gōng mèng zi wèi zǐ mò zǐ yuē jūn zǐ gòng jǐ yǐ dài wèn yān zé yán bù wèn yān zé zhǐ pì ruò zhōng rán kòu zé míng bù kòu zé bù míng
公孟子谓子墨子曰：“君子共己以待，问焉则言，不问焉则止，譬若钟然，扣则鸣，不扣则不鸣。
mò zǐ yuē shì yán yǒu sān wù yān zi nǎi jīn zhī qí yī shēn yě yòu wèi zhī qí suǒ wèi yě
”墨子曰：“是言有三物焉，子乃今知其一身也，又未知其所谓也。
ruò dà rén xíng yín bào yú guó jiā jìn ér jiàn zé wèi zhī bù xùn
若大人行淫暴于国家，进而谏，则谓之不逊；
yīn zuǒ yòu ér xiàn jiàn zé wèi zhī yán yì
因左右而献谏，则谓之言议。
cǐ jūn zi zhī suǒ yí huò yě
此君子之所疑惑也。
ruò dà rén wéi zhèng jiāng yīn yú guó jiā zhī nán pì ruò jī zhī jiāng fā yě rán jūn zǐ zhī bì yǐ jiàn rán ér dà rén zhī lì
若大人为政，将因于国家之难，譬若机之将发也然，君子之必以谏，然而大人之利。
ruò cǐ zhě suī bù kòu bì míng zhě yě
若此者，虽不扣必鸣者也。
ruò dà rén jǔ bú yì zhī yì xíng suī de dà qiǎo zhī jīng kě xíng yú jūn lǚ zhī shì yù gōng fá wú zuì zhī guó yǒu zhī yě jūn de zhī zé bì yòng zhī yǐ
若大人举不义之异行，虽得大巧之经，可行于军旅之事，欲攻伐无罪之国，有之也，君得之，则必用之矣。
yǐ guǎng pì tǔ de zhe shuì wěi cái chū bì jiàn rǔ suǒ gōng zhě bù lì ér gōng zhě yì bù lì shì liǎng bù lì yě
以广辟土地，著税伪材，出必见辱，所攻者不利，而攻者亦不利，是两不利也。
ruò cǐ zhě suī bù kòu bì míng zhě yě
若此者，虽不扣，必鸣者也。
qiě zǐ yuē jūn zǐ gòng jǐ yǐ dài wèn yān zé yán bù wèn yān zé zhǐ pì ruò zhōng rán kòu zé míng bù kòu zé bù míng
且子曰：‘君子共己以待，问焉则言，不问焉则止，譬若钟然，扣则鸣，不扣则不鸣。
jīn wèi yǒu kòu zi ér yán shì zi zhī wèi bù kòu ér míng yá
’今未有扣，子而言，是子之谓不扣而鸣邪？
shì zi zhī suǒ wèi fēi jūn zǐ yá
是子之所谓非君子邪？
gōng mèng zi wèi zǐ mò zǐ yuē shí wéi shàn rén shú bù zhī
公孟子谓子墨子曰：“实为善，人孰不知？
pì ruò liáng yù chù ér bù chū yǒu yú xǔ
譬若良玉，处而不出有余糈。
pì ruò měi nǚ chù ér bù chū rén zhēng qiú zhī xíng ér zì xuàn rén mò zhī qǔ yě
好比美女隐住不出，人们争相追求；但如果她自己进行自我炫耀，人们就不娶她了。
jīn zi biàn cóng rén ér shuō zhī hé qí láo yě
今子遍从人而说之，何其劳也！
zǐ mò zǐ yuē jīn fú shì luàn qiú měi nǚ zhě zhòng měi nǚ suī bù chū rén duō qiú zhī
”子墨子曰：“今夫世乱，求美女者众，美女虽不出，人多求之；
jīn qiú shàn zhě guǎ bù qiáng shuō rén rén mò zhī zhī yě
今求善者寡，不强说人，人莫之知也。
qiě yǒu èr shēng yú cǐ shàn shì yī xíng wéi rén shì zhě yī chù ér bù chū zhě xíng wéi rén shì zhě yǔ chù ér bù chū zhě qí xǔ shú duō
