四万八千两。

hái yǒu zá xiàng jiǎo chán shǐ yòng jiāng yǒu wǔ wàn yú liǎng zhǐ diǎn de sān yè

还有杂项缴缠使用，将有五万余两，只点得三夜。

xíng zhě dào zhè xǔ duō yóu sān yè hé yǐ jiù diǎn de jǐn

”行者道：“这许多油，三夜何以就点得尽？

zhòng sēng dào zhè gāng nèi měi gāng yǒu sì shí jiǔ gè dà dēng mǎ dōu shì dēng cǎo zhā de bǎ guǒ le sī mián yǒu jī zǐ cū xì zhǐ diǎn guò jīn yè jiàn fó yé xiàn le shēn míng yè yóu yě méi le dēng jiù hūn le

”众僧道：“这缸内每缸有四十九个大灯马，都是灯草扎的把，裹了丝绵，有鸡子粗细，只点过今夜，见佛爷现了身，明夜油也没了，灯就昏了。

bā jiè zài páng xiào dào xiǎng shì fó yé lián yóu dōu shōu qù le

”八戒在旁笑道：“想是佛爷连油都收去了。

zhòng sēng dào zhèng shì cǐ shuō mǎn chéng lǐ rén jiā zì gǔ jí jīn jiē shì zhè děng chuán shuō

”众僧道：“正是此说，满城里人家，自古及今，皆是这等传说。

dàn yóu gàn le rén jù shuō shì fó zǔ shōu le dēng zì rán wǔ gǔ fēng dēng

但油干了，人俱说是佛祖收了灯，自然五谷丰登；

ruò yǒu yī nián bù gàn què jiù nián chéng huāng hàn fēng yǔ bù tiáo

若有一年不干，却就年成荒旱，风雨不调。

suǒ yǐ rén jiā dōu yào zhè gòng xiàn

所以人家都要这供献。

zhèng shuō chù zhǐ tīng de bàn kōng zhōng hū hū fēng xiǎng hu de xiē kàn dēng de rén jìn jiē sì sàn

正说处，只听得半空中呼呼风响，唬得些看灯的人尽皆四散。

nèi xiē hé shàng yě lì bú zhù jiǎo dào lǎo shī fu huí qù ba fēng lái le

那些和尚也立不住脚道：“老师父，回去罢，风来了。

shì fó yé jiàng xiáng dào cǐ kàn dēng yě

是佛爷降祥，到此看灯也。

táng sēng dào zěn jiàn de shì fú lái kàn dēng

”唐僧道：“怎见得是佛来看灯？

zhòng sēng dào

”众僧道：

nián nián rú cǐ bù shàng sān gēng jiù yǒu fēng lái zhī dào shì zhū fú jiàng xiáng suǒ yǐ rén jiē huí bì

“年年如此，不上三更就有风来，知道是诸佛降祥，所以人皆回避。

táng sēng dào wǒ dì zǐ yuán shì sī fú niàn fó bài fó de rén jīn féng jiā jǐng guǒ yǒu zhū fú jiàng lín jiù cǐ bài bài duō shǎo shì hǎo

”唐僧道：“我弟子原是思佛念佛拜佛的人，今逢佳景，果有诸佛降临，就此拜拜，多少是好。

zhòng sēng lián qǐng bù huí

”众僧连请不回。

shǎo shí fēng zhōng guǒ xiàn chū sān wèi fú shēn jìn dēng lái le

少时，风中果现出三位佛身，近灯来了。

huāng de nà táng sēng pǎo shàng qiáo dǐng dǎo shēn xià bài

慌得那唐僧跑上桥顶，倒身下拜。

xíng zhě jí máng chě qǐ dào shī fu bú shì hǎo rén bì dìng shì yāo xié yě

行者急忙扯起道：“师父，不是好人，必定是妖邪也。

shuō bù liǎo jiàn dēng guāng hūn àn hū de yī shēng bǎ táng sēng bào qǐ jià fēng ér qù

”说不了，见灯光昏暗，呼的一声，把唐僧抱起，驾风而去。

ǎi

噫！

bù zhī shì nà shān nà dòng zhēn yāo guài jī nián jiǎ fú kàn jīn dēng

不知是那山那洞真妖怪，积年假佛看金灯。

hu de nà bā jiè liǎng biān xún zhǎo shā sēng zuǒ yòu zhāo hū

唬得那八戒两边寻找，沙僧左右招呼。

xíng zhě jiào dào xiōng dì

行者叫道：“兄弟！

bù xū zài cǐ jiào huàn shī fu lè jí shēng bēi yǐ bèi yāo jīng shè qù le

不须在此叫唤，师父乐极生悲，已被妖精摄去了！

nà jǐ gè hé shàng hài pà dào yé ye zěn jiàn de shì yāo jīng shè qù

”那几个和尚害怕道：“爷爷，怎见得是妖精摄去？

xíng zhě xiào dào yuán lái nǐ zhè huǒ fán rén lěi nián bù shí gù bèi yāo xié huò le zhǐ shuō shì zhēn fú jiàng xiáng shòu cǐ dēng gōng

