fàn shēng zhě sù yú lǚ shí hòu zhú ér jiǎ mèi
范生者宿于旅，食后烛而假寐。
hū yī bì lái fu yī zhì yǐ shàng yòu yǒu jìng lián tì qiè yī yī liè àn tóu nǎi qù
忽一婢来，袱衣置椅上，又有镜奁揥箧，一一列案头，乃去。
é yī shào fù zì fáng zhōng chū fā qiè kāi lián duì jìng zhì lüě
俄一少妇自房中出，发箧开奁，对镜栉掠；
yǐ ér jì yǐ ér zān gù yǐng pái huái shén jiǔ
已而髻，已而簪，顾影徘徊甚久。
qián bì lái jìn yí wò guàn
前婢来，进匜沃盥。
guàn yǐ pěng shuì jì chí mù tāng qù
盥已捧帨，既，持沐汤去。
fù jiě fú chū qún pèi xuàn rán xīn zhì jiù zhe zhī
妇解襆出裙帔，炫然新制，就着之。
yǎn jīn tí lǐng jié shù zhōu zhì
掩衿提领，结束周至。
fàn bù yǔ zhōng xīn yí guài wèi bì bēn fù jiāng yán zhuāng yǐ jiù kè yě
范不语，中心疑怪，谓必奔妇，将严装以就客也。
fù zhuāng qì chū cháng dài chuí zhū liáng ér jié yān
妇装讫，出长带，垂诸梁而结焉。
yà zhī
讶之。
fù cóng róng qí shuāng wān yǐn jǐng shòu yì
妇从容跂双弯，引颈受缢。
fāng yī zhāo dài mù jí hé méi jí shù shé chū wěn èr cùn xǔ yán sè cǎn biàn rú guǐ
方一着带，目即合，眉即竖，舌出吻二寸许，颜色惨变如鬼。
dà hài bēn chū hū gào zhǔ rén yàn zhī yǐ miǎo
大骇奔出，呼告主人，验之已渺。
zhǔ rén yuē nǎng zǐ fù jīng yú shì wú nǎi cǐ hu
主人曰：“曩子妇经于是，毋乃此乎？
yì zāi
”异哉！
jí sǐ yóu zuò qí zhuàng cǐ hé shuō yě
即死犹作其状，此何说也？
yì shǐ shì yuē yuān zhī jí ér zhì yú zì jìn kǔ yǐ
异史氏曰：“冤之极而至于自尽，苦矣！
rán qián wéi rén ér bù zhī hòu wèi guǐ ér bù jué suǒ zuì nán kān zhě shù zhuāng jié dài shí ěr
然前为人而不知，后为鬼而不觉，所最难堪者，束装结带时耳。
gù sǐ hòu dùn wàng qí tā ér dú yú cǐ jì cǐ jìng yóu lì lì yī zuò shì qí suǒ jí bù wàng zhě yě
故死后顿忘其他，而独于此际此境，犹历历一作，是其所极不忘者也。