且有二生于此，善筮，一行为人筮者，一处而不出者，行为人筮者，与处而不出者，其糈孰多？
gōng mèng zǐ yuē xíng wéi rén shì zhě qí xǔ duō
”公孟子曰：“行为人筮者，其糈多。
zǐ mò zǐ yuē rén yì jūn
”子墨子曰：“仁义钧。
xíng shuì rén zhě qí gōng shàn yì duō hé gù bù xíng shuō rén yě
行说人者，其功善亦多，何故不行说人也！
gōng mèng zi dài zhāng fǔ tí shǒu jìn hū rú fú ér yǐ jiàn zǐ mò zi yuē jūn zǐ fú rán hòu xíng hu
公孟子戴章甫，（提手＋晋）忽，儒服，而以见子墨子，曰：“君子服然后行乎？
qí xíng rán hòu fú hu
其行然后服乎？
zǐ mò zǐ yuē xíng bù zài fú
”子墨子曰：“行不在服。
gōng mèng zǐ yuē hé yǐ zhī qí rán yě
”公孟子曰：“何以知其然也？
zǐ mò zǐ yuē xī zhě qí huán gōng gāo guān bó dài jīn jiàn mù dùn yǐ zhì qí guó qí guó zhì
”子墨子曰：“昔者齐桓公高冠博带，金剑木盾，以治其国，其国治。
xī zhě jìn wén gōng dà bù zhī yī qiáng yáng yáng zhī qiú wéi yǐ dài jiàn yǐ zhì qí guó qí guó zhì
昔者晋文公大布之衣，（爿羊）羊之裘，韦以带剑，以治其国，其国治。
xī zhě chǔ zhuāng wáng xiān guān zǔ yīng jiǎo sī fēng de yòu bàn bù yī bó páo yǐ zhì qí guó qí guó zhì
昔者楚庄王鲜冠组缨，（绞丝＋蜂的右半部）衣博袍，以治其国，其国治。
xī zhě yuè wáng gōu jiàn jiǎn fà wén shēn yǐ zhì qí guó qí guó zhì
昔者越王勾践剪发文身，以治其国，其国治。
cǐ sì jūn zhě qí fú bù tóng qí xíng yóu yī yě
此四君者其服不同，其行犹一也。
dí yǐ shì zhī xíng zhī bù zài fú yě
翟以是知行之不在服也。
gōng mèng zǐ yuē shàn
”公孟子曰：“善！
wú wén zhī yuē sù shàn zhě bù xiáng
吾闻之曰：宿善者不祥。
qǐng shě hū yì zhāng fǔ fù jiàn fū zǐ kě hu
请舍忽、易章甫，复见夫子，可乎？
zǐ mò zǐ yuē qǐng yīn yǐ xiāng jiàn yě
”子墨子曰：“请因以相见也。
ruò bì jiāng shě hū yì zhāng fǔ ér hòu xiāng jiàn rán zé xíng guǒ zài fú yě
若必将舍忽、易章甫而后相见，然则行果在服也。
gōng mèng zǐ yuē jūn zǐ bì gǔ yán fú rán hòu rén
公孟子曰：“君子必古言服，然后仁。
zǐ mò zǐ yuē xī zhě shāng wáng zhòu qīng shì fèi zhòng wèi tiān xià zhī bào rén
”子墨子曰：“昔者商王纣，卿士费仲，为天下之暴人；
jī zǐ wēi zǐ wèi tiān xià zhī shèng rén
箕子、微子，为天下之圣人。
cǐ tóng yán ér huò rén bù rén yě
此同言，而或仁不仁也。
zhōu gōng dàn wèi tiān xià zhī shèng rén guān shū wèi tiān xià zhī bào rén cǐ tóng fú huò rén huò bù rén
周公旦为天下之圣人，关叔为天下之暴人，此同服，或仁或不仁。
rán zé bù zài gǔ fú yǔ gǔ yán yǐ
然则不在古服与古言矣。
qiě zi fǎ zhōu ér wèi fǎ xià yě zi zhī gǔ fēi gǔ yě
且子法周而未法夏也，子之古，非古也。