”行者笑道：“原来你这伙凡人，累年不识，故被妖邪惑了，只说是真佛降祥，受此灯供。

gāng cái fēng dào chù xiàn fú shēn zhě jiù shì sān gè yāo jīng

刚才风到处现佛身者，就是三个妖精。

wǒ shī fù yì bù néng shi shàng qiáo dǐng jiù bài què bèi tā wǔ àn dēng guāng jiāng qì mǐn shèng le yóu lián wǒ shī fù dōu shè qù

我师父亦不能识，上桥顶就拜，却被他侮暗灯光，将器皿盛了油，连我师父都摄去。

wǒ lüè zǒu chí le xiē ér suǒ yǐ tā sān gè huà fēng ér dùn

我略走迟了些儿，所以他三个化风而遁。

shā sēng dào shī xiōng zhè bān què rú zhī hé

”沙僧道：“师兄，这般却如之何？

xíng zhě dào bù bì chí yí

”行者道：“不必迟疑。

nǐ liǎng gè tóng zhòng huí sì kān shǒu mǎ pǐ xíng lǐ děng lǎo sūn chèn cǐ fēng zhuī gǎn qù yě

你两个同众回寺，看守马匹行李，等老孙趁此风追赶去也。

hǎo dà shèng jí zòng jīn dǒu yún qǐ zài bàn kōng wén zhe nà xīng fēng zhī qì wǎng dōng běi shàng jìng gǎn

好大圣，急纵筋斗云，起在半空，闻着那腥风之气，往东北上径赶。

gǎn zhì tiān xiǎo ěr fēng xī jiàn yǒu yī zuò tài shān shí fēn xiǎn jùn zhuó shí cuó é

赶至天晓，-尔风息，见有一座大山，十分险峻，着实嵯峨。

hǎo shān chóng chóng qiū hè qū qū yuán quán

好山：重重丘壑，曲曲源泉。

téng luó xuán xuē bì sōng bǎi tǐng xū yán

藤萝悬削壁，松柏挺虚岩。

hè míng chén wù lǐ yàn lì xiǎo yún jiān

鹤鸣晨雾里，雁唳晓云间。

é é chù chù fēng pái jǐ tū tū lín lín shí qì pán

峨峨矗矗峰排戟，突突磷磷石砌磐。

dǐng diān gāo wàn rèn jùn lǐng dié qiān wān

顶巅高万仞，峻岭迭千湾。

yě huā jiā mù zhī chūn fā dù yǔ huáng yīng yìng jǐng yán

野花佳木知春发，杜宇黄莺应景妍。

néng wēi yì shí yán gǔ guài qí qū xiǎn yòu jiān

能巍奕，实-岩，古怪崎岖险又艰。

tíng wán duō shí rén bù yǔ zhǐ tīng hǔ bào yǒu shēng hān

停玩多时人不语，只听虎豹有声鼾。

xiāng zhāng bái lù suí lái wǎng yù tù qīng láng qù fù huán

香獐白鹿随来往，玉兔青狼去复还。

shēn jiàn shuǐ liú qiān wàn lǐ huí tuān jī shí xiǎng chán chán

深涧水流千万里，回湍激石响潺潺。

dà shèng zài shān yá shàng zhèng zì zhǎo xún lù jìng zhī jiàn sì gè rén gǎn zhe sān zhǐ yáng cóng xi pō xià qí yāo he kāi tài

大圣在山崖上，正自找寻路径，只见四个人，赶着三只羊，从西坡下，齐吆喝“开泰”。

dà shèng shǎn huǒ yǎn jīn jīng zǐ xì guān kàn rèn de shì nián yuè rì shí sì zhí gōng cáo shǐ zhě yǐn xiàng huà xíng ér lái

大圣闪火眼金睛，仔细观看，认得是年、月、日、时四值功曹使者，隐像化形而来。

dà shèng jí chè chū tiě bàng huǎng yī huǎng wǎn lái cū xì yǒu zhàng èr cháng duǎn tiào xià yá lái hè dào

