第一百零八回 — 三国演义 — 罗贯中

dīng fèng xuě zhōng fèn duǎn bīng sūn jùn xí jiān shī mì jì

丁奉雪中奋短兵孙峻席间施密计

què shuō jiāng wéi zhèng zǒu yù zhe sī mǎ shī yǐn bīng lán jié

却说姜维正走，遇着司马师引兵拦截。

yuán lái jiāng wéi qǔ yōng zhōu zhī shí guō huái fēi bào rù cháo wèi zhǔ yǔ sī mǎ yì shāng yì tíng dāng yì qiǎn zhǎng zǐ sī mǎ shī yǐn bīng wǔ wàn qián lái yōng zhōu zhù zhàn

原来姜维取雍州之时，郭淮飞报入朝，魏主与司马懿商议停当，懿遣长子司马师引兵五万，前来雍州助战；

shī tīng zhī guō huái dí tuì shǔ bīng shī liào shǔ bīng shì ruò jiù lái bàn lù jī zhī

师听知郭淮敌退蜀兵，师料蜀兵势弱，就来半路击之。

zhí gǎn dào yáng píng guān què bèi jiāng wéi yòng wǔ hóu suǒ chuán lián nǔ fǎ yú liǎng biān àn fú lián nǔ bǎi yú zhāng yī nǔ fā shí shǐ jiē shì yào jiàn liǎng biān nǔ jiàn qí fā qián jūn lián rén dài mǎ shè sǐ bù zhī qí shù

直赶到阳平关，却被姜维用武侯所传连弩法，于两边暗伏连弩百余张，一弩发十矢，皆是药箭，两边弩箭齐发，前军连人带马射死不知其数。

sī mǎ shī yú luàn jūn zhī zhōng táo mìng ér huí

司马师于乱军之中，逃命而回。

què shuō qū shān chéng zhōng shǔ jiāng jù ān jiàn yuán bīng bù zhì nǎi kāi mén jiàng wèi

却说麹山城中蜀将句安，见援兵不至，乃开门降魏。

jiāng wéi zhé bīng shù wàn lǐng bài bīng huí hàn zhōng tún zhā

姜维折兵数万，领败兵回汉中屯紥。

sī mǎ shī zì hái luò yáng

司马师自还洛阳。

zhì jiā píng sān nián qiū bā yuè sī mǎ yì rǎn bìng jiàn jiàn chén zhòng nǎi huàn èr zi zhì tà qián zhǔ yuē wú shì wèi lì nián guān shòu tài fù rén chén zhī wèi jí yǐ

至嘉平三年秋八月，司马懿染病，渐渐沉重，乃唤二子至榻前嘱曰：“吾事魏历年，官授太傅，人臣之位极矣；

rén jiē yí wú yǒu yì zhì wú cháng huái kǒng jù

人皆疑吾有异志，吾尝怀恐惧。

wú sǐ zhī hòu rǔ èr rén shàn lǐ guó zhèng

吾死之后，汝二人善理国政。

shèn zhī

慎之！

要慎重！

shèn zhī

慎之！

要慎重！

yán qì ér wáng

”言讫而亡。

zhǎng zǐ sī mǎ shī cì zǐ sī mǎ zhāo èr rén shēn zòu wèi zhǔ cáo fāng

长子司马师，次子司马昭，二人申奏魏主曹芳。

fāng hòu jiā jì zàng yōu xī zèng shì

芳厚加祭葬，优锡赠谥；

fēng shī wèi dà jiàng jūn zǒng lǐng shàng shū jī mì dà shì zhāo wèi piào qí shàng jiàng jūn

封师为大将军，总领尚书机密大事，昭为骠骑上将军。

què shuō wú zhǔ sūn quán xiān yǒu tài zǐ sūn dēng nǎi xú fū rén suǒ shēng yú wú chì wū sì nián shēn wáng suì lì cì zǐ sūn hé wèi tài zǐ nǎi láng yá wáng fū rén suǒ shēng

却说吴主孙权，先有太子孙登，乃徐夫人所生，于吴赤乌四年身亡，遂立次子孙和为太子，乃琅琊王夫人所生。

hé yīn yǔ quán gōng zhǔ bù mù bèi gōng zhǔ suǒ zèn quán fèi zhī hé yōu hèn ér sǐ yòu lì sān zǐ sūn liàng wèi tài zǐ nǎi pān fū rén suǒ shēng