gōng mèng zi wèi zǐ mò zǐ yuē xī zhě shèng wáng zhī liè yě shàng shèng lì wèi tiān zǐ qí cì lì wèi qīng dài fū
公孟子谓子墨子曰：“昔者圣王之列也，上圣立为天子，其次立为卿大夫。
jīn kǒng zǐ bó yú shī shū chá yú lǐ yuè xiáng yú wàn wù ruò shǐ kǒng zǐ dāng shèng wáng zé qǐ bù yǐ kǒng zǐ wèi tiān zǐ zāi
今孔子博于《诗》、《书》，察于礼乐，详于万物，若使孔子当圣王，则岂不以孔子为天子哉！
zǐ mò zǐ yuē fu zhī zhě bì zūn tiān shì guǐ ài rén jié yòng hé yān wèi zhī yǐ
”子墨子曰：“夫知者，必尊天事鬼，爱人节用，合焉为知矣。
jīn zǐ yuē zhī kǒng zǐ bó yú shī shū chá yú lǐ yuè xiáng yú wàn wù ér yuē kě yǐ wèi tiān zǐ shì shù rén zhī chǐ ér yǐ wéi fù
今子曰‘知孔子博于《诗》、《书》，察于礼乐，详于万物’，而曰可以为天子，是数人之齿，而以为富。
gōng mèng zǐ yuē pín fù shòu yāo chǐ xī rán zài tiān bù kě sǔn yì
公孟子曰：“贫富寿夭，（齿昔）然在天，不可损益。
yòu yuē jūn zǐ bì xué
”又曰：“君子必学。
zǐ mò zǐ yuē jiào rén xué ér zhí yǒu mìng shì yóu mìng rén bǎo ér qù qí guān yě
”子墨子曰：“教人学而执有命，是犹命人葆而去其冠也。
gōng mèng zi wèi zǐ mò zǐ yuē yǒu yì bú yì wú xiáng bù xiáng
公孟子谓子墨子曰：“有义不义，无祥不祥。
zǐ mò zǐ yuē gǔ shèng wáng jiē yǐ guǐ shén wèi shén míng ér wèi huò fú zhí yǒu xiáng bù xiáng shì yǐ zhèng zhì ér guó ān yě
”子墨子曰：“古圣王皆以鬼神为神明，而为祸福，执有祥不祥，是以政治而国安也。
zì jié zhòu yǐ xià jiē yǐ guǐ shén wèi bù shén míng bù néng wèi huò fú zhí wú xiáng bù xiáng shì yǐ zhèng luàn ér guó wēi yě
自桀纣以下皆以鬼神为不神明，不能为祸辐，执无祥不祥，是以政乱而国危也。
gù xiān wáng zhī shū zǐ yì yǒu zhī yuē qí ào yě chū yú zi bù xiáng
故先王之书子亦有之曰：‘其傲也出，于子不祥。
cǐ yán wèi bù shàn zhī yǒu fá wéi shàn zhī yǒu shǎng
’此言为不善之有罚，为善之有赏。
zǐ mò zi wèi gōng mèng zǐ yuē sāng lǐ jūn yǔ fù mǔ qī hòu zǐ sǐ sān nián sàng fú
子墨子谓公孟子曰：“丧礼，君与父母、妻、后子死，三年丧服；
bó fù shū fù xiōng dì qī
伯父、叔父、兄弟期；
zú rén wǔ yuè
族人五月；
gū zǐ jiù shēng yǒu shù yuè zhī sàng
姑、姊、舅、甥有数月之丧。
huò yǐ bù sàng zhī jiān sòng shī sān bǎi xián shī sān bǎi gē shī sān bǎi wǔ shī sān bǎi
或以不丧之间，诵《诗》三百，弦《诗》三百，歌《诗》三百，舞《诗》三百。
ruò yòng zi zhī yán zé jūn zǐ hé rì yǐ tīng zhì
若用子之言，则君子何日以听治？
shù rén hé rì yǐ cóng shì
庶人何日以从事？
gōng mèng zǐ yuē guó luàn zé zhì zhī guó zhì zé wèi lǐ yuè
”公孟子曰：“国乱则治之，国治则为礼乐；
guó zhì zé cóng shì guó fù zé wèi lǐ yuè
国治则从事，国富则为礼乐。
