fú chén zi lóng hóu bà sòng hóng zú sūn hàn cài mào guō hè féng qín zhào xī móu róng zhāng biāo zú zǐ yì
伏湛子隆侯霸宋弘族孙汉蔡茂郭贺冯勤赵熹牟融章彪族子义
fú chén zì huì gōng láng yá dōng wǔ rén yě
伏湛字惠公，琅邪东武人也。
jiǔ shì zǔ shèng zì zi jiàn suǒ wèi jǐ nán fú shēng zhě yě
九世祖胜，字子贱，所谓济南伏生者也。
chén gāo zǔ fù rú wǔ dì shí kè shòu dōng wǔ yīn jiā yān
湛高祖父孺，武帝时，客授东武，因家焉。
fù lǐ wéi dāng shì míng rú yǐ shī shòu chéng dì wèi gāo mì tài fù bié zì míng xué
父理，为当世名儒，以《诗》授成帝，为高密太傅，别自名学。
chén xìng xiào yǒu shǎo chuán fù yè jiào shòu shù bǎi rén
湛性孝友，少传父业，教授数百人。
chéng dì shí yǐ fù rèn wèi bó shì dì zǐ
成帝时，以父任为博士弟子。
wǔ qiān zhì wáng mǎng shí wéi xiù yī zhí fǎ shǐ dū dà jiān qiān hòu duì shǔ zhèng
五迁，至王莽时为绣衣执法，使督大奸，迁后队属正。
gēng shǐ lì yǐ wéi píng yuán tài shǒu
更始立，以为平原太守。
shí cāng cù bīng qǐ tiān xià jīng rǎo ér chén dú yàn rán jiào shòu bù fèi
时仓卒兵起，天下惊扰，而湛独晏然，教授不废。
wèi qī zǐ yuē fu yī gǔ bù dēng guó jūn chè shàn
谓妻子曰：“夫一谷不登，国君彻膳；
jīn mín jiē jī nài hé dú bǎo
今民皆饥，奈何独饱？
nǎi gòng shí cū lì xī fēn fèng lù yǐ zhèn xiāng lǐ lái kè zhě bǎi yú jiā
”乃共食粗粝，悉分奉禄以赈乡里，来客者百余家。
shí mén xià dū sù yǒu qì lì móu yù wèi chén qǐ bīng chén è qí huò zhòng jí shōu zhǎn zhī xùn shǒu chéng guō yǐ shì bǎi xìng yú shì lì rén xìn xiàng jùn xiàng yǐ ān
时门下督素有气力，谋欲为湛起兵，湛恶其惑众，即收斩之，徇首城郭，以示百姓，于是吏人信向，郡向以安。
píng yuán yī jìng chén suǒ quán yě
平原一境，湛所全也。
guāng wǔ jí wèi zhī chén míng rú jiù chén yù xìn gàn rèn nèi zhí zhēng bài shàng shū shǐ diǎn dìng jiù zhì
光武即位，知湛名儒旧臣，欲信干任内职，征拜尚书，使典定旧制。
shí dà sī tú dèng yǔ xī zhēng guān zhōng dì yǐ chén cái rèn zǎi xiàng bài wèi sī zhí xíng dà sī tú shì
时，大司徒邓禹西征关中，帝以湛才任宰相，拜为司直，行大司徒事。
chē jià měi chū zhēng fá cháng liú zhèn shǒu zǒng shè qún sī
车驾每出征伐，常留镇守，总摄群司。
jiàn wǔ sān nián suì dài dèng yǔ wèi dà sī tú fēng yáng dōu hóu
建武三年，遂代邓禹为大司徒，封阳都侯。
shí péng chǒng fǎn yú yú yáng dì yù zì zhēng zhī chén shàng shū jiàn yuē chén wén wén wáng shòu mìng ér zhēng fá wǔ guó bì xiān xún zhī tóng xìng rán hòu móu yú qún chén jiā zhàn shī guī yǐ dìng xíng shì gù móu zé chéng bo zé jí zhàn zé shèng