和因与全公主不睦，被公主所谮，权废之，和忧恨而死，又立三子孙亮为太子，乃潘夫人所生。

cǐ shí lù xùn zhū gě jǐn jiē wáng yī yīng dà xiǎo shì wù jiē guī yú zhū gě kè

此时陆逊、诸葛瑾皆亡，一应大小事务，皆归于诸葛恪。

tài yuán yuán nián qiū bā yuè chū yī rì hū qǐ dà fēng jiāng hǎi yǒng tāo píng dì shuǐ shēn bā chǐ

太元元年秋八月初一日，忽起大风，江海涌涛，平地水深八尺。

wú zhǔ xiān líng suǒ zhǒng sōng bǎi jìn jiē bá qǐ zhí fēi dào jiàn yè chéng nán mén wài dǎo zhuó yú dào shàng

吴主先陵所种松柏，尽皆拔起，直飞到建业城南门外，倒卓于道上。

quán yīn cǐ shòu jīng chéng bìng

权因此受惊成病。

zhì cì nián sì yuè nèi bìng shì chén zhòng nǎi zhào tài fù zhū gě kè dà sī mǎ lǚ dài zhì tà qián zhǔ yǐ hòu shì

至次年四月内，病势沉重，乃召太傅诸葛恪、大司马吕岱至榻前，嘱以后事。

zhǔ qì ér hōng

嘱讫而薨。

zài wèi èr shí sì nián shòu qī shí yī suì nǎi shǔ hàn yán xī shí wǔ nián yě

在位二十四年，寿七十一岁，乃蜀汉延熙十五年也。

hòu rén yǒu shī yuē zǐ rán bì yǎn hào yīng xióng néng shǐ chén liáo kěn jìn zhōng

后人有诗曰：“紫髯碧眼号英雄，能使臣僚肯尽忠。

èr shí sì nián xìng dà yè lóng pán hǔ jù zài jiāng dōng

二十四年兴大业，龙盘虎踞在江东。

sūn quán jì wáng zhū gě kè lì sūn liàng wèi dì dà shè tiān xià gǎi yuán jiàn xìng yuán nián

孙权既亡，诸葛恪立孙亮为帝，大赦天下，改元建兴元年；

shì quán yuē tài huáng dì zàng yú jiǎng líng

谥权曰大皇帝，葬于蒋陵。

zǎo yǒu xì zuò tàn zhī qí shì bào rù luò yáng

早有细作探知其事，报入洛阳。

sī mǎ shī wén sūn quán yǐ sǐ suì yì qǐ bīng fá wú

司马师闻孙权已死，遂议起兵伐吴。

shàng shū fu gǔ yuē wú yǒu cháng jiāng zhī xiǎn xiān dì lǚ cì zhēng fá jiē bù suí yì

尚书傅嘏曰：“吴有长江之险，先帝屡次征伐，皆不遂意；

bù rú gè shǒu biān jiāng nǎi wéi shàng cè

不如各守边疆，乃为上策。

shī yuē tiān dào sān shí nián yī biàn qǐ de cháng wèi dǐng zhì hu

”师曰：“天道三十年一变，岂得常为鼎峙乎？

wú yù fá wú

吾欲伐吴。

zhāo yuē jīn sūn quán xīn wáng sūn liàng yòu nuò qí xì zhèng kě chéng yě

”昭曰：“今孙权新亡，孙亮幼懦，其隙正可乘也。

suì lìng zhēng nán dà jiàng jūn wáng chǎng yǐn bīng shí wàn gōng nán jùn zhēng dōng jiāng jūn hú zūn yǐn bīng shí wàn gōng dōng xīng zhèn nán dōu dū wú qiū jiǎn yǐn bīng shí wàn gōng wǔ chāng sān lù jìn fā

”遂令征南大将军王昶引兵十万攻南郡，征东将军胡遵引兵十万攻东兴，镇南都督毋丘俭引兵十万攻武昌：三路进发。

yòu qiǎn dì sī mǎ zhāo wèi dà dū dū zǒng lǐng sān lù jūn mǎ

又遣弟司马昭为大都督，总领三路军马。

shì nián dōng shí èr yuè sī mǎ zhāo bīng zhì dōng wú biān jiè tún zhù rén mǎ huàn wáng chǎng hú zūn wú qiū jiǎn dào zhàng zhòng jì yì yuē dōng wú zuì jǐn yào chù wéi dōng xīng jùn yě

是年冬十二月，司马昭兵至东吴边界，屯住人马，唤王昶、胡遵、毋丘俭到帐中计议曰：“东吴最紧要处，惟东兴郡也。

jīn tā zhù qǐ dà dī zuǒ yòu yòu zhù liǎng chéng yǐ fáng cháo hú hòu miàn gōng jī zhū gōng xū yào zǐ xì