zǐ mò zǐ yuē guó zhī zhì zhì zhī fèi zé guó zhī zhì yì fèi
”子墨子曰：“国之治，治之废，则国之治亦废。
guó zhī fù yě cóng shì gù fù yě
国之富也，从事故富也；
cóng shì fèi zé guó zhī fù yì fèi
从事废，则国之富亦废。
gù suī zhì guó quàn zhī wú yàn rán hòu kě yě
故虽治国，劝之无餍，然后可也。
jīn zǐ yuē guó zhì zé wèi lǐ yuè luàn zé zhì zhī shì pì yóu yē ér chuān jǐng yě sǐ ér qiú yī yě
今子曰，国治则为礼乐，乱则治之，是譬犹噎而穿井也，死而求医也。
gǔ zhě sān dài bào wáng jié zhòu yōu lì cǎo tóu xià ěr wèi shēng yuè bù gù qí mín shì yǐ shēn wéi xíng lù guó wèi lì xū zhě jiē cóng cǐ dào yě
古者三代暴王桀、纣、幽、厉，（草头下尔）为声乐，不顾其民，是以身为刑戮，国为戾虚者，皆从此道也。
gōng mèng zǐ yuē wú guǐ shén
公孟子曰：“无鬼神。
yòu yuē jūn zǐ bì xué jì sì
”又曰：“君子必学祭祀。
zǐ mò zǐ yuē zhí wú guǐ ér xué jì lǐ shì yóu wú kè ér xué kè lǐ yě shì yóu wú yú ér wéi yú gǔ yě
”子墨子曰：“执无鬼而学祭礼，是犹无客而学客礼也，是犹无鱼而为鱼罟也。
gōng mèng zi wèi zǐ mò zǐ yuē zi yǐ sān nián zhī sàng wèi fēi zi zhī sān rì zhī sàng yì fēi yě
公孟子谓子墨子曰：“子以三年之丧为非，子之三日之丧亦非也。
zǐ mò zǐ yuē zi yǐ sān nián zhī sàng fēi sān rì zhī sàng shì yóu luǒ wèi juē zhě bù gōng yě
”子墨子曰：“子以三年之丧非三日之丧，是犹裸谓撅者不恭也。
gōng mèng zi wèi zǐ mò zǐ yuē zhī yǒu xián yú rén zé kě wèi zhī hū
公孟子谓子墨子曰：“知有贤于人，则可谓知乎？
zǐ mò zǐ yuē yú zhī zhī yǒu yǐ xián yú rén ér yú qǐ kě wèi zhī yǐ zāi
”子墨子曰：“愚之知有以贤于人，而愚岂可谓知矣哉？
gōng mèng zǐ yuē sān nián zhī sàng xué wú zhī mù fù mǔ
公孟子曰：“三年之丧，学吾之慕父母。
zǐ mò zǐ yuē fu yīng ér zi zhī zhī dú mù fù mǔ ér yǐ fù mǔ bù kě de yě rán hào ér bù zhǐ cǐ qí gù hé yě
”子墨子曰：“夫婴儿子之知，独慕父母而已，父母不可得也，然号而不止，此其故何也？
jí yú zhī zhì yě
即愚之至也。
rán zé rú zhě zhī zhī qǐ yǒu yǐ xián yú yīng ér zi zāi
然则儒者之知，岂有以贤于婴儿子哉？
zǐ mò zǐ yuē wèn yú rú zhě hé gù wéi lè
子墨子曰问于儒者：“何故为乐？
yuē lè yǐ wéi lè yě
”曰：“乐以为乐也。
zǐ mò zǐ yuē zi wèi wǒ yīng yě
”子墨子曰：“子未我应也。
jīn wǒ wèn yuē hé gù wèi shì
今我问曰：‘何故为室？
yuē dōng bì hán yān xià bì shǔ yān shì yǐ wéi nán nǚ zhī bié yě
’曰：‘冬避寒焉，夏避暑焉，室以为男女之别也。
zé zǐ gào wǒ wèi shì zhī gù yǐ
’则子告我为室之故矣。
jīn wǒ wèn yuē hé gù wéi lè
今我问曰：‘何故为乐？
yuē lè yǐ wéi lè yě
’曰：‘乐以为乐也。
shì yóu yuē hé gù wèi shì
’是犹曰：‘何故为室？
yuē shì yǐ wéi shì yě
’曰：‘室以为室也。
