lǔ jūn wèi zǐ mò zǐ yuē wú kǒng qí zhī gōng wǒ yě kě jiù hu
鲁君谓子墨子曰：“吾恐齐之攻我也，可救乎？
zǐ mò zǐ yuē kě
”子墨子曰：“可。
xī zhě sān dài zhī shèng wáng yǔ tāng wén wǔ bǎi lǐ zhī zhū hóu yě shuō zhōng xíng yì qǔ tiān xià
昔者，三代之圣王禹、汤、文、武，百里之诸侯也，说忠行义，取天下；
sān dài zhī bào wáng jié zhòu yōu lì chóu yuàn xíng bào shī tiān xià
三代之暴王桀、纣、幽、厉，雠怨行暴，失天下。
wú yuàn zhǔ jūn zhī shàng zhě zūn tiān shì guǐ xià zhě ài lì bǎi xìng hòu wèi pí bì bēi cí lìng jí biàn lǐ sì lín zhū hou qū guó ér yǐ shì qí huàn kě jiù yě
吾愿主君之上者，尊天事鬼，下者爱利百姓，厚为皮币，卑辞令，亟遍礼四邻诸候，驱国而以事齐，患可救也。
fēi cǐ gù wú kě wèi zhě
非此，顾无可为者。
qí jiāng fá lǔ zǐ mò zi wèi xiàng zi niú yuē fá lǔ qí zhī dà guò yě
齐将伐鲁，子墨子谓项子牛曰：“伐鲁，齐之大过也。
xī zhě wú wáng dōng fá yuè qī zhū kuài jī
昔者，吴王东伐越，栖诸会稽；
xi fá chu bǎo zhāo wáng yú suí
西伐楚，葆昭王于随；
běi fá qí qǔ guó zǐ yǐ guī yú wú
北伐齐，取国子以归于吴。
zhū hou bào qí chóu bǎi xìng kǔ qí láo ér fú wèi yòng
诸候报其雠，百姓苦其劳，而弗为用。
shì yǐ guó wèi xū lì shēn wéi xíng lù yě
是以国为虚戾，身为刑戮也。
xī zhě zhì bó fá fàn shì yǔ zhōng xíng shì jiān sān jìn zhī de
昔者智伯伐范氏与中行氏，兼三晋之地。
zhū hóu bào qí chóu bǎi xìng kǔ qí láo ér fú wèi yòng
诸侯报其雠，百姓苦其劳，而弗为用。
shì yǐ guó wèi xū lì shēn wéi xíng lù yòng shì yě
是以国为虚戾，身为刑戮，用是也。
gù dà guó zhī gōng xiǎo guó yě shì jiāo xiāng zéi yě guò bì fǎn yú guó
故大国之攻小国也，是交相贼也，过必反于国。
zǐ mò zi jiàn qí dài wáng yuē jīn yǒu dāo yú cǐ shì zhī rén tóu cù rán duàn zhī kě wèi lì hu
子墨子见齐大王曰：“今有刀于此，试之人头，猝然断之，可谓利乎？
dài wáng yuē lì
”大王曰：“利。
zǐ mò zǐ yuē duō shì zhī rén tóu cù rán duàn zhī kě wèi lì hu
”子墨子曰：“多试之人头，猝然断之，可谓利乎？
dài wáng yuē lì
”大王曰：“利。
zǐ mò zǐ yuē dāo zé lì yǐ shú jiāng shòu qí bù xiáng
”子墨子曰：“刀则利矣，孰将受其不祥？
dài wáng yuē dāo shòu qí lì shì zhě shòu qí bù xiáng
”大王曰：“刀受其利，试者受其不祥。
zǐ mò zǐ yuē bìng guó fù jūn zéi shā bǎi xìng shú jiāng shòu qí bù xiáng
”子墨子曰：“并国覆军，贼杀百姓，孰将受其不祥？
dài wáng fǔ yǎng ér sī zhī yuē wǒ shòu qí bù xiáng
”大王俯仰而思之曰：“我受其不祥。