今他筑起大堤，左右又筑两城，以防巢湖后面攻击，诸公须要仔细。

suì lìng wáng chǎng wú qiū jiǎn gè yǐn yī wàn bīng liè zài zuǒ yòu qiě wù jìn fā

”遂令王昶、毋丘俭各引一万兵，列在左右：“且勿进发；

dài qǔ le dōng xīng jùn nà shí yī qí jìn bīng

待取了东兴郡，那时一齐进兵。

chǎng jiǎn èr rén shòu lìng ér qù

”昶、俭二人受令而去。

zhāo yòu lìng hú zūn wèi xiān fēng zǒng lǐng sān lù bīng qián qù xiān dā fú qiáo qǔ dōng xīng dà dī

昭又令胡遵为先锋，总领三路兵前去：“先搭浮桥，取东兴大堤；

ruò duó de zuǒ yòu èr chéng biàn shì dà gōng

若夺得左右二城，便是大功。

zūn lǐng bīng lái dā fú qiáo

”遵领兵来搭浮桥。

què shuō wú tài fù zhū gě kè tīng zhī wèi bīng sān lù ér lái jù zhòng shāng yì

却说吴太傅诸葛恪，听知魏兵三路而来，聚众商议。

píng běi jiāng jūn dīng fèng yuē dōng xīng nǎi dōng wú jǐn yào chù suǒ ruò yǒu shī zé nán jùn wǔ chāng wēi yǐ

平北将军丁奉曰：“东兴乃东吴紧要处所，若有失，则南郡、武昌危矣。

kè yuē cǐ lùn zhèng hé wú yì

”恪曰：“此论正合吾意。

gōng kě jiù yǐn sān qiān shuǐ bīng cóng jiāng zhōng qù wú suí hòu lìng lǚ jù táng zī liú zàn gè yǐn yī wàn mǎ bù bīng fēn sān lù lái jiē yìng

公可就引三千水兵从江中去，吾随后令吕据、唐咨、留赞各引一万马步兵，分三路来接应。

dàn tīng lián zhū pào xiǎng yī qí jìn bīng

但听连珠炮响，一齐进兵。

wú zì yǐn dà bīng hòu zhì

吾自引大兵后至。

dīng fèng de lìng jí yǐn sān qiān shuǐ bīng fēn zuò sān shí zhǐ chuán wàng dōng xīng ér lái

”丁奉得令，即引三千水兵，分作三十只船，望东兴而来。

què shuō hú zūn dù guò fú qiáo tún jūn yú dī shàng chà huán jiā hán zōng gōng dǎ èr chéng

却说胡遵渡过浮桥，屯军于堤上，差桓嘉、韩综攻打二城。

zuǒ chéng zhōng nǎi wú jiāng quán duān shǒu bǎ yòu chéng zhōng nǎi wú jiāng liú lüè shǒu bǎ

左城中乃吴将全端守把，右城中乃吴将留略守把。

cǐ èr chéng gāo jùn jiān gù jí qiè gōng dǎ bù xià

此二城高峻坚固，急切攻打不下。

quán liú èr rén jiàn wèi bīng shì dà bù gǎn chū zhàn sǐ shǒu chéng chí

全、留二人见魏兵势大，不敢出战，死守城池。

hú zūn zài xú táng xià zhài

胡遵在徐塘下寨。

shí zhí yán hán tiān jiàng dà xuě hú zūn yǔ zhòng jiāng shè xí gāo huì

时值严寒，天降大雪，胡遵与众将设席高会。

hū bào shuǐ shàng yǒu sān shí zhǐ zhàn chuán lái dào

忽报水上有三十只战船来到。

zūn chū zhài shì zhī jiàn chuán jiāng cì bàng àn měi chuán shàng yuē yǒu bǎi rén

遵出寨视之，见船将次傍岸，每船上约有百人。

suì hái zhàng zhōng wèi zhū jiāng yuē bù guò sān qiān rén ěr hé zú jù zāi

遂还帐中，谓诸将曰：“不过三千人耳，何足惧哉！

zhǐ lìng bù jiàng shào tàn réng qián yǐn jiǔ

”只令部将哨探，仍前饮酒。

dīng fèng jiāng chuán yī zì er pāo zài shuǐ shàng nǎi wèi bù jiàng yuē dà zhàng fū lì gōng míng qǔ fù guì zhèng zài jīn rì

丁奉将船一字儿抛在水上，乃谓部将曰：“大丈夫立功名，取富贵，正在今日！

suì lìng zhòng jūn tuō qù yī jiǎ xiè le tóu kuī bù yòng cháng qiāng dà jǐ zhǐ dài duǎn dāo