大圣即掣出铁棒，幌一幌，碗来粗细，有丈二长短，跳下崖来，喝道：

nǐ dōu cáng tóu suō jǐng de nà lǐ zǒu

“你都藏头缩颈的那里走！

sì zhí gōng cáo jiàn tā shuō chū fēng xī huāng de hē sàn sān yáng xiàn le běn xiàng shǎn xià lù páng shī lǐ dào dà shèng shù zuì

”四值功曹见他说出风息，慌得喝散三羊，现了本相，闪下路旁施礼道：“大圣，恕罪！

shù zuì

恕罪！

xíng zhě dào zhè yī xiàng yě bù céng yòng zhe nǐ men nǐ men jiàn lǎo sūn kuān màn dōu yī gè gè nòng xiè dài le jiàn yě bù lái jiàn wǒ yī jiàn

”行者道：“这一向也不曾用着你们，你们见老孙宽慢，都一个个弄懈怠了，见也不来见我一见！

shì zěn me shuō

是怎么说！

nǐ men bù zài àn zhōng bǎo wú shī dōu wǎng nà lǐ qù

你们不在暗中保-吾师，都往那里去？

gōng cáo dào nǐ shī fu kuān le chán xìng zài yú jīn píng fǔ cí yún sì tān huān suǒ yǐ tài jí shēng fǒu lè shèng chéng bēi jīn bèi yāo xié bǔ huò

”功曹道：“你师父宽了禅性，在于金平府慈云寺贪欢，所以泰极生否，乐盛成悲，今被妖邪捕获。

tā shēn biān yǒu hù fǎ qié lán bǎo zhe lǐ wú děng zhī dà shèng lián yè zhuī xún kǒng dà shèng bù shí shān lín tè lái chuán bào

他身边有护法伽蓝保着哩，吾等知大圣连夜追寻，恐大圣不识山林，特来传报。

xíng zhě dào nǐ jì chuán bào zěn me yǐn xìng mái míng gǎn zhe sān gè yáng r yāo yāo he hē zuò shèn

”行者道：“你既传报，怎么隐姓埋名，赶着三个羊儿，吆吆喝喝作甚？

gōng cáo dào shè cǐ sān yáng yǐ yīng kāi tài zhī yán huàn zuò sān yáng kāi tài pò jiě nǐ shī zhī pǐ sāi yě

”功曹道：“设此三羊，以应开泰之言，唤做三阳开泰，破解你师之否塞也。

xíng zhě hèn hèn de yào dǎ jiàn yǒu cǐ yì què jiù miǎn zhī shōu le bàng huí chēn zuò xǐ dào zhè zuò shān kě shì yāo jīng zhī chù

”行者恨恨的要打，见有此意，却就免之，收了棒，回嗔作喜道：“这座山，可是妖精之处？

gōng cáo dào

”功曹道：

zhèng shì zhèng shì

“正是，正是。

cǐ shān míng qīng lóng shān nèi yǒu dòng míng xuán yīng dòng dòng zhōng yǒu sān gè yāo jīng dà de gè míng pì hán dài wáng dì èr gè hào pì shǔ dài wáng dì sān gè hào pì chén dài wáng zhè yāo jīng zài cǐ yǒu qiān nián le

此山名青龙山，内有洞名玄英洞，洞中有三个妖精：大的个名辟寒大王，第二个号辟暑大王，第三个号辟尘大王，这妖精在此有千年了。

tā zì yòu r ài shí sū hé xiāng yóu

他自幼儿爱食酥合香油。

dāng nián chéng jīng dào cǐ jiǎ zhuāng fó xiàng hōng le jīn píng fǔ guān yuán rén děng shè lì jīn dēng dēng yóu yòng sū hé xiāng yóu

当年成精，到此假装佛像，哄了金平府官员人等，设立金灯，灯油用酥合香油。

tā nián nián dào zhēng yuè bàn biàn fó xiàng shōu yóu

他年年到正月半，变佛像收油；

jīn nián jiàn nǐ shī fu tā rèn de shì shèng sēng zhī shēn lián nǐ shī fu dōu shè zài dòng nèi bù rì yào gē guǎ nǐ shī zhī ròu shǐ sū hé xiāng yóu jiān chī li

今年见你师父，他认得是圣僧之身，连你师父都摄在洞内，不日要割剐你师之肉，使酥合香油煎吃哩。

nǐ kuài yòng gōng fū jiù yuán qù yě

你快用工夫，救援去也。

xíng zhě wén yán hē tuì sì gōng cáo zhuǎn guò shān yá zhǎo xún dòng fǔ

”行者闻言，喝退四功曹，转过山崖，找寻洞府。

xíng wèi shù lǐ zhī jiàn nà jiàn biān yǒu yī shí yá yá xià shì zuò shí wū wū yǒu liǎng shàn shí mén bàn kāi bàn yǎn

