xuān bǐng zhāng chén wáng dān wáng liáng dù lín guō dān wú liáng chéng gōng zhèng jūn zhào diǎn
宣秉张湛王丹王良杜林郭丹吴良承宫郑均赵典
xuān bǐng zì jù gōng féng yì yún yáng rén yě
宣秉字巨公，冯翊云阳人也。
shǎo xiū gāo jié xiǎn míng sān fǔ
少修高节，显名三辅。
āi píng jì jiàn wáng shì jù quán zhuān zhèng qīn xuē zōng shì yǒu nì luàn méng suì yǐn dùn shēn shān zhōu jùn lián zhào cháng chēng jí bù shì
哀、平际，见王氏据权专政，侵削宗室，有逆乱萌，遂隐遁深山，州郡连召，常称疾不仕。
wáng mǎng wèi zǎi héng pì mìng bù yīng
王莽为宰衡，辟命不应。
jí mǎng cuàn wèi yòu qiǎn shǐ zhě zhēng zhī bǐng gù chēng jí bìng
及莽篡位，又遣使者征之，秉固称疾病。
gēng shǐ jí wèi zhēng wèi shì zhōng
更始即位，征为侍中。
jiàn wǔ yuán nián bài yù shǐ zhōng chéng
建武元年，拜御史中丞。
guāng wǔ tè zhào yù shǐ zhōng chéng yǔ sī lì xiào wèi shàng shū lìng huì tóng bìng zhuān xí ér zuò gù jīng shī hào yuē sān dú zuò
光武特诏御史中丞与司隶校尉、尚书令会同并专席而坐，故京师号曰“三独坐”。
míng nián qiān sī lì xiào wèi
明年，迁司隶校尉。
wu jǔ dà gāng jiǎn lüè kē xì bǎi liáo jìng zhī
务举大纲，简略苛细，百僚敬之。
bǐng xìng jié yuē cháng fú bù bèi shū shí wǎ qì
秉性节约，常服布被，蔬食瓦器。
dì cháng qí fǔ shè jiàn ér tàn yuē chǔ guó èr gōng bù rú yún yáng xuān jù gōng
帝尝其府舍，见而叹曰：“楚国二龚，不如云阳宣巨公。
jí cì bù bó zhàng wéi shí wù
”即赐布帛帐帷什物。
sì nián bài dà sī tú sī zhí
四年，拜大司徒司直。
suǒ de lù fèng zhé yǐ shōu yǎng qīn zú
所得禄奉，辄以收养亲族。
qí gū ruò zhě fēn yǔ tián dì zì wú dān dàn zhī chǔ
其孤弱者，分与田地，自无担石之储。
liù nián zú yú guān dì mǐn xī zhī chú zǐ biāo wèi láng
六年，卒于官，帝敏惜之，除子彪为郎。
zhāng chén zì zi xiào fú fēng píng líng rén yě
张湛字子孝，扶风平陵人也。
qín yán hǎo lǐ dòng zhǐ yǒu zé jū chǔ yōu shì bì zì xiū zhěng suī yù qī zǐ ruò yán jūn yān
矜严好礼，动止有则，居处幽室，必自修整，虽遇妻子，若严君焉。
jí zài xiāng dǎng xiáng yán zhèng sè sān fǔ yǐ wéi yí biǎo
及在乡党，详言正色，三辅以为仪表。
rén huò wèi chén wěi zhà chén wén ér xiào yuē wǒ chéng zhà yě
人或谓湛伪诈，湛闻而笑曰：“我诚诈也。
rén jiē zhà è wǒ dú zhà shàn bù yì kě hu
人皆诈恶，我独诈善，不亦可乎？
chéng āi jiān wèi èr qiān dàn
成、哀间，为二千石。
wáng mǎng shí lì tài shǒu dū wèi
王莽时，历太守、都尉。
jiàn wǔ chū wèi zuǒ féng yì zài jùn xiū diǎn lǐ shè tiáo jiào zhèng huà dà xíng
建武初，为左冯翊，在郡修典礼，设条教，政化大行。
hòu gào guī píng líng wàng sì mén ér bù
后告归平陵，望寺门而步。
zhǔ bù jìn yuē míng fǔ wèi zūn dé zhòng bù yí zì qīng
主簿进曰：“明府位尊德重，不宜自轻。
chén yuē lǐ xià gōng mén shì lù mǎ
”湛曰：“《礼》，下公门，轼辂马。
kǒng zǐ yú xiāng dǎng xún xún rú yě
孔子于乡党，恂恂如也。
fù mǔ zhī guó suǒ yí jìn lǐ hé wèi qīng zāi
父母之国，所宜尽礼，何谓轻哉？
wǔ nián bài guāng lù xūn
五年，拜光禄勋。
guāng wǔ lín cháo huò yǒu duò róng chén zhé chén jiàn qí shī
光武临朝，或有惰容，湛辄陈谏其失。
cháng chéng bái mǎ dì měi jiàn chén zhé yán bái mǎ shēng qiě fù jiàn yǐ
常乘白马，帝每见湛，辄言“白马生且复谏矣”。
qī nián yǐ bìng qǐ shēn bài guāng lù dài fu dài wáng dān wèi tài zǐ tài fù
七年，以病乞身，拜光禄大夫，代王丹为太子太傅。
jí guō hòu fèi yīn chēng jí bù cháo bài tài zhōng dài fū jū zhōng dōng mén hòu shè gù shí rén hào yuē zhōng dōng mén jūn
及郭后废，因称疾不朝，拜太中大夫，居中东门候舍，故时人号曰中东门君。
dì shù cún wèn shǎng cì
帝数存问赏赐。
hòu dà tú dài shè bèi zhū dì qiáng qǐ chén yǐ dài zhī
后大徒戴涉被诛，帝强起湛以代之。
chén zhì cháo táng yí shī sōu biàn yīn zì chén jí dǔ bù néng fù rèn cháo shì suì ba zhī
湛至朝堂，遗失溲便，因自陈疾笃，不能复任朝事，遂罢之。
hòu shù nián zú yú jiā
后数年，卒于家。
wáng dān zì zhòng huí jīng zhào xià guī rén yě
王丹字仲回，京兆下邽人也。
āi píng shí shì zhōu jùn
哀、平时，仕州郡。
wáng mǎng shí lián zhēng bù zhì
王莽时，连征不至。
jiā lèi qiān jīn yǐn jū yǎng zhì hào shī zhōu jí
家累千金，隐居养志，好施周急。
měi suì nóng shí zhé zài jiǔ yáo yú tián jiān hou qín zhě ér láo zhī
每岁农时，辄载酒肴于田间，候勤者而劳之。
qí duò lǎn zhě chǐ bù zhì dān jiē jiān gōng zì lì
其堕懒者，耻不致丹，皆兼功自厉。
yì jù xiāng shuài yǐ zhì yīn fù
邑聚相率，以致殷富。
qí qīng xiá yóu dàng fèi yè wéi huàn zhě zhé xiǎo qí fù xiōng shǐ chù zé zhī
其轻黠游荡废业为患者，辄晓其父兄，使黜责之。
méi zhě zé fù gěi qīn zì jiāng hù
没者则赙给，亲自将护。
qí yǒu zāo sàng yōu zhě zhé dài dān wèi bàn xiāng lín yǐ wéi cháng
其有遭丧忧者，辄待丹为办，乡邻以为常。
xíng zhī shí yú nián qí huà dà qià fēng sú yǐ dǔ
行之十余年，其化大洽，风俗以笃。
dān zī xìng fāng jié jí wù qiáng háo
丹资性方洁，疾恶强豪。
shí hé nán tài shǒu tóng jùn chén zūn guān xī zhī dà xiá yě
时，河南太守同郡陈遵，关西之大侠也。
qí yǒu rén sàng qīn zūn wèi hù sàng shì fù zhù shén fēng
其友人丧亲，遵为护丧事，赙助甚丰。
dān nǎi huái jiān yì pǐ chén zhī yú zhǔ rén qián yuē rú dān cǐ jiān chū zì jī zhù
丹乃怀缣一匹，陈之于主人前，曰：“如丹此缣，出自机杼。
zūn wén ér yǒu cán sè
”遵闻而有惭色。
zì yǐ zhī míng yù jié jiāo yú dān dān jù ér bù xǔ
自以知名，欲结交于丹，丹拒而不许。
huì qián jiāng jūn dèng yǔ xī zhēng guān zhōng jūn liáng fá dān lǜ zōng zú shàng biǎo èr qiān hú
会前将军邓禹西征关中，军粮乏，丹率宗族上表二千斛。
yǔ zài lǐng zuǒ féng yì chēng jí bù shì shì miǎn guī
禹在领左冯翊，称疾不视事，免归。
hòu zhēng wèi tài zǐ shǎo fù
后征为太子少傅。
shí dà sī tú hóu bà yù yǔ jiāo yǒu jí dān bèi zhēng qiǎn zi yù hou yú dào
时，大司徒侯霸欲与交友，及丹被征，遣子昱候于道。
yù yíng bài chē xià dān xià dá zhī
昱迎拜车下，丹下答之。
yù yuē jiā gōng yù yǔ jūn jié jiāo hé wéi jiàn bài
昱曰：“家公欲与君结交，何为见拜？
dān yuē jūn fáng yǒu shì yán dān wèi zhī xǔ yě
”丹曰：“君房有是言，丹未之许也。
dān zi yǒu tóng mén shēng sàng jiā jiā zài zhōng shān bái dān yù wǎng bēn wèi
丹子有同门生丧家，家在中山，白丹欲往奔慰。
jié lǚ jiāng xíng dān nù ér tà zhī lìng jì jiān yǐ cí yān
结侣将行，丹怒而挞之，令寄缣以祠焉。
huò wèn qí gù dān yuē jiāo dào zhī nán wèi yì yán yě
或问其故，丹曰：“交道之难，未易言也。
shì chēng guǎn bào cì zé wáng gòng
世称管、鲍，次则王、贡。
zhāng chén xiōng qí zhōng xiāo zhū xì qí mò gù zhī quán zhī zhě xiān yǐ
张、陈凶其终，萧，朱隙其末，故知全之者鲜矣。
shí rén fú qí yán
”时人服其言。
kè chū yǒu jiàn shì yú dān zhě yīn xuǎn jǔ zhī ér hòu suǒ jǔ zhě xiàn zuì dān zuò yǐ miǎn
客初有荐士于丹者，因选举之，而后所举者陷罪，丹坐以免。
kè cán jù zì jué ér dān zhōng wú suǒ yán
客惭惧自绝，而丹终无所言。
xún fù zhēng wèi tài zǐ tài fù nǎi hū kè wèi yuē zi zhī zì jué hé liàng dān zhī báo yě
寻复征为太子太傅，乃呼客谓曰：“子之自绝，何量丹之薄也？
bù wéi shè shí yǐ fá zhī xiāng dài rú jiù
”不为设食以罚之，相待如旧。
qí hòu xùn wèi zú yú jiā
其后逊位，卒于家。
wáng liáng zì zhòng zǐ dōng hǎi lán líng rén yě
王良字仲子，东海兰陵人也。
shǎo hào xué xí xiǎo xià hóu shàng shū
少好学，习《小夏侯尚书》。
wáng mǎng shí qǐn bìng bù shì jiào shòu zhū shēng qiān yú rén
王莽时，寝病不仕，教授诸生千余人。
jiàn wǔ èr nián dà sī mǎ wú hàn pì bù yīng
建武二年，大司马吴汉辟，不应。
sān nián zhēng bài jiàn yì tài fu shù yǒu zhōng yán yǐ lǐ jìn zhǐ cháo tíng jìng zhī
三年，征拜谏议太夫，数有忠言，以礼进止，朝廷敬之。
qiān pèi jùn tài shǒu
迁沛郡太守。
zhì qí xiàn chēng bìng bù zhī fǔ guān shǔ jiē suí jiù zhī liáng suì shàng jí dǔ qǐ hái gǔ zhēng bài tài zhōng dài fū
至蕲县，称病不之府，官属皆随就之，良遂上疾笃，乞骸骨，征拜太中大夫。
liù nián dài xuān bǐng wèi dà sī tú sī zhí
六年，代宣秉为大司徒司直。
zài wèi gōng jiǎn qī zǐ bù rù guān shě bù bèi wǎ qì
在位恭俭，妻子不入官舍，布被瓦器。
shí sī tú shǐ bào huī yǐ shì dào dōng hǎi guò hòu qí jiā ér liáng qī bù qún yè chái cóng tián zhōng guī
时，司徒史鲍恢以事到东海，过候其家，而良妻布裙曳柴，从田中归。
huī gào yuē wǒ sī tú shǐ yě gù lái shòu shū yù jiàn fū rén
恢告曰：“我司徒史也，故来受书，欲见夫人。
qī yuē qiè shì yě
”妻曰：“妾是也。
ruò yuàn wú shū
若掾，无书。
huī nǎi xià bài tàn xī ér hái wén zhě mò bù jiā zhī
”恢乃下拜，叹息而还，闻者莫不嘉之。
hòu yǐ bìng guī yī suì fù zhēng zhì xíng yáng jí dǔ bù rèn jìn dào nǎi guò qí yǒu rén
后以病归，一岁复征，至荥阳，疾笃不任进道，乃过其友人。
yǒu rén bù kěn jiàn yuē bù yǒu zhōng yán qí móu ér qǔ dà wèi hé qí wǎng lái xiè xiè bù dàn fán yě
友人不肯见，曰：“不有忠言奇谋而取大位，何其往来屑屑不惮烦也？
suì jù zhī
”遂拒之。
liáng cán zì hòu lián zhēng zhé chēng bìng
良惭，自后连征，辄称病。
zhào yǐ xuán xūn pìn zhī suì bù yīng
诏以玄𫄸聘之，遂不应。
hòu guāng wǔ xìng lán líng qiǎn shǐ zhě wèn liáng suǒ kǔ jí bù néng yán duì
后光武幸兰陵，遣使者问良所苦疾，不能言对。
zhào fù qí zǐ sūn yì zhōng yáo yì zú yú jiā
诏复其子孙邑中徭役，卒于家。
lùn yuē fu lì rén zhě huò jiè rén yǐ cóng lì tǐ yì zhě bù qī tǐ yǐ hé yì
论曰：夫利仁者或借仁以从利，体义者不期体以合义。