”遂令众军脱去衣甲，卸了头盔，不用长枪大戟，止带短刀。

wèi bīng jiàn zhī dà xiào gèng bù zhǔn bèi

魏兵见之大笑，更不准备。

hū rán lián zhū pào xiǎng le sān shēng dīng fèng chě dāo dāng xiān yī yuè shàng àn

忽然连珠炮响了三声，丁奉扯刀当先，一跃上岸。

zhòng jūn jiē bá duǎn dāo suí fèng shàng àn kǎn rù wèi zhài wèi bīng cuò shǒu bù jí

众军皆拔短刀，随奉上岸，砍入魏寨，魏兵措手不及。

hán zōng jí bá zhàng qián dà jǐ yíng zhī zǎo bèi dīng fèng qiǎng rù huái nèi shǒu qǐ dāo luò kǎn fān zài dì

韩综急拔帐前大戟迎之，早被丁奉抢入怀内，手起刀落，砍翻在地。

huán jiā cóng zuǒ biān zhuǎn chū máng chāo qiāng cì dīng fèng bèi fèng xié zhù qiāng gǎn

桓嘉从左边转出，忙绰枪刺丁奉，被奉挟住枪杆。

jiā qì qiāng ér zǒu fèng yī dāo fēi qù zhèng zhōng zuǒ jiān jiā wàng hòu biàn dào

嘉弃枪而走，奉一刀飞去，正中左肩，嘉望后便倒。

fèng gǎn shàng jiù yǐ qiāng cì zhī

奉赶上，就以枪刺之。

sān qiān wú bīng zài wèi zhài zhōng zuǒ chōng yòu tū

三千吴兵，在魏寨中左冲右突。

hú zūn jí shàng mǎ duó lù ér zǒu

胡遵急上马夺路而走。

wèi bīng qí bēn shàng fú qiáo fú qiáo yǐ duàn dà bàn luò shuǐ ér sǐ

魏兵齐奔上浮桥，浮桥已断，大半落水而死；

shā dào zài xuě dì zhě bù zhī qí shù

杀倒在雪地者，不知其数。

chē zhàng mǎ pǐ jūn qì jiē bèi wú bīng suǒ huò

车仗马匹军器，皆被吴兵所获。

sī mǎ zhāo wáng chǎng wú qiū jiǎn tīng zhī dōng xīng bīng bài yì lè bīng ér tuì

司马昭、王昶、毋丘俭听知东兴兵败，亦勒兵而退。

què shuō zhū gě kè yǐn bīng zhì dōng xīng shōu bīng shǎng láo le bì nǎi jù zhū jiāng yuē sī mǎ zhāo bīng bài běi guī zhèng hǎo chéng shì jìn qǔ zhōng yuán

却说诸葛恪引兵至东兴，收兵赏劳了毕，乃聚诸将曰：“司马昭兵败北归，正好乘势进取中原。

suì yī miàn qiǎn rén jī shū rù shǔ qiú jiāng wéi jìn bīng gōng qí běi xǔ yǐ píng fēn tiān xià

”遂一面遣人赍书入蜀，求姜维进兵攻其北，许以平分天下；

yī miàn qǐ dà bīng èr shí wàn lái fá zhōng yuán

一面起大兵二十万，来伐中原。

lín xíng shí hū jiàn yī dào bái qì cóng de ér qǐ zhē duàn sān jūn duì miàn bú jiàn

临行时，忽见一道白气，从地而起，遮断三军，对面不见。

jiǎng yán yuē cǐ qì nǎi bái hóng yě zhǔ sāng bīng zhī zhào

蒋延曰：“此气乃白虹也，主丧兵之兆。

tài fù zhǐ kě huí cháo bù kě fá wèi

太傅只可回朝，不可伐魏。

kè dà nù yuē rǔ ān gǎn chū bù lì zhī yán yǐ màn wú jūn xīn

”恪大怒曰：“汝安敢出不利之言，以慢吾军心！

huà wǔ shì zhǎn zhī

”叱武士斩之。

zhòng jiē gào miǎn kè nǎi biǎn jiǎng yán wèi shù rén réng cuī bīng qián jìn

众皆告免，恪乃贬蒋延为庶人，仍催兵前进。

dīng fèng yuē wèi yǐ xīn chéng wèi zǒng ài kǒu ruò xiān qǔ de cǐ chéng sī mǎ shī pò dǎn yǐ