行未数里，只见那涧边有一石崖，崖下是座石屋，屋有两扇石门，半开半掩。

mén páng lì yǒu shí jié shàng yǒu liù zì què shì qīng lóng shān xuán yīng dòng

门旁立有石碣，上有六字，却是青龙山玄英洞。

xíng zhě bù gǎn shàn rù lì dìng bù jiào shēng yāo guài

行者不敢擅入，立定步，叫声：“妖怪！

kuài sòng wǒ shī fù chū lái

快送我师父出来！

nà lǐ hū lǎ yī shēng dà kāi le mén pǎo chū yī zhèn niú tóu jīng dèng dèng dāi dāi de wèn dào nǐ shì shuí gǎn zài zhè lǐ hū huàn

”那里唿喇一声，大开了门，跑出一阵牛头精，邓邓呆呆的问道：“你是谁，敢在这里呼唤！

xíng zhě dào wǒ běn shì dōng tǔ dà táng qǔ jīng de shèng sēng táng sān zàng zhī dà tú dì lù guò jīn píng fǔ guān dēng wǒ shī bèi nǐ jiā mó tóu shè lái kuài zǎo sòng hái miǎn rǔ děng xìng mìng

”行者道：“我本是东土大唐取经的圣僧唐三藏之大徒弟，路过金平府观灯，我师被你家魔头摄来，快早送还，免汝等性命！

rú huò bù rán xiān fān nǐ wō cháo jiào nǐ qún jīng dōu huà wèi nóng xuè

如或不然，掀翻你窝巢，教你群精都化为脓血！

nèi xiē xiǎo yāo tīng yán jí rù lǐ biān bào dào dài wáng

那些小妖听言，急入里边报道：“大王！

huò shì le

祸事了！

huò shì le

祸事了！

sān gè lǎo yāo zhèng bǎ táng sēng ná zài nà dòng zhōng shēn yuǎn chù nà lǐ wèn shèn me qīng hóng zào bái jiào xiǎo de xuǎn bō le yī shang jí tuān zhōng qīng shuǐ xǐ jìng suàn jì yào xì qiè xì cuò zhe sū hé xiāng yóu jiān chī hū wén de bào shēng huò shì lǎo dà zhe jīng wèn shì hé gù

三个老妖正把唐僧拿在那洞中深远处，那里问甚么青红皂白，教小的选剥了衣裳，汲湍中清水洗净，算计要细切细锉，着酥合香油煎吃，忽闻得报声“祸事”，老大着惊，问是何故。

xiǎo yāo dào dà mén qián yǒu yí gè máo liǎn léi gōng zuǐ de hé shàng rǎng dào dài wáng shè le tā shī fu lái jiào kuài sòng chū qù miǎn wú děng xìng mìng

小妖道：“大门前有一个毛脸雷公嘴的和尚嚷道：大王摄了他师父来，教快送出去，免吾等性命；

bù rán jiù yào xiān fān wō cháo jiào wǒ men dōu huà wèi nóng xuè li

不然，就要掀翻窝巢，教我们都化为脓血哩！

nà lǎo yāo tīng shuō gè gè xīn jīng dào cái ná le zhè sī hái bù céng wèn tā gè xìng míng lái lì

”那老妖听说，个个心惊道：“才拿了这厮，还不曾问他个姓名来历。

xiǎo de men qiě bǎ yī fú yǔ tā chuān le dài guò lái shěn tā yī shěn duān shì hé rén hé zì ér lái yě

小的们，且把衣服与他穿了，带过来审他一审，端是何人，何自而来也。

zhòng yāo yī yōng shàng qián bǎ táng sēng jiě le suǒ chuān le yī fú tuī zhì zuò qián hu de táng sēng zhàn jīng jīng de guì zài xià miàn zhǐ jiào dài wáng ráo mìng ráo mìng

”众妖一拥上前，把唐僧解了索，穿了衣服，推至座前，唬得唐僧战兢兢的跪在下面，只叫：“大王饶命，饶命！

sān gè yāo jīng yì kǒu tóng shēng dào nǐ shì nà fāng lái de hé shàng

”三个妖精异口同声道：“你是那方来的和尚？

zěn me jiàn fó xiàng bù duǒ què chōng zhuàng wǒ de yún lù

怎么见佛像不躲，却冲撞我的云路？

táng sēng kē tóu dào pín sēng shì dōng tǔ dà táng jià xià chà lái de qián wǎng tiān zhú guó dà léi yīn sì bài fó zǔ qǔ jīng de