lǔ yáng wén jūn jiāng gōng zhèng zǐ mò zi wén ér zhǐ zhī wèi yáng wén jūn yuē jīn shǐ lǔ sì jìng zhī nèi dà dū gōng qí xiǎo dōu dà jiā fá qí xiǎo jiā shā qí rén mín qǔ qí niú mǎ gǒu shǐ bù bó mǐ sù huò cái zé hé ruò
鲁阳文君将攻郑，子墨子闻而止之，谓阳文君曰：“今使鲁四境之内，大都攻其小都，大家伐其小家，杀其人民，取其牛、马、狗豕、布帛、米粟、货财，则何若？
lǔ yáng wén jūn yuē lǔ sì jìng zhī nèi jiē guǎ rén zhī chén yě
”鲁阳文君曰：“鲁四境之内，皆寡人之臣也。
jīn dà dū gōng qí xiǎo dōu dà jiā fá qí xiǎo jiā duó zhī huò cái zé guǎ rén bì jiāng hòu fá zhī
今大都攻其小都，大家伐其小家，夺之货财，则寡人必将厚罚之。
zǐ mò zǐ yuē fu tiān zhī jiān yǒu tiān xià yě yì yóu jūn zhī yǒu sì jìng zhī nèi yě
”子墨子曰：“夫天之兼有天下也，亦犹君之有四境之内也。
jīn jǔ bīng jiāng yǐ gōng zhèng tiān zhū qí bù zhì hu
今举兵将以攻郑，天诛其不至乎？
lǔ yáng wén jūn yuē xiān shēng hé zhǐ wǒ gōng lín yě
”鲁阳文君曰：“先生何止我攻邻也？
wǒ gōng zhèng shùn yú tiān zhī zhì
我攻郑，顺于天之志。
zhèng rén sān shì shā qí fù tiān jiā zhū yān shǐ sān nián bù quán wǒ jiāng zhù tiān zhū yě
郑人三世杀其父，天加诛焉，使三年不全，我将助天诛也。
zǐ mò zǐ yuē zhèng rén sān shì shā qí fù ér tiān jiā zhū yān shǐ sān nián bù quán tiān zhū zú yǐ
”子墨子曰：“郑人三世杀其父，而天加诛焉，使三年不全，天诛足矣。
jīn yòu jǔ bīng jiāng yǐ gōng zhèng yuē wú gōng zhèng yě shùn yú tiān zhī zhì
今又举兵，将以攻郑，曰吾攻郑也，顺于天之志。
pì yǒu rén yú cǐ qí zi qiáng liáng bù cái gù qí fù chī zhī qí lín jiā zhī fù jǔ mù ér jī zhī yuē wú jī zhī yě shùn yú qí fù zhī zhì
譬有人于此，其子强粱不材，故其父笞之，其邻家之父，举木而击之，曰吾击之也，顺于其父之志。
zé qǐ bù bèi zāi
则岂不悖哉！
zǐ mò zi wèi lǔ yáng wén jūn yuē gōng qí lín guó shā qí mín rén qǔ qí niú mǎ sù mǐ huò cái zé shū zhī yú zhú bó lòu zhī yú jīn shí yǐ wéi míng yú zhōng dǐng fu yí hòu shì zǐ sūn yuē mò ruò wǒ duō
子墨子谓鲁阳文君曰：“攻其邻国，杀其民人，取其牛马、粟米、货财，则书之于竹帛，镂之于金石，以为铭于钟鼎，傅遗后世子孙曰：‘莫若我多！
jīn jiàn rén yě yì gōng qí lín jiā shā qí rén mín qǔ qí gǒu shǐ shí liáng yī qiú yì shū zhī zhú bó yǐ wéi míng yú xí dòu yǐ yí hòu shì zǐ sūn yuē mò ruò wǒ duō
’今贱人也，亦攻其邻家，杀其人民，取其狗豕、食粮、衣裘，亦书之竹帛，以为铭于席豆，以遗后世子孙，曰：‘莫若我多！
qí kě hu
’其可乎？
lǔ yáng wén jūn yuē rán wú yǐ zi zhī yán guān zhī zé tiān xià zhī suǒ wèi kě zhě wèi bì rán yě
”鲁阳文君曰：“然吾以子之言观之，则天下之所谓可者，未必然也。
