máo wū sān jiān mù tà yī zhěn shāo gāo xiāng chuò kǔ míng dú shù xíng shū lǎn juàn biàn gāo wò sōng wú zhī xià huò kē tóu xíng yín
茅屋三间，木榻一枕，烧高香，啜苦茗，读数行书，懒倦便高卧松梧之下，或科头行吟。
rì cháng yǐ kǔ míng dài ròu shí yǐ sōng shí dài zhēn qí yǐ qín shū dài yì yǒu yǐ zhù shù dài gōng yè cǐ yì lè shì
日常以苦茗代肉食，以松石代珍奇，以琴书代益友，以著述代功业，此亦乐事。
xié huái pǔ sù bù lè quán róng
挟怀朴素，不乐权荣；
qī chí pì lòu hū lüè lì míng
栖迟僻陋，忽略利名；
bǎo shǒu tián dàn xī shí ān níng
葆守恬淡，希时安宁；
yàn rán xián jū shí fǔ yáo qín
晏然闲居，时抚瑶琴。
rén shēng zì gǔ qī shí shǎo qián chú yòu nián hòu chú lǎo
人生自古七十少，前除幼年后除老。
zhōng jiān guāng jǐng bù duō shí yòu yǒu yīn qíng yǔ fán nǎo
中间光景不多时，又有阴晴与烦恼。
dào le zhōng qiū yuè bèi míng dào le qīng míng huā gèng hǎo
到了中秋月倍明，到了清明花更好。
huā qián yuè xià de gāo gē jí xū màn bǎ jīn zūn dào
花前月下得高歌，急须漫把金樽倒。
shì shàng cái duō zhuàn bù jìn cháo lǐ guān duō zuò bù liǎo
世上财多赚不尽，朝里官多做不了。
guān dà qián duō shēn zhuǎn láo luò de zì jiā tóu bái zǎo
官大钱多身转劳，落得自家头白早。
qǐng jūn xì kàn yǎn qián rén nián nián yī fēn mái qīng cǎo
请君细看眼前人，年年一分埋青草。
cǎo lǐ duō duō shǎo shǎo fén yī nián yī bàn wú rén sǎo
草里多多少少坟，一年一半无人扫。
jī nǎi jiā cān cài shí měi yú zhēn wèi
饥乃加餐，菜食美于珍味；
juàn rán hòu shuì cǎo rù shèng sì chóng yīn
倦然后睡，草蓐胜似重裀。
liú shuǐ xiāng wàng yóu yú yóu yú xiāng wàng liú shuǐ jí cǐ biàn shì tiān jī
流水相忘游鱼，游鱼相忘流水，即此便是天机；
tài kōng bù ài fú yún fú yún bù ài tài kōng hé chǔ bié yǒu fó xìng
太空不碍浮云，浮云不碍太空，何处别有佛性？
pō huái gǔ rén zhī fēng kuì wú sù píng zhī cì zé qīng shān bái yún hé zài fēi wǒ zhěn píng
颇怀古人之风，愧无素屏之赐，则青山白云，何在非我枕屏。
jiāng shān fēng yuè běn wú cháng zhǔ xián zhě biàn shì zhǔ rén
江山风月，本无常主，闲者便是主人。
rù shì xǔ qīng fēng duì yǐn wéi míng yuè
入室许清风，对饮惟明月。
shān fáng zhì yī zhōng měi yú qīng chén liáng xiāo zhī xià yòng yǐ jié gē lìng rén zhāo xī qīng xīn dòng niàn hé píng
山房置一钟，每于清晨良宵之下，用以节歌，令人朝夕清心，动念和平。
li tū wèi yǒu zá xiǎng yī jī suì wàng
李秃谓：“有杂想，一击遂忘；
yǒu chóu sī yī zhuàng suì sǎo
有愁思，一撞遂扫。
zhī yīn zāi
”知音哉！