jì wén zi qiè bù yī bó lǔ rén yǐ wéi měi tán
季文子妾不衣帛，鲁人以为美谈。
gōng sūn hóng shēn fú bù bèi jí àn jī qí duō zhà
公孙弘身服布被，汲黯讥其多诈。
shì shí wèi shū ér yù huǐ bié yì
事实未殊而誉毁别议。
hé yě
为什么呢？
jiāng tǐ zhī yǔ lì zhī yì hu
将体之与利之异乎？
xuān bǐng wáng liáng chù wèi yōu zhòng ér bǐng gān shū báo liáng qī hé xīn kě wèi xíng guò hu jiǎn
宣秉、王良处位优重，而秉甘疏薄，良妻荷薪，可谓行过乎俭。
rán dāng shì zī qí qīng rén jūn gāo qí jié qǐ fēi lín zhī yǐ chéng zāi
然当世咨其清，人君高其节，岂非临之以诚哉！
yǔ yuē tóng yán ér xìn zé xìn zài yán qián
语曰：“同言而信，则信在言前；
tóng lìng ér xíng zé chéng zài lìng wài
同令而行，则诚在令外。
bù qí rán hu
”不其然乎！
zhāng chén bù xiè jīn wěi zhī qiào sī bù wěi yǐ
张湛不屑矜伪之诮，斯不伪矣。
wáng dān nán yú jiāo zhí zhī dào sī zhī jiāo yǐ
王丹难于交执之道，斯知交矣。
dù lín zì bó shān fú fēng mào líng rén yě
杜林字伯山，扶风茂陵人也。
fù yè chéng āi jiān wèi liáng zhōu cì shǐ
父邺，成、哀间为凉州刺史。
lín shǎo hào xué chén shēn jiā jì duō shū yòu wài shì zhāng sǒng fù zǐ xǐ wén cǎi lín cóng sǒng shòu xué bó qià duō wén shí chēng tōng rú
林少好学沉深，家既多书，又外氏张竦父子喜文采，林从竦受学，博洽多闻，时称通儒。
chū wèi jùn lì
初为郡吏。
wáng mǎng bài dào zéi qǐ lín yǔ dì chéng jí tóng jùn fàn qūn mèng jì děng jiāng xì ruò jù kè hé xī
王莽败，盗贼起，林与弟成及同郡范逡、孟冀等，将细弱俱客河西。
dào féng zéi shù qiān rén suì lüè qǔ cái zhuāng chǐ duó yī fú bá rèn xiàng lín děng jiāng yù shā zhī
道逢贼数千人，遂掠取财装，褫夺衣服，拔刃向林等将欲杀之。
jì yǎng yuē yuàn yī yán ér sǐ
冀仰曰：“愿一言而死。
jiāng jūn zhī tiān shén hu
将军知天神乎？
chì méi bīng zhòng bǎi wàn suǒ xiàng wú qián ér cán zéi bù dào zú zhì pò bài
赤眉兵众百万，所向无前，而残贼不道，卒至破败。
jīn jiāng jūn yǐ shù qiān zhī zhòng yù guī bà wáng zhī shì bù xíng rén ēn ér fǎn zūn fù chē bù wèi tiān hu
今将军以数千之众，欲规霸王之事，不行仁恩而反遵覆车，不畏天乎？
zéi suì shì zhī jù miǎn yú nán
”贼遂释之，俱免于难。
wěi áo sù wén lín zhì jié shēn xiāng jìng dài yǐ wéi chí shū píng
隗嚣素闻林志节，深相敬待，以为持书平。
hòu yīn jí gào qù cí hái lù shí
后因疾告去，辞还禄食。
áo fù yù lìng qiáng qǐ suì chēng dǔ
嚣复欲令强起，遂称笃。
áo yì suī xiāng wàng qiě yù yōu róng zhī nǎi chū lìng yuē dù bó shān tiān zǐ suǒ bù néng chén zhū hóu suǒ bù néng you gài bó yí shū qí chǐ shí zhōu sù
嚣意虽相望，且欲优容之，乃出令曰：“杜伯山天子所不能臣，诸侯所不能友，盖伯夷、叔齐耻食周粟。
jīn qiě cóng shī you zhī wèi xū dào kāi tōng shǐ shùn suǒ zhì
今且从师友之位，须道开通，使顺所志。
lín suī jū yú áo ér zhōng bù qū jié
”林虽拘于嚣，而终不屈节。
jiàn wǔ liù nián dì chéng wù gù áo nǎi tīng lín chí sàng dōng guī
建武六年，弟成物故，嚣乃听林持丧东归。
jì qiǎn ér huǐ zhuī lìng cì kè yáng xián yú lǒng dǐ zhē shā zhī
既遣而悔，追令刺客杨贤于陇坻遮杀之。
xián jiàn lín shēn tuī lù chē zài zhì dì sàng nǎi tàn yuē dāng jīn zhī shì shuí néng xíng yì
贤见林身推鹿车，载致弟丧，乃叹曰：“当今之世，谁能行义？
wǒ suī xiǎo rén hé rěn shā yì shì
我虽小人，何忍杀义士！
yīn wáng qù
”因亡去。
guāng wǔ wén lín yǐ hái sān fǔ nǎi zhēng bài shì yù shǐ yǐn jiàn wèn yǐ jīng shū gù jiù jí xī zhōu shì shén yuè zhī cì chē mǎ yì pī
光武闻林已还三辅，乃征拜侍御史，引见，问以经书故旧及西州事，甚悦之，赐车马衣被。
qún liáo zhī lín yǐ míng dé yòng shén zūn dàn zhī
群寮知林以名德用，甚尊惮之。
jīng shī shì dà fū xián tuī qí bó qià
京师士大夫，咸推其博洽。
hé nán zhèng xìng dōng hǎi wèi hóng děng jiē cháng yú gǔ xué
河南郑兴、东海卫宏等，皆长于古学。
xìng cháng shī shì liú xīn lín jì yù zhī xīn rán yán yuē lín de xìng děng gù xié yǐ shǐ hóng de lín qiě yǒu yǐ yì zhī
兴尝师事刘歆，林既遇之，欣然言曰：“林得兴等固谐矣，使宏得林，且有以益之。
jí hóng jiàn lín rán ér fú
”及宏见林，B然而服。
jǐ nán xú xún shǐ shī shì hóng hòu jiē gèng shòu lín xué
济南徐巡，始师事宏，后皆更受林学。
lín qián yú xī zhōu de qī shū gǔ wén shàng shū yī juàn cháng bǎo ài zhī suī zāo nàn kùn wò chí bù lí shēn
林前于西州得漆书《古文尚书》一卷，常宝爱之，虽遭难困，握持不离身。
chū yǐ shì hóng děng yuē lín liú lí bīng luàn cháng kǒng sī jīng jiāng jué
出以示宏等曰：“林流离兵乱，常恐斯经将绝。
hé yì dōng hǎi wèi zǐ jǐ nán xú shēng fù néng chuán zhī shì dào jìng bù zhuì yú de yě
何意东海卫子、济南徐生复能传之，是道竟不坠于地也。
gǔ wén suī bù hé shí wù rán yuàn zhū shēng wú huǐ suǒ xué
古文虽不合时务，然愿诸生无悔所学。
hóng xún yì zhòng zhī yú shì gǔ wén suì xíng
”宏、巡益重之，于是古文遂行。
míng nián dà yì jiāo sì zhì duō yǐ wéi zhōu jiāo hòu jì hàn dāng sì yáo
明年，大议郊祀制，多以为周郊后稷，汉当祀尧。
zhào fù xià gōng qīng yì yì zhě qiān tóng dì yì rán zhī
诏复下公卿议，议者佥同，帝亦然之。
lín dú yǐ wéi zhōu shì zhī xìng zuò yóu hòu jì hàn yè tè qǐ gōng bù yuán yáo
林独以为周室之兴，祚由后稷，汉业特起，功不缘尧。
zǔ zōng gù shì suǒ yí yīn xún
祖宗故事，所宜因循。
dìng zòng lín yì
定从林议。
hòu dài wáng liáng wèi dà sī tú sī zhí
后代王良为大司徒司直。
lín jiàn tóng jùn fàn qūn zhào bǐng shēn tú gāng jí lǒng xī niú hán děng jiē bèi zhuó yòng shì duō guī zhī
林荐同郡范逡、赵秉、申屠刚及陇西牛邯等，皆被擢用，士多归之。
shí yī nián sī zhí guān bà yǐ lín dài guō xiàn wèi guāng lù xūn
十一年，司直官罢，以林代郭宪为光禄勋。
nèi fèng sù wèi wài zǒng sān shǔ zhōu mì jìng shèn xuǎn jǔ chēng píng
内奉宿卫，外总三署，周密敬慎，选举称平。
láng yǒu hào xué zhě zhé jiàn yòu jìn zhāo xī mǎn táng
郎有好学者，辄见诱进，朝夕满堂。
shí sì nián qún chén shàng yán gǔ zhě ròu xíng yán zhòng zé rén wèi fǎ lìng
十四年，群臣上言：“古者肉刑严重，则人畏法令；
jīn xiàn lǜ qīng bó gù jiān guǐ bù shèng
今宪律轻薄，故奸轨不胜。
yi zēng kē jìn yǐ fáng qí yuán
宜增科禁，以防其源。
zhào xià gōng qīng
”诏下公卿。
lín zòu yuē fū rén qíng cuò rǔ zé yì jié zhī fēng sǔn fǎ fáng fán duō zé jìng miǎn zhī xíng xìng
林奏曰：“夫人情挫辱，则义节之风损，法防繁多，则敬免之行兴。
kǒng zǐ yuē dǎo zhī yǐ zhèng qí zhī yǐ xíng mín miǎn ér wú chǐ
孔子曰：‘导之以政，齐之以刑，民免而无耻。
dǎo zhī yǐ dé qí zhī yǐ lǐ yǒu chǐ qiě gé
导之以德，齐之以礼，有耻且格。
gǔ zhī míng wáng shēn shí yuǎn lǜ dòng jū qí hòu bù wu duō pì zhōu zhī wǔ xíng bù guò sān qiān
’古之明王，深识远虑，动居其厚，不务多辟，周之五刑，不过三千。
dà hàn chū xìng xiáng jiàn shī de gù pò jǔ wéi yuán zhuó diāo wéi pǔ juān chú kē zhèng gēng lì shū wǎng hǎi nèi huān xīn rén huái kuān dé
大汉初兴，详鉴失得，故破矩为圆，斫雕为朴，蠲除苛政，更立疏网，海内欢欣，人怀宽德。
jí zhì qí hòu jiàn yǐ zī zhāng chuī máo suǒ cī dǐ qī wú xiàn
及至其后，渐以滋章，吹毛索疵，诋欺无限。
guǒ táo cài rú zhī kuì jí yǐ chéng zāng xiǎo shì wú fáng yú yì yǐ wéi dà lù gù guó wú lián shì jiā wú wán xíng
果桃菜茹之馈，集以成臧，小事无妨于义，以为大戮，故国无廉士，家无完行。
zhì yú fǎ bù néng jìn lìng bù néng zhǐ shàng xià xiāng dùn
至于法不能禁，令不能止，上下相遁。
wèi bì mí shēn
为敝弥深。
chén yú yǐ wéi yi rú jiù zhì bù hé fān yí
臣愚以为宜如旧制，不合翻移。
dì cóng zhī
”帝从之。
hòu huáng tài zǐ qiáng qiú qǐ zì tuì fēng dōng hǎi wáng gù zhòng xuǎn guān shǔ yǐ lín wèi wáng fù
后皇太子彊求乞自退，封东海王，故重选官属，以林为王傅。
cóng jià nán xún shòu
从驾南巡狩。
shí zhū wáng fu shù bèi yǐn mìng huò duō jiāo yóu bù dé yìng zhào
时诸王傅数被引命，或多交游，不得应诏；
wéi lín shǒu shèn yǒu zhào bì zhì
唯林守慎，有召必至。
yú rén suī bú jiàn qiǎn ér lín tè shòu shǎng cì yòu cí bù gǎn shòu dì yì zhòng zhī
余人虽不见谴，而林特受赏赐，又辞不敢受，帝益重之。
míng nián dài dīng gōng wèi shào fǔ
明年，代丁恭为少府。
èr shí èr nián fù wèi guāng lù xūn
二十二年，复为光禄勋。
qǐng zhī dài zhū fú wèi dà sī kōng
顷之，代朱浮为大司空。
bó yǎ duō tōng chēng wéi rèn zhí xiāng
博雅多通，称为任职相。
míng nián hōng dì qīn zì lín sàng sòng zàng chú zǐ qiáo wèi láng
明年薨，帝亲自临丧送葬，除子乔为郎。
zhào yuē gōng hóu zǐ sūn bì fù qí shǐ xián zhě zhī hòu yi zǎi chéng yì
诏曰：“公侯子孙，必复其始，贤者之后，宜宰城邑。
qí yǐ qiáo wèi dān shuǐ zhǎng
其以乔为丹水长。
lùn yuē fu wēi qiáng yǐ zì yù lì sǔn zé shēn wēi
论曰：夫威强以自御，力损则身危；
shì zhà yǐ tú jǐ zhà qióng zé dào qū
饰诈以图己，诈穷则道屈；
ér zhōng xìn dǔ jìng mán mò xíng yān zhě chéng yǐ dé zhī gǎn wù hòu yǐ
而忠信笃敬，蛮貊行焉者，诚以德之感物厚矣。
gù zhào mèng huái zhōng pǐ fū chéng qí rén
故赵孟怀忠，匹夫成其仁；
dù lín xíng yì liè shì jiǎ qí mìng
杜林行义，烈士假其命。
yì yuē rén zhī suǒ zhù zhě xìn yǒu bù wū yǐ
《易》曰：“人之所助者信”，有不诬矣。
guō dān zì shǎo qīng nán yáng ráng rén yě
郭丹字少卿，南阳穰人也。
fù zhì chéng dì shí wéi lú jiāng tài shǒu yǒu qīng míng
父稚，成帝时为庐江太守，有清名。
dān qī suì ér gū xiǎo xīn xiào shùn hòu mǔ āi lián zhī wèi zhōu yī zhuāng mǎi chǎn yè
丹七岁而孤，小心孝顺，后母哀怜之，为鬻衣装，买产业。