zǐ mò zi wèi lǔ yáng wén jūn yuē shì sú zhī jūn zǐ jiē zhī xiǎo wù ér bù zhī dà wù
子墨子谓鲁阳文君曰：“世俗之君子，皆知小物，而不知大物。
jīn yǒu rén yú cǐ qiè yī quǎn yī zhì zé wèi zhī bù rén qiè yī guó yī dōu zé yǐ wéi yì
今有人于此，窃一犬一彘，则谓之不仁，窃一国一都，则以为义。
pì yóu xiǎo shì bái wèi zhī bái dà shì bái zé wèi zhī hēi
譬犹小视白谓之白，大视白则谓之黑。
shì gù shì sú zhī jūn zǐ zhī xiǎo wù ér bù zhī dà wù zhě cǐ ruò yán zhī wèi yě
是故世俗之君子，知小物而不知大物者，此若言之谓也。
lǔ yáng wén jūn yǔ zǐ mò zǐ yuē chu zhī nán yǒu dàn rén zhī guó zhě qiáo qí guó zhī zhǎng zǐ shēng zé xiān ér shí zhī wèi zhī yi dì
鲁阳文君语子墨子曰：“楚之南，有啖人之国者桥，其国之长子生，则鲜而食之，谓之宜弟。
měi zé yǐ yí qí jūn jūn xǐ zé shǎng qí fù
美则以遗其君，君喜则赏其父。
qǐ bù è sú zāi
岂不恶俗哉？
zǐ mò zǐ yuē suī zhōng guó zhī sú yì yóu shì yě
”子墨子曰：“虽中国之俗，亦犹是也。
shā qí fù ér shǎng qí zi hé yǐ yì shí qí zi ér shǎng qí fù zhě zāi
杀其父而赏其子，何以异食其子而赏其父者哉？
gǒu bù yòng rén yì hé yǐ fēi yí rén shí qí zi yě
苟不用仁义，何以非夷人食其子也？
lǔ jūn zhī bì rén sǐ lǔ jūn wèi zhī lěi lǔ rén yīn shuō ér yòng zhī
鲁君之嬖人死，鲁君为之诔，鲁人因说而用之。
zǐ mò zi wén zhī yuē lěi zhě dào sǐ rén zhī zhì yě
子墨子闻之曰：“诔者，道死人之志也。
jīn yīn shuō ér yòng zhī shì yóu yǐ lái shǒu cóng fú yě
今因说而用之，是犹以来首从服也。
lǔ yáng wén jūn wèi zǐ mò zǐ yuē yǒu yǔ wǒ yǐ zhōng chén zhě lìng zhī fǔ zé fǔ lìng zhī yǎng zé yǎng chù zé jìng hū zé yīng kě wèi zhōng chén hu
鲁阳文君谓子墨子曰：“有语我以忠臣者，令之俯则俯，令之仰则仰，处则静，呼则应，可谓忠臣乎？
zǐ mò zǐ yuē lìng zhī fǔ zé fǔ lìng zhī yǎng zé yǎng shì shì jǐng yě
”子墨子曰：“令之俯则俯，令之仰则仰，是似景也；
chù zé jìng hū zé yīng shì shì xiǎng yě
处则静，呼则应，是似响也。
jūn jiāng hé de yú jǐng yǔ xiǎng zāi
君将何得于景与响哉？
ruò yǐ dí zhī suǒ wèi zhōng chén zhě shàng yǒu guò zé wēi zhī yǐ jiàn
若以翟之所谓忠臣者，上有过，则微之以谏；
jǐ yǒu shàn zé fǎng zhī shàng ér wú gǎn yǐ gào
己有善，则访之上，而无敢以告。
wài kuāng qí yá ér rù qí shàn
外匡其邪，而入其善。
shàng tóng ér wú xià bǐ shì yǐ měi shàn zài shàng ér yuàn chóu zài xià
尚同而无下比，是以美善在上，而怨雠在下；
ān lè zài shàng ér yōu qī zài chén
安乐在上，而忧戚在臣。
cǐ dí zhī wèi zhōng chén zhě yě
此翟之谓忠臣者也。
lǔ jūn wèi zǐ mò zǐ yuē wǒ yǒu èr zi yī rén zhě hào xué yī rén zhě hǎo fēn rén cái shú yǐ wéi tài zǐ ér kě