时，彭宠反于渔阳，帝欲自征之，湛上疏谏曰：“臣闻文王受命而征伐五国，必先询之同姓，然后谋于群臣，加占蓍龟，以定行事，故谋则成，卜则吉，战则胜。
qí shī yuē dì wèi wén wáng xún ěr chóu fāng tóng ěr dì xiōng yǐ ěr gōu yuán yǔ ěr lín chōng yǐ fá chóng yōng
其《诗》曰：‘帝谓文王，询尔仇方，同尔弟兄，以尔钩援，与尔临冲，以伐崇庸。
chóng guó chéng shǒu xiān tuì hòu fá suǒ yǐ zhòng rén mìng sì shí ér dòng gù cān fēn tiān xià ér yǒu qí èr
’崇国城守，先退后伐，所以重人命，俟时而动，故参分天下而有其二。
bì xià chéng dà luàn zhī jí shòu mìng ér dì xìng míng zǔ zōng chū rù sì nián ér miè tán xiāng zhì wǔ xiào jiàng tóng mǎ pò chì méi zhū shān fèng zhī shǔ bù wéi wú gōng
陛下承大乱之极，受命而帝，兴明祖宗，出入四年，而灭檀乡，制五校，降铜马，破赤眉，诛邓奉之属，不为无功。
jīn jīng shī kōng kuì zī yòng bù zú wèi néng fú jìn ér xiān shì biān wài
今京师空匮，资用不足，未能服近而先事边外；
qiě yú yáng zhī de bī jiē běi dí xiá lǔ kùn pò bì qiú qí zhù
且渔阳之地，逼接北狄，黠虏困迫，必求其助。
yòu jīn suǒ guò xiàn yì yóu wéi kùn fá
又今所过县邑，尤为困乏。
zhǒng mài zhī jiā duō zài chéng guō wén guān bīng jiāng zhì dāng yǐ shōu zhī yǐ
种麦之家，多在城郭，闻官兵将至，当已收之矣。
dà jūn yuǎn shè èr qiān yú lǐ shì mǎ bà láo zhuǎn liáng xiàn zǔ jīn yǎn yù qīng yì zhōng guó zhī dōu ér kòu zéi cóng héng wèi jí cóng huà
大军远涉二千余里，士马罢劳，转粮限阻，今兖、豫、青、翼，中国之都，而寇贼从横，未及从化。
yú yáng yǐ dōng běn bèi biān sāi dì jiē wài lǔ gòng shuì wēi bó
渔阳以东，本备边塞，地接外虏，贡税微薄。
ān píng zhī shí shàng zī nèi jùn kuàng jīn huāng hào qǐ zú xiān tú
安平之时，尚资内郡，况今荒耗，岂足先图？
ér bì xià shě jìn wù yuǎn qì yì qiú nán sì fāng yí guài bǎi xìng kǒng jù chéng chén zhī suǒ huò yě
而陛下舍近务远，弃易求难，四方疑怪，百姓恐惧，诚臣之所惑也。
fù yuàn yuǎn lǎn wén wáng zhòng bīng bó móu jìn sī zhēng fá qián hòu zhī yi gù wèn yǒu sī shǐ jí yú chéng cǎi qí suǒ zhǎng zé zhī shèng lǜ yǐ zhōng tǔ wèi yōu niàn
复愿远览文王重兵博谋，近思征伐前后之宜，顾问有司，使极愚诚，采其所长，择之圣虑，以中土为忧念。
dì lǎn qí zòu jìng bù qīn zhēng
”帝览其奏，竟不亲征。
shí zéi xú yì qīng děng wàn yú rén jù fù píng lián gōng zhī bù xià wéi yún yuàn jiàng sī tú fú gōng
时，贼徐异卿等万余人据富平，连攻之不下，唯云：“愿降司徒伏公。
dì zhī chén wèi qīng xú suǒ xìn xiàng qiǎn dào píng yuán yì qīng děng jí rì guī xiáng hù sòng luò yáng
”帝知湛为青、徐所信向，遣到平原，异卿等即日归降，护送洛阳。
