lì shǐ lái yuán
历史来源
chū zì zhú xìng yǐ guó míng wèi shì hòu gǎi wéi zhú shēng
1、出自竹姓，以国名为氏，后改为竺生。
xià shāng zhōu sān dài yǒu gū zhú guó dào le chūn qiū shí qí guó jūn zhī zǐ bó yí shū qí zhī hòu yǐ guó míng wèi xìng chēng zhú shì
夏、商、周三代有孤竹国，到了春秋时，其国君之子伯夷、叔齐之后以国名为姓，称竹氏。
zhì hàn dài yǒu zōng yáng rén zhú yàn yīn bì chóu rén ér gǎi wéi dǔ xìng qí hòu yán yòng bù gǎi
至汉代，有枞阳人竹晏，因避仇人而改为竺姓，其后沿用不改。
yuán yú gǔ yìn dù shǔ yú wài lái xìng shì
2、源于古印度，属于外来姓氏。
jù xìng yuàn hé hàn shū xī yù chuán děng jì zǎi gǔ dài yìn dù chēng tiān zhú guó yǒu tiān zhú sēng rén lái zhōng guó chuán jiào yǐ guó míng dǔ wèi xìng
据《姓苑》和《汉书·西域传》等记载，古代印度称天竺国，有天竺僧人来中国传教，以国名“竺”为姓。
hòu lái zhōng guó sēng lǚ yǒu de suí yìn dù sēng rén xué jīng yě suí shī fu zhī xìng chéng wéi dǔ xìng
后来，中国僧侣有的随印度僧人学经，也随师父之姓，成为竺姓。
tōng cháng rèn wéi hàn dài xuān dì shí dǔ cì wèi zhōng guó dǔ xìng shǐ zǔ
通常认为汉代宣帝时竺次为中国竺姓始祖。
jiā zú míng rén
家族名人
dǔ yuān míng cháo wén shì xuān dé nián jiān jǔ wèi jìn shì
竺渊：明朝文士，宣德年间举为进士。
bèi cháo tíng rèn wèi guān yuán zhèng tǒng zhōng wèi fú jiàn cān yì chì shǒu yín kēng dào zéi sì qǐ shí dǔ yuān lǜ zhòng bǔ dào fǎn bèi dào zéi suǒ bǔ hòu yīn bù qū yú dào bèi shā
被朝廷任为官员，正统中为福建参议，敕守银坑，盗贼四起时，竺渊率众捕盗，反被盗贼所捕，后因不屈于盗被杀。
zhú fǎ shēn jìn dài sēng rén
竺法深：晋代僧人。
míng qián huò chēng dào qián zì fǎ shēn
名潜，或称道潜，字法深。
sú xìng wáng láng yá jùn zhì suǒ zài jīn shān dōng shěng lín yí shì běi rén
俗姓王，琅邪郡（治所在今山东省临沂市北）人。
suì biàn chū jiā shī cóng fù yǒu cái jiě jiǔ fù shèng míng de míng sēng liú yuán zhēn màn màn kè fú le yì bān shì zú zǐ dì xí jiàn de fú huá xìng gé shēn kè zuān yán le bō rě xué de fó xué lǐ lùn jiā shàng xiàng mào táng táng tán tǔ fēng yǎ zài jīng chéng cháng ān yǐ xiǎo yǒu míng shēng
18岁便出家，师从富有才解久负盛名的名僧刘元真，慢慢克服了一般士族子弟习见的浮华性格，深刻钻研了般若学的佛学理论，加上相貌堂堂，谈吐风雅，在京城长安已小有名声。
zhì suì shí dú zì dēng tán jiǎng xué suǒ jiǎng zhèng fǎ huá jīng dà pǐn bō rě jīng yì lǐ shēn ào pōu xī míng bái qián lái tīng jiǎng shòu yè zhě cháng jǐ jǐ yī táng duō dá wǔ liù bǎi rén
至24岁时，独自登坛讲学，所讲《正法华经》、《大品般若经》，义理深奥，剖析明白，前来听讲受业者常济济一堂，多达五六百人。
dǔ dào xīn jìn dài nǚ sēng yā néng qīng dàn yóu shàn xiǎo pǐn
竺道馨：晋代女僧，雅能清淡，尤善小品。
dǔ dào shēng nán běi cháo shí sēng rén
竺道生：南北朝时僧人。
sú xìng wèi yuán jí jù lù hé běi shěng píng xiāng xiàn rén ér jì jū péng chéng jiāng sū shěng tóng shān xiàn
俗姓魏，原籍钜鹿（河北省平乡县）人，而寄居彭城（江苏省铜山县）。
dà yuē shí suì jí yī míng sēng zhú fǎ tài chū jiā
大约十岁，即依名僧竺法汰出家。
céng suí sēng jiā tí pó yán xí yǒu bù zhī xué bìng shòu xué jiū mó luó shí shēn de bō rě zhī zhǐ
曾随僧伽提婆研习有部之学，并受学鸠摩罗什深得般若之旨。
gāo sēng chuán běn chuán wèi qí cháng yǐ rù dào zhī yào huì jiě wèi běn