zǐ mò zi wèi chéng zǐ yuē rú zhī dào zú yǐ sàng tiān xià zhě sì zhèng yān
子墨子谓程子曰：“儒之道足以丧天下者四政焉。
rú yǐ tiān wèi bù míng yǐ guǐ wèi bù shén tiān guǐ bù shuō cǐ zú yǐ sàng tiān xià
儒以天为不明，以鬼为不神，天、鬼不说，此足以丧天下。
yòu hòu zàng jiǔ sàng zhòng wèi guān guǒ duō wèi yī qīn sòng sǐ ruò xǐ sān nián kū qì fú hòu qǐ zhàng hòu xíng ěr wú wén mù wú jiàn cǐ zú yǐ sàng tiān xià
又厚葬久丧，重为棺椁，多为衣衾，送死若徙，三年哭泣，扶后起，杖后行，耳无闻，目无见，此足以丧天下。
yòu xián gē gǔ wǔ xí wèi shēng yuè cǐ zú yǐ sàng tiān xià
又弦歌鼓舞，习为声乐，此足以丧天下。
yòu yǐ mìng wèi yǒu pín fù shòu yāo zhì luàn ān wēi yǒu jí yǐ bù kě sǔn yì yě
又以命为有，贫富寿夭，治乱安危有极矣，不可损益也。
wéi shàng zhě xíng zhī bì bù tīng zhì yǐ
为上者行之，必不听治矣；
wéi xià zhě xíng zhī bì bù cóng shì yǐ
为下者行之，必不从事矣。
cǐ zú yǐ sàng tiān xià
此足以丧天下。
chéng zǐ yuē shén yǐ xiān shēng zhī huǐ rú yě
”程子曰：“甚矣，先生之毁儒也。
zǐ mò zǐ yuē rú gù wú cǐ ruò sì zhèng zhě ér wǒ yán zhī zé shì huǐ yě
”子墨子曰：“儒固无此若四政者，而我言之，则是毁也。
jīn rú gù yǒu cǐ sì zhèng zhě ér wǒ yán zhī zé fēi huǐ yě gào wén yě
今儒固有此四政者，而我言之，则非毁也，告闻也。
chéng zǐ wú cí ér chū
”程子无辞而出。
zǐ mò zǐ yuē mí zhī
子墨子曰：“迷之！
fǎn hòu zuò
”反，后坐。
jìn fù yuē xiāng zhě xiān shēng zhī yán yǒu kě wén zhě yān
进复曰：“乡者先生之言有可闻者焉。
ruò xiān shēng zhī yán zé shì bù yù yǔ bù huǐ jié zhòu yě
若先生之言，则是不誉禹，不毁桀、纣也。
zǐ mò zǐ yuē bù rán
”子墨子曰：“不然。
fu yīng shú cí chēng yì ér wèi zhī mǐn yě
夫应孰辞，称议而为之，敏也。
hòu gōng zé hòu wú báo gōng zé báo wú
厚攻则厚吾，薄攻则薄吾。
yīng shú cí ér chēng yì shì yóu hé yuán ér jī é yě
应孰辞而称议，是犹荷辕而击蛾也。
zǐ mò zi yǔ chéng zǐ biàn chēng yú kǒng zǐ
子墨子与程子辩，称于孔子。
chéng zǐ yuē fēi rú hé gù chēng yú kǒng zǐ yě
程子曰：“非儒，何故称于孔子也？
zǐ mò zǐ yuē shì yì dāng ér bù kě yì zhě yě
”子墨子曰：“是亦当而不可易者也。
jīn niǎo wén rè hàn zhī yōu zé gāo yú wén rè hàn zhī yōu zé xià dāng cǐ suī yǔ tāng wèi zhī móu bì bù néng yì yǐ
今鸟闻热旱之忧则高，鱼闻热旱之忧则下，当此，虽禹、汤为之谋，必不能易矣。
yú niǎo kě wèi yú yǐ yǔ tāng yóu yún yīn yān
鱼鸟可谓愚矣，禹、汤犹云因焉。
jīn dí céng wú chēng yú kǒng zǐ hu
今翟曾无称于孔子乎？
yǒu yóu yú zǐ mò zi zhī mén zhě shēn tǐ qiáng liáng sī lǜ xùn tōng yù shǐ suí ér xué