chén suī zài cāng cù zào cì bì yú wén dé yǐ wéi lǐ yuè zhèng huà zhī shǒu diān pèi yóu bù kě wéi
湛虽在仓卒，造次必于文德，以为礼乐政化之首，颠沛犹不可违。
shì suì zòu xíng xiāng yǐn jiǔ lǐ suì shī xíng zhī
是岁奏行乡饮酒礼，遂施行之。
qí dōng chē jià zhēng zhāng bù liú chén jū shǒu
其冬，车驾征张步，留湛居守。
shí zhēng jì gāo miào ér hé nán yǐn sī lì xiào wèi yú miào zhōng zhēng lùn chén bù jǔ zòu zuò cè miǎn
时，蒸祭高庙，而河南尹、司隶校尉于庙中争论，湛不举奏，坐策免。
liù nián xǐ fēng bù qí hóu yì sān qiān liù bǎi hù qiǎn jiù guó
六年，徙封不其侯，邑三千六百户，遣就国。
hòu nán yáng tài shǒu dù shī shàng shū jiàn chén yuē chén wén táng yú yǐ gǔ gōng kāng wén wáng yǐ duō shì níng shì gù shī chēng jì jì shū yuē liáng zāi
后南阳太守杜诗上疏荐湛曰：“臣闻唐、虞以股肱康，文王以多士宁，是故《诗》称‘济济’，《书》曰‘良哉’。
chén shī qiè jiàn gù dà sī tú yáng dōu hóu fú chén zì xíng shù xiū qì wú huǐ diàn dǔ xìn hào xué shǒu sǐ shàn dào jīng wéi rén shī xíng wéi yí biǎo
臣诗窃见故大司徒阳都侯伏湛，自行束修，讫无毁玷，笃信好学，守死善道，经为人师，行为仪表。
qián zài hé nèi zhāo gē jí jū píng yuán lì rén wèi ài zé ér xiàng zhī
前在河内朝歌及居平原，吏人畏爱，则而象之。
zāo shí fǎn fù bù lí bīng xiōng bǐng jié chí zhòng yǒu bù kě duó zhī zhì
遭时反复，不离兵凶，秉节持重，有不可夺之志。
bì xià shēn zhì qí néng xiǎn yǐ zǎi xiàng zhī zhòng zhòng xián bǎi xìng yǎng wàng dé yì
陛下深知其能，显以宰相之重，众贤百姓，仰望德义。
wēi guò chì tuì jiǔ bù fù yòng yǒu shí suǒ xī rú shì tòng xīn chén qiè shāng zhī
微过斥退，久不复用，有识所惜，儒士痛心，臣窃伤之。
chén róng mào táng táng guó zhī guāng huī
湛容貌堂堂，国之光辉；
zhì lüè móu lǜ cháo zhī yuān sǒu
智略谋虑，朝之渊薮。
tiáo fā lì zhì bái shǒu bù shuāi
髫发厉志，白首不衰。
shí zú yǐ xiān hòu wáng shì míng zú yǐ guāng shì yuǎn rén
实足以先后王室，名足以光示远人。
gǔ zhě xuǎn zhuó zhū hóu yǐ wéi gōng qīng shì gù sì fāng huí shǒu yǎng wàng jīng shī
古者选擢诸侯以为公卿，是故四方回首，仰望京师。
zhù shí zhī chén yí jū fǔ bì chū rù jìn mén bǔ quē shí yí
柱石之臣，宜居辅弼，出入禁门，补缺拾遗。
chén shī yú zhuàng bù zú yǐ zhī zǎi xiàng zhī cái qiè huái qū qū gǎn bù zì jié
臣诗愚戆，不足以知宰相之才，窃怀区区，敢不自竭。
chén qián wèi shì yù shǐ shàng fēng shì yán chén gōng lián ài xià hào wù fēn míng lěi shì rú xué sù chí míng xìn jīng míng xíng xiū tōng dá guó zhèng yóu yi jìn shì nà yán zuǒ yòu jiù zhì jiǔ zhōu wǔ shàng shū lìng yī jùn èr rén kě yǐ chén dài