”唐僧磕头道：“贫僧是东土大唐驾下差来的，前往天竺国大雷音寺拜佛祖取经的。

yīn dào jīn píng fǔ cí yún sì dǎ zhāi méng nà sì sēng liú guò yuán xiāo kàn dēng

因到金平府慈云寺打斋，蒙那寺僧留过元宵看灯。

zhèng zài jīn dēng qiáo shàng jiàn dài wáng xiǎn xiàn fó xiàng pín sēng nǎi ròu yǎn fán tāi jiàn fú jiù bài gù cǐ chōng zhuàng dài wáng yún lù

正在金灯桥上，见大王显现佛像，贫僧乃肉眼凡胎，见佛就拜，故此冲撞大王云路。

nà yāo jīng dào nǐ nà dōng tǔ dào cǐ lù chéng shén yuǎn yī xíng gòng yǒu jǐ zhòng dōu jiào shén míng zì kuài shí shí gōng lái wǒ ráo nǐ xìng mìng

”那妖精道：“你那东土到此，路程甚远，一行共有几众，都叫甚名字，快实实供来，我饶你性命。

táng sēng dào pín sēng sú míng chén xuán zàng zì yòu zài jīn shān sì wèi sēng

”唐僧道：“贫僧俗名陈玄奘，自幼在金山寺为僧。

hòu méng táng huáng chì cì zài cháng ān hóng fú sì wèi sēng guān

后蒙唐皇敕赐在长安洪福寺为僧官。

yòu yīn wèi zhēng chéng xiàng mèng zhǎn jīng hé lǎo lóng táng wáng yóu dì fǔ huí shēng yáng shì kāi shè shuǐ lù dà huì chāo dù yīn hún méng táng wáng yòu xuǎn cì pín sēng wèi tán zhǔ dà chǎn dōu gāng

又因魏徵丞相梦斩泾河老龙，唐王游地府，回生阳世，开设水陆大会，超度陰魂，蒙唐王又选赐贫僧为坛主，大阐都纲。

又因魏征丞相梦斩泾河老龙，唐王游地府，回生阳世，开设水陆大会，超度阴魂，蒙唐王又选赐贫僧为坛主，大阐都纲。

xìng guān shì yīn pú sà chū xiàn zhǐ huà pín sēng shuō xī tiān dà léi yīn sì yǒu sān zàng zhēn jīng kě yǐ chāo dù wáng zhě shēng tiān chà pín sēng lái qǔ yīn cì hào sān zàng jí yǐ táng wèi xìng suǒ yǐ rén dōu hū wǒ wèi táng sān zàng

幸观世音菩萨出现，指化贫僧，说西天大雷音寺有三藏真经，可以超度亡者升天，差贫僧来取，因赐号三藏，即倚唐为姓，所以人都呼我为唐三藏。

wǒ yǒu sān gè tú dì dà de gè xìng sūn míng wù kōng xíng zhě nǎi qí tiān dà shèng guī zhèng

我有三个徒弟，大的个姓孙，名悟空行者，乃齐天大圣归正。

qún yāo wén de cǐ míng zhe le yī jīng dào zhè gè qí tiān dà shèng kě shì wǔ bǎi nián qián dà nào tiān gōng de

”群妖闻得此名，着了一惊道：“这个齐天大圣，可是五百年前大闹天宫的？

táng sēng dào zhèng shì zhèng shì

”唐僧道：“正是，正是。

dì èr gè xìng zhū míng wù néng bā jiè nǎi tiān péng dà yuán shuài zhuǎn shì

第二个姓猪，名悟能八戒，乃天蓬大元帅转世。

dì sān gè xìng shā míng wù jìng hé shàng nǎi juàn lián dà jiàng lín fán

第三个姓沙，名悟净和尚，乃卷帘大将临凡。

sān gè yāo wáng tīng shuō gè gè xīn jīng dào zǎo shì bù céng chī tā

”三个妖王听说，个个心惊道：“早是不曾吃他。

xiǎo de men qiě bǎ táng sēng jiāng tiě liàn suǒ zài hòu miàn dài ná tā sān gè tú dì lái còu chī

小的们，且把唐僧将铁链锁在后面，待拿他三个徒弟来凑吃。

suì diǎn le yī qún shān niú jīng shuǐ niú jīng huáng niú jīng gè chí bīng qì zǒu chū mén zhǎng le hào tóu yáo qí léi gǔ

”遂点了一群山牛精、水牛精、黄牛精，各持兵器，走出门，掌了号头，摇旗擂鼓。

sān gè yāo pī guà zhěng qí dōu dào mén wài hè dào shì shuí rén gǎn zài wǒ zhè lǐ yāo he