tán jiàn zhī jiān qīng liú zhù xiè qiān yán jìng xiù wàn hè zhēng liú què zì xiōng wú sù wù shù qīng liú lìng rén zhuó zhuó qīng xū rì lái fēi wéi shǐ rén qíng kāi dí kě wèi yī wǎng yǒu shēn qíng
潭涧之间，清流注泻，千岩竞秀，万壑争流，却自胸无宿物，漱清流，令人濯濯清虚，日来非惟使人情开涤，可谓一往有深情。
lín quán zhī hǔ fēng piāo wàn diǎn qīng lù chen liú xīn tóng chū yǐn xiāo rán wú shì xián sǎo luò huā zú sǎn rén huái
林泉之浒，风飘万点，清露晨流，新桐初引，萧然无事，闲扫落花，足散人怀。
fú yún chū xiù jué bì tiān xuán rì yuè qīng lǎng bù wú wēi yún diǎn zhuì
浮云出岫，绝壁天悬，日月清朗，不无微云点缀。
kàn yún fēi xuān xuān xiá jǔ jù hú chuáng yǔ yǒu rén yǒng xuè bù fù zǐ huì tài qīng
看云飞轩轩霞举，踞胡床与友人咏谑，不复滓秽太清。
shān fáng zhī qìng suī fēi lǜ yù chén míng qīng qīng zhī yùn jǐn kě jié qīng gē xǐ sú ěr
山房之磬，虽非绿玉，沉明轻清之韵，尽可节清歌洗俗耳。
shān jū zhī lè pō qiè lěng qù wēi luò yè wèi hóng lú kuàng fù xuān yú yán hù
山居之乐，颇惬冷趣，煨落叶为红炉，况负暄于岩户。
tǔ gǔ cuī méi dí huī nuǎn dì suī qián lǐn yǐ xiāo suǒ jiàn sù kē zhī lìng suì
土鼓催梅，荻灰暖地，虽潜凛以萧索，见素柯之凌岁。
tóng yún bù liú wǔ xuě rú zuì yě yīn kuàng ér lěng shū shān yǐ jìng ér bù huì
同云不流，舞雪如醉，野因旷而冷舒，山以静而不晦。
kū yú zài xuán zhuó jiǔ yǐ zhù péng tú wǒ cóng hán méng kě gù bù jīng suì mù yú tiān yá jí shì jiā kuàng yú gū yǔ
枯鱼在悬，浊酒已注，朋徒我从，寒盟可固，不惊岁暮于天涯，即是挟纩于孤屿。
bù zhàng jǐn qiān céng qú shū zǐ wàn dié hé sì biān yè chéng wéi jù yīn wèi rù
步障锦千层，氍毹紫万叠，何似编叶成帏，聚茵为褥？
lǜ yīn liú yǐng qīng rù shén xiāng qì yīn yūn chè rén gǔ zuò lái tiān dì yī shí kuān xián fàng fēng liú xiǎo qīng fú
绿阴流影清入神，香气氤氲彻人骨，坐来天地一时宽，闲放风流晓清福。
sòng chūn ér xuè lèi mǎn sāi bēi qiū ér hóng yán cǎn mù
送春而血泪满腮，悲秋而红颜惨目。
cuì yǔ yù liú bì yún wèi yáng
翠羽欲流，碧云为飏。
jiāo zhōng yě zuò gù kě bān jīng
郊中野坐，固可班荆；
jìng lǐ xián tán zuì yi fú shí
径里闲谈，最宜拂石。
qīn yún yān ér dú lěng yí kāi qīng xiào hú chuáng jiè cǎo mù yǐ chéng yōu chè qù zhuāng yán lián jiè
侵云烟而独冷，移开清啸胡床，藉草木以成幽，撤去庄严莲界。
kuàng nǎi zhěn qín yè zòu yì yùn gèng yáng
况乃枕琴夜奏，逸韵更扬；
zhì jú wǔ qiāo qīng shēng shén yuǎn
置局午敲，清声甚远；
xún yōu qī zhī shèng shì yě kè zhī xū wèi yě
洵幽栖之胜事，野客之虚位也。