鲁君谓子墨子曰：“我有二子，一人者好学，一人者好分人财，孰以为太子而可？
zǐ mò zǐ yuē wèi kě zhī yě
”子墨子曰：“未可知也。
huò suǒ wéi shǎng yǔ wéi shì yě
或所为赏与为是也。
diào zhě zhī gōng fēi wéi yú cì yě
钓者之恭，非为鱼赐也；
ěr shǔ yǐ chóng fēi ài zhī yě
饵鼠以虫，非爱之也。
wú yuàn zhǔ jūn zhī hé qí zhì gōng ér guān yān
吾愿主君之合其志功而观焉。
lǔ rén yǒu yīn zǐ mò zi ér xué qí zi zhě qí zi zhàn ér sǐ qí fù ràng zǐ mò zǐ
鲁人有因子墨子而学其子者，其子战而死，其父让子墨子。
zǐ mò zǐ yuē zi yù xué zǐ zhī zǐ jīn xué chéng yǐ
子墨子曰：“子欲学子之子，今学成矣。
zhàn ér sǐ ér zi yùn ér yóu yù tiào dí chóu zé yùn yě
战而死，而子愠，而犹欲粜籴，雠则愠也。
qǐ bù fèi zāi
岂不费哉？
lǔ zhī nán bǐ rén yǒu wú lǜ zhě dōng táo xià gēng zì bǐ yú shùn
鲁之南鄙人有吴虑者，冬陶夏耕，自比于舜。
zǐ mò zi wén ér jiàn zhī
子墨子闻而见之。
wú lǜ wèi zǐ mò zi yì ěr yì ěr yān yòng yán zhī zāi
吴虑谓子墨子：“义耳义耳，焉用言之哉？
zǐ mò zǐ yuē zi zhī suǒ wèi yì zhě yì yǒu lì yǐ láo rén yǒu cái yǐ fēn rén hu
”子墨子曰：“子之所谓义者，亦有力以劳人，有财以分人乎？
wú lǜ yuē yǒu
”吴虑曰：“有。
zǐ mò zǐ yuē dí cháng jì zhī yǐ
”子墨子曰：“翟尝计之矣。
dí lǜ gēng ér shí tiān xià zhī rén yǐ
翟虑耕而食天下之人矣。
shèng rán hòu dāng yī nóng zhī gēng fēn zhū tiān xià bù néng rén dé yī shēng sù
盛，然后当一农之耕，分诸天下，不能人得一升粟。
jí ér yǐ wéi dé yī shēng sù qí bù néng bǎo tiān xià zhī jī zhě jì kě dǔ yǐ
籍而以为得一升粟，其不能饱天下之饥者，既可睹矣。
dí lǜ zhī ér yī tiān xià zhī rén yǐ shèng rán hòu dāng yī fù rén zhī zhī fēn zhū tiān xià bù néng rén de chǐ bù
翟虑织而衣天下之人矣，盛，然后当一妇人之织，分诸天下，不能人得尺布。
jí ér yǐ wéi de chǐ bù qí bù néng nuǎn tiān xià zhī hán zhě jì kě dǔ yǐ
籍而以为得尺布，其不能暖天下之寒者，既可睹矣。
dí lǜ bèi jiān zhí ruì jiù zhū hóu zhī huàn shèng rán hòu dāng yī fū zhī zhàn yī fū zhī zhàn qí bù yù sān jūn jì kě dǔ yǐ
翟虑被坚执锐，救诸侯之患，盛，然后当一夫之战，一夫之战，其不御三军，既可睹矣。
dí yǐ wéi bù ruò sòng xiān wáng zhī dào ér qiú qí shuō tōng shèng rén zhī yán ér chá qí cí shàng shuō wáng gōng dà rén cì pǐ fū tú bù zhī shì
翟以为不若诵先王之道，而求其说，通圣人之言，而察其辞，上说王公大人，次匹夫徒步之士。
wáng gōng dà rén yòng wú yán guó bì zhì pǐ fū tú bù zhī shì yòng wú yán xíng bì xiū
王公大人用吾言，国必治，匹夫徒步之士用吾言，行必修。