hòu cóng shī zhǎng ān mǎi fú rù hán gǔ guān nǎi kǎi rán tàn yuē dān bù chéng shǐ zhě chē zhōng bù chū guān
后从师长安，买符入函谷关，乃慨然叹曰：“丹不乘使者车，终不出关。
jì zhì jīng shī cháng wèi dōu jiǎng zhū rú xián jìng zhòng zhī
”既至京师，常为都讲，诸儒咸敬重之。
dà sī mǎ yán yóu qǐng dān cí bìng bù jiù
大司马严尤请丹，辞病不就。
wáng mǎng yòu zhēng zhī suì yǔ zhū shēng táo yú běi dì
王莽又征之，遂与诸生逃于北地。
gēng shǐ èr nián sān gōng jǔ dān xián néng zhēng wèi jiàn yì dài fū chí jié shǐ guī nán yáng ān jí shòu xiáng
更始二年，三公举丹贤能，征为谏议大夫，持节使归南阳，安集受降。
dān zì qù jiā shí yǒu èr nián guǒ chéng gāo chē chū guān rú qí zhì yān
丹自去家十有二年，果乘高车出关，如其志焉。
gēng shǐ bài zhū jiāng xī guī guāng wǔ bìng huò fēng jué
更始败，诸将悉归光武，并获封爵；
dān dú bǎo píng shì bù xià wèi gēng shǐ fā sāng cuī dié jìn āi
丹独保平氏不下，为更始发丧，衰绖尽哀。
jiàn wǔ èr nián suì qián táo qù bì yī jiān xíng shè lì xiǎn zǔ qiú yè gēng shǐ qī zǐ fèng huán jié chuán yīn guī xiāng lǐ
建武二年，遂潜逃去，敝衣间行，涉历险阻，求谒更始妻子，奉还节传，因归乡里。
tài shǒu dù shī qǐng wèi gōng cáo dān jiàn xiāng rén zhǎng zhě zì dài ér qù
太守杜诗请为功曹，丹荐乡人长者自代而去。
shī nǎi tàn yuē xī míng wáng xīng huà qīng shì ràng wèi jīn gōng cáo tuī xián kě wèi zhì dé
诗乃叹曰：“昔明王兴化，卿士让位，今功曹推贤，可谓至德。
chì yǐ dān shì biān shǔ huáng táng yǐ wéi hòu fǎ
敕以丹事编署黄堂，以为后法。
shí sān nián dà sī mǎ wú hàn bì jǔ gāo dì zài qiān bīng zhōu mù yǒu qīng píng chēng
十三年，大司马吴汉辟举高第，再迁并州牧，有清平称。
zhuǎn shǐ xiōng nú zhōng láng jiàng qiān zuǒ féng yì
转使匈奴中郎将，迁左冯翊。
yǒng píng sān nián dài li wèi sī tú
永平三年，代李为司徒。
zài cháo lián zhí gōng zhèng yǔ hóu bà dù lín zhāng chén guō rén jí qí míng xiāng shàn
在朝廉直公正，与侯霸、杜林、张湛、郭亻及齐名相善。
míng nián zuò kǎo lǒng xī tài shǒu shān róng shì wú suǒ jù cè miǎn
明年，坐考陇西太守邓融事无所据，策免。
wǔ nián zú yú jiā shí nián bā shí qī
五年，卒于家，时年八十七。
yǐ hé nán yǐn fàn qiān yǒu qīng xíng dài wéi sī tú
以河南尹范迁有清行，代为司徒。
qiān zì zi lú pèi guó rén chū wèi yú yáng tài shǒu yǐ zhì lüè ān biān xiōng nú bù gǎn rù jiè
迁字子庐，沛国人，初为渔阳太守，以智略安边，匈奴不敢入界。
jí zài gōng fǔ yǒu zhái shù mǔ tián bù guò yī qǐng fù tuī yǔ xiōng zi
及在公辅，有宅数亩，田不过一顷，复推与兄子。
qí qī cháng wèi yuē jūn yǒu sì zǐ ér wú lì zhuī zhī dì kě yú fèng lù yǐ wéi hòu shì yè
其妻尝谓曰：“君有四子而无立锥之地，可余奉禄，以为后世业。
qiān yuē wú bèi wèi dà chén ér xù cái qiú lì hé yǐ shì hòu shì
”迁曰：“吾备位大臣而蓄财求利，何以示后世！
zài wèi sì nián hōng jiā wú dàn shí yān
”在位四年薨，家无担石焉。
hòu xiǎn zōng yīn cháo huì wèn qún chén guō dān jiā jīn hé rú
后显宗因朝会问群臣：“郭丹家今何如？
zōng zhèng liú kuāng duì yuē xī sūn shū áo xiāng chu mǎ bù mò sù qī bù yī bó zǐ sūn jìng méng qǐn qiū zhī fēng
”宗正刘匡对曰：“昔孙叔敖相楚，马不秣粟，妻不衣帛，子孙竟蒙寝丘之封。
dān chū diǎn zhōu jùn rù wèi sān gōng ér jiā wú yí chǎn zǐ sūn kùn kuì
丹出典州郡，入为三公，而家无遗产，子孙困匮。
dì nǎi xià nán yáng fǎng qiú qí sì
”帝乃下南阳访求其嗣。
zhǎng zǐ yǔ guān zhì cháng shān tài shǒu
长子宇，官至常山太守。
shǎo zǐ jì zhào xiāng
少子济，赵相。
wú liáng zì dà yí qí guó lín zī rén yě
吴良字大仪，齐国临淄人也。
chū wèi jùn lì suì dàn yǔ yuàn shǐ rù hè mén xià yuàn wáng wàng jǔ shāng shàng shòu zhōu chēng tài shǒu gōng dé
初为郡吏，岁旦与掾史入贺，门下掾王望举觞上寿，诌称太守功德。
liáng yú xià zuò bó rán jìn yuē wàng nìng xié zhī rén qī zhōu wú zhuàng yuàn wù shòu qí shāng
良于下坐勃然进曰：“望佞邪之人，欺诌无状，愿勿受其觞。
tài shǒu liǎn róng ér zhǐ
”太守敛容而止。
yàn ba zhuǎn liáng wèi gōng cáo
宴罢，转良为功曹；
chǐ yǐ yán shòu jìn zhōng bù kěn yè
耻以言受进，终不肯谒。
shí piào qí jiāng jūn dōng píng wáng cāng wén ér pì zhī shǔ wèi xī cáo
时，骠骑将军东平王苍闻而辟之，署为西曹。
cāng shén xiāng jìng shòu shàng shū jiàn liáng yuē chén wén wèi guó suǒ zhòng bì zài de rén
苍甚相敬受，上疏荐良曰：“臣闻为国所重，必在得人；
bào ēn zhī yì mò dà jiàn shì
报恩之义，莫大荐士。
qiè jiàn chén fǔ xī cáo yuàn qí guó wú liáng zī zhì dūn gù gōng fāng lián kè gōng jiǎn ān pín bái shǒu yī jié
窃见臣府西曹掾齐国吴良，资质敦固，公方廉恪，躬俭安贫，白首一节；
yòu zhì shàng shū xué tōng shī fǎ jīng rèn bó shì xíng zhōng biǎo yí
又治《尚书》，学通师法，经任博士，行中表仪。
yi bèi sù wèi yǐ fǔ shèng zhèng
宜备宿卫，以辅圣政。
chén cāng róng chǒng jué yǐ yōu zé shēn dà sī mù gōng shū tóng shēng zhī yì jù yú zāng wén qiè wèi zhī zuì gǎn bǐng yú gǔ fàn mào yán jìn
臣苍荣宠绝矣，忧责深大，私慕公叔同升之义，惧于臧文窃位之罪，敢秉愚瞽，犯冒严禁。
xiǎn zōng yǐ shì gōng qīng yuē qián yǐ shì jiàn liáng xū fà hào rán yì guān shén wěi
”显宗以示公卿曰：“前以事见良，须发皓然，衣冠甚伟。
fu jiàn xián zhù guó zǎi xiàng zhī zhí xiāo hé jǔ hán xìn shè tán ér bài bù fù kǎo shì
夫荐贤助国，宰相之职，萧何举韩信，设坛而拜，不复考试。
jīn yǐ liáng wèi yì láng
今以良为议郎。
yǒng píng zhōng chē jià jìn chū ér xìn yáng hóu yīn jiù gàn tū jìn wèi chē fǔ lìng xú kuāng gōu jiù chē shōu yù zhě sòng yù
永平中，车驾近出，而信阳侯阴就干突禁卫，车府令徐匡钩就车，收御者送狱。
zhào shū qiǎn kuāng kuāng nǎi zì xì
诏书谴责徐匡，徐匡就自缚请罪。
liáng shàng yán yuē xìn yáng hóu jiù yǐ shì wài qī gān fàn shèng yú wú rén chén lǐ wèi dà bù jìng
良上言曰：“信阳侯就倚恃外戚，干犯乘舆，无人臣礼，为大不敬。
kuāng zhí fǎ shǒu zhèng fǎn xià yú lǐ chén kǒng shèng huà yóu shì ér chí
匡执法守正，反下于理，臣恐圣化由是而弛。
dì suī shè kuāng yóu zuǒ zhuǎn liáng wèi jí qiū zhǎng
”帝虽赦匡，犹左转良为即丘长。
hòu qiān sī tú zhǎng shǐ
后迁司徒长史。
měi chù dà yì zhé jù jīng diǎn bù xī zhǐ ǒu sú yǐ jiào shí yù
每处大议，辄据经典，不希旨偶俗，以徼时誉。
hòu zuò shì miǎn fù bài yì láng zú yú guān
后坐事免，复拜议郎，卒于官。
chéng gōng zì shǎo zǐ láng yá gū mù rén yě
承宫字少子，琅邪姑幕人也。
shǎo gū nián bā suì wéi rén mù shǐ
少孤，年八岁为人牧豕。
xiāng lǐ xú zi shèng zhě yǐ chūn qiū jīng shòu zhū shēng shù bǎi rén gōng guò xi lú xià lè qí yè yīn jiù tīng jīng suì qǐng liú mén xià wèi zhū shēng shi xīn
乡里徐子盛者，以《春秋经》授诸生数百人，宫过息庐下，乐其业，因就听经，遂请留门下，为诸生拾薪。
zhí kǔ shù nián qín xué bù juàn
执苦数年，勤学不倦。
jīng diǎn jì míng nǎi guī jiā jiào shòu
经典既明，乃归家教授。
zāo tiān xià sāng luàn suì jiāng zhū shēng bì dì hàn zhōng hòu yǔ qī zǐ zhī méng yīn shān sì lì gēng zhòng
遭天下丧乱，遂将诸生避地汉中，后与妻子之蒙阴山，肆力耕种。
hé shǔ jiāng shú rén yǒu rèn zhī zhě gōng bù yǔ jì tuī zhī ér qù yóu shì xiǎn míng
禾黍将孰，人有认之者，宫不与计，推之而去，由是显名。
sān fǔ gèng pì jiē bù yīng
三府更辟，皆不应。
yǒng píng zhōng zhēng yì gōng chē
永平中，征诣公车。
chē jià lín pì yōng zhào gōng bài bó shì qiān zuǒ zhōng láng jiàng
车驾临辟雍，召宫拜博士，迁左中郎将。
shù nà zhōng yán chén zhèng lùn yì qiē què cháo chén dàn qí jié míng bō xiōng nú
数纳忠言，陈政，论议切悫，朝臣惮其节，名播匈奴。
shí běi chán yú qiǎn shǐ qiú dé jiàn gōng xiǎn zōng chì zì zhěng shì gōng duì yuē yí dí xuàn míng fēi shi shí zhě yě
时，北单于遣使求得见宫，显宗敕自整饰，宫对曰：“夷狄眩名，非识实者也。
chén zhuàng chǒu bù kě yǐ shì yuǎn yi xuǎn yǒu wēi róng zhě
臣状丑，不可以示远，宜选有威容者。
dì nǎi yǐ dà hóng lú wèi yīng dài zhī
”帝乃以大鸿胪魏应代之。
shí qī nián bài shì zhōng jì jiǔ
十七年，拜侍中祭酒。
jiàn chū yuán nián zú sù zōng bāo tàn cì yǐ zhǒng dì
建初元年，卒，肃宗褒叹，赐以冢地。
qī shàng shū qǐ guī zàng xiāng lǐ fù cì qián sān shí wàn
妻上书乞归葬乡里，复赐钱三十万。
zhèng jūn zì zhòng yú dōng píng rèn chéng rén yě
郑均字仲虞，东平任城人也。
shǎo hǎo huáng lǎo shū
少好黄、老书。
xiōng wèi xiàn lì pō shòu lǐ yí jūn shù jiàn zhǐ bù tīng
兄为县吏，颇受礼遗，均数谏止，不听。
jí tuō shēn wèi yòng suì yú de qián bó guī yǐ yǔ xiōng
即脱身为佣，岁余，得钱帛，归以与兄。
yuē wù jǐn kě fù de wèi lì zuò zāng zhōng shēn juān qì
曰：“物尽可复得，为吏坐臧，终身捐弃。
xiōng gǎn qí yán suì wèi lián jié
”兄感其言，遂为廉洁。
jūn hǎo yì dǔ shí yǎng guǎ sǎo gū r ēn lǐ dūn zhì
均好义笃实，养寡嫂孤儿，恩礼敦至。
cháng chēng bìng jiā tíng bù yīng zhōu jùn bì zhào
常称病家廷，不应州郡辟召。
jùn jiāng yù bì zhì zhī shǐ xiàn lìng jué jiāng yì mén jì zhì zú bù néng qū
郡将欲必致之，使县令谲将诣门，既至，卒不能屈。
jūn yú shì kè yú pú yáng
均于是客于濮阳。
jiàn chū sān nián sī tú bào yù pì zhī hòu jǔ zhí yán bìng bù yì
建初三年，司徒鲍昱辟之，后举直言，并不诣。
liù nián gōng chē tè zhēng
六年，公车特征。
zài qiān shàng shū shù nà zhōng yán sù zōng jìng zhòng zhī
再迁尚书，数纳忠言，肃宗敬重之。
hòu yǐ bìng qǐ hái gǔ bài yì láng gào guī yīn chēng bìng dǔ dì cì yǐ yì guān