三个妖披挂整齐，都到门外喝道：“是谁人敢在我这里吆喝！

xíng zhě shǎn zài shí yá shàng zǐ xì guān kàn nà yāo jīng shēng de cǎi miàn huán jing èr jiǎo zhēng róng

”行者闪在石崖上，仔细观看，那妖精生得：彩面环睛，二角峥嵘。

jiān jiān sì zhǐ ěr líng qiào shǎn guāng míng

尖尖四只耳，灵窍闪光明。

yī tǐ huā wén rú cǎi huà mǎn shēn jǐn xiù ruò fēi yīng

一体花纹如彩画，满身锦绣若蜚英。

dì yī gè tóu dǐng hú qiú huā mào nuǎn yī liǎn áng máo rè qì téng

第一个，头顶狐裘花帽暖，一脸昂毛热气腾；

dì èr gè shēn guà qīng shā fēi liè yàn sì tí huā yíng yù líng líng

第二个，身挂轻纱飞烈焰，四蹄花莹玉玲玲；

dì sān gè wēi xióng shēng hǒu rú léi zhèn liáo yá jiān lì sài yín zhēn

第三个，威雄声吼如雷振，獠牙尖利赛银针。

gè gè yǒng ér měng shǒu chí sān yàng bīng yí gè shǐ yuè fǔ yí gè dà dāo néng

个个勇而猛，手持三样兵：一个使钺斧，一个大刀能；

dàn kàn dì sān gè jiān shàng héng dān tà téng

但看第三个，肩上横担-挞藤。

yòu jiàn nà qī cháng bā duǎn qī féi bā shòu de dà dà xiǎo xiǎo yāo jīng dōu shì xiē niú tóu guǐ guài gè zhí qiāng bàng

又见那七长八短、七肥八瘦的大大小小妖精，都是些牛头鬼怪，各执枪棒。

yǒu sān miàn dà qí qí shàng míng míng shū zhe pì hán dài wáng pì shǔ dài wáng pì chén dài wáng

有三面大旗，旗上明明书着“辟寒大王”、“辟暑大王”、“辟尘大王”。

sūn xíng zhě kàn le yī huì rěn nài bù dé shàng qián gāo jiào dào pō zéi guài

孙行者看了一会，忍耐不得，上前高叫道：“泼贼怪！

rèn de lǎo sūn me

认得老孙么？

nà yāo hè dào nǐ shì nà nào tiān gōng de sūn wù kōng

那妖喝道：“你是那闹天宫的孙悟空？

zhēn gè shì wén míng bù céng jiàn miàn jiàn miàn xiū shā tiān shén

真个是闻名不曾见面，见面羞杀天神！

nǐ yuán lái shì zhè děng gè hú sūn r gǎn shuō dà huà

你原来是这等个猢狲儿，敢说大话！

xíng zhě dà nù mà dào wǒ bǎ nǐ zhè gè tōu dēng yóu de zéi

”行者大怒，骂道：“我把你这个偷灯油的贼！

yóu zuǐ yāo guài bú yào hú tán

油嘴妖怪，不要胡谈！

kuài hái wǒ shī fù lái

快还我师父来！

gǎn jìn qián lún tiě bàng jiù dǎ

”赶近前，轮铁棒就打。

nà sān gè lǎo yāo jǔ sān bān bīng qì jí jià xiāng yíng

那三个老妖，举三般兵器，急架相迎。

zhè yī chǎng zài shān āo zhōng hǎo shā yuè fǔ gāng dāo tà téng hóu wáng yī bàng gǎn lái yíng