yǐn jiǔ bù kě rèn zhēn rèn zhēn zé dà zuì dà zuì zé shén hún hūn luàn
饮酒不可认真，认真则大醉，大醉则神魂昏乱。
zài shū wèi chén miǎn zài shī wèi tóng gǔ zài lǐ wèi huàn shǐ zài shǐ wèi kuáng yào
在书为沉湎，在诗为童羖，在礼为豢豕，在史为狂药。
hé rú dàn qǔ bàn hān yǔ fēng yuè wèi lǚ
何如但取半酣，与风月为侣？
jiā yuān yāng hú bīn ráo jiān jiā fú yī shuǐ yuè dàn dàng zhī guān
家鸳鸯湖滨，饶兼葭凫鹥，水月澹荡之观。
kè xiào yú gē fēng fān yān tǐng xū wú chū mò bàn luò jǐ shàng hū yě nà ér fàn xié yáng wú guò cǐ yǐ
客啸渔歌，风帆烟艇，虚无出没，半落几上，呼野衲而泛斜阳，无过此矣！
yǔ hòu juàn lián kàn jì sè què yí tái yǐng shàng huā lái
雨后卷帘看霁色，却疑苔影上花来。
yuè yè fén xiāng gǔ tóng sān nòng biàn jué wàn lǜ dōu wàng wàng xiǎng jìn jué
月夜焚香，古桐三弄，便觉万虑都忘，妄想尽绝。
shì kàn xiāng shì hé wèi yān shì hé sè chuān chuāng zhī bái shì hé yǐng zhǐ xià zhī yú shì hé yīn tián rán lè zhī ér yōu rán wàng zhī zhě shì hé qù bù kě sī liang chù shì hé jìng
试看香是何味，烟是何色，穿窗之白是何影，指下之余是何音，恬然乐之而悠然忘之者，是何趣，不可思量处，是何境？
bèi yè zhī gē wú ài lián huā zhī xīn bù rǎn
贝叶之歌无碍，莲花之心不染。
hé biān gòng zhǐ xīng wèi kè huā lǐ kōng zhān yuè shì qīng
河边共指星为客，花里空瞻月是卿。
rén zhī jiāo yǒu bù chū qù wèi liǎng zì yǒu yǐ qù shèng zhě yǒu yǐ wèi shèng zhě
人之交友，不出趣味两字，有以趣胜者，有以味胜者。
rán níng ráo yú wèi ér wú ráo yú qù
然宁饶于味，而无饶于趣。
shǒu tián dàn yǐ yǎng dào chù bēi xià yǐ yǎng dé qù chēn nù yǐ yǎng xìng báo zī wèi yǐ yǎng qì
守恬淡以养道，处卑下以养德，去嗔怒以养性，薄滋味以养气。
wú běn báo fú rén yi xíng xī fú shì
吾本薄福人，宜行惜福事；
wú běn báo dé rén yi xíng hòu dé shì
吾本薄德人，宜行厚德事。
zhī tiān dì jiē nì lǚ bù bì gèng qiú shùn jìng
知天地皆逆旅，不必更求顺境；
shì zhòng shēng jiē juàn shǔ suǒ yǐ zhuǎn chéng yuān jiā
视众生皆眷属，所以转成冤家。
zhǐ yí yú zhuó yì chù xiě yì bù kě xiàng zhēn jǐng chù diǎn jǐng
只宜于着意处写意，不可向真景处点景。
zhǐ chóu míng zì yǒu rén zhī jiàn biān yōu cǎo
只愁名字有人知，涧边幽草；
ruò wèn qīng méng shuí kě tuō shā shàng xián ōu
若问清盟谁可托，沙上闲鸥。
shān tóng lǜ cǎo mù zhī xìng yǔ hè tóng mián
山童率草木之性，与鹤同眠；
xī nú lǐng gē yǒng zhī qíng jiǎn yùn ér zhì
奚奴领歌咏之情，检韵而至。
bì hù dú shū jué shèng rù shān xiū dào
闭户读书，绝胜入山修道；
féng rén shuō fǎ quán shū wù zuò mén xīn
逢人说法，全输兀坐扪心。