后以病乞骸骨，拜议郎，告归，因称病笃，帝赐以衣冠。
yuán hé yuán nián zhào gào lú jiāng tài shǒu dōng píng xiāng yuē yì láng zhèng jūn shù xiū ān pín gōng jiǎn jié zhěng qián zài jī mì yǐ bìng zhì shì shǒu shàn zhēn gù huáng fà bù dài
元和元年，诏告庐江太守、东平相曰：“议郎郑均，束修安贫，恭俭节整，前在机密，以病致仕，守善贞固，黄发不怠。
yòu qián ān yì lìng máo yì gōng lǚ xùn ràng bǐ zhēng cí bìng chún jié zhī fēng dōng zhōu chēng rén
又前安邑令毛义，躬履逊让，比征辞病，淳洁之风，东州称仁。
shū bù yún hū zhāng jué yǒu cháng jí zāi
书不云乎：‘章厥有常，吉哉！
qí cì jūn yì gǔ gè qiān hú cháng yǐ bā yuè zhǎng lì cún wèn cì yáng jiǔ xiǎn cí yì xíng
’其赐均、义谷各千斛，常以八月长吏存问，赐羊酒，显兹异行。
míng nián dì dōng xún guò rèn chéng nǎi xìng jūn shě chì cì shàng shū lù yǐ zhōng qí shēn gù shí rén hào wèi bái yī shàng shū
”明年，帝东巡过任城，乃幸均舍，敕赐尚书禄以终其身，故时人号为“白衣尚书”。
yǒng yuán zhōng zú yú jiā
永元中，卒于家。
zhào diǎn zì zhòng jīng shǔ jùn chéng dū rén yě
赵典字仲经，蜀郡成都人也。
fù jiè wèi tài wèi huán dì lì yǐ dìng cè fēng chú tíng hòu
父戒，为太尉，桓帝立，以定策封厨亭侯。
diǎn shǎo dǔ xíng yǐn yuē bó xué jīng shū dì zǐ zì yuǎn fāng zhì
典少笃行隐约，博学经书，弟子自远方至。
jiàn hé chū sì fǔ biǎo jiàn zhēng bài yì láng shì jiǎng jìn nèi zài qiān wèi shì zhōng
建和初，四府表荐，征拜议郎，侍讲禁内，再迁为侍中。
shí dì yù guǎng kāi hóng chí diǎn jiàn yuē hóng chí fàn gài yǐ qiě bǎi qǐng yóu fù zēng ér shēn zhī fēi suǒ yǐ chóng táng yú zhī yuē jǐ zūn xiào zhī ài rén yě
时，帝欲广开鸿池，典谏曰：“鸿池泛溉，已且百顷，犹复增而深之，非所以崇唐、虞之约己，遵孝之爱人也。
dì nà qí yán ér zhǐ
”帝纳其言而止。
fù zú xí fēng
父卒，袭封。
chū wèi hóng nóng tài shǒu zhuǎn yòu fú fēng
出为弘农太守，转右扶风。
gōng shì qù guān zhēng bài chéng mén xiào wèi zhuǎn jiāng zuò dà jiàng qiān shào fǔ yòu zhuǎn dà hóng lú
公事去官，征拜城门校尉，转将作大匠，迁少府，又转大鸿胪。
shí ēn zé zhū hóu yǐ wú láo shòu fēng qún chén bú yuè ér mò gǎn jiàn diǎn dú zòu yuē fu wú gōng ér shǎng láo zhě bù quàn shàng tiǎn xià rǔ luàn xiàng gàn dù
时，恩泽诸侯以无劳受封，群臣不悦而莫敢谏，典独奏曰：“夫无功而赏，劳者不劝，上忝下辱，乱象干度。
qiě gāo zǔ zhī shì fēi gōng chén bù fēng
且高祖之誓，非功臣不封。
yi yī qiè xuē miǎn jué shì yǐ cún jiù diǎn
宜一切削免爵士，以存旧典。
dì bù cóng
”帝不从。
qǐng zhī zhuǎn tài pú qiān tài cháng
顷之，转太仆，迁太常。
cháo tíng měi yǒu zāi yì yí yì zhé zī wèn zhī
朝廷每有灾异疑议，辄咨问之。
diǎn jù jīng zhèng duì wú suǒ qū zhé
典据经正对，无所曲折。
měi de shǎng cì zhé fēn yǔ zhū shēng zhī pín zhě
每得赏赐，辄分与诸生之贫者。
hòu yǐ jiàn zhēng wéi zhǐ miǎn guān jiù guó
后以谏争违旨，免官就国。
huì dì bēng shí jìn fān guó zhū hóu bù dé bēn diào diǎn kǎi rán yuē shēn cóng yì hè zhī zhōng zhì wèi shàng liè
会帝崩，时禁籓国诸侯不得奔吊，典慨然曰：“身从衣褐之中，致位上列。
qiě niǎo wū fǎn bǔ bào dé kuàng yú shì yá
且鸟乌反哺报德，况于士邪！
suì jiě yìn shòu fú cè fù xiàn ér chí dào jīng shī
”遂解印绶符策付县，而驰到京师。
zhōu jùn jí dà hóng lú bìng zhí chù qí zuì ér gōng qīng bǎi liáo jiā diǎn zhī yì biǎo qǐng yǐ zū zì shú zhào shū xǔ zhī
州郡及大鸿胪并执处其罪，而公卿百寮嘉典之义，表请以租自赎，诏书许之。
zài qiān cháng lè shào fǔ wèi wèi
再迁长乐少府、卫尉。
gōng qīng fù biǎo diǎn dǔ xué bó wén yi bèi guó shī
公卿复表典笃学博闻，宜备国师。
huì bìng zú shǐ zhě diào cí
会病卒，使者吊祠。
dòu tài hòu fù qiǎn shǐ jiān zèng yìn shòu shì yuē xiàn hóu
窦太后复遣使兼赠印绶，谥曰献侯。
diǎn xiōng zi qiān qiān dì wēn xiāng jì wèi sān gōng
典兄子谦，谦弟温，相继为三公。
qiān zì chǎn xìn chū píng yuán nián dài huáng wǎn wèi tài wèi
谦字产信，初平元年，代黄琬为太尉。
xiàn dì qiān dū cháng ān yǐ qiān xíng chē qí jiāng jūn wèi qián zhì
献帝迁都长安，以谦行车骑将军，为前置。
míng nián bìng ba
明年病罢。
fù wèi sī lì xiào wèi
复为司隶校尉。
chē shī wáng shì zǐ wèi dǒng zhuó suǒ ài shù fàn fǎ qiān shōu shā zhī
车师王侍子为董卓所爱，数犯法，谦收杀之。
zhuō dà nù shā dōu guān cóng shì ér sù jìng dàn qiān gù bù jiā zuì
卓大怒，杀都官从事，而素敬惮谦，故不加罪。
zhuǎn wéi qián jiāng jūn qiǎn jī bái bō zéi yǒu gōng fēng pí hóu
转为前将军，遣击白波贼，有功，封郫侯。
li shā sī tú wáng yǔn fù dài yǔn wèi sī tú
李C杀司徒王允，复代允为司徒。
shù yuè bìng miǎn bài shàng shū lìng
数月病免，拜尚书令。
shì nián zú yì yuē zhōng hóu
是年卒，溢曰忠侯。
wēn zì zi róu chū wèi jīng zhào chéng tàn yuē dà zhàng fū dāng xióng fēi ān néng cí fú
温字子柔，初为京兆丞，叹曰：“大丈夫当雄飞，安能雌伏！
suì qì guān qù
”遂弃官去。
zāo suì dà jī sàn jiā liáng yǐ zhèn qióng è suǒ huó wàn yú rén
遭岁大饥，散家粮以振穷饿，所活万余人。
xiàn dì xī qiān dōu wèi shì zhōng tóng yú niǎn zhì cháng ān fēng jiāng nán tíng hòu dài yáng biāo wèi sī kōng miǎn qǐng zhī fù wèi sī tú lù shàng shū shì
献帝西迁都，为侍中，同舆辇至长安，封江南亭侯，代杨彪为司空，免，顷之，复为司徒，录尚书事。
shí li què yǔ guō sì xiāng gōng què suì lǔ lüě jìn shěng dòng dì xìng běi wù wài nèi gé jué
时，李傕与郭汜相攻，傕遂虏掠禁省，动帝幸北坞，外内隔绝。
què sù yí wēn bù yǔ jǐ tóng nǎi nèi wēn yú wù zhōng yòu yù yí shèng yú yú huáng bái chéng
傕素疑温不与己同，乃内温于坞中，又欲移乘舆于黄白城。
wēn yǔ què shū yuē gōng qián tuō wèi dǒng gōng bào chóu rán shí tú xiàn wáng chéng shā lù dà chén tiān xià bù kě jiā jiàn ér hù shuō yě
温与傕书曰：“公前托为董公报仇，然实屠陷王城，杀戮大臣，天下不可家见而户说也。
jīn yǔ guō sì zhēng yá zì zhī xì yǐ chéng qiān jūn zhī chóu rén zài tú tàn gè bù liáo shēng
今与郭汜争睚眦之隙，以成千钧之仇，人在涂炭，各不聊生。
céng bù gǎi wù suì chéng huò luàn
曾不改悟，遂成祸乱。
cháo tíng réng xià míng zhào yù lìng hé jiě
朝廷仍下明诏，欲令和解。
shàng mìng bù xíng wēi zé rì sǔn
上命不行，威泽日损。
ér fù yù yí zhuǎn shèng yú gèng xìng fēi suǒ cǐ chéng lǎo fū suǒ bù dá yě
而复欲移转乘舆，更幸非所，此诚老夫所不达也。
yú yì yī wèi guò zài wèi shè sān ér fú gǎi miè qí dǐng xiōng
于《易》，一为过，再为涉，三而弗改，灭其顶，凶。
bù rú zǎo gòng hé jiě yǐn jūn hái zhūn shàng ān wàn shèng xià quán rén mín qǐ bù xìng shèn
不如早共和解，引军还屯，上安万乘，下全人民，岂不幸甚。
què dà nù yù qiǎn rén shā wēn
”傕大怒，欲遣人杀温。
li què cóng dì yīng wēn gù yuàn yě jiàn zhī shù rì nǎi huò miǎn
李傕从弟应，温故掾也，谏之数日，乃获免。
wēn cóng chē jià dōu xǔ
温从车驾都许。
jiàn ān shí sān nián yǐ pì sī kōng cáo cāo zi pī wèi yuàn cāo nù zòu wēn pì chén zǐ dì xuǎn jǔ bù shí miǎn guān
建安十三年，以辟司空曹操子丕为掾，操怒，奏温辟臣子弟，选举不实，免官。
shì suì zú nián qī shí èr
是岁卒，年七十二。
zàn yuē xuān zhèng èr wáng fèng shēn qīng fāng
赞曰：宣、郑、二王，奉身清方。
dù lín jù gǔ zhāng chén jīn zhuāng
杜林据古，张湛矜庄。
diǎn yǐ yì chù gōng yóu dé yáng
典以义黜，宫由德扬。
dà yí hú fā jiàn biǎo xiàn wáng
大仪鹄发，见表宪王。
shǎo qīng zhì shì zhōng chéng gāo xiāng
少卿志仕，终乘高箱。
shàng yī piān mù lù xià yī piān
上一篇目录下一篇
yì wén
译文
xuān bǐng zhāng chén wáng dān wáng liáng dù lín guō dān wú liáng chéng gōng zhèng jūn zhào diǎn
（宣秉、张湛、王丹、王良、杜林、郭丹、吴良、承宫、郑均、赵典）
xuān bǐng chuán
宣秉传
xuān bǐng zì jù gōng féng yì yún yáng rén
宣秉字巨公，冯翊云阳人。
cóng xiǎo xiū yǎng gāo jié xiǎn míng yú sān fǔ
从小修养高节，显名于三辅。
āi dì píng dì zhī jì kàn dào wáng mǎng jù quán zhuān zhèng qīn bào xuē ruò hàn shì zōng shì yǒu nì luàn de jì xiàng jiù táo dùn yǐn jū shēn shān zhōu jùn lián xù xiāng zhào tā chēng bìng bù kěn chū shì
哀帝平帝之际，看到王莽据权专政，侵暴削弱汉室宗室，有逆乱的迹象，就逃遁隐居深山，州郡连续相召，他称病不肯出仕。
wáng mǎng wèi zǎi héng zhào tā tā bù yīng
王莽为宰衡，召他他不应。
wáng mǎng cuàn wèi hòu qiǎn shǐ zhēng tā tā jiān chēng yǒu bìng
王莽篡位后，遣使征他，他坚称有病。
gēng shǐ jí wèi zhēng wèi shì zhōng
更始即位，征为侍中。
jiàn wǔ yuán nián bài wèi yù shǐ zhōng chéng
建武元年，拜为御史中丞。
guāng wǔ tè zhào yù shǐ zhōng chéng yǔ sī lì xiào wèi shàng shū lìng huì tóng bìng zhuān xí ér zuò suǒ yǐ jīng shī chēng wéi sān dú zuò
光武特诏御史中丞与司隶校尉、尚书令会同并专席而坐，所以京师称为“三独坐”。
dì èr nián qiān wèi sī lì xiào wèi
第二年，迁为司隶校尉。
wù bì jǔ yǐ dà gāng jiǎn huà shěng lüè fán zá kē kè de xiàng mù bǎi guān jìng zhòng tā
务必举以大纲，简化省略烦杂苛刻的项目，百官敬重他。
xuān bǐng xìng jié yuē cháng chuān bù yī gài bù bèi shū shí wǎ qì
宣秉性节约，常穿布衣盖布被，蔬食瓦器。
dì céng jīng dào tā de fǔ shè jiàn ér tàn dào chǔ guó gōng shèng gōng shě suī qīng kǔ hái bǐ bù shàng yún yáng xuān jù gōng li
帝曾经到他的府舍，见而叹道：“楚国龚胜、龚舍虽清苦，还比不上云阳宣巨公哩。
jí cì yǐ bù bó zhàng wéi děng shēng huó yòng jù
”即赐以布帛帐帷等生活用具。
sì nián bài dà sī tú sī zhí
四年，拜大司徒司直。