臣前为侍御史，上封事，言湛公廉爱下，好恶分明，累世儒学，素持名信，经明行修，通达国政，尤宜近侍，纳言左右，旧制九州五尚书，令一郡二人，可以湛代。
pō wéi zhí shì suǒ fēi
颇为执事所非。
dàn chén shī méng ēn shēn wò suǒ yán chéng yǒu yì yú guó suī sǐ wú hèn gù fù yuè zhí chù mào yǐ wén
但臣诗蒙恩深渥，所言诚有益于国，虽死无恨，故复越职触冒以闻。
shí sān nián xià zhēng chì shàng shū zé bài lì rì wèi jí jiù wèi yīn yàn jiàn zhòng shǔ bìng zú
十三年夏，征，敕尚书择拜吏日，未及就位，因宴见中暑，病卒。
cì mì qì dì qīn diào cí qiǎn shǐ zhě sòng sàng xiū zhǒng
赐秘器，帝亲吊祠，遣使者送丧修冢。
èr zi lóng xī
二子：隆、翕。
xī sì jué zú zi guāng sì
翕嗣爵，卒，子光嗣。
guāng zú zi chen sì
光卒，子晨嗣。
chen qiān jìng bó ài hào xué yóu dǔ yǐ nǚ sūn wèi shùn dì guì rén fèng cháo qǐng wèi tè jìn
晨谦敬博爱，好学尤笃，以女孙为顺帝贵人，奉朝请，位特进。
zú zi wú jì sì yì chuán jiā xué bó wù duō shí shùn dì shí wèi shì zhōng tún qí xiào wèi
卒，子无忌嗣，亦传家学，博物多识，顺帝时，为侍中屯骑校尉。
yǒng hé yuán nián zhào wú jì yǔ yì láng huáng jǐng xiào dìng zhōng shū wǔ jīng zhū zǐ bǎi jiā yì shù
永和元年，诏无忌与议郎黄景校定中书《五经》、诸子百家、艺术。
yuán jiā zhōng huán dì fù zhào wú jì yǔ huáng jǐng cuī shí děng gòng zhuàn hàn jì
元嘉中，桓帝复诏无忌与黄景、崔寔等共撰《汉记》。
yòu zì cǎi jí gǔ jīn shān zhe shì yào hào yuē fú hóu zhù
又自采集古今，删著事要，号曰《伏侯注》。
wú jì zú zi zhì sì guān zhì dà sī nóng
无忌卒，子质嗣，官至大司农。
zhì zú zi wán sì shàng huán dì nǚ yáng ān cháng gōng zhǔ
质卒，子完嗣，尚桓帝女阳安长公主。
nǚ wèi xiào xiàn huáng hòu
女为孝献皇后。
cáo cāo shā hòu zhū fú shì guó chú
曹操杀后，诛伏氏，国除。
chū zì fú shēng yǐ hòu shì chuán jīng xué qīng jìng wú jìng gù dōng zhōu hào wèi fú bù dòu yún
初，自伏生已后，世传经学，清静无竞，故东州号为“伏不斗”云。
lóng zì bó wén shǎo yǐ jié cāo lì míng shì jùn dū yóu
隆字伯文，少以节操立名，仕郡督邮。
jiàn wǔ èr nián yì huái gōng guāng wǔ shén qīn jiē zhī
建武二年，诣怀宫，光武甚亲接之。
shí zhāng bù xiōng dì gè yōng qiáng bīng jù yǒu qí de bài lóng wèi tài zhōng dài fū chí jié shǐ qīng xú èr zhōu zhāo xiáng jùn guó
时，张步兄弟各拥强兵，据有齐地，拜隆为太中大夫，持节使青、徐二州，招降郡国。
lóng yí xí gào yuē nǎi zhě huá chén wáng mǎng shā dì dào wèi
隆移檄告曰：“乃者，猾臣王莽，杀帝盗位。
zōng shì xīng bīng chú luàn zhū mǎng gù qún xià tuī lì shèng gōng yǐ zhǔ zōng miào