丁奉曰：“魏以新城为总隘口，若先取得此城，司马师破胆矣。

kè dà xǐ jí zǎn bīng zhí zhì xīn chéng

”恪大喜，即趱兵直至新城。

shǒu chéng yá mén jiāng jūn zhāng tè jiàn wú bīng dà zhì bì mén jiān shǒu

守城牙门将军张特，见吴兵大至，闭门坚守。

kè lìng bīng sì miàn wéi dìng

恪令兵四面围定。

zǎo yǒu liú xīng mǎ bào rù luò yáng

早有流星马报入洛阳。

zhǔ bù yú sōng gào sī mǎ shī yuē jīn zhū gě kè kùn xīn chéng qiě wèi kě yǔ zhàn

主簿虞松告司马师曰：“今诸葛恪困新城，且未可与战。

wú bīng yuǎn lái rén duō liáng shǎo liáng jǐn zì zǒu yǐ

吴兵远来，人多粮少，粮尽自走矣。

dài qí jiāng zǒu rán hòu jī zhī bì děi quán shèng

待其将走，然后击之，必得全胜。

dàn kǒng shǔ bīng fàn jìng bù kě bù fáng

但恐蜀兵犯境，不可不防。

shī rán qí yán suì lìng sī mǎ zhāo yǐn yī jūn zhù guō huái fáng jiāng wéi

”师然其言，遂令司马昭引一军助郭淮防姜维；

wú qiū jiǎn hú zūn jù zhù wú bīng

毋丘俭、胡遵拒住吴兵。

què shuō zhū gě kè lián yuè gōng dǎ xīn chéng bù xià xià lìng zhòng jiāng bìng lì gōng chéng dài màn zhě lì zhǎn

却说诸葛恪连月攻打新城不下，下令众将：“并力攻城，怠慢者立斩。

yú shì zhū jiāng fèn lì gōng dǎ

”于是诸将奋力攻打。

chéng dōng běi jiǎo jiāng xiàn

城东北角将陷。

zhāng tè zài chéng zhōng dìng xià yī jì nǎi lìng yī shé biàn zhī shì jī pěng cè jí fù wú zhài jiàn zhū gé kè gào yuē wèi guó zhī fǎ ruò dí rén kùn chéng shǒu chéng jiāng jiān shǒu yī bǎi rì ér wú jiù bīng zhì rán hòu chū chéng jiàng dí zhě jiā zú bù zuò zuì

张特在城中定下一计：乃令一舌辩之士，赍捧册籍，赴吴寨见诸葛恪，告曰：“魏国之法：若敌人困城，守城将坚守一百日，而无救兵至，然后出城降敌者，家族不坐罪。

jīn jiāng jūn wéi chéng yǐ jiǔ shí yú rì

今将军围城已九十余日；

wàng qǐ zài róng shù rì mǒu zhǔ jiàng jǐn shuài jūn mín chū chéng tóu xiáng

望乞再容数日，某主将尽率军民出城投降。

jīn xiān jù cè jí chéng shàng

今先具册籍呈上。

kè shēn xìn zhī shōu le jūn mǎ suì bù gōng chéng

”恪深信之，收了军马，遂不攻城。

yuán lái zhāng tè yòng huǎn bīng zhī jì hōng tuì wú bīng suì chāi chéng zhōng fáng wū yú pò chéng chù xiū bǔ wán bèi nǎi dēng chéng dà mà yuē wú chéng zhōng shàng yǒu bàn nián zhī liáng qǐ kěn jiàng wú gǒu yé

原来张特用缓兵之计，哄退吴兵，遂拆城中房屋，于破城处修补完备，乃登城大骂曰：“吾城中尚有半年之粮，岂肯降吴狗耶！

jǐn zhàn wú fáng

尽战无妨！

kè dà nù cuī bīng dǎ chéng

”恪大怒，催兵打城。

chéng shàng luàn jiàn shè xià

城上乱箭射下。

kè é shàng zhèng zhōng yī jiàn fān shēn luò mǎ

恪额上正中一箭，翻身落马。

zhū jiāng jiù qǐ hái zhài jīn chuāng jǔ fā

诸将救起还寨，金疮举发。

zhòng jūn jiē wú zhàn xīn

众军皆无战心；

yòu yīn tiān qì kàng yán jūn shì duō bìng

又因天气亢炎，军士多病。

kè jīn chuāng shāo kě yù cuī bīng gōng chéng

恪金疮稍可，欲催兵攻城。

yíng lì gào yuē rén rén jiē bìng ān néng zhàn hu

营吏告曰：“人人皆病，安能战乎？

kè dà nù yuē zài shuō bìng zhě zhǎn zhī

”恪大怒曰：“再说病者斩之！

zhòng jūn wén zhī táo zhě wú shù

”众军闻知，逃者无数。

hū bào dū du cài lín yǐn běn bù jūn tóu wèi qù le

忽报都督蔡林引本部军投魏去了。

kè dà jīng zì chéng mǎ biàn shì gè yíng guǒ jiàn jūn shì miàn sè huáng zhǒng gè dài bìng róng