suǒ de lù fèng cháng yǐ shōu yǎng qīn zú
所得禄奉，常以收养亲族。
qí gū ruò zhě fēn yǔ tián dì zì jǐ méi yǒu dān dàn de chǔ xù
其孤弱者，分与田地，自己没有担石的储蓄。
liù nián zú yú guān dì mǐn xī zhī rèn qí zi xuān biāo wèi láng
六年，卒于官，帝悯惜之，任其子宣彪为郎。
zhāng chén chuán
张湛传
zhāng chén zì zi xiào fú fēng píng líng rén
张湛字子孝，扶风平陵人。
zhuāng zhòng yán sù hǎo lǐ dòng zhǐ dōu yǒu zhǔn zé jū chǔ yōu shì zhī zhōng yě bì zì xiū zhěng suī yù qī zǐ què xiàng yán jūn yí yàng
庄重严肃好礼，动止都有准则，居处幽室之中，也必自修整，虽遇妻子，却像严君一样。
qí zài xiāng dǎng bì shěn yán zhèng sè sān fǔ yǐ tā wèi bǎng yàng
其在乡党，必审言正色，三辅以他为榜样。
yǒu de rén shuō tā xū wěi jiǎo zhà zhāng chén tīng hòu xiào dào wǒ zhēn zhà bié rén jiē zhà è wǒ dú zhà shàn bú shì yě kě yǐ ma
有的人说他虚伪狡诈，张湛听后笑道“：我真诈，别人皆诈恶，我独诈善，不是也可以吗？
chéng dì āi dì shí wèi èr qiān dàn
”成帝、哀帝时，为二千石。
wáng mǎng shí lì rèn tài shǒu dū wèi
王莽时，历任太守、都尉。
jiàn wǔ chū wèi zuǒ féng yì
建武初，为左冯翊。
zài jùn lǐ xiū diǎn lǐ shè tiáo jiào zhèng huà dà xíng
在郡里修典礼，设条教，政化大行。
hòu gào guī píng líng wàng dào píng líng xiàn mén ér bù xíng xiàng qián
后告归平陵，望到平陵县门而步行向前。
zhǔ bù jìn yán shuō míng fǔ wèi zūn dé zhòng bù yīng zì jǐ qīng shì zì jǐ
主簿进言说“：明府位尊德重，不应自己轻视自己。
zhāng chén shuō lǐ jì shuō xià gōng mén fǔ shì wǎn chē
”张湛说：“《礼记》说，下公门，抚轼挽车。
kǒng zǐ yú xiāng dǎng gōng gōng jìng jìng
孔子于乡党，恭恭敬敬。
fù mǔ zhī guó jìn lǐ shì bì xū de shén me jiào zì qīng ne
父母之国，尽礼是必须的，什么叫自轻呢？
jiàn wǔ wǔ nián bài guāng lù xūn
建武五年，拜光禄勋。
guāng wǔ lín cháo yǒu shí xiǎn de wú jīng dǎ cǎi zhāng chén cháng shuō míng quàn jiàn qí guò shī
光武临朝，有时显得无精打彩，张湛常说明劝谏其过失。
zhāng chén cháng qí bái mǎ dì měi jiàn dào zhāng chén cháng shuō bái mǎ shēng yòu yào jiàn quàn wǒ le
张湛常骑白马，帝每见到张湛，常说“：白马生又要谏劝我了。
qī nián yǐ bìng qǐng tuì zhí bài wèi guāng lù dài wáng dài wáng dān wèi tài zǐ tài fù
七年，以病请退职，拜为光禄大王，代王丹为太子太傅。
guō hòu bèi fèi hòu yīn chēng bìng bù cān jiā cháo huì bài tài zhōng dài fū jū zhōng dōng mén hòu shè suǒ yǐ dāng shí de rén chēng wèi zhōng dōng mén jūn
郭后被废后，因称病不参加朝会，拜太中大夫，居中东门候舍，所以当时的人称为中东门君。
dì shù cì wèi wèn shǎng cì
帝数次慰问赏赐。
hòu lái dà sī tú dài shè bèi zhū dì qiáng qǐ zhāng chén yǐ dài dà sī tú zhí wù
后来大司徒戴涉被诛，帝强起张湛以代大司徒职务。
zhāng chén dào cháo táng xiǎo biàn shī jìn yīn shuō míng bìng zhòng bù néng zài rèn cháo shì yú shì bà le
张湛到朝堂，小便失禁，因说明病重，不能再任朝事，于是罢了。
hòu shù nián zú yú jiā
后数年，卒于家。
wáng dān chuán
王丹传
wáng dān zì zhòng huí jīng zhào xià guī fù rén
王丹字仲回，京兆下圭阝人。
āi dì píng dì shí shì yú zhōu jùn
哀帝、平帝时，仕于州郡。
wáng mǎng shí lián zhēng bù zhì
王莽时，连征不至。
jiā lèi qiān jīn yǐn jū yǎng zhì xǐ zhōu jì pín kùn
家累千金，隐居养志，喜周济贫困。
měi suì nóng shí cháng zài jiǔ cài yú tián jiān děng dài qín zhě ér wèi láo
每岁农时，常载酒菜于田间，等待勤者而慰劳。
qí lǎn zhě zì gǎn xiū chǐ ér bú dào wáng dān chù lái dōu jiā gōng yǐ zì lì
其懒者，自感羞耻而不到王丹处来，都加功以自励。
xiāng yì jù xiāng miǎn lì yǐ zhì fù yù qǐ lái
乡邑聚相勉励，以致富裕起来。
duì qí qīng xiá yóu dàng fèi yè wéi huàn zhě wáng dān cháng xiǎo yù qí fù xiōng shǐ jǐ yǔ zé bèi hé jiào yù
对其轻黠游荡废业为患者，王丹常晓谕其父兄，使给予责备和教育。
sǐ le rén zé sòng yǔ fù jīn qīn zì hù lǐ
死了人则送与赙金，亲自护理。
qí yǒu zāo sàng yōu de cháng děng zhe wáng dān wèi tā cāo bàn xiāng lín xí yǐ wéi cháng
其有遭丧忧的，常等着王丹为他操办，乡邻习以为常。
shí xíng shí duō nián qí jiào huà dà wéi róng qià fēng sú dǔ shí
实行十多年，其教化大为融洽，风俗笃实。
wáng dān zī xìng fāng jié jí wù háo qiáng
王丹资性方洁，疾恶豪强。
dāng shí hé nán tài shǒu tóng jùn chén zūn shì guān xī de dà xiá
当时河南太守同郡陈遵，是关西的大侠。
qí yǒu rén sàng qīn chén zūn wèi hù sàng sòng fù jīn shén duō
其友人丧亲，陈遵为护丧，送赙金甚多。
wáng dān jiù xié jiān yì pǐ chén liè zài zhǔ rén zhī qián shuō rú wáng dān cǐ jiān shì zì jǐ zhì chū lái de
王丹就携缣一匹，陈列在主人之前，说“：如王丹此缣，是自己制出来的。
chén zūn tīng le ér yǒu cán sè
”陈遵听了而有惭色。
zì cǐ zhī míng xiǎng yǔ wáng dān jié jiāo wáng dān jù bù tóng yì
自此知名，想与王丹结交，王丹拒不同意。
qià féng qián jiāng jūn dèng yǔ xī zhēng guān zhōng jūn liáng quē fá wáng dān lǜ zōng zú xiàn shàng mài èr qiān hú
恰逢前将军邓禹西征关中，军粮缺乏，王丹率宗族献上麦二千斛。
dèng yǔ biǎo jiàn wáng dān lǐng zuǒ féng yì wáng dān chēng jí bù shì shì miǎn zhí huí hòu zhēng zhào wèi tài zǐ shǎo fù
邓禹表荐王丹领左冯翊，王丹称疾不视事，免职回，后征召为太子少傅。
zhè shí dà sī tú hóu bà xiǎng yǔ wáng dān jiāo yǒu wáng dān bèi zhēng zhào pài qiǎn ér zi hóu yù zài lù shàng děng hòu
这时大司徒侯霸想与王丹交友，王丹被征召，派遣儿子侯昱在路上等候。
hóu yù yíng bài chē xià wáng dān xià chē dá xiè
侯昱迎拜车下，王丹下车答谢。
hóu yù shuō jiā fù xiǎng yǔ jūn jiāo hé wéi jiàn bài
侯昱说：“家父想与君交，何为见拜？
wáng dān shuō lìng zūn yǒu cǐ yán dān méi yǒu dā yìng ne
”王丹说“：令尊有此言，丹没有答应呢。
wáng dān ér zi yǒu wèi tóng xué sàng qīn jiā zài zhōng shān wáng dān ér zi gào sù wáng dān xiǎng wǎng bēn sāng wèi wèn jié bàn ér xíng wáng dān nù ér biān tà qí zi lìng tā jì bó èr pǐ yǐ cí
”王丹儿子有位同学丧亲，家在中山，王丹儿子告诉王丹想往奔丧慰问，结伴而行，王丹怒而鞭挞其子，令他寄帛二匹以祠。
yǒu rén wèn qí gù
有人问其故。
wáng dān shuō jiāo dào zhī nán bù róng yì shuō
王丹说：“交道之难，不容易说。
shì shàng chēng guǎn zhòng yǔ bào shū cì zé wáng jí yǔ gòng yǔ
世上称管仲与鲍叔，次则王吉与贡禹。
zhāng ěr chén yú yǐ zhāng shā chén ér gào zhōng xiāo yù yǔ zhū bó hòu lái yǒu xì bù zhōng suǒ yǐ jiāo yǒu néng shàn shǐ yòu shàn zhōng zhě shì hěn shǎo de
张耳、陈余以张杀陈而告终，萧育与朱博后来有隙不终，所以交友能善始又善终者是很少的。
shí rén xìn fú qí yán lùn
”时人信服其言论。
kè chū yǒu jiàn jǔ shì zǐ yú wáng dān de yīn xuǎn jǔ zhī hòu lái suǒ jǔ shì zǐ xiàn yú zuì wáng dān bèi qiān lián miǎn zhí
客初有荐举士子于王丹的，因选举之，后来所举士子陷于罪，王丹被牵连免职。
kè cán kuì hài pà ér zì jué yú wáng dān ér wáng dān wú suǒ jiè dì
客惭愧害怕而自绝于王丹，而王丹无所芥蒂。
hòu lái wáng dān bèi zài zhēng wèi tài zǐ tài fù yú shì hū jiào kè duì tā shuō nǐ de zì jué shì duì wǒ wáng dān de qì liàng gū jì de tài báo le ba
后来王丹被再征为太子太傅，于是呼叫客对他说：“你的自绝，是对我王丹的气量估计得太薄了吧？
bù wéi kè shè shí yǐ shì chéng fá xiāng dài rú chū
”不为客设食以示惩罚，相待如初。
hòu lái ràng wèi zài jiā shì shì
后来让位，在家逝世。
wáng liáng chuán
王良传
wáng liáng zì zhòng zǐ dōng hǎi jùn lán líng rén
王良字仲子，东海郡兰陵人。
nián qīng shí hào xué xué xí xiǎo xià hóu shàng shū
年轻时好学，学习《小夏侯尚书》。
wáng mǎng shí chēng bìng bù shì jiào shòu xué shēng qiān yú rén
王莽时，称病不仕，教授学生千余人。
jiàn wǔ èr nián dà sī mǎ wú hàn zhēng zhào bù yīng
建武二年，大司马吴汉征召，不应。
sān nián zhēng bài wèi jiàn yì dài fū jǐ cì jìn zhōng yán jìn zhǐ dōu yǐ lǐ cháo tíng jìng zhòng
三年，征拜为谏议大夫，几次进忠言，进止都以礼，朝廷敬重。
qiān pèi jùn tài shǒu
迁沛郡太守。
dào le qí xiàn chēng bìng bù rù fǔ guān shǔ dōu gēn suí zhe tā wáng liáng shàng shū chēng bìng zhòng qǐng tuì xiū yú shì zhēng bài wèi tài zhōng dài fū
到了蕲县，称病不入府，官属都跟随着他，王良上书称病重，请退休，于是征拜为太中大夫。
liù nián dài xuān bǐng wèi dà sī tú sī zhí
六年，代宣秉为大司徒司直。
zài wèi gōng jiǎn qī zǐ bù rù guān shě chuān dài de shì bù bèi yòng de shì wǎ qì
在位恭俭，妻子不入官舍，穿戴的是布被，用的是瓦器。
zhè shí sī tú shǐ bào huī yǐ shì dào dōng hǎi wèn hòu qí jiā kàn dào yī fù rén chuān zhe bù qún yè zhe chái cóng tián zhōng huí lái
这时司徒史鲍恢以事到东海，问候其家，看到一妇人穿着布裙曳着柴，从田中回来。
bào huī duì tā shuō wǒ shì sī tú shǐ tè lái qǔ shū xiǎng jiàn wáng liáng fū rén
鲍恢对她说：“我是司徒史，特来取书，想见王良夫人。
wáng qī shuō wǒ jiù shì wáng liáng qī
”王妻说：“我就是王良妻。
yuàn shǐ xīn kǔ le méi yǒu shū xìn
掾史辛苦了，没有书信。
bào huī yú shì xià bài tàn xī ér huí tīng dào zhè gè huà de rén mò bù jiā měi wáng liáng
”鲍恢于是下拜，叹息而回，听到这个话的人莫不嘉美王良。
hòu yǐ bìng guī
后以病归。
yī nián hòu fù zhēng dào xíng yáng bìng zhòng bù néng qián jìn jiù zào fǎng qí yǒu rén
一年后复征，到荥阳，病重不能前进，就造访其友人。
yǒu rén bù kěn jiàn shuō bú shì yǒu zhōng yán qí móu ér qǔ dà wèi ma wèi shén me wǎng lái zhè me wō nāng bù pà má fán ne