yàn tián dēng dà yǒu suī qiān cāng zhū sù bù shū liǎng shuì zhī zhēng wén jǐn yùn jī zhù zòng wàn zhóu lóng wén bù fàn jiǔ zhòng zhī jìn
砚田登大有，虽千仓珠粟，不输两税之征，文锦运机杼，纵万轴龙文，不犯九重之禁。
bù míng yuè yú tiān qú lǎn jǐn yún yú jiāng gé
步明月于天衢，览锦云于江阁。
yōu rén qīng kè jù dàn chuò míng fén xiāng
幽人清课，讵但啜茗焚香；
yǎ shì gāo méng bù zài tí shī huī hàn
雅士高盟，不在题诗挥翰。
yǐ yǎng huā zhī qíng zì yǎng zé fēng qíng rì xián
以养花之情自养，则风情日闲；
yǐ diào hè zhī xìng zì diào zé zhēn xìng zì měi
以调鹤之性自调，则真性自美。
rè tāng rú fèi chá bù shèng jiǔ
热汤如沸，茶不胜酒；
yōu yùn rú yún jiǔ bù shèng chá
幽韵如云，酒不胜茶。
chá lèi yǐn jiǔ lèi xiá
茶类隐，酒类侠。
jiǔ gù dào guǎng chá yì dé sù
酒固道广，茶亦德素。
lǎo qù zì jué wàn yuán dōu jǐn nà guǎn rén shì rén fēi
老去自觉万缘都尽，那管人是人非；
chūn lái tǎng yǒu yī shì guān xīn zhī zài huā kāi huā xiè
春来倘有一事关心，只在花开花谢。
shì fēi chǎng lǐ chū rén xiāo yáo
是非场里，出人逍遥；
shùn nì jìng zhōng zòng héng zì zài
顺逆境中，纵横自在。
zhú mì hé fáng shuǐ guò shān gāo bù ài yún fēi
竹密何妨水过，山高不碍云飞。
kǒu zhōng bù shè cí huáng méi duān bù guà fán nǎo kě chēng yān huǒ shén xiān
口中不设雌黄，眉端不挂烦恼，可称烟火神仙；
suí yì ér zāi huā liǔ shì xìng yǐ yǎng qín yú cǐ shì shān lín jīng jì
随意而栽花柳，适性以养禽鱼，此是山林经济。
wǔ shuì xǐng lái tuí rán zì fèi shēn shì shù jī hún wàng
午睡醒来，颓然自废，身世庶几浑忘；
wǎn chuī jì shōu jì rán wú yíng yān huǒ tīng qí gèng jǔ
晚炊既收，寂然无营，烟火听其更举。
huā kāi huā luò chūn bù guǎn fú yì shì xiū duì rén yán
花开花落春不管，拂意事休对人言；
shuǐ nuǎn shuǐ hán yú zì zhī huì xīn chù hái qī dú shǎng
水温冷暖鱼儿自己知道，心领神会之处还是期待独自欣赏。
xīn dì shàng wú fēng tāo suí zài jiē qīng shān lǜ shuǐ
心地上无风涛，随在皆青山绿水；
xìng tiān zhōng yǒu huà yù chù chù jiàn yú yuè yuān fēi
性天中有化育，触处见鱼跃鸢飞。
chǒng rǔ bù jīng xián kàn tíng qián huā kāi huā luò
宠辱不惊，闲看庭前花开花落；
qù liú wú yì màn suí tiān wài yún juǎn yún shū
去留无意，漫随天外云卷云舒。
dǒu shì zhōng wàn lǜ dōu juān shuō shén huà dòng fēi yún zhū lián juǎn yǔ
斗室中万虑都捐，说甚画栋飞云，珠帘卷雨；
sān bēi hòu yī zhēn zì dé shéi zhī sù xián héng yuè duǎn dí yín fēng
三杯后一真自得，谁知素弦横月，短笛吟风。
de qù bù zài duō pén chí quán shí jiān yān xiá jù zú