恪大惊，自乘马遍视各营，果见军士面色黄肿，各带病容。

suì lè bīng hái wú

遂勒兵还吴。

zǎo yǒu xì zuò bào zhī wú qiū jiǎn

早有细作报知毋丘俭。

jiǎn jǐn qǐ dà bīng suí hòu yǎn shā

俭尽起大兵，随后掩杀。

wú bīng dà bài ér guī kè shén xiū cán tuō bìng bù cháo

吴兵大败而归，恪甚羞惭，托病不朝。

wú zhǔ sūn liàng zì xìng qí zhái wèn ān wén wǔ guān liáo jiē lái bài jiàn

吴主孙亮自幸其宅问安，文武官僚皆来拜见。

kè kǒng rén yì lùn xiān sōu qiú zhòng guān jiāng guò shī qīng zé fā qiǎn biān fāng zhòng zé zhǎn shǒu shì zhòng

恪恐人议论，先搜求众官将过失，轻则发遣边方，重则斩首示众。

yú shì nèi wài guān liáo wú bù sǒng jù

于是内外官僚，无不悚惧。

yòu lìng xīn fù jiāng zhāng yuē zhū ēn guǎn yù lín jūn

又令心腹将张约、朱恩管御林军。

yǐ wéi yá zhǎo

以为牙爪。

què shuō sūn jùn zì zi yuǎn nǎi sūn jiān dì sūn jìng zēng sūn sūn gōng zhī zǐ yě

却说孙峻字子远，乃孙坚弟孙静曾孙，孙恭之子也；

sūn quán cún rì shén ài zhī mìng zhǎng yù lín jūn mǎ

孙权存日，甚爱之，命掌御林军马。

jīn wén zhū gě kè lìng zhāng yuē zhū ēn èr rén zhǎng yù lín jūn duó qí quán xīn zhōng dà nù

今闻诸葛恪令张约、朱恩二人掌御林军，夺其权，心中大怒。

tài cháng qīng téng yìn sù yǔ zhū gě kè yǒu xì nǎi chéng jiàn shuō jùn yuē zhū gě kè zhuān quán zì nüè shā hài gōng qīng jiāng yǒu bù chén zhī xīn

太常卿滕胤，素与诸葛恪有隙，乃乘间说峻曰：“诸葛恪专权恣虐，杀害公卿，将有不臣之心。

gōng xì zōng shì hé bù zǎo tú zhī

公系宗室，何不早图之？

jùn yuē wǒ yǒu shì xīn jiǔ yǐ

”峻曰：“我有是心久矣；

jīn dāng jí zòu tiān zǐ qǐng zhǐ zhū zhī

今当即奏天子，请旨诛之。

yú shì sūn jùn téng yìn rù jiàn wú zhǔ sūn liàng mì zòu qí shì

”于是孙峻、滕胤入见吴主孙亮，密奏其事。

liàng yuē zhèn jiàn cǐ rén yì shén kǒng bù

亮曰：“朕见此人，亦甚恐怖；

cháng yù chú zhī wèi de qí biàn

常欲除之，未得其便。

jīn qīng děng guǒ yǒu zhōng yì kě mì tú zhī

今卿等果有忠义，可密图之。

yìn yuē bì xià kě shè xí zhào kè àn fú wǔ shì yú bì yī zhōng zhì bēi wèi hào jiù xí jiān shā zhī yǐ jué hòu huàn

”胤曰：“陛下可设席召恪，暗伏武士于壁衣中，掷杯为号，就席间杀之，以绝后患。

liàng cóng zhī

”亮从之。

què shuō zhū gě kè zì bīng bài huí cháo tuō bìng jū jiā xīn shén huǎng hū

却说诸葛恪自兵败回朝，托病居家，心神恍惚。

yī rì ǒu chū zhōng táng hū jiàn yī rén chuān má guà xiào ér rù

一日，偶出中堂，忽见一人穿麻挂孝而入。

kè chì wèn zhī qí rén dà jīng wú cuò

恪叱问之，其人大惊无措。

kè lìng ná xià kǎo wèn qí rén gào yuē mǒu yīn xīn sàng fù qīn rù chéng qǐng sēng zhuī jiàn

恪令拿下拷问，其人告曰：“某因新丧父亲，入城请僧追荐；

chū jiàn shì sì yuàn ér rù què bù xiǎng shì tài fù zhī fǔ

初见是寺院而入，却不想是太傅之府。

què zěn shēng lái dào cǐ chù yě

却怎生来到此处也？

kè dà nù zhào shǒu mén jūn shì wèn zhī

”恪大怒，召守门军士问之。

jūn shì gào yuē mǒu děng shù shí rén jiē hé gē bǎ mén wèi cháng zàn lí bìng bù jiàn yī rén rù lái