有游于子墨子之门者，身体强良，思虑徇通，欲使随而学。
zǐ mò zǐ yuē gū xué hu wú jiāng shì zi
子墨子曰：“姑学乎，吾将仕子。
quàn yú shàn yán ér xué
”劝于善言而学。
qí nián ér zé shì yú zǐ mò zi
其年，而责仕于子墨子。
zǐ mò zǐ yuē bù shì zǐ zi yì wén fu lǔ yǔ hu
子墨子曰：“不仕子，子亦闻夫鲁语乎？
lǔ yǒu kūn dì wǔ rén zhě qí fù sǐ qí zhǎng zǐ shì jiǔ ér bù zàng qí sì dì yuē zi yǔ wǒ zàng dāng wèi zi gū jiǔ
鲁有昆弟五人者，其父死，其长子嗜酒而不葬，其四弟曰：‘子与我葬，当为子沽酒。
quàn yú shàn yán ér zàng
’劝于善言而葬。
yǐ zàng ér zé jiǔ yú qí sì dì
已葬而责酒于其四弟。
sì dì yuē wú wèi yǔ zi jiǔ yǐ
四弟曰：‘吾未予子酒矣。
zi zàng zǐ fù wǒ zàng wú fù qǐ dú wú fù zāi
子葬子父，我葬吾父，岂独吾父哉？
zi bù zàng zé rén jiāng xiào zi gù quàn zi zàng yě
子不葬则人将笑子，故劝子葬也。
jīn zi wèi yì wǒ yì wèi yì qǐ dú wǒ yì yě zāi
’今子为义，我亦为义，岂独我义也哉？
zi bù xué zé rén jiāng xiào zi gù quàn zi yú xué
子不学，则人将笑子，故劝子于学。
yǒu yóu yú zǐ mò zi zhī mén zhě zǐ mò zǐ yuē hé xué hu
有游于子墨子之门者，子墨子曰：“盍学乎？
duì yuē wú zú rén wú xué zhě
”对曰：“吾族人无学者。
zǐ mò zǐ yuē bù rán
”子墨子曰：“不然。
fu yú měi zhě qǐ yuē wú zú rén mò zhī hǎo gù bù yú zāi
夫妤美者，岂曰吾族人莫之好，故不妤哉？
fu yù fù guì zhě qǐ yuē wǒ zú rén mò zhī yù gù bù yù zāi
夫欲富贵者，岂曰我族人莫之欲，故不欲哉？
hǎo měi yù fù guì zhě bù shì rén yóu qiáng wèi zhī fu yì tiān xià zhī dà qì yě hé yǐ shì rén
好美、欲富贵者，不视人犹强为之，夫义，天下之大器也，何以视人？
bì qiáng wèi zhī
必强为之?”
yǒu yóu yú zǐ mò zi zhī mén zhě wèi zǐ mò zǐ yuē xiān shēng yǐ guǐ shén wèi míng zhī néng wéi huò rén zāi fú wéi shàn zhě fú zhī wèi bào zhě huò zhī
有游于子墨子之门者，谓子墨子曰：“先生以鬼神为明知，能为祸人哉福，为善者福之，为暴者祸之。
jīn wú shì xiān shēng jiǔ yǐ ér fú bù zhì yì zhě xiān shēng zhī yán yǒu bù shàn hu guǐ shén bù míng hu
今吾事先生久矣，而福不至，意者先生之言有不善乎，鬼神不明乎？
wǒ hé gù bù dé fú yě
我何故不得福也？
zǐ mò zǐ yuē suī zi bù dé fú wú yán hé jù bù shàn ér guǐ shén hé jù bù míng
”子墨子曰：“虽子不得福，吾言何遽不善，而鬼神何遽不明？
zi yì wén hu nì tú zhī xíng zhī yǒu xíng hu
子亦闻乎匿徒之刑之有刑乎？
duì yuē wèi zhī de wén yě
”对曰：“未之得闻也。
zǐ mò zǐ yuē jīn yǒu rén yú cǐ shén zi zi néng shén yù zhī ér yī zì yù hu
”子墨子曰：“今有人于此，什子，子能什誉之，而一自誉乎？
duì yuē bù néng
”冉有回答说：“不能。
yǒu rén yú cǐ bǎi zǐ zi néng zhōng shēn yù qí shàn ér zi wú yī hu