得趣不在多，盆池拳石间，烟霞具足；
huì jǐng bù zài yuǎn péng chuāng zhú wū xià fēng yuè zì shē
会景不在远，蓬窗竹屋下，风月自赊。
huì de gè zhōng qù wǔ hú zhī yān yuè jǐn rù cùn zhōng pò de yǎn qián jī qiān gǔ zhī yīng xióng dōu guī zhǎng wò
会得个中趣，五湖之烟月尽入寸衷：破得眼前机，千古之英雄都归掌握。
xì yǔ xián kāi juàn wēi fēng dú nòng qín
细雨闲开卷，微风独弄琴。
shuǐ liú rèn yì jǐng cháng jìng huā luò suī pín xīn zì xián
水流任意景常静，花落虽频心自闲。
cán xūn gōng bái zuì ào tā fù rè zhī é
残醺供白醉，傲他附热之蛾；
yī zhěn yú hēi tián shū què fēn xiāng zhī dié
一枕余黑甜，输却分香之蝶。
xián wèi shuǐ zhú yún shān zhǔ jìng de fēng huā xuě yuè quán
闲为水竹云山主，静得风花雪月权。
bàn fú huā jiān rù shǒu jiǎn cái jiù là xuě chūn bīng
半幅花笺入手，剪裁就腊雪春冰；
yī tiáo zhú zhàng suí shēn shōu shí jǐn yàn yún chu shuǐ
一条竹杖随身，收拾尽燕云楚水。
xīn yǔ zhú jù kōng wèn shì fēi hé chǔ ān jué
心与竹俱空，问是非何处安觉；
mào xié sōng gòng shòu zhī yōu xǐ wú yóu shàng méi
容貌与松树一同清瘦，可知忧愁喜乐无法爬上眉梢。
fāng fēi lín pǔ kàn fēng máng qū pò jǐ duō chén qíng shì tài
芳菲林圃看蜂忙，觑破几多尘情世态；
jì mò héng máo guān yàn qǐn fā qǐ yī zhǒng lěng qù yōu sī
寂寞衡茆观燕寝，发起一种冷趣幽思。
hé de fēi zhēn jìng
何地非真境？
hé wù fēi zhēn jī
何物非真机？
fāng yuán bàn mǔ biàn shì jiù jīn gǔ
芳园半亩，便是旧金谷；
liú shuǐ yī wān biàn shì xiǎo táo yuán
流水一湾，便是小桃源。
lín zhōng yě niǎo shù shēng biàn shì yī bù qīng gǔ chuī
林中野鸟数声，便是一部清鼓吹；
xī shàng xián yún jǐ piàn biàn shì yī fú zhēn huà tú
溪上闲云几片，便是一幅真画图。
rén zài bìng zhōng bǎi niàn huī lěng suī yǒu fù guì yù xiǎng bù kě fǎn xiàn pín jiàn ér jiàn zhě
人在病中，百念灰冷，虽有富贵，欲享不可，反羡贫贱而健者。
shì gù rén néng yú wú shì shí cháng zuò bìng xiǎng
是故人能于无事时常作病想。
yī qiè míng lì zhī xīn zì rán sǎo qù
一切名利之心，自然扫去。
zhú yǐng rù lián jiāo yīn yīn kǎn gù pú tuán yī wò bù zhī shēn zài bīng hú jiāo shì
竹影入帘，蕉阴荫槛，故蒲团一卧，不知身在冰壶鲛室。
shuāng jiàng mù luò shí rù shū lín shēn chù zuò shù gēn shàng piāo piāo yè diǎn yī xiù ér yě niǎo cóng shāo fēi lái kuī rén
霜降木落时，入疏林深处，坐树根上，飘飘叶点衣袖，而野鸟从梢飞来窥人。
huāng liáng zhī de shū yǒu qīng kuàng zhī zhì
荒凉之地，殊有清旷之致。
míng chuāng zhī xià luó liè tú shǐ qín zūn yǐ zì yú