友人不肯见，说：“不是有忠言奇谋而取大位吗，为什么往来这么窝囊不怕麻烦呢？
yú shì jù jué
”于是拒绝。
wáng liáng cán kuì zì hòu lián zhēng tā jiù chēng bìng
王良惭愧，自后连征，他就称病。
zhào yǐ hēi sī xūn pìn qǐng tā bù yīng
诏以黑纟熏聘请他，不应。
hòu guāng wǔ dào lán líng pài qiǎn shǐ zhě wèn wáng liáng dào dǐ yǒu shén me jí kǔ bù néng yòng yán yǔ dá fù
后光武到兰陵，派遣使者问王良到底有什么疾苦，不能用言语答复。
zhào miǎn chú tā zǐ sūn yì zhōng yáo yì hòu zài jiā bìng shì
诏免除他子孙邑中徭役，后在家病逝。
shǐ guān píng lùn shuō lì rén de rén yǒu jiè rén yǐ cóng lì tǐ yì de rén bù yòng tǐ yǐ hé yì
史官评论说：利仁的人有借仁以从利，体义的人不用体以合义。
zhè shì shuō lǚ xíng rén yì qí shì suī tóng yuán qí běn xīn zhēn wěi gè yì
这是说履行仁义，其事虽同，原其本心，真伪各异。
jì wén zi qiè bù chuān bó lǔ rén yǐ wéi měi tán
季文子妾不穿帛，鲁人以为美谈。
gōng sūn hóng shēn fú bù bèi jí àn jī xiào tā duō zhà
公孙弘身服布被，及黯讥笑他多诈。
shì shí méi yǒu shén me bù tóng ér wèi yù wéi huǐ yì lùn bù yí yàng zhè shì wèi shén me ne
事实没有什么不同，而为誉为毁，议论不一样，这是为什么呢。
dà gài shì tǐ yǔ lì de qū bié ba xuān bǐng wáng liáng chù wèi yōu zhòng ér xuān bǐng gān yú dàn bó wáng liáng de qī zǐ qīn tiāo chái xīn kě yǐ shuō tài jiǎn pǔ le
大概是体与利的区别吧，宣秉、王良处位优重，而宣秉甘于淡泊，王良的妻子亲挑柴薪可以说太俭朴了。
rán ér dāng shí zàn tā de qīng lián rén jūn gāo tā de jié gài nán dào bú shì yǐ chéng chù zhī ma
然而当时赞他的清廉，人君高他的节概，难道不是以诚处之吗？
yǔ shuō tóng yán ér xìn xìn zài yán xiān
语说：“同言而信，信在言先；
tóng lìng ér xíng chéng zài lìng wài
同令而行，诚在令外。
zhèng shì zhè yàng a
”正是这样啊。
zhāng chén bù pà jīn wěi de jī cì zhè jiù shì bù zuò wěi
张湛不怕矜伪的讥刺，这就是不作伪。
wáng dān nán yú jiāo zhí zhī dào zhè jiù shì zhī jiāo dào ne
王丹难于交执之道，这就是知交道呢。
dù lín chuán
杜林传
dù lín zì bó shān fú fēng jùn mào líng rén
杜林字伯山，扶风郡茂陵人。
fù dù qiū chéng dì āi dì shí wéi liáng zhōu cì shǐ
父杜邺，成帝哀帝时为凉州刺史。
dù lín cóng xiǎo jiù hào xué shēn sī jiā lǐ jì duō shū yòu jiù shì zhāng sǒng fù zǐ xǐ wén cǎi dù lín cóng zhāng sǒng shòu xué bó xué duō wén dāng shí bèi chēng wéi tōng rú
杜林从小就好学深思，家里既多书，又舅氏张竦父子喜文采，杜林从张竦受学，博学多闻，当时被称为通儒。
qǐ chū wèi jùn lì
起初为郡吏。
wáng mǎng shī bài dào zéi qún qǐ
王莽失败，盗贼群起。
dù lín yǔ dì dù chéng jí tóng jùn fàn qūn mèng jì děng shuài lǐng lǎo xiǎo dōu kè wǎng hé xī
杜林与弟杜成及同郡范逡、孟冀等，率领老小都客往河西。
lù shàng yù dào zéi rén shù qiān rén yú shì jiù lüè qǔ cái wù bō duó yī fú bá dāo xiàng dù lín děng zhǔn bèi bǎ tā men dōu shā diào
路上遇到贼人数千人，于是就掠取财物，剥夺衣服，拔刀向杜林等准备把他们都杀掉。
mèng jì tái qǐ tóu shuō yuàn shuō wán yī jù huà zài sǐ
孟冀抬起头说“：愿说完一句话再死。
jiāng jūn zhī dào tiān shén ma
将军知道天神吗？
chì méi yōng bīng bǎi wàn suǒ xiàng pī mǐ dàn cán zéi wú dào zhōng yú pò bài
赤眉拥兵百万，所向披靡，但残贼无道，终于破败。
xiàn zài jiāng jūn yǐ shù qiān zhī zhòng ér xiǎng chéng bà wáng zhī yè bù xíng rén yì ēn dé ér fǎn chóng dǎo chì méi de fù zhé nán dào bù hài pà tiān mìng ma
现在将军以数千之众，而想成霸王之业，不行仁义恩德而反重蹈赤眉的覆辙，难道不害怕天命吗？
zéi yú shì fàng le tā men shǐ tā men yī xíng jù miǎn yú nán
”贼于是放了他们，使他们一行俱免于难。
wěi áo sù lái tīng shuō dù lín yǒu zhì qì jié yì shēn xiāng jiē dài yǐ tā wèi chí shū píng
隗嚣素来听说杜林有志气节义，深相接待，以他为持书平。
hòu yīn bìng cí qù cí hái lù shí
后因病辞去，辞还禄食。
wěi áo xiǎng zài yào tā miǎn qiǎng xiāng suí dù lín chēng bìng zhòng
隗嚣想再要他勉强相随，杜林称病重。
wěi áo suī huái hèn hái xiǎng yōu dài tā yú shì xià lìng dào dù bó shān tiān zǐ suǒ bù néng chén zhū hóu suǒ bù néng you guò qù bó yí shū qí chǐ shí zhōu sù xiàn zài zàn qiě cóng shī you de wèi zhì shàng dǎ tōng yǒu hǎo de tōng dào àn zhào tā de zhì jié xíng shì hǎo le
隗嚣虽怀恨，还想优待他，于是下令道“：杜伯山天子所不能臣，诸侯所不能友，过去伯夷、叔齐耻食周粟，现在暂且从师友的位置上，打通友好的通道，按照他的志节行事好了。
dù lín suī bèi wěi áo wǎng luó zhù rán zhōng bù jiàng zhì qū jié
”杜林虽被隗嚣网罗住，然终不降志屈节。
jiàn wǔ liù nián dì dù chéng qù shì wěi áo zhǐ hǎo tīng cóng dù lín hù sàng dōng guī
建武六年，弟杜成去世，隗嚣只好听从杜林护丧东归。
fàng zǒu hòu yòu hòu huǐ lìng cì kè yáng xián zhuī tā dào lǒng dǐ yǔ yǐ yǎn shā
放走后又后悔，令刺客杨贤追他到陇坻予以掩杀。
yáng xián jiàn dù lín shēn tuī zhe xiǎo chē zài zhe dì di de líng jiù tàn dào dāng jīn zhī shì shuí néng xíng yì
杨贤见杜林身推着小车，载着弟弟的灵柩，叹道：“当今之世，谁能行义？
wǒ suī shì xiǎo rén hé rěn shā hài yì shì
我虽是小人，何忍杀害义士？
yīn cǐ zì jǐ táo zǒu
”因此自己逃走。
guāng wǔ tīng shuō dù lín yǐ huí dào sān fǔ jiù zhēng bài tā wèi shì yù shǐ jiē jiàn tā wèn tā jīng shū gù jiù jí xī zhōu de shì hěn gāo xìng shǎng cì chē mǎ yì pī
光武听说杜林已回到三辅，就征拜他为侍御史，接见他，问他经书故旧及西州的事，很高兴，赏赐车马衣被。
qún liáo zhī dù lín shì yǐ míng qì dé yì ér dé dào zhòng yòng dōu hěn zūn jìng wèi jù tā
群僚知杜林是以名气德义而得到重用，都很尊敬畏惧他。
jīng shī shì dà fū dōu tuī zhòng tā bó xué duō wén
京师士大夫都推重他博学多闻。
hé nán zhèng xìng dōng hǎi wèi hóng děng dōu yǐ gǔ xué jiàn zhǎng
河南郑兴、东海卫宏等，都以古学见长。
zhèng xìng céng shī shì liú xīn dù lín jiàn zhèng xìng gāo xìng de shuō dào dù lín dé le zhèng xìng děng gù rán shì hǎo shì rú wèi hóng de wǒ dù lín jiāng yǒu suǒ bǔ yì li
郑兴曾师事刘歆，杜林见郑兴，高兴地说道：“杜林得了郑兴等固然是好事，如卫宏得我杜林，将有所补益哩。
hòu lái wèi hóng jiàn dào dù lín guǒ rán bèi tā bó dà jīng shēn de zhī shi suǒ zhé fú
”后来卫宏见到杜林，果然被他博大精深的知识所折服。
jǐ nán xú xún kāi shǐ yǐ wèi hóng wèi shī hòu lái gèng jiē shòu dù lín de xué shí
济南徐巡，开始以卫宏为师，后来更接受杜林的学识。
dù lín yǐ qián zài xī zhōu de qī shū gǔ wén shàng shū yī juàn cháng yǐ cǐ wéi zhēn bǎo suī zāo kùn dùn réng shǒu bù lí juǎn
杜林以前在西州得漆书《古文尚书》一卷，常以此为珍宝，虽遭困顿，仍手不离卷。
dù lín ná chū lái yǐ shì wèi hóng děng shuō wǒ liú lí bīng luàn cháng cháng hài pà zhè bù jīng diǎn jué shì
杜林拿出来以示卫宏等说：“我流离兵乱，常常害怕这部经典绝世。
bù liào xiǎng dōng hǎi wèi hóng jǐ nán xú shēng huán néng dé dào ér jiāng qí chuán xià qù zhè shì dào bù zhuì yú de a
不料想东海卫宏、济南徐生还能得到而将其传下去，这是道不坠于地啊。
gǔ wén suī bù hé shí wù rán yuàn zhū shēng wú huǐ suǒ xué
古文虽不合时务，然愿诸生无悔所学。
wèi hóng xú xún gēng jiā jìng zhòng yú shì gǔ wén jiù shèng xíng qǐ lái
”卫宏、徐巡更加敬重，于是古文就盛行起来。
míng nián dà yì jiāo sì zhì duō shù rén yǐ wéi zhōu sì hòu jì hàn dāng sì yáo
明年，大议郊祀制，多数人以为周祀后稷，汉当祀尧。
zhào mìng yóu gōng qīng fù yì yì zhě dōu tóng yì dì yě yǐ wéi rán
诏命由公卿复议，议者都同意，帝也以为然。
dù lín dú rèn wéi zhōu shì de xīng qǐ qí fú zuò lái yú qí shǐ zǔ hòu jì hàn yè de xīng qǐ bìng bù shì yuán zhe yáo de gōng jì
杜林独认为周室的兴起，其福祚来于其始祖后稷，汉业的兴起，并不是缘着尧的功迹。
zǔ zōng jiù zhì yīng yīn xún xiāng jì
祖宗旧制，应因循相继。
yú shì jué dìng yī dù lín de chàng yì
于是决定依杜林的倡议。
hòu lái dài wáng liáng wèi dà sī tú sī zhí
后来代王良为大司徒司直。
dù lín tuī jiàn tóng jùn fàn qūn zhào bǐng shēn tú gāng jí lǒng xī niú hán děng dōu bèi zhuó yòng xué zhě duō guī xiàng zhī
杜林推荐同郡范逡、赵秉、申屠刚及陇西牛邯等，都被擢用，学者多归向之。
jiàn wǔ shí yī nián sī zhí guān bà yǐ dù lín dài guō xiàn wèi guāng lù xūn
建武十一年，司直官罢，以杜林代郭宪为光禄勋。
nèi gōng yǐ jǐng wèi wài zǒng guǎn sān shǔ zhōu mì jǐn shèn xuǎn jǔ gōng píng
内供以警卫，外总管三署，周密谨慎，选举公平。
láng zhōng yǒu hào xué de cháng cháng yǐn jìn zhāo xī mǎn táng
郎中有好学的，常常引进，朝夕满堂。
shí sì nián qún chén shàng yán gǔ zhě ròu xíng yán kù rén rén hài pà fǎ lìng
十四年，群臣上言：“古者肉刑严酷，人人害怕法令；
jīn fǎ lǜ qīng bó suǒ yǐ jiān guǐ tài duō
今法律轻薄，所以奸轨太多。
yīng zēng jiā kē jìn yǐ sāi yuán tóu
应增加科禁，以塞源头。
zhào xià dào gōng qīng
”诏下到公卿。
dù lín zòu dào rén qíng shòu dào cuò shāng wǔ rǔ nà me yì qì zhōng jié de fēng qì jiù shòu dào sǔn hài
杜林奏道“：人情受到挫伤侮辱，那么义气忠节的风气就受到损害；
fǎ wǎng fán duō nà me xī tú jiǎo xìng gǒu miǎn de xíng wéi jiù huì xīng qǐ
法网繁多，那么希图侥幸苟免的行为就会兴起。
kǒng zǐ shuō fā bù zhèng lìng fán wéi fǎ zhě yǐ xíng fá zhī rén mín zhǐ xiǎng bì miǎn xíng fá ér bù néng miǎn yú zuò è
孔子说：‘发布政令，凡违法者以刑罚之，人民只想避免刑罚而不能免于作恶。