这一场在山凹中好杀：钺斧钢刀-挞藤，猴王一棒敢来迎。

pì hán pì shǔ pì chén guài rèn de qí tiān dà shèng míng

辟寒辟暑辟尘怪，认得齐天大圣名。

bàng qǐ zhì lìng shén guǐ pà fǔ lái dāo kǎn luàn fēi téng

棒起致令神鬼怕，斧来刀砍乱飞腾。

hǎo yí gè hùn yuán yǒu fǎ zhēn kōng xiàng

好一个混元有法真空像！

dǐ zhù sān yāo jiǎ fú xíng

抵住三妖假佛形。

nà sān gè tōu yóu rùn bí jīn nián fàn wu zhuō qīn chāi jià xià sēng

那三个偷油润鼻今年犯，务捉钦差驾下僧。

zhè gè yīn shī bù jù shān chéng yuǎn nà gè wèi zuǐ cháng nián shè xiàn dēng

这个因师不惧山程远，那个为嘴常年设献灯。

pīng pāng zhǐ tīng dāo fǔ xiǎng pī pǔ wéi wén bàng yǒu shēng

乒乓只听刀斧响，劈朴惟闻棒有声。

chōng chōng zhuàng zhuàng sān zǎn yī jià jià zhē zhē gè xiǎn néng

冲冲撞撞三攒一，架架遮遮各显能。

yī zhāo dòu zhì tiān jiàng wǎn bù zhī nà gè kuī shū nà gè yíng

一朝斗至天将晚，不知那个亏输那个赢。

sūn xíng zhě yī tiáo bàng yǔ nà sān gè yāo mó dòu jīng bǎi wǔ shí hé tiān sè jiāng wǎn shèng fù wèi fēn

孙行者一条棒与那三个妖魔斗经百五十合，天色将晚，胜负未分。

zhī jiàn nà pì chén dài wáng bǎ tà téng shǎn yī shǎn tiào guò zhèn qián jiāng qí yáo le yī yáo nà huǒ niú tóu guài cù yōng shàng qián bǎ xíng zhě wéi zài gāi xīn gè lún bīng qì luàn dǎ jiāng lái

只见那辟尘大王把-挞藤闪一闪，跳过阵前，将旗摇了一摇，那伙牛头怪簇拥上前，把行者围在垓心，各轮兵器，乱打将来。

xíng zhě jiàn shì bù xié hū lǎ de zòng qǐ jīn dǒu yún bài zhèn ér zǒu

行者见事不谐，唿喇的纵起筋斗云，败阵而走。

nà yāo gèng bù lái gǎn zhāo huí qún yāo ān pái xiē wǎn shí zhòng gè chī le

那妖更不来赶，招回群妖，安排些晚食，众各吃了。

yě jiào xiǎo yāo sòng yī wǎn yǔ táng sēng zhǐ dài ná zhù sūn xíng zhě děng cái yào zhěng zhì

也叫小妖送一碗与唐僧，只待拿住孙行者等才要整治。

nà shī fu yī zé cháng zhāi èr zé chóu kǔ kū tí tí de wèi gǎn zhān chún bù tí

那师父一则长斋，二则愁苦，哭啼啼的未敢沾唇不题。

què shuō xíng zhě jià yún huí zhì cí yún sì nèi jiào shēng shī dì

却说行者驾云回至慈云寺内，叫声“师弟！

nà bā jiè shā sēng zhèng zì pàn wàng shāng liáng tīng de jiào shí yī qí chū jiē dào gē ge rú hé qù zhè yī rì fāng huí

”那八戒沙僧正自盼望商量，听得叫时，一齐出接道：“哥哥，如何去这一日方回？

duān dì shī fu xià luò hé rú

端的师父下落何如？

xíng zhě xiào dào zuó yè wén fēng ér gǎn zhì tiān xiǎo dào yī shān bú jiàn

”行者笑道：“昨夜闻风而赶，至天晓到一山，不见。

xìng sì zhí gōng cáo chuán xìn dào nà shān jiào zuò qīng lóng shān shān zhōng yǒu yī xuán yīng dòng

幸四值功曹传信道：那山叫做青龙山，山中有一玄英洞。

dòng zhōng yǒu sān gè yāo jīng huàn zuò pì hán dài wáng pì shǔ dài wáng pì chén dài wáng

洞中有三个妖精，唤做辟寒大王、辟暑大王、辟尘大王。

yuán lái jī nián zài cǐ tōu yóu jiǎ biàn fó xiàng hōng le jīn píng fǔ guān yuán rén děng

原来积年在此偷油，假变佛像，哄了金平府官员人等。

jīn nián yù jiàn wǒ men tā bù zhī hǎo dǎi fǎn lián shī fù dōu shè qù

今年遇见我们，他不知好歹，反连师父都摄去。

lǎo sūn shěn de cǐ qíng fēn fù gōng cáo děng zhòng àn zhōng bǎo hù shī fu wǒ xún jìn mén qián jiào mà

老孙审得此情，吩咐功曹等众暗中保护师父，我寻近门前叫骂。

nà sān guài qí chū dōu xiàng niú tóu guǐ xíng

那三怪齐出，都象牛头鬼形。

dà de gè shǐ yuè fǔ dì èr gè shǐ dà dāo dì sān gè shǐ téng gùn hòu yǐn yī wō zǐ niú tóu guǐ guài yáo qí léi gǔ yǔ lǎo sūn dòu le yī rì shā gè shǒu píng