明窗之下，罗列图史琴尊以自娱。
yǒu xīng zé fàn xiǎo zhōu yín xiào lǎn gǔ yú jiāng shān zhī jiān
有兴则泛小舟，吟啸览古于江山之间。
zhǔ chá yě niàng zú yǐ xiāo yōu
渚茶野酿，足以消忧；
chún lú dào xiè zú yǐ shì kǒu
莼鲈稻蟹，足以适口。
yòu duō gāo sēng yǐn shì fó miào jué shèng
又多高僧隐士，佛庙绝胜。
jiā yǒu yuán lín zhēn huā qí shí qǔ zhǎo gāo tái yú niǎo liú lián bù jué rì mù
家有园林，珍花奇石，曲沼高台，鱼鸟流连，不觉日暮。
shān zhōng shí huā zhǒng cǎo zú yǐ zì yú ér de piáo rén huāng quán shí dōu wú sī zhú jué xiǎng qí shì yǎ kè yì bù fù guò wèi miǎn jì mò dù rì
山中莳花种草，足以自娱，而地朴人荒，泉石都无，丝竹绝响，奇士雅客亦不复过，未免寂寞度日。
rán quán shí yǐ shuǐ zhú dài sī zhú yǐ yīng shé wā chuī dài qí shì yǎ kè yǐ dù jiǎn dài yì lüè xiāng dāng
然泉石以水竹代，丝竹以莺舌蛙吹代，奇士雅客以蠹简代，亦略相当。
xián zhōng mì bàn shū wéi shàng shēn wài wú qiú shuì zuì ān
闲中觅伴书为上，身外无求睡最安。
zāi huā zhǒng zhú wèi bì guǒ chū xián rén
栽花种竹，未必果出闲人；
duì jiǔ dāng gē nán dào biàn chēng xiá shì
对酒当歌，难道便称侠士？
xū táng liú zhú chāo shū shàng cún lǎo yǎn
虚堂留烛，抄书尚存老眼；
yǒu kè dào mén huī zhǔ dàn shuō qīng shān
有客到门，挥麈但说青山。
dì zǐ zhī wàng wū yáng yuǎn shān guò yǔ
帝子之望巫阳，远山过雨；
wáng sūn zhī bié nán pǔ fāng cǎo lián tiān
王孙之别南浦，芳草连天。
shì jù táo yuán chén xī héng zī lán qú
室距桃源，晨夕恒滋兰菃；
mén kāi dù jìng wǎng lái wéi yǒu yáng qiú
门开杜径，往来惟有羊裘。
zhěn cháng lín ér pī shǐ sōng zǐ wèi cān
枕长林而披史，松子为餐；
rù fēng cǎo yǐ tóu xián pú gēn kě fú
入丰草以投闲，蒲根可服。
yī hóng xī shuǐ liǔ fēn kāi jǐn dào qīng xū jiǎo pò
一泓溪水柳分开，尽道清虚搅破；
sān yuè lín guāng huā dài qu mò yán xiāng fēn xiāo cán
三月林光花带去，莫言香分消残。
jīng fēi zhòu yǎn xián tíng yàn rán xíng yún liú shuǐ jīn huái
荆扉昼掩，闲庭宴然，行云流水襟怀；
yǐn bù wéi qīn zhēn bù jué sú tài shān qiáo yuè qì xiàng
隐不违亲，贞不绝俗，太山乔岳气象。
chuāng qián dú tà pín yí wèi qīn yè yuè
窗前独榻频移，为亲夜月；
bì shàng yī qín cháng guà shí fú tiān fēng
壁上一琴常挂，时拂天风。
xiāo zhāi xiāng lú shū shǐ jiǔ qì jù juān
萧斋香炉书史，酒器俱捐；
běi chuāng shí zhěn sōng fēng chá chēng jiāng fèi
北窗石枕松风，茶铛将沸。
míng yuè kě rén qīng fēng pī zuò bān jīng wèn shuǐ tiān yá yùn shì gāo rén
明月可人，清风披坐，班荆问水，天涯韵士高人；