yǐ dé qù yòu dǎo shǐ rén mín zài lǐ lǐ qù xíng dòng rén mín jiù zhī chǐ ér qiě zì dòng yuē shù zì jǐ shǐ guī yú zhèng le
以德去诱导，使人民在礼里去行动，人民就知耻而且自动约束自己使归于正了。
gǔ dài míng jūn shēn sī yuǎn lǜ xíng wéi dòng zuò yǐ zhōng hòu wèi niàn bù zháo yǎn yú duō shā zhōu dài de wǔ xíng bù guò sān qiān
”古代明君，深思远虑，行为动作以忠厚为念，不着眼于多杀，周代的五刑，不过三千。
dà hàn chū xìng xiáng jiàn qián dài dé shī pò fāng wèi yuán xuē diāo wèi pǔ gé chú kē zhèng gēng lì jiǎn fǎ hǎi nèi huān xīn rén huái kuān dé
大汉初兴，详鉴前代得失，破方为圆，削雕为朴，革除苛政，更立简法，海内欢欣，人怀宽德。
dào le hòu lái jiàn jiàn zēng jiā zhāng fǎ chuī máo qiú cī wū wàng dǐ huǐ céng chū bù qióng
到了后来，渐渐增加章法，吹毛求疵，诬妄诋毁层出不穷。
sòng le yì diǎn táo guǒ cài jiā jiù jì lù zài àn yǐ wéi zuì zhèng fàn le yì diǎn xiǎo guò běn lái wú fáng dà yì jìng gòu chéng shā tóu yǐ zhì guó nèi méi yǒu le lián jié zhī shì jiā lǐ méi yǒu le wán mǎn de xíng wéi
送了一点桃果菜茄，就记录在案以为罪证，犯了一点小过本来无妨大义，竟构成杀头，以致国内没有了廉节之士，家里没有了完满的行为。
zhì yú fǎ bù néng jìn lìng bù néng zhǐ shàng xià huí bì yǐn nì wéi hài gēng shēn
至于法不能禁，令不能止，上下回避隐匿，为害更深。
chén yǐ wéi yi rú jiù zhì bù yīng lìng chū xīn bàn fǎ
臣以为宜如旧制，不应另出新办法。
dì tīng cóng le
”帝听从了。
hòu lái huáng tài zǐ liú qiáng qǐng qiú zì tuì fēng wèi dōng hǎi wáng suǒ yǐ zhòng xuǎn guān shǔ yǐ dù lín wèi wáng fù
后来皇太子刘强请求自退，封为东海王，所以重选官属，以杜林为王傅。
cóng dì nán xún shòu
从帝南巡狩。
zhè shí zhū wáng fu jǐ cì bèi yǐn jìn shòu mìng huò duō jiāo yóu bù dé yìng zhào
这时诸王傅几次被引进受命，或多交游，不得应诏；
zhǐ yǒu dù lín xiǎo xīn shèn dú yǒu zhào bì dào
只有杜林小心慎独，有召必到。
qí yú de rén suī méi shòu zé bèi ér zhǐ yǒu dù lín dú shòu shǎng cì dù lín yòu cí bù gǎn shòu dì yīn ér gèng zūn zhòng tā
其余的人虽没受责备，而只有杜林独受赏赐，杜林又辞不敢受，帝因而更尊重他。
dì èr nián dài dīng gōng wèi shào fǔ
第二年，代丁恭为少府。
jiàn wǔ èr shí èr nián zài wèi guāng lù xūn
建武二十二年，再为光禄勋。
bù jiǔ dài zhū fú wèi dà sī kōng
不久，代朱浮为大司空。
bó yǎ duō tōng bèi chēng wéi chèn zhí xiāng
博雅多通，被称为称职相。
jiàn wǔ èr shí sān nián qù shì dì qīn zì lín sàng sòng zàng rèn qí zi dù qiáo wèi láng
建武二十三年去世，帝亲自临丧送葬，任其子杜乔为郎。
xià zhào shū shuō gōng hóu de zǐ sūn bì huī fù qí yuán lái fēng cì xián zhě de hòu dài yīng zhǔ zǎi chéng yì
下诏书说“：公侯的子孙，必恢复其原来封赐，贤者的后代，应主宰城邑。
qí yǐ dù qiáo wèi dān shuǐ xiàn zhǎng
其以杜乔为丹水县长。
shǐ guān píng lùn dào wēi qiáng néng yǐ zì yù wēi lì sǔn shī le jiù shēn wēi
”史官评论道：威强能以自御，威力损失了就身危；
wěi zhuāng qī zhà yǐ móu sī lì qī zhà zhī shù yòng jìn le qí shǒu fǎ jiù wán le
伪装欺诈以谋私利，欺诈之术用尽了，其手法就完了；
ér zhōng xìn dǔ jìng suī mán mò zhī bāng yě néng tōng xíng shì yīn wèi dào dé zhī gǎn huà wàn wù shì tè bié shēn hòu de
而忠信笃敬，虽蛮貊之邦也能通行，是因为道德之感化万物是特别深厚的。
suǒ yǐ jìn zhào dùn huái yǒu zhōng xīn pǐ fū chú jǐ zì shā yǐ chéng qí rén
所以晋赵盾怀有忠心、匹夫锄麂自杀以成其仁；
dù lín xíng yì liè shì yáng xián zì táo yǐ jiǎ qí mìng
杜林行义，烈士杨贤自逃以假其命。
yì shàng shuō rén zhī suǒ zhù zhě xìn zhēn shì bù cuò ya
《易》上说“人之所助者信”，真是不错呀。
guō dān chuán
郭丹传
guō dān zì shǎo qīng nán yáng jùn ráng rén
郭丹字少卿，南阳郡穰人。
fù qīn guō zhì chéng dì shí wéi lú jiāng tài shǒu yǒu qīng lián míng
父亲郭稚，成帝时为庐江太守，有清廉名。
guō dān qī suì chéng le gū ér xiǎo xīn xiào shùn hòu mǔ āi lián tā wèi tā mài yī zhuāng mǎi chǎn yè
郭丹七岁成了孤儿，小心孝顺，后母哀怜他，为他卖衣装，买产业。
hòu lái cóng shī yú cháng ān mǎi jìn hán gǔ guān yú shì gǎn kǎi ér tàn dào guō dān bù zuò shǐ zhě chē shì bù chū guān
后来从师于长安，买..进函谷关，于是感慨而叹道：“郭丹不坐使者车，誓不出关。
jì zhì jīng shī cháng wèi dōu jiǎng rú zhě men dōu jìng zhòng tā
”既至京师，常为都讲，儒者们都敬重他。
dà sī mǎ yán yóu qǐng guō dān guō dān tuī cí yǒu bìng bù qù
大司马严尤请郭丹，郭丹推辞有病不去。
wáng mǎng yòu zhēng tā tā yǔ zhū shēng táo wǎng běi dì
王莽又征他，他与诸生逃往北地。
gēng shǐ èr nián sān gōng jǔ guō dān xián néng zhēng wèi jiàn yì dài fū chí fú jié shǐ huí nán yáng ān jí shòu xiáng
更始二年，三公举郭丹贤能，征为谏议大夫，持符节使回南阳，安集受降。
guō dān zì chū jiā gòng shí èr nián guǒ rán chéng gāo chē chū guān shí xiàn le tā rù guān shí de shì yán
郭丹自出家共十二年，果然乘高车出关，实现了他入关时的誓言。
gēng shǐ shī bài zhū jiāng dōu guī fù guāng wǔ bìng huò fēng jué
更始失败，诸将都归附光武，并获封爵；
guō dān dú bǎo píng shì xiàn chéng bù xià wèi gēng shǐ fā sāng chuān sāng fú yǐ jìn āi sī
郭丹独保平氏县城不下，为更始发丧，穿丧服以尽哀思。
jiàn wǔ èr nián jiù qián táo ér qù shēn chuān pò jiù zǒu xiǎo lù pá shān shè xiǎn qiú yè yú gēng shǐ qī zǐ fèng huán fú jié fú xìn yīn ér huí dào xiāng lǐ
建武二年，就潜逃而去，身穿破旧走小路，爬山涉险，求谒于更始妻子，奉还符节符信，因而回到乡里。
tài shǒu dù shī qǐng tā wèi gōng cáo guō dān jiàn xiāng rén zhǎng zhě dài zì ér qù
太守杜诗请他为功曹，郭丹荐乡人长者代自而去。
dù shī tàn dào xī rì míng jūn xīng lóng jiào huà qīng shì ràng wèi jīn gōng cáo tuī xián zì dài kě shuō shì zhì dé
杜诗叹道“：昔日明君兴隆教化，卿士让位，今功曹推贤自代，可说是至德。
mìng lìng yǐ guō dān shì jì biān shǔ zài tài shǒu tīng táng yǐ wéi hòu rén kǎi mó
命令以郭丹事迹编署在太守厅堂，以为后人楷模。
jiàn wǔ shí sān nián dà sī mǎ wú hàn bǎ tā zhào lái jǔ wèi gāo cái zài qiān bīng zhōu mù yǒu qīng píng de měi chēng
”建武十三年，大司马吴汉把他召来举为高才，再迁并州牧，有清平的美称。
zhuǎn shǐ xiōng nú zhōng láng jiàng qiān zuǒ féng yì
转使匈奴中郎将，迁左冯翊。
yǒng píng sān nián dài li yán jīn wèi sī tú
永平三年，代李讠斤为司徒。
zài cháo lián zhí gōng zhèng yǔ hóu bà dù lín zhāng chén guō rén jí qí míng xiāng shàn
在朝廉直公正，与侯霸、杜林、张湛、郭亻及齐名相善。
dì èr nián yīn kǎo jiū lǒng xī tài shǒu shān róng shì wú suǒ yī jù cè shū miǎn zhí
第二年，因考究陇西太守邓融事无所依据，策书免职。
wǔ nián zài jiā qù shì
五年，在家去世。
nián bā shí qī suì
年八十七岁。
yǐ hé nán yǐn fàn qiān yǒu qīng xíng dài wéi sī tú
以河南尹范迁有清行，代为司徒。
wú liáng chuán
吴良传
wú liáng zì dà yí qí guó lín zī rén
吴良字大仪，齐国临淄人。
chū wèi jùn lì suì dàn yǔ yuàn shǐ rù hè mén xià yuàn wáng wàng jǔ shāng shàng shòu xū kuā tài shǒu gōng dé
初为郡吏，岁旦与掾史入贺，门下掾王望举觞上寿，虚夸太守功德。
wú liáng guì shuō wáng wàng jiān nìng xié è zhī rén qī tài shǒu wàng wù shòu qí shāng
吴良跪说：“王望奸佞邪恶之人，欺太守，望勿受其觞。
tài shǒu liǎn róng ér zhǐ
”太守敛容而止。
yàn ba zhuǎn wú liáng wèi gōng cáo wú liáng yǐ jìn yán tài shǒu huò zhí wèi chǐ zhōng bù kěn qián qù bài yè
宴罢，转吴良为功曹，吴良以进言太守获职为耻，终不肯前去拜谒。
zhè shí piào qí jiāng jūn dōng píng wáng liú cāng tīng dào hòu bǎ tā zhāo qù zàn dài wéi xī cáo
这时骠骑将军东平王刘苍听到后把他招去，暂代为西曹。
liú cāng duì wú liáng shén xiāng jìng ài shàng shū jǔ jiàn wú liáng shuō chén tīng shuō wèi guó suǒ zhòng yào de bì zài yú dé rén
刘苍对吴良甚相敬爱，上疏举荐吴良说：“臣听说为国所重要的，必在于得人；
bào ēn de yì xíng mò dà yú jǔ jiàn xián shì
报恩的义行，莫大于举荐贤士。
wǒ kàn dào wǒ fǔ xī cáo qí guó wú liáng zī zhì dūn hòu jiān gù gōng zhèng lián jié gōng jiǎn ān pín suī lǎo ér zhì jié bù shuāi
我看到我府西曹齐国吴良，资质敦厚坚固，公正廉洁，躬俭安贫，虽老而志节不衰；
yòu zhì shàng shū xué tōng shī fǎ jīng rèn bó shì xíng wéi zhōng zhèng biǎo yǒu yí lǐ
又治《尚书》，学通师法，经任博士，行为中正表有仪礼。
yi bèi wèi sù wèi yǐ fǔ shèng zhèng
宜备位宿卫，以辅圣政。
chén liú cāng róng chǒng dào dǐng le yōu sī zé rèn shēn dà sī xīn xiàn mù gōng shū jǔ jiàn jiā chén tóng shēng yú cháo zhī yì qì ér jù zāng wén zhī xián bù jìn zhī zuì gǎn chéng yú jiàn fàn mào shèng wēi
臣刘苍荣宠到顶了，忧思责任深大，私心羡慕公叔举荐家臣同升于朝之义气，而惧臧文知贤不进之罪，敢呈愚见，犯冒圣威。
xiǎn zōng yǐ shū shì gōng qīng shuō qián yǐ shì jiàn wú liáng jiàn tā xū fà hào rán yì guān shén wěi
”显宗以疏示公卿说“：前以事见吴良，见他须发皓然，衣冠甚伟。
jiàn xián cái zhù guó zhèng shì zǎi xiàng de zhí zé xiāo hé jǔ hán xìn shè tán ér bài bù fù kǎo shì
荐贤才助国政，是宰相的职责，萧何举韩信，设坛而拜，不复考试。
jīn yǐ wú liáng wèi yì láng
今以吴良为议郎。
yǒng píng zhōng dì jià jìn chū xìn yáng hóu yīn jiù gān rǎo jìn wèi chē fǔ lìng xú kuāng gōu yīn jiù chē jiāng jià chē rén shōu yù
”永平中，帝驾近出，信阳侯阴就干扰禁卫，车府令徐匡钩阴就车，将驾车人收狱。
zhào shū qiǎn zé xú kuāng xú kuāng jiù zì fù qǐng zuì
诏书谴责徐匡，徐匡就自缚请罪。