大的个使钺斧，第二个使大刀，第三个使藤棍，后引一窝子牛头鬼怪，摇旗擂鼓，与老孙斗了一日，杀个手平。

nà yāo wáng yáo dòng qí xiǎo yāo dōu lái wǒ jiàn tiān wǎn kǒng bù néng qǔ shèng suǒ yǐ jià jīn dǒu huí lái yě

那妖王摇动旗，小妖都来，我见天晚，恐不能取胜，所以驾筋斗回来也。

bā jiè dào nà lǐ xiǎng shì fēng dū chéng guǐ wáng nòng xuān

”八戒道：“那里想是酆都城鬼王弄喧。

shā sēng dào nǐ zěn me jiù cāi dào shì fēng dū chéng guǐ wáng nòng xuān

”沙僧道：“你怎么就猜道是酆都城鬼王弄喧？

bā jiè xiào dào gē ge shuō shì niú tóu guǐ guài gù zhī zhī ěr

”八戒笑道：“哥哥说是牛头鬼怪，故知之耳。

xíng zhě dào bú shì

”行者道：“不是！

bú shì

不是！

ruò lùn lǎo sūn kàn nà guài shì sān zhǐ xī niú chéng de jīng

若论老孙看那怪，是三只犀牛成的精。

bā jiè dào ruò shì xī niú qiě ná zhù tā jù xià jiǎo lái dào zhí hǎo jǐ liǎng yín zi li

”八戒道：“若是犀牛，且拿住他，锯下角来，倒值好几两银子哩！

zhèng shuō chù zhòng sēng dào sūn lǎo yé kě chī wǎn zhāi

”正说处，众僧道：“孙老爷可吃晚斋？

xíng zhě dào fāng biàn chī xiē ér bù chī yě bà

”行者道：“方便吃些儿，不吃也罢。

zhòng sēng dào lǎo yé zhēng zhàn zhè yī rì qǐ bù jī le

”众僧道：“老爷征战这一日，岂不饥了？

xíng zhě xiào dào zhè rì bà er nà lǐ biàn de jī

行者笑道：“这日把儿那里便得饥！

lǎo sūn zēng wǔ bǎi nián bù chī yǐn shí li

老孙曾五百年不吃饮食哩！

zhòng sēng bù zhī shì shí zhǐ yǐ wéi shuō xiào

”众僧不知是实，只以为说笑。

xū yú ná lái xíng zhě yě chī le dào

须臾拿来，行者也吃了，道：

qiě shōu shí shuì jiào dài míng rì wǒ děng dōu qù xiāng chí ná zhù yāo wáng zhù kě jiù shī fu yě

“且收拾睡觉，待明日我等都去相持，拿住妖王，庶可救师父也。

shā sēng zài páng dào gē ge shuō nà lǐ huà

”沙僧在旁道：“哥哥说那里话！

cháng yán dào tíng liú zhǎng zhì

常言道，停留长智。

nà yāo jīng tǎng huò jīn wǎn bù shuì bǎ shī fu hài le què rú zhī hé

那妖精倘或今晚不睡，把师父害了，却如之何？

bù ruò rú jīn jiù qù rǎng de tā cuò shǒu bù jí fāng cái hǎo jiù shī fu

不若如今就去，嚷得他措手不及，方才好救师父。

shǎo chí kǒng yǒu shī yě

少迟，恐有失也。

bā jiè wén yán dǒu sǒu shén wēi dào shā xiōng dì shuō de shì

”八戒闻言，抖擞神威道：“沙兄弟说得是！

wǒ men dōu chèn cǐ yuè guāng qù xiáng mó yé

我们都趁此月光去降魔耶！

xíng zhě yī yán jí fēn fù sì sēng kān shǒu xíng lǐ mǎ pǐ dài wǒ děng bǎ yāo jīng zhuō lái duì běn fǔ cì shǐ zhèng qí jiǎ fú miǎn què dēng yóu yǐ sū gài xiàn xiǎo mín zhī kùn què bú shì hǎo

”行者依言，即吩咐寺僧：“看守行李马匹，待我等把妖精捉来，对本府刺史证其假佛，免却灯油，以苏概县小民之困，却不是好？

zhòng sēng lǐng nuò chēng xiè bù yǐ

”众僧领诺，称谢不已。

tā sān gè suì zòng qǐ xiáng yún chū chéng ér qù

他三个遂纵起祥云，出城而去。

zhèng shì nà lǎn sǎn wú jū chán xìng luàn zāi wēi yǒu fèn dào xīn méng

正是那：懒散无拘禅性乱，灾危有分道心蒙。

bì jìng bù zhī cǐ qù shèng bài hé rú qiě tīng xià huí fēn jiě

毕竟不知此去胜败何如，且听下回分解——