”“有人于此，百子，子能终身誉其善，而子无一乎？
duì yuē bù néng
”冉有回答说：“不能。
zǐ mò zǐ yuē nì yī rén zhě yóu yǒu zuì jīn zi suǒ nì zhě ruò cǐ qí duō jiāng yǒu hòu zuì zhě yě hé fú zhī qiú
”子墨子曰：“匿一人者犹有罪，今子所匿者，若此亓多，将有厚罪者也，何福之求！
zǐ mò zi yǒu jí diē bí jìn ér wèn yuē xiān shēng yǐ guǐ shén wèi míng néng wéi huò fú wéi shàn zhě shǎng zhī wèi bù shàn zhě fá zhī
子墨子有疾，跌鼻进而问曰：“先生以鬼神为明，能为祸福，为善者赏之，为不善者罚之。
jīn xiān shēng shèng rén yě hé gù yǒu jí
今先生圣人也，何故有疾？
yì zhě xiān shēng zhī yán yǒu bù shàn hu
意者先生之言有不善乎？
guǐ shén bù míng zhī hū
鬼神不明知乎？
zǐ mò zǐ yuē suī shǐ wǒ yǒu bìng hé jù bù míng
”子墨子曰：“虽使我有病，何遽不明？
rén zhī suǒ de yú bìng zhě duō fāng yǒu de zhī hán shǔ yǒu de zhī láo kǔ
人之所得于病者多方，有得之寒暑，有得之劳苦。
bǎi mén ér bì yī mén yān zé dào hé jù wú cóng rù
百门而闭一门焉，则盗何遽无从入？
èr sān zǐ yǒu fù yú zǐ mò zǐ xué shè zhě zǐ mò zǐ yuē bù kě fu zhī zhě bì liàng qí lì suǒ néng zhì ér cóng shì yān guó shì zhàn qiě fú rén yóu bù kě jí yě
二三子有复于子墨子学射者，子墨子曰：“不可，夫知者必量其力所能至而从事焉，国士战且扶人，犹不可及也。
jīn zi fēi guó shì yě qǐ néng chéng xué yòu chéng shè zāi
今子非国士也，岂能成学又成射哉？
èr sān zǐ fù yú zǐ mò zǐ yuē gào zǐ yuē yán yì ér xíng shén è
二三子复于子墨子曰：“告子曰：‘言义而行甚恶。
qǐng qì zhī
’请弃之。
zǐ mò zǐ yuē bù kě chēng wǒ yán yǐ huǐ wǒ xíng shù yú wáng
”子墨子曰：“不可，称我言以毁我行，俞于亡。
yǒu rén yú cǐ dí shén bù rén zūn tiān shì guǐ ài rén shén bù rén
有人于此：‘翟甚不仁，尊天、事鬼、爱人，甚不仁’。
yóu yù yú wáng yě
犹愈于亡也。
jīn gào zi yán tán shén biàn yán rén yì ér bù wú huǐ
今告子言谈甚辩，言仁义而不吾毁；
gào zi huǐ yóu yù wáng yě
告子毁，犹愈亡也！
èr sān fù yú zǐ mò zǐ yuē gào zi shèng wèi rén
二三复于子墨子曰：“告子胜为仁。
zǐ mò zǐ yuē wèi bì rán yě
”子墨子曰：“未必然也。
gào zi wèi rén pì yóu zú zhī yǐ wéi zhǎng yǐn yǐ wéi guǎng bù kě jiǔ yě
告子为仁，譬犹（足支）以为长，隐以为广，不可久也?”
gào zi wèi zǐ mò zǐ yuē wǒ zhì guó wéi zhèng
告子谓子墨子曰：“我治国为政。
zǐ mò zǐ yuē zhèng zhě kǒu yán zhī shēn bì xíng zhī
”子墨子曰：“政者，口言之，身必行之。
jīn zǐ kǒu yán zhī ér shēn bù xíng shì zi zhī shēn luàn yě
今子口言之，而身不行，是子之身乱也。
zi bù néng zhì zi zhī shēn è néng zhì guó zhèng
子不能治子之身，恶能治国政？
zǐ gū wáng zǐ zhī shēn luàn zhī yǐ
子姑亡子之身乱之矣！