高僧传本传谓其“常以入道之要，慧解为本。
gù zuàn yǎng qún jīng zhēn zhuó zá lùn wàn lǐ suí fǎ bù dàn pí kǔ
故钻仰群经,斟酌杂论，万里随法，不惮疲苦。
yīn ér dé yǐ shè shòu hán yǒng kōng yǒu liǎng zōng de xué shuō yǐ jiàn gòu dú tè de sī xiǎng
”因而得以摄受涵泳空有两宗的学说，以建构独特的思想。
dǔ dà nián sòng cháo xué zhě zhuān xīn yán jiū rú jiā jīng diǎn lǐ jì zhe yǒu yī běn jiào lǐ jì dìng yì de shū
竺大年：宋朝学者，专心研究儒家经典《礼记》，著有一本叫《礼记订议》的书。
dǔ shào kāng fǎn qīng zhì shì
竺绍康：反清志士。
zài qiū jǐn yǔ xú xī lín cè huà huàn zhè qǐ yì shí bèi rèn mìng wèi guāng fù jūn fēn tǒng
在秋瑾与徐锡麟策划皖浙起义时，被任命为光复军分统。
huàn zhè qǐ yì shī bài hòu bèi tōng jī bì rù tāi zhōu shān qū
皖浙起义失败后，被通缉，避入台州山区。
qiān xǐ fēn bù
迁徙分布
quē dǔ xìng zài dà lù hé tái wān méi yǒu liè rù bǎi jiā xìng qián yī bǎi wèi
（缺）竺姓在大陆和台湾没有列入百家姓前一百位。
dǔ xìng yǔ zhú xìng tóng yuán
竺姓与竹姓同源。
xiāng chuán shāng tāng shí yǔ fēng yán dì de hòu dài mò tái shì zài gū zhú guó jīn hé běi shěng lú lóng xiàn nán gū zhú guó guó jūn de hòu rén jiù yǒu yǐ guó míng de yī zì wèi xìng chēng wéi zhú shì
相传商汤时，禹封炎帝的后代墨台氏在孤竹国（今河北省卢龙县南），孤竹国国君的后人就有以国名的一字为姓，称为竹氏。
dōng hàn shí
东汉时。
zōng yáng hóu zhú yàn rèn wéi zhú yuán chū zì gū zhú guó liǎng wèi xián rén jí bó yí hé shū qí èr rén wéi shāng mò zhōu chū de xián rén yīn bù shí luàn chén zhī liáng ér è sǐ yú shǒu yáng shān yú shì zài zhú zì xià miàn jiā gè èr zì jí chéng le dǔ shì
枞阳侯竹晏认为竹源出自孤竹国两位贤人，即伯夷和叔齐（二人为商末周初的贤人，因不食乱臣之粮而饿死于首阳山），于是在“竹”字下面加个“二”字，即成了“竺”氏。
lìng wài gǔ shí chēng yìn dù wèi tiān zhú guó céng yǒu sēng rén lái zhōng guó chuán jīng shí wèi le shì yìng hàn wén huà de xí guàn jiù qǔ yí gè zì wèi tā men de xìng shì ér tā men bèi chēng wéi tiān zhú sēng jiù duō yǐ dǔ wèi xìng
另外，古时称印度为天竺国，曾有僧人来中国传经时，为了适应汉文化的习惯，就取一个字为他们的姓氏，而他们被称为天竺僧，就多以竺为姓。
hòu lái yǒu xiē sēng rén zài zhōng guó dìng jū ér yǒu xiē hàn zú de sēng rén yīn bài shī yě suí tā men xìng dǔ zhè yàng dǔ xìng jiù zài hàn rén zhōng chuán kāi lái
后来，有些僧人在中国定居，而有些汉族的僧人因拜师也随他们姓竺，这样，竺姓就在汉人中传开来。
hái yǒu yīn dǔ hé zhú tóng yīn hàn dài yǒu wèi běn jiào zhú yàn de rén gǎi wéi xìng dǔ qí hòu rén yīn zhī
还有，因竺和竹同音，汉代有位本叫竹晏的人改为姓竺，其后人因之。
jù hàn shū xī yù chuán kǎo zhèng
据《汉书·西域传》考证。
dàn wǒ guó lìng yī bù xìng shì gǔ jí xìng yuàn shàng shuō dǔ běn xìng zhú zhì hàn zōng yáng zhú yàn gǎi wéi dǔ
但我国另一部姓氏古籍《姓苑》上说：“竺本姓竹，至汉枞阳竹晏改为竺。
yī zhào xìng yuàn de kǎo zhèng wǒ guó de zhú shì yuán liú jù míng xián shì zú yán xíng lèi gǎo de jì zǎi gū zhú jūn jiāng xìng yīn tāng fēng zhī liáo xī lìng zhī zhì bó yí shū qí zǐ sūn yǐ zhú wèi shì yān dōng guǎn
”依照《姓苑》的考证，我国的竹氏源流，据《名贤氏族言行类稿》的记载：“孤竹君，姜姓，殷汤封之辽西，令支至伯夷、叔齐，子孙以竹为氏焉，东莞。
wàng zú jū dōng hǎi jùn jīn shān dōng shěng yǎn zhōu dōng nán
”望族居东海郡（今山东省兖州东南）。