军士告曰：“某等数十人，皆荷戈把门，未尝暂离，并不见一人入来。

kè dà nù jìn shù zhǎn zhī

”恪大怒，尽数斩之。

shì yè kè shuì wò bù ān hū tīng de zhèng táng zhōng shēng xiǎng rú pī lì

是夜，恪睡卧不安，忽听得正堂中声响如霹雳。

kè zì chū shì zhī jiàn zhōng liáng zhé wèi liǎng duàn

恪自出视之，见中梁折为两段。

kè jīng guī qǐn shì hū rán yī zhèn yīn fēng qǐ chǔ jiàn suǒ shā pī má rén yǔ shǒu mén jūn shì shù shí rén gè tí tóu suǒ mìng

恪惊归寝室，忽然一阵阴风起处，见所杀披麻人与守门军士数十人，各提头索命。

kè jīng dǎo zài dì liáng jiǔ fāng sū

恪惊倒在地，良久方苏。

cì zǎo xǐ miàn wén shuǐ shén xuè chòu

次早洗面，闻水甚血臭。

kè huà shì bì lián huàn shù shí pén jiē chòu wú yì

恪叱侍婢，连换数十盆，皆臭无异。

kè zhèng jīng yí jiān hū bào tiān zǐ yǒu shǐ zhì xuān tài fù fù yàn

恪正惊疑间，忽报天子有使至，宣太傅赴宴。

kè lìng ān pái chē zhàng

恪令安排车仗。

fāng yù chū fǔ yǒu huáng quǎn xián zhù yī fú yīng yīng zuò shēng rú kū zhī zhuàng

方欲出府，有黄犬衔住衣服，嘤嘤作声，如哭之状。

kè nù yuē quǎn xì wǒ yě

恪怒曰：“犬戏我也！

huà zuǒ yòu zhú qù zhī suì chéng chē chū fǔ

”叱左右逐去之，遂乘车出府。

xíng bù shù bù jiàn chē qián yī dào bái hóng zì de ér qǐ rú bái liàn chōng tiān ér qù

行不数步，见车前一道白虹，自地而起，如白练冲天而去。

kè shén jīng guài xīn fù jiāng zhāng yuē jìn chē qián mì gào yuē

恪甚惊怪，心腹将张约进车前密告曰；

jīn rì gōng zhōng shè yàn wèi zhī hǎo dǎi zhǔ gōng bù kě qīng rù

“今日宫中设宴，未知好歹，主公不可轻入。

kè tīng ba biàn lìng huí chē

”恪听罢，便令回车。

xíng bú dào shí yú bù sūn jùn téng yìn chéng mǎ zhì chē qián yuē tài fù hé gù biàn huí

行不到十余步，孙峻、滕胤乘马至车前曰：“太傅何故便回？

kè yuē wú hū rán fù tòng bù kě jiàn tiān zi

”恪曰：“吾忽然腹痛，不可见天子。

yìn yuē cháo tíng wèi tài fù jūn huí bù céng miàn xù gù tè shè yàn xiāng zhào jiān yì dà shì

”胤曰：“朝廷为太傅军回，不曾面叙，故特设宴相召，兼议大事。

tài fù suī gǎn guì yàng hái dāng miǎn qiǎng yī xíng

太傅虽感贵恙，还当勉强一行。

kè cóng qí yán suì tóng sūn jùn téng yìn rù gōng zhāng yuē yì suí rù

”恪从其言，遂同孙峻、滕胤入宫，张约亦随入。

kè jiàn wú zhǔ sūn liàng shī lǐ bì jiù xí ér zuò

恪见吴主孙亮，施礼毕，就席而坐。

liàng mìng jìn jiǔ kè xīn yí cí yuē bìng qū bù shèng bēi zhuó

亮命进酒，恪心疑，辞曰：“病躯不胜杯酌。

sūn jùn yuē tài fù fǔ zhōng cháng fú yào jiǔ kě qǔ yǐn hu

”孙峻曰：“太傅府中常服药酒，可取饮乎？

kè yuē kě yě

”恪曰：“可也。

suì lìng cóng rén huí fǔ qǔ zì zhì yào jiǔ dào kè fāng cái fàng xīn yǐn zhī

”遂令从人回府取自制药酒到，恪方才放心饮之。

jiǔ zhì shù xún wú zhǔ sūn liàng tuō shì xiān qǐ

酒至数巡，吴主孙亮托事先起。

sūn jùn xià diàn tuō le zhǎng fú zhe duǎn yī nèi pī huán jiǎ shǒu tí lì rèn shàng diàn dà hū yuē tiān zǐ yǒu zhào zhū nì zéi