gù dí yǐ wéi suī bù gēng ér shí jī bù zhī ér yī hán gōng xián yú gēng ér shí zhī zhī ér yī zhī zhě yě
故翟以为虽不耕而食饥，不织而衣寒，功贤于耕而食之，织而衣之者也。
gù dí yǐ wéi suī bù gēng zhī hu ér gōng xián yú gēng zhì yě
故翟以为虽不耕织乎，而功贤于耕致也。
wú lǜ wèi zǐ mò zǐ yuē yì ěr yì ěr yān yòng yán zhī zāi
”吴虑谓子墨子曰：“义耳义耳，焉用言之哉？
zǐ mò zǐ yuē jí shè ér tiān xià bù zhī gēng jiào rén gēng yǔ bù jiào rén gēng ér dú gēng zhě qí gōng shú duō
”子墨子曰：“籍设而天下不知耕，教人耕，与不教人耕而独耕者，其功孰多？
wú lǜ yuē jiào rén gēng zhě qí gōng duō
”吴虑曰：“教人耕者，其功多。
zǐ mò zǐ yuē jí shè ér gōng bú yì zhī guó gǔ ér shǐ zhòng jìn zhàn yǔ bù gǔ ér shǐ zhòng jìn zhàn ér dú jìn zhàn zhě qí gōng shú duō
”子墨子曰：“籍设而攻不义之国，鼓而使众进战，与不鼓而使众进战而独进战者，其功孰多？
wú lǜ yuē gǔ ér jìn zhě qí gōng duō
”吴虑曰：“鼓而进者，其功多。
zǐ mò zǐ yuē tiān xià pǐ fū tú bù zhī shì shǎo zhī yì ér jiào tiān xià yǐ yì zhě gōng yì duō hé gù fú yán yě
”子墨子曰：“天下匹夫徒步之士少知义，而教天下以义者，功亦多，何故弗言也？
ruò de gǔ ér jìn yú yì zé wú yì qǐ bù yì jìn zāi
若得鼓而进于义，则吾义岂不益进哉！
zǐ mò zi yóu gōng shàng guò yú yuè
子墨子游公尚过于越。
gōng shàng guò shuō yuè wáng yuè wáng dà yuè wèi gōng shàng guò yuē xiān shēng gǒu néng shǐ zǐ mò zi yú yuè ér jiào guǎ rén qǐng liè gù wú zhī de fāng wǔ bǎi lǐ yǐ fēng zǐ mò zǐ
公尚过说越王，越王大说，谓公尚过曰：“先生苟能使子墨子于越而教寡人，请裂故吴之地，方五百里，以封子墨子。
gōng shàng guò xǔ nuò suì wèi gōng shàng guò shù chē wǔ shí chéng yǐ yíng zǐ mò zi yú lǔ yuē wú yǐ fū zǐ zhī dào shuō yuè wáng yuè wáng dà yuè wèi guò yuē gǒu néng shǐ zǐ mò zi zhì yú yuè ér jiào guǎ rén qǐng liè gù wú zhī de fāng wǔ bǎi lǐ yǐ fēng zǐ
”公尚过许诺，遂为公尚过束车五十乘，以迎子墨子于鲁，曰：“吾以夫子之道说越王，越王大说，谓过曰：‘苟能使子墨子至于越，而教寡人，请裂故吴之地，方五百里，以封子。
zǐ mò zi wèi gōng shàng guò yuē zi guān yuè wáng zhī zhì hé ruò
’”子墨子谓公尚过曰：“子观越王之志何若？
yì yuè wáng jiāng tīng wú yán yòng wú dào zé dí jiāng wǎng liàng fù ér shí dù shēn ér yī zì bǐ yú qún chén xī néng yǐ fēng wèi zāi
意越王将听吾言，用吾道，则翟将往，量腹而食，度身而衣，自比于群臣，奚能以封为哉！
yì yuè bù tīng wú yán bù yòng wú dào ér wú wǎng yān zé shì wǒ yǐ yì tiào yě
抑越不听吾言，不用吾道，而吾往焉，则是我以义粜也。
jūn zhī tiào yì yú zhōng guó ěr hé bì yú yuè zāi
