sēng zhì chè jiāng xī rén běn xìng zhāng míng xíng chāng shǎo rèn xiá
僧志彻，江西人，本姓张，名行昌，少任侠。
zì nán běi fēn huà èr zōng zhǔ suī wáng bǐ wǒ ér tú lǚ jìng qǐ ài zēng
自南北分化，二宗主虽亡彼我，而徒侣竞起爱憎。
shí běi zōng mén rén zì lì xiù shī wèi dì liù zǔ ér jì zǔ shī chuán yī wèi tiān xià wén nǎi zhǔ xíng chāng lái cì shī
时北宗门人，自立秀师为第六祖，而忌祖师传衣为天下闻，乃嘱行昌来刺师。
shī xīn tōng yù zhī qí shì jí zhì jīn shí liǎng yú zuò jiān
师心通，预知其事，即置金十两于座间。
shí yè mù xíng chāng rù zǔ shì jiāng yù jiā hài
时夜暮，行昌入祖室，将欲加害。
shī shū jǐng jiù zhī xíng chāng huī rèn zhě sān xī wú suǒ sǔn
师舒颈就之，行昌挥刃者三，悉无所损。
shī yuē zhèng jiàn bù yá yá jiàn bù zhèng
师曰：“正剑不邪，邪剑不正。
zhǐ fù rǔ jīn bù fù rǔ mìng
只负汝金，不负汝命。
xíng chāng jǐng pū jiǔ ér fāng sū qiú āi huǐ guò jí yuàn chū jiā
”行昌警仆，久而方苏，求哀悔过，即愿出家。
shī suì yǔ jīn yán rǔ qiě qù kǒng tú zhòng fān hài yú rǔ rǔ kě tā rì yì xíng ér lái wú dāng shè shòu
师遂与金，言汝且去，恐徒众翻害于汝，汝可他日易形而来，吾当摄受。
xíng chāng bǐng zhǐ xiāo dùn hòu tóu sēng chū jiā jù jiè jīng jìn
行昌禀旨宵遁，后投僧出家，具戒精进。
yī rì yì shī zhī yán yuǎn lái lǐ jìn
一日，忆师之言，远来礼觐。
shī yuē wú jiǔ niàn rǔ rǔ lái hé wǎn
师曰：“吾久念汝，汝来何晚？
yuē zuó méng hé shàng shě zuì jīn suī chū jiā kǔ xíng zhōng nán bào dé qí wéi chuán fǎ dù shēng hu
”曰：“昨蒙和尚舍罪，今虽出家苦行，终难报德，其惟传法度生乎？
dì zǐ cháng lǎn niè pán jīng wèi xiǎo cháng wú cháng yì qǐ hé shàng cí bēi lüè wéi jiě shuō
弟子常览《涅槃经》，未晓常无常义，乞和尚慈悲，略为解说。
shī yuē wú cháng zhě jí fó xìng yě
”师曰：“无常者，即佛性也。
yǒu cháng zhě jí yī qiè shàn è zhū fǎ fēn bié xīn yě
有常者，即一切善恶诸法分别心也。
yuē hé shàng suǒ shuō dà wéi jīng wén
”曰：“和尚所说，大违经文。
shī yuē wú chuán fó xīn yìn ān gǎn wéi yú fó jīng
”师曰：“吾传佛心印，安敢违于佛经？
yuē jīng shuō fó xìng shì cháng hé shàng què yán wú cháng
”曰：“经说佛性是常，和尚却言无常。
shàn è zhū fǎ nǎi zhì pú tí xīn jiē shì wú cháng hé shàng què yán shì cháng cǐ jí xiāng wéi lìng xué rén zhuǎn jiā yí huò
善恶诸法乃至菩提心，皆是无常，和尚却言是常，此即相违，令学人转加疑惑。
shī yuē niè pán jīng wú xī tīng ní wú jìn cáng dú sòng yī biàn biàn wèi jiǎng shuō wú yī zì yī yì bù hé jīng wén
”师曰：“《涅槃经》，吾昔听尼无尽藏读诵一遍，便为讲说，无一字一义不合经文。
nǎi zhì wèi rǔ zhōng wú èr shuō
乃至为汝，终无二说。
yuē xué rén shí liàng qiǎn mèi yuàn hé shàng wěi qū kāi shì
”曰：“学人识量浅昧，愿和尚委曲开示。
shī yuē rǔ zhī fǒu
”师曰：“汝知否？
fó xìng ruò cháng gèng shuō shí mǒ shàn è zhū fǎ
佛性若常，更说什么善恶诸法？
nǎi zhì qióng jié wú yǒu yī rén fā pú tí xīn zhě
乃至穷劫，无有一人发菩提心者。
gù wú shuō wú cháng zhèng shì fó shuō zhēn cháng zhī dào yě
故吾说无常，正是佛说真常之道也。
yòu yī qiè zhū fǎ ruò wú cháng zhě jí wù wù jiē yǒu zì xìng róng shòu shēng sǐ ér zhēn cháng xìng yǒu bù biàn zhī chù
又，一切诸法若无常者，即物物皆有自性，容受生死，而真常性有不遍之处。
gù wú shuō cháng zhě shì fó shuō zhēn wú cháng yì
故吾说常者，是佛说真无常义。
fú bǐ wéi fán fū wài dào zhí yú yá cháng zhū èr chéng rén yú cháng jì wú cháng gòng chéng bā dǎo gù yú niè pán le yì jiào zhōng pò bǐ piān jiàn ér xiǎn shuō zhēn cháng zhēn lè zhēn wǒ zhēn jìng
佛比为凡夫外道执于邪常，诸二乘人于常计无常，共成八倒，故于涅槃了义教中，破彼偏见，而显说真常真乐真我真净。
rǔ jīn yī yán bèi yì yǐ duàn miè wú cháng jí què dìng sǐ cháng ér cuò jiě fú zhī yuán miào zuì hòu wēi yán zòng lǎn qiān biàn yǒu hé suǒ yì
汝今依言背义，以断灭无常，及确定死常，而错解佛之圆妙最后微言，纵览千遍，有何所益？
xíng chāng hū rán dà wù shuō jié yuē yīn shǒu wú cháng xīn fó shuō yǒu cháng xìng
”行昌忽然大悟，说偈曰：“因守无常心，佛说有常性。
bù zhī fāng biàn zhě yóu chūn chí shi lì
不知方便者，犹春池拾砾。
wǒ jīn bù shī gōng fó xìng ér xiàn qián
我今不施功，佛性而现前。
fēi shī xiāng shòu yǔ wǒ yì wú suǒ de
非师相授与，我亦无所得。
shī yuē rǔ jīn chè yě yi míng zhì chè
”师曰：“汝今彻也，宜名志彻。
chè lǐ xiè ér tuì
”彻礼谢而退。