孙峻下殿，脱了长服，着短衣，内披环甲，手提利刃，上殿大呼曰：“天子有诏诛逆贼！

zhū gě kè dà jīng zhì bēi yú de yù bá jiàn yíng zhī tóu yǐ luò dì

”诸葛恪大惊，掷杯于地，欲拔剑迎之，头已落地。

zhāng yuē jiàn jùn zhǎn kè huī dāo lái yíng

张约见峻斩恪，挥刀来迎。

jùn jí shǎn guò dāo jiān shāng qí zuǒ zhǐ

峻急闪过，刀尖伤其左指。

jùn zhuǎn shēn yī dāo kǎn zhōng zhāng yuē yòu bì

峻转身一刀，砍中张约右臂。

wǔ shì yī qí yōng chū kǎn dào zhāng yuē duò wèi ròu ní

武士一齐拥出，砍倒张约，剁为肉泥。

sūn jùn yī miàn lìng wǔ shì shōu kè jiā juàn yī miàn lìng rén jiāng zhāng yuē bìng zhū gě kè shī shǒu yòng lú xí bāo guǒ yǐ xiǎo chē zài chū qì yú chéng nán mén wài shí zǐ gǎng luàn zhǒng kēng nèi

孙峻一面令武士收恪家眷，一面令人将张约并诸葛恪尸首，用芦席包裹，以小车载出，弃于城南门外石子岗乱冢坑内。

què shuō zhū gě kè zhī qī zhèng zài fáng zhōng xīn shén huǎng hū dòng zhǐ bù níng hū yī bì nǚ rù fáng

却说诸葛恪之妻正在房中心神恍惚，动止不宁，忽一婢女入房。

kè qī wèn yuē rǔ biàn shēn rú hé xuè chòu

恪妻问曰：“汝遍身如何血臭？

qí bì hū rán fǎn mù qiè chǐ fēi shēn tiào yuè tóu zhuàng wū liáng kǒu zhōng dà jiào wú nǎi zhū gě kè yě

”其婢忽然反目切齿，飞身跳跃，头撞屋梁，口中大叫：“吾乃诸葛恪也！

bèi jiān zéi sūn jùn móu shā

被奸贼孙峻谋杀！

kè hé jiā lǎo yòu jīng huáng hào kū

”恪合家老幼，惊惶号哭。

bù yī shí jūn mǎ zhì wéi zhù fǔ dì jiāng kè quán jiā lǎo yòu jù fù zhì shì cáo zhǎn shǒu

不一时，军马至，围住府第，将恪全家老幼，俱缚至市曹斩首。

shí wú jiàn xìng èr nián dōng shí yuè yě

时吴建兴二年冬十月也。

xī zhū gě jǐn cún rì jiàn kè cōng míng jǐn xiǎn yú wài tàn yuē cǐ zi fēi bǎo jiā zhī zhǔ yě

昔诸葛瑾存日，见恪聪明尽显于外，叹曰：“此子非保家之主也！

yòu wèi guāng lù dài fu zhāng jī céng duì sī mǎ shī yuē zhū gě kè bù jiǔ sǐ yǐ

”又魏光禄大夫张缉，曾对司马师曰：“诸葛恪不久死矣。

shī wèn qí gù jī yuē wēi zhèn qí zhǔ hé néng jiǔ hu

”师问其故，缉曰：“威震其主，何能久乎？

zhì cǐ guǒ zhōng qí yán

”至此果中其言。

què shuō sūn jùn shā le zhū gě kè wú zhǔ sūn liàng fēng jùn wèi chéng xiàng dà jiàng jūn fù chūn hóu zǒng dū zhōng wài zhū jūn shì

却说孙峻杀了诸葛恪，吴主孙亮封峻为丞相、大将军、富春侯，总督中外诸军事。

zì cǐ quán bǐng jǐn guī sūn jùn yǐ

自此权柄尽归孙峻矣。

qiě shuō jiāng wéi zài chéng dū jiē de zhū gě kè shū yù qiú xiāng zhù fá wèi suì rù cháo zòu zhǔn hòu zhǔ fù qǐ dà bīng běi fá zhōng yuán

且说姜维在成都，接得诸葛恪书，欲求相助伐魏，遂入朝，奏准后主，复起大兵，北伐中原。

zhèng shì yí dù xīng shī wèi zòu jì liǎng fān tǎo zéi yù chéng gōng

正是：一度兴师未奏绩，两番讨贼欲成功。

wèi zhī shèng fù rú hé qiě kàn xià wén fēn jiě

未知胜负如何，且看下文分解。