钧之粜，亦于中国耳，何必于越哉！
zǐ mò zi yóu wèi yuè yuē jì dé jiàn sì fāng zhī jūn zi zé jiāng xiān yǔ
子墨子游，魏越曰：“既得见四方之君，子则将先语？
zǐ mò zǐ yuē fán rù guó bì zé wu ér cóng shì yān
”子墨子曰：“凡入国，必择务而从事焉。
guó jiā hūn luàn zé yǔ zhī shàng xián shàng tóng
国家昏乱，则语之尚贤、尚同；
guó jiā pín zé yǔ zhī jié yòng jié zàng guó jiā xǐ yīn chén miǎn zé yǔ zhī fēi lè fēi mìng
国家贫，则语之节用、节葬，国家喜音湛湎，则语之非乐、非命；
guó jiā yín pì wú lǐ zé yǔ zhī zūn tiān shì guǐ
国家淫辟无礼，则语之尊天事鬼；
guó jiā wu duó qīn líng zé yǔ zhī jiān ài fēi gōng gù yuē zé wu ér cóng shì yān
国家务夺侵凌，则语之兼爱、非攻，故曰择务而从事焉。
zǐ mò zi chū cáo gōng zi ér yú sòng
子墨子出曹公子而于宋。
sān nián ér fǎn dǔ zǐ mò zǐ yuē shǐ wú yóu yú zi zhī mén duǎn hè zhī yī lí huò zhī gēng cháo de zhī zé xī fú de jì sì guǐ shén
三年而反，睹子墨子曰：“始吾游于子之门，短褐之衣，藜藿之羹，朝得之，则夕弗得祭祀鬼神。
jīn ér yǐ fū zǐ zhī jiào jiā hòu yú shǐ yě
今而以夫子之教，家厚于始也。
yǒu jiā hòu jǐn jì sì guǐ shén
有家厚，谨祭祀鬼神。
rán ér rén tú duō sǐ liù chù bù fán shēn chén yú bìng wú wèi zhī fū zǐ zhī dào zhī kě yòng yě
然而人徒多死，六畜不蕃，身湛于病，吾未知夫子之道之可用也。
zǐ mò zǐ yuē bù rán
”子墨子曰：“不然。
fu guǐ shén zhī suǒ yù yú rén zhě duō yù rén zhī chù gāo jué lù zé yǐ ràng xián yě
夫鬼神之所欲于人者多：欲人之处高爵禄，则以让贤也；
duō cái zé yǐ fēn pín yě
多财则以分贫也。
fu guǐ shén qǐ wéi zhuó jì qián fèi zhī wèi yù zāi
夫鬼神，岂唯擢季钳肺之为欲哉？
jīn zi chù gāo jué lù ér bù yǐ ràng xián yī bù xiáng yě
今子处高爵禄而不以让贤，一不祥也；
duō cái ér bù yǐ fēn pín èr bù xiáng yě
多财而不以分贫，二不祥也。
jīn zi shì guǐ shén wéi jì ér yǐ yǐ ér yuē bìng hé zì zhì zāi shì yóu bǎi mén ér bì yī mén yān yuē dào hé cóng rù
今子事鬼神，唯祭而已矣，而曰：‘病何自至哉’，是犹百门而闭一门焉，曰：‘盗何从入’。
ruò shì ér qiú fù yú yǒu guài zhī guǐ qǐ kě zāi
若是而求福于有怪之鬼，岂可哉？
lǔ zhù yǐ yī tún jì ér qiú bǎi fú yú guǐ shén
鲁祝以一豚祭，而求百福于鬼神。
zǐ mò zi wén zhī yuē shì bù kě
子墨子闻之曰：“是不可。
jīn shī rén báo ér wàng rén hòu zé rén wéi kǒng qí yǒu cì yú jǐ yě
今施人薄而望人厚，则人唯恐其有赐于己也。
jīn yǐ yī tún jì ér qiú bǎi fú yú guǐ shén wéi kǒng qí yǐ niú yáng sì yě
今以一豚祭，而求百福于鬼神，唯恐其以牛羊祀也。
gǔ zhě shèng wáng shì guǐ shén jì ér yǐ yǐ
古者圣王事鬼神，祭而已矣。