宗室兴兵，除乱诛莽，故群下推立圣公，以主宗庙。
ér rèn yòng zéi chén shā lù xián liáng sān wáng zuò luàn dào zéi cóng héng wǔ nì tiān xīn zú wèi chì méi suǒ hài
而任用贼臣，杀戮贤良，三王作乱，盗贼从横，忤逆天心，卒为赤眉所害。
huáng tiān yòu hàn shèng zhé yìng qī bì xià shén wǔ fèn fā yǐ shǎo zhì zhòng
皇天祐汉，圣哲应期，陛下神武奋发，以少制众。
gù xún yì yǐ bǎi wàn zhī jūn kuì sàn yú kūn yáng wáng láng yǐ quán zhào zhī shī tǔ bēng yú hán dān dà róng gāo hú wàng qí xiāo mí tiě jìng wǔ xiào mò bù cuī pò
故寻、邑以百万之军，溃散于昆阳，王郎以全赵之师，土崩于邯郸，大肜、高胡望旗消靡，铁胫、五校莫不摧破。
liáng wáng liú yǒng xìng yǐ zōng shì shǔ jí jué wèi hòu wáng bù zhī yàn zú zì qiú huò qì suì fēng jué mù shǒu zào wéi zhà nì
梁王刘永，幸以宗室属籍，爵为侯王，不知厌足，自求祸弃，遂封爵牧守，造为诈逆。
jīn hǔ yá dà jiàng jūn tún yíng shí wàn yǐ bá suī yáng liú yǒng bēn bèng jiā yǐ zú yǐ
今虎牙大将军屯营十万，已拔睢阳，刘永奔迸，家已族矣。
cǐ zhū jūn suǒ wén yě
此诸君所闻也。
bù xiān zì tú
不先自图。
hòu huǐ hé jí
后悔何及！
qīng xú qún dào de cǐ huáng bù huò suǒ zéi yòu shī láng děng liù xiào jí shí jiē jiàng
”青、徐群盗得此惶怖，获索贼右师郎等六校即时皆降。
zhāng bù qiǎn shǐ suí lóng yì què shàng shū xiàn fù yú
张步遣使随隆，诣阙上书，献鳆鱼。
qí dōng bài lóng guāng lù dài fu fù shǐ yú bù bìng yǔ xīn chú qīng zhōu mù shǒu jí dū wèi jù dōng zhào lóng zhé bài lìng zhǎng yǐ xià
其冬，拜隆光禄大夫，复使于步，并与新除青州牧守及都尉俱东，诏隆辄拜令长以下。
lóng zhāo huái suí jī duō lái jiàng fù
隆招怀绥缉，多来降附。
dì jiā qí gōng bǐ zhī lì shēng
帝嘉其功，比之郦生。
jí bài bù wèi dōng lái tài shǒu ér liú yǒng fù qiǎn shǐ lì bù wèi qí wáng
即拜步为东莱太守，而刘永复遣使立步为齐王。
bù tān shòu wáng jué yù wèi jué
步贪受王爵，B37D豫未决。
lóng xiǎo pì yuē gāo zǔ yǔ tiān xià yuē fēi liú shì bù wáng jīn kě de wèi shí wàn hù hóu ěr
隆晓譬曰：“高祖与天下约，非刘氏不王，今可得为十万户侯耳。
bù yù liú lóng yǔ gòng shǒu èr zhōu lóng bù tīng qiú dé fǎn mìng bù suì zhí lóng ér shòu yǒng fēng
”步欲留隆与共守二州，隆不听，求得反命，步遂执隆而受永封。
lóng qiǎn jiàn shǐ shàng shū yuē chén lóng fèng shǐ wú zhuàng shòu zhí xiōng nì suī zài kùn è shòu mìng bù gù
隆遣间使上书曰：“臣隆奉使无状，受执凶逆，虽在困厄，授命不顾。
yòu lì rén zhī bù fǎn pàn xīn bù fù zhī yuàn yǐ shí jìn bīng wú yǐ chén lóng wèi niàn
又吏人知步反畔，心不附之，愿以时进兵，无以臣隆为念。