wú liáng shàng yán shuō xìn yáng hóu yīn jiù yǐ zhàng wài qī quán shì gān fàn chē jià bù shǒu rén chén lǐ jié shì dà bù jìng
吴良上言说：“信阳侯阴就倚仗外戚权势，干犯车驾，不守人臣礼节，是大不敬。
xú kuāng zhí fǎ shǒu zhèng fǎn jìn le jiān yù chén kǒng shèng huà huì huāng fèi xià qù le
徐匡执法守正，反进了监狱，臣恐圣化会荒废下去了。
dì suī shè miǎn le xú kuāng hái shì bǎ wú liáng zuǒ zhuǎn wèi jí qiū xiàn zhǎng
”帝虽赦免了徐匡，还是把吴良左转为即丘县长。
hòu qiān sī tú zhǎng shǐ
后迁司徒长史。
měi chù lǐ zhòng dà yì àn zǒng shì yǐn jīng jù diǎn bù qiú qǔ de huáng dì de chǒng ài yě bù fù hé yú shí sú yǐ qiú huò qǔ shí yù
每处理重大议案，总是引经据典，不求取得皇帝的宠爱，也不附合于时俗，以求获取时誉。
hòu yīn shì miǎn zhí
后因事免职。
fù bài yì láng zú yú guān
复拜议郎，卒于官。
chéng gōng chuán
承宫传
chéng gōng zì shǎo zǐ láng mǐn gū mù rén
承宫字少子，琅笽姑幕人。
shǎo gū bā suì shí wéi rén mù zhū
少孤，八岁时为人牧猪。
xiāng lǐ xú zi shèng yǐ chūn qiū jīng shòu xué shēng shù bǎi rén chéng gōng xiū xī shí guò qí lú xià lè tīng jīng yīn qì zhū qǐng liú mén xià
乡里徐子盛，以《春秋经》授学生数百人，承宫休息时过其庐下，乐听经，因弃猪请留门下。
wéi xué shēng men shi chái xīn
为学生们拾柴薪。
kǔ le shù nián qín xué bù juàn
苦了数年，勤学不倦。
jīng diǎn jì míng jiù huí jiā jiào shòu
经典既明，就回家教授。
zāo tiān xià sāng luàn jiù dài xué shēng men bì luàn hàn zhōng hòu lái yǔ qī zǐ dào le méng yīn shān nǔ lì gēng zhòng
遭天下丧乱，就带学生们避乱汉中，后来与妻子到了蒙阴山，努力耕种。
hé shǔ jiāng shú yǒu rén shuō hé shǔ shì tā de chéng gōng bù yǔ tā jì jiào ràng tā tuī zhī ér qù yóu cǐ tā chū le míng
禾黍将熟，有人说禾黍是他的，承宫不与他计较，让他推之而去，由此他出了名。
sān fǔ dōu yào zhāo tā qù tā dōu bù yīng
三府都要招他去，他都不应。
yǒng píng zhōng zhēng zhào tā dào gōng chē chē jià lín tài xué zhào jiàn chéng gōng bài wèi bó shì qiān zuǒ zhōng láng jiàng
永平中，征召他到公车，车驾临太学，召见承宫，拜为博士，迁左中郎将。
duō cì tǔ nà zhōng yán chén shù zhèng jiàn yì lùn què qiè jǐn shèn cháo chén dōu jù qí jié qì shēng míng yuǎn bō xiōng nú
多次吐纳忠言，陈述政见，议论确切谨慎，朝臣都惧其节气，声名远播匈奴。
dāng shí běi chán yú pài qiǎn shǐ zhě yāo qiú jiàn chéng gōng xiǎn zōng lìng tā shàn zì zhěng chì chéng gōng shuō yí dí xuàn huò yú chén de míng shēng bìng bù shì yào kàn wǒ běn rén
当时北单于派遣使者要求见承宫，显宗令他善自整饬，承宫说：“夷狄眩惑于臣的名声，并不是要看我本人。
chén róng mào chǒu lòu bù kě yǐ shì zhū yuǎn fāng yīng dāng xuǎn yǒu wēi róng de qù jiàn
臣容貌丑陋，不可以示诸远方，应当选有威容的去见。
dì jiù yǐ dà hóng lú wèi yīng dài tā
”帝就以大鸿胪魏应代他。
yǒng píng shí qī nián bài shì zhōng jì jiǔ
永平十七年，拜侍中祭酒。
jiàn chū yuán nián qù shì sù zōng biǎo zhāng gǎn tàn cì gěi mù dì
建初元年去世，肃宗表彰感叹，赐给墓地。
qī shàng shū qǐng qiú guī zàng xiāng lǐ zài cì qián sān shí wàn
妻上书请求归葬乡里，再赐钱三十万。
zhèng jūn chuán
郑均传
zhèng jūn zì zhòng yú dōng píng rèn chéng rén
郑均字仲虞，东平任城人。
shǎo shí xǐ hào huáng lǎo zhī shū
少时喜好黄老之书。
xiōng wèi xiàn lì jiē shòu bié rén lǐ wù shén duō zhèng jūn duō cì jiàn zǔ xiōng bù tīng
兄为县吏，接受别人礼物甚多，郑均多次谏阻，兄不听。
zhèng jūn jiù tuō shēn wéi rén dǎ gōng yī nián duō dé dào qián bó huí lái jiāo gěi qí xiōng
郑均就脱身为人打工，一年多，得到钱帛，回来交给其兄。
shuō wù yòng wán le kě yǐ zài de wèi guān lì tān zāng fàn zuì yī shēng dōu wán le
说：“物用完了可以再得，为官吏贪赃犯罪，一生都完了。
xiōng gǎn jī qí yán yǐ hòu jiù lián jié fèng gōng le
”兄感激其言，以后就廉洁奉公了。
zhèng jūn hǎo yì wù shí yǎng guǎ sǎo gū ér ēn yì lǐ mào bèi zhì
郑均好义务实，养寡嫂孤儿，恩义礼貌备至。
cháng chēng bìng liú jiā bù yīng zhōu jùn zhēng zhào
常称病留家，不应州郡征召。
jùn shǒu fēi yào tā qù bù kě shǐ xiàn lìng zhà chēng jiāng dào tā jiā zhèng jūn jí dào jùn shǒu fǔ jùn fǔ zuì hòu hái shì méi néng ràng tā qū fú
郡守非要他去不可，使县令诈称将到他家，郑均即到郡守府，郡府最后还是没能让他屈服。
zhèng jūn yú shì duǒ dào pú yáng zuò kè qù le
郑均于是躲到濮阳作客去了。
jiàn chū sān nián sī tú bào yù zhāo tā hòu jǔ tā zhí yán tā méi yǒu dào
建初三年，司徒鲍昱招他，后举他直言，他没有到。
liù nián huáng dì gōng chē tè zhēng zài qiān shàng shū duō cì xiàn nà zhōng yán sù zōng hěn jìng zhòng tā
六年，皇帝公车特征，再迁尚书，多次献纳忠言，肃宗很敬重他。
hòu lái yǐ bìng qǐng qiú tuì xiū bài wèi yì láng gào guī yīn chēng bìng zhòng dì cì yǐ yì guān
后来以病请求退休，拜为议郎，告归，因称病重，帝赐以衣冠。
yuán hé yuán nián zhào shū gào lú jiāng tài shǒu dōng píng xiāng shuō yì láng zhèng jūn shù xiū ān pín gōng jiǎn jié zhěng qián zài jī mì yǐ bìng tuì xiū shǒu shàn zhēn gù huáng fà bù dài
元和元年，诏书告庐江太守、东平相说：“议郎郑均，束修安贫，恭俭节整，前在机密，以病退休，守善贞固，黄发不怠。
yòu qián ān yì lìng máo yì gōng xíng qiān ràng cóng zhēng cí bìng chún jié zhī fēng dōng zhōu chēng rén
又前安邑令毛义，躬行谦让，从征辞病，纯洁之风，东州称仁。
shàng shū bú shì shuō biǎo zhāng nèi xiē yǒu cháng dé de rén shì shàn zhèng
《尚书》不是说‘表彰那些有常德的人，是善政’。
yi cì zhèng jūn máo yì gǔ gè qiān hú cháng yǐ bā yuè zhǎng lì wèi wèn cì yáng jiǔ yǐ xiǎn cǐ yì xíng
宜赐郑均、毛义谷各千斛，常以八月长吏慰问，赐羊酒，以显此异行。
dì èr nián dì dōng xún guò rèn chéng jiù qīn lín zhèng jūn jiā mìng cì shàng shū lù yǐ zhōng qí shēn suǒ yǐ dāng shí rén chēng wèi bái yī shàng shū
”第二年，帝东巡过任城，就亲临郑均家，命赐尚书禄以终其身，所以当时人称为“白衣尚书”。
yǒng yuán zhōng zài jiā qù shì
永元中，在家去世。
zhào diǎn chuán
赵典传
zhào diǎn zì zhòng jīng shǔ jùn chéng dū rén
赵典字仲经，蜀郡成都人。
fù zhào jiè wèi tài wèi huán dì lì yǐ dìng cè fēng chú tíng hòu
父赵戒，为太尉，桓帝立，以定策封厨亭侯。
zhào diǎn nián shào shí jiù zhuān xīn shí xíng yǐn yuē jìng jiǎn bó xué jīng shū dì zǐ zì yuǎn fāng lái qiú jiào yú tā
赵典年少时就专心实行隐约静俭，博学经书，弟子自远方来求教于他。
jiàn hé chū sì fǔ biǎo jiàn zhēng bài wèi yì láng shì jiǎng gōng zhōng zài qiān wèi shì zhōng
建和初，四府表荐，征拜为议郎，侍讲宫中，再迁为侍中。
shí dì xiǎng guǎng kāi hóng chí zhào diǎn jiàn dào hóng chí shuǐ miàn yǐ dá bǎi qǐng hái yào zēng guǎng wā shēn zhè bu shì chóng jìng táng yú de yuē shù zì jǐ zūn shǒu xiào wén de ài hù bǎi xìng li
时帝想广开鸿池，赵典谏道：“鸿池水面，已达百顷，还要增广挖深，这不是崇敬唐虞的约束自己，遵守孝文的爱护百姓哩。
dì nà qí yán ér zhǐ
”帝纳其言而止。
fù qīn qù shì hòu zhào diǎn xí fēng
父亲去世后，赵典袭封。
chū wèi hóng nóng tài shǒu zhuǎn yòu fú fēng
出为弘农太守，转右扶风。
gōng shì qù guān zhēng bài chéng mén xiào wèi zhuǎn jiāng zuò dà jiàng qiān shào fǔ yòu zhuǎn wéi dà hóng lú
公事去官，征拜城门校尉，转将作大匠，迁少府，又转为大鸿胪。
dāng shí ēn zé zhū hóu yǐ wú gōng shòu fēng qún chén bú yuè dàn bù gǎn tí chū yì jiàn zhào diǎn dú jiàn dào wú gōng ér shǎng láo zhě dé bù dào jiǎng lì shàng kuì xià rǔ tiān xiàng wěn luàn
当时恩泽诸侯以无功受封，群臣不悦，但不敢提出意见，赵典独谏道：“无功而赏，劳者得不到奖励，上愧下辱，天象紊乱。
qiě gāo zǔ zhī shì fēi gōng chén bù fēng
且高祖之誓，非功臣不封。
yi duì nèi xiē wú gōng shòu fēng de dōu xuē miǎn jué tǔ yǐ cún jiù zhì
宜对那些无功受封的都削免爵土，以存旧制。
dì bù cóng
”帝不从。
bù jiǔ zhuǎn wéi tài pú qiān tài cháng
不久，转为太仆，迁太常。
cháo tíng měi yǒu zāi yì yí yì cháng zī xún yú tā
朝廷每有灾异疑议，常咨询于他。
zhào diǎn jù jīng zhèng duì bìng wú qū zhé yǐn huì
赵典据经正对，并无曲折隐晦。
měi de shǎng cì cháng fēn gěi zhū shēng zhōng de pín zhě
每得赏赐，常分给诸生中的贫者。
hòu lái yǐ jiàn zhēng wéi bèi zhǐ yì bèi miǎn guān jiù guó
后来以谏争违背旨意，被免官就国。
qià féng dì bēng dāng shí guī dìng fān guó zhū hóu bù dé bēn sāng zhào diǎn fèn rán shuō wǒ cóng yì hè zhī zhōng zhì wèi shàng liè
恰逢帝崩，当时规定藩国诸侯不得奔丧，赵典愤然说：“我从衣褐之中，致位上列。
ér qiě que niǎo hái néng fǎn bǔ bào ēn hé kuàng shì shì zǐ ne
而且鹊鸟还能反哺报恩，何况是士子呢？
yú shì jiě xià yìn shòu fú cè fù xiàn ér chí mǎ dào jīng shī
”于是解下印绶符策付县，而驰马到京师。
zhōu jùn jí dà hóng lú dōu yào zhuō ná tā chǔ yǐ zuì ér gōng qīng bǎi liáo què biǎo yáng zhào diǎn yǒu yì qì shàng biǎo zòu qǐng yǐ zū zì shú zhào shū pī zhǔn
州郡及大鸿胪都要捉拿他处以罪，而公卿百僚却表扬赵典有义气，上表奏请以租自赎，诏书批准。
zài qiān cháng lè shào fǔ wèi wèi
再迁长乐少府、卫尉。
gōng qīng yòu biǎo zòu zhào diǎn zhuān xīn zhì xué guǎng shi bó wén yi bèi wèi guó shī
公卿又表奏赵典专心治学广识博闻，宜备位国师。
qià bìng shì shǐ zhě diào yàn
恰病逝，使者吊唁。
dòu tài hòu fù qiǎn shǐ jiān zèng yìn shòu shì hào xiàn hóu
窦太后复遣使兼赠印绶，谥号献侯。