jīn yǐ tún jì ér qiú bǎi fú zé qí fù bù rú qí pín yě
今以豚祭而求百福，则其富不如其贫也。
péng qīng shēng zǐ yuē wǎng zhě kě zhī lái zhě bù kě zhī
彭轻生子曰：“往者可知，来者不可知。
zǐ mò zǐ yuē jí shè ér qīn zài bǎi lǐ zhī wài zé yù nàn yān qī yǐ yī rì yě jí zhī zé shēng bù jí zé sǐ
”子墨子曰：“籍设而亲在百里之外，则遇难焉，期以一日也，及之则生，不及则死。
jīn yǒu gù chē liáng mǎ yú cǐ yòu yǒu nú mǎ sì yú zhī lún yú cǐ shǐ zi zé yān zǐ jiāng hé chéng
今有固车良马于此，又有奴马四隅之轮于此，使子择焉，子将何乘？
duì yuē chéng liáng mǎ gù chē kě yǐ sù zhì
”对曰：“乘良马固车，可以速至。
zǐ mò zǐ yuē yān zài yǐ lái
”子墨子曰：“焉在矣来。
mèng shān yù wáng zǐ lǘ yuē xī bái gōng zhī huò zhí wáng zǐ lǘ fǔ yuè gōu yào zhí bīng dāng xīn wèi zhī yuē wèi wáng zé shēng bù wéi wáng zé sǐ
孟山誉王子闾曰：“昔白公之祸，执王子闾，斧钺钩要，直兵当心，谓之曰：‘为王则生，不为王则死！
wáng zǐ lǘ yuē hé qí wǔ wǒ yě
’王子闾曰：‘何其侮我也！
shā wǒ qīn ér xǐ wǒ yǐ chǔ guó
杀我亲，而喜我以楚国。
wǒ dé tiān xià ér bú yì bù wéi yě yòu kuàng yú chǔ guó hu
我得天下而不义，不为也，又况于楚国乎？
suì ér bù wéi
’遂而不为。
wáng zǐ lǘ qǐ bù rén zāi
王子闾岂不仁哉？
zǐ mò zǐ yuē nán zé nán yǐ rán ér wèi rén yě
”子墨子曰：“难则难矣，然而未仁也。
ruò yǐ wáng wèi wú dào zé hé gù bù shòu ér zhì yě
若以王为无道，则何故不受而治也？
ruò yǐ bái gōng wèi bú yì hé gù bù shòu wáng zhū bái gōng rán ér fǎn wáng
若以白公为不义，何故不受王，诛白公然而反王？
gù yuē nán zé nán yǐ rán ér wèi rén yě
故曰：难则难矣，然而未仁也。
zǐ mò zǐ shǐ shèng chāo shì xiàng zi niú
子墨子使胜绰事项子牛。
xiàng zi niú sān qīn lǔ de ér shèng chāo sān cóng
项子牛三侵鲁地，而胜绰三从。
zǐ mò zi wén zhī shǐ gāo sūn zi qǐng ér tuì zhī yuē wǒ shǐ chāo yě jiāng yǐ jì jiāo ér zhèng bì yě
子墨子闻之，使高孙子请而退之，曰：“我使绰也，将以济骄而正嬖也。
jīn chāo yě lù hòu ér jué fū zǐ fū zǐ sān qīn lǔ ér chāo sān cóng shì gǔ biān yú mǎ jìn yě
今绰也禄厚而谲夫子，夫子三侵鲁而绰三从，是鼓鞭于马靳也。
dí wén zhī yán yì ér fú xíng shì fàn míng yě
翟闻之，言义而弗行，是犯明也。
chāo fēi fú zhī zhī yě lù shèng yì yě
绰非弗之知也，禄胜义也。
xī zhě chu rén yǔ yuè rén zhōu zhàn yú jiāng chu rén shùn liú ér jìn yíng liú ér tuì jiàn lì ér jìn jiàn bù lì zé qí tuì nán
从前楚国人与越国人在长江上进行船战，楚国人顺流而进，逆流而退；见有利就进攻，见不利想要退却，这就难了。
yuè rén yíng liú ér jìn shùn liú ér tuì jiàn lì ér jìn jiàn bù lì zé qí tuì sù