xià zhù zuǒ shāng pǐn wài jiàn máo xī sù zhǔ zhī róng yě
下箸佐觞，品外涧毛溪蔌，主之荣也。
gāo xuān hán hù féi mǎ sī mén mìng jiǔ hū chá shēng shì jīng shén zhèn guǐ
高轩寒户，肥马嘶门，命酒呼茶，声势惊神震鬼；
dié yán lèi jǐ zhēn qí qìng dì qióng tiān kè zhī rǔ yě
叠筵累几，珍奇罄地穷天，客之辱也。
hè hán bó zuò jìng shān zhú lǐ xū méi jiē bì
贺函伯坐径山竹里，须眉皆碧；
wáng cháng gōng kān dù juān lóu xià yún mǔ dōu hóng
王长公龛杜鹃楼下，云母都红。
zuò mào shù yǐ zhōng rì zhuó qīng liú yǐ zì jié
坐茂树以终日，濯清流以自洁。
cǎi yú shān měi kě rú
采于山，美可茹；
diào yú shuǐ xiān kě shí
钓于水，鲜可食。
nián nián luò dì chūn fēng tú qì yú qiān yīng
年年落第，春风徒泣于迁莺；
chǔ chù jī yóu yè yǔ kōng bēi yú duàn yàn
处处羁游，夜雨空悲于断雁。
jīn hú fēi rùn yáo guǎn chōng róng
金壶霏润，瑶管舂容。
cài jiǎ chū zhǎng guò yú sū lào
菜甲初长，过于酥酪。
hán yǔ zhī xī hū tóng zhāi qǔ zuǒ jiǔ yè tán xiù qí qīng fù zhī qì kě dí xiōng zhōng chái jīng hé bì chún huī sān hú
寒雨之夕，呼童摘取，佐酒夜谈，嗅其清馥之气，可涤胸中柴荆，何必纯灰三斛！
nuǎn fēng chūn zuò jiǔ xì yǔ yè chuāng qí
暖风春座酒，细雨夜窗棋。
qiū dōng zhī jiāo yè jìng dú zuò měi wén fēng yǔ xiāo xiāo jì qī rán kě chóu yì fù yōu rán kě xǐ
秋冬之交，夜静独坐，每闻风雨潇潇，既凄然可愁，亦复悠然可喜。
zhì jiǔ xǐng dēng hūn zhī jì yóu nán wéi huái
至酒醒灯昏之际，尤难为怀。
cháng tíng yān liǔ bái fà yóu láo bēn zǒu kě lián míng lì kè yě diàn xī yún hóng chén bú dào xiāo yáo shí yǒu mù qiáo rén
长亭烟柳，白发犹劳，奔走可怜名利客：野店溪云，红尘不到，逍遥时有牧樵人。
tiān zhī fù mìng shí tóng rén zhī zì qǔ zé yì
天之赋命实同，人之自取则异。
fù guì dà shì néng sú rén zhī wù shǐ wú bèi dāng zhī zì kě bù sú
富贵大是能俗人之物，使吾辈当之，自可不俗；
rán yǒu cǐ bù sú xiōng jīn zì kě bù fù guì yǐ
然有此不俗胸襟，自可不富贵矣。
fēng qǐ sī chún zhāng jì yīng zhī xiōng huái luò luò
风起思莼，张季鹰之胸怀落落；
chūn huí dào liǔ táo yuān míng zhī xìng zhì piān piān
春回到柳，陶渊明之兴致翩翩。
rán cǐ èr rén báo huàn tóu zān wú yóu jiē qí tài wǎn
然此二人，薄宦投簪，吾犹嗟其太晚。
huáng huā hóng shù chūn bù rú qiū
黄花红树，春不如秋；
bái xuě qīng sōng dōng yì shèng xià
白雪青松，冬亦胜夏。
chūn xià yuán lín qiū dōng shān gǔ yī xīn wú lěi sì jì liáng chén
春夏园林，秋冬山谷，一心无累，四季良辰。
tīng mù chàng qiáo gē xǐ jǐn wǔ nián chén tǔ cháng wèi
听牧唱樵歌，洗尽五年尘土肠胃；
zòu fán xián jí guǎn hé rú yī pài shān shuǐ qīng yīn