越人迎流而进，顺流而退，见利而进，见不利则其退速。
yuè rén yīn cǐ ruò shì jí bài chu rén
越人因此若势，亟败楚人。
gōng shū zi zì lǔ nán yóu chu yān shǐ wèi zhōu zhàn zhī qì zuò wéi gōu qiáng zhī bèi tuì zhě gōu zhī jìn zhě qiáng zhī liàng qí gōu qiáng zhī zhǎng ér zhì wèi zhī bīng
公输子自鲁南游楚，焉始为舟战之器，作为钩强之备，退者钩之，进者强之，量其钩强之长，而制为之兵。
chu zhī bīng jié yuè zhī bīng bù jié chu rén yīn cǐ ruò shì jí bài yuè rén
楚之兵节，越之兵不节，楚人因此若势，亟败越人。
gōng shū zi shàn qí qiǎo yǐ yǔ zǐ mò zǐ yuē wǒ zhōu zhàn gōu qiáng bù zhī zi zhī yì yì yǒu gōu qiáng hu
公输子善其巧，以语子墨子曰：“我舟战钩强，不知子之义亦有钩强乎？
zǐ mò zǐ yuē wǒ yì zhī gōu qiáng xián yú zi zhōu zhàn zhī gōu qiáng
”子墨子曰：“我义之钩强，贤于子舟战之钩强。
wǒ gōu qiáng wǒ gōu zhī yǐ ài chuāi zhī yǐ gōng
我钩强我，钩之以爱，揣之以恭。
fú gōu yǐ ài zé bù qīn fú chuāi yǐ gōng zé sù xiá xiá ér bù qīn zé sù lí
弗钩以爱则不亲，弗揣以恭则速狎，狎而不亲则速离。
gù jiāo xiāng ài jiāo xiāng gōng yóu ruò xiāng lì yě
故交相爱，交相恭，犹若相利也。
jīn zi gōu ér zhǐ rén rén yì gōu ér zhǐ zi zi qiáng ér jù rén rén yì qiáng ér jù zi jiāo xiāng gōu jiāo xiāng qiáng yóu ruò xiāng hài yě
今子钩而止人，人亦钩而止子，子强而距人，人亦强而距子，交相钩，交相强，犹若相害也。
gù wǒ yì zhī gōu qiáng xián zǐ zhōu zhàn zhī gōu qiáng
故我义之钩强，贤子舟战之钩强。
gōng shū zi xuē zhú mù yǐ wéi que chéng ér fēi zhī sān rì bù xià
公输子削竹木以为鹊，成而飞之，三日不下。
gōng shū zi zì yǐ wéi zhì qiǎo
公输子自以为至巧。
zǐ mò zi wèi gōng shū zǐ yuē zi zhī wèi que yě bù rú jiang zhī wèi chē xiá
子墨子谓公输子曰：“子之为鹊也，不如匠之为车辖。
xū yú liú sān cùn zhī mù ér rèn wǔ shí shí zhī zhòng
须臾刘三寸之木，而任五十石之重。
gù suǒ wéi gōng lì yú rén wèi zhī qiǎo bù lì yú rén wèi zhī zhuō
故所为功，利于人谓之巧，不利于人，谓之拙。
gōng shū zi wèi zǐ mò zǐ yuē wú wèi de jiàn zhī shí wǒ yù de sòng
公输子谓子墨子曰：“吾未得见之时，我欲得宋。
zì wǒ de jiàn zhī hòu yǔ wǒ sòng ér bú yì wǒ bù wéi
自我得见之后，予我宋而不义，我不为。
zǐ mò zǐ yuē dí zhī wèi de jiàn zhī shí yě zi yù de sòng zì dí de jiàn zi zhī hòu yǔ zi sòng ér bú yì zi fú wèi shì wǒ yǔ zi sòng yě
”子墨子曰：“翟之未得见之时也，子欲得宋，自翟得见子之后，予子宋而不义，子弗为，是我予子宋也。
zi wu wèi yì dí yòu jiāng yǔ zi tiān xià
子务为义，翟又将予子天下。