奏繁弦急管，何如一派山水清音。
jié rán yī shēn xiāo rán sì bì yǒu shí zhě dāng cǐ suī wèi miǎn yǐ lěng dàn chéng chóu duàn bù yǐ jì mò shēng huǐ
孑然一身，萧然四壁，有识者当此，虽未免以冷淡成愁，断不以寂寞生悔。
cóng wǔ gēng zhěn xí shàng cān kàn xīn tǐ xīn wèi dòng qíng wèi méng cái jiàn běn lái miàn rì
从五更枕席上参看心体，心未动，情未萌，才见本来面日；
xiàng sān shí yǐn shí zhōng ān liàn shì wèi nóng bù xīn dàn bù yàn fāng wèi qiè shí gōng fū
向三时饮食中谙练世味，浓不欣，淡不厌，方为切实功夫。
wǎ zhěn shí tà de qù chù xià jiè yǒu xian mù shí cǎo yī suí yuán shí xī fāng wú fú
瓦枕石榻，得趣处下界有仙，木食草衣，随缘时西方无佛。
dāng lè jìng ér bù néng xiǎng zhě bì jìng shì báo fú zhī rén
当乐境而不能享者，毕竟是薄福之人；
dāng kǔ jìng ér fǎn jué gān zhě fāng cái shì zhēn xiū zhī shì
当苦境而反觉甘者，方才是真修之士。
bàn lún xīn yuè shù gān zhú qiān juǎn cáng shū yī zhǎn chá
半轮新月数竿竹，千卷藏书一盏茶。
ǒu xiàng shuǐ cūn jiāng guō fàng bù xì zhī zhōu hái cóng shā àn cǎo qiáo chuī wú kǒng zhī dí
偶向水村江郭，放不系之舟，还从沙岸草桥，吹无孔之笛。
wù qíng yǐ cháng wú shì wèi huān yán shì tài yǐ shàn tuō gù wèi qiǎo shù
物情以常无事为欢颜，世态以善托故为巧术。
shàn jiù shí ruò hé fēng zhī xiāo kù shǔ néng tuō sú shì dàn yuè zhī yìng qīng yún
善救时，若和风之消酷暑，能脱俗，似淡月之映轻云。
lián suǒ yǐ chéng tān wǒ guǒ bù tān hé bì biāo yī lián míng yǐ lái tān fū zhī cè mù
廉所以惩贪，我果不贪，何必标一廉名，以来贪夫之侧目；
ràng suǒ yǐ xī zhēng wǒ guǒ bù zhēng yòu hé bì lì yī ràng míng yǐ zhì bào kè zhī wān gōng
让所以息争，我果不争，又何必立一让名，以致暴客之弯弓？
qū gāo měi shēng guǎ hé zhī xián gē chàng xū qiú tóng diào
曲高每生寡和之嫌，歌唱需求同调；
méi xiū duō qǔ rù gōng zhī dù shū xǐ qiè mò qīng chéng
眉修多取入宫之妒，梳洗切莫倾城。
suí yuán biàn shì qiǎn yuán shì wǔ dié yǔ fēi huā gòng shì
随顺机缘便是顺应缘分，就像飞舞的蝴蝶与飘落的花瓣和谐共处；
shùn shì zì rán wú shì ruò mǎn yuè xié pén shuǐ tóng yuán
顺事自然无事，若满月偕盆水同圆。
ěr gēn shì biāo gǔ tóu xiǎng guò ér bù liú zé shì fēi jù xiè
耳根似飙谷投响，过而不留，则是非俱谢；
xīn jìng rú yuè chí jìn sè kōng ér bù zháo zé wù wǒ liǎng wàng
心境如月池浸色，空而不着，则物我两忘。
xīn shì wú bù kě duì rén yǔ zé mèng mèi jù qīng
心事无不可对人语，则梦寐俱清；
xíng shì wú bù kě shǐ rén jiàn zé yǐn shí jù jiàn
行事无不可使人见，则饮食俱健。