chén lóng de shēng dào quē tíng shòu zhū yǒu sī cǐ qí dà yuàn
臣隆得生到阙廷，受诛有司，此其大愿；
ruò lìng méi shēn kòu shǒu yǐ fù mǔ kūn dì zhǎng lèi bì xià
若令没身寇手，以父母昆弟长累陛下。
bì xià yǔ huáng hòu tài zǐ yǒng xiǎng wàn guó yǔ tiān wú jí
陛下与皇后、太子永享万国，与天无极。
dì de lóng zòu zhào fù chén liú tì yǐ shì zhī yuē lóng kě wèi yǒu sū wǔ zhī jié
”帝得隆奏，召父湛流涕以示之曰：“隆可谓有苏武之节。
hèn bù qiě xǔ ér jù qiú hái yě
恨不且许而遽求还也！
qí hòu bù suì shā zhī shí rén mò bù lián āi yān
”其后步遂杀之，时人莫不怜哀焉。
wǔ nián zhāng bù píng chē jià xìng běi hǎi zhào lóng zhōng dì xián shōu lóng sàng cì gěi guān liǎn tài zhōng dài fū hù sòng sāng shì zhào gào láng yá zuò zhǒng yǐ zi yuàn wèi láng zhōng
五年，张步平，车驾幸北海，诏隆中弟咸收隆丧，赐给棺敛，太中大夫护送丧事，诏告琅邪作冢，以子瑗为郎中。
hóu bà zì jūn fáng hé nán mì rén yě
侯霸字君房，河南密人也。
zú fù yuān yǐ huàn zhě yǒu cái biàn rèn zhí yuán dì shí zuǒ yòu xiǎn děng lǐng zhōng shū hào yuē dà cháng shì
族父渊，以宦者有才辩，任职元帝时，佐右显等领中书，号曰大常侍。
chéng dì shí rèn bà wèi tài zǐ shè rén
成帝时，任霸为太子舍人。
bà qín yán yǒu wēi róng jiā lèi qiān jīn bù shì chǎn yè
霸矜严有威容，家累千金，不事产业。
dǔ zhì hào xué shī shì jiǔ jiāng tài shǒu fáng yuán zhì gǔ liáng chūn qiū wèi yuán dōu jiǎng
笃志好学，师事九江太守房元，治《谷梁春秋》，为元都讲。
wáng mǎng chū wáng wēi sī mìng chén chóng jǔ bà dé xíng qiān suí zǎi
王莽初，王威司命陈崇举霸德行，迁随宰。
xiàn jiè kuàng yuǎn bīn dài jiāng hú ér wáng mìng zhě duō wèi kòu dào
县界旷远，滨带江湖，而亡命者多为寇盗。
bà dào jí àn zhū háo huá fēn bǔ shān zéi xiàn zhōng qīng jìng
霸到，即案诛豪猾，分捕山贼，县中清静。
zài qiān wèi zhí fǎ cì jiān jiū àn shì wèi zhě wú suǒ yí dàn
再迁为执法刺奸，纠案势位者，无所疑惮。
hòu wèi huái píng dà yǐn zhèng lǐ yǒu néng míng
后为淮平大尹，政理有能名。
jí wáng mǎng zhī bài bà bǎo gù zì shǒu zú quán yī jùn
及王莽之败，霸保固自守，卒全一郡。
gēng shǐ yuán nián qiǎn shǐ zhēng bà bǎi xìng lǎo ruò xiāng xié hào kū zhē shǐ zhě chē huò dāng dào ér wò
更始元年，遣使征霸，百姓老弱相携号哭，遮使者车，或当道而卧。
jiē yuē yuàn qǐ hóu jūn fù liú jī nián
皆曰：“愿乞侯君复留期年。
mín zhì nǎi jiè rǔ fù wù de jǔ zǐ hóu jūn dāng qù bì bù néng hé
”民至乃戒乳妇勿得举子，侯君当去，必不能合。
shǐ zhě lǜ bà jiù zhēng lín huái bì luàn bù gǎn shòu xǐ shū jù yǐ zhuàng wén
使者虑霸就征，临淮必乱，不敢授玺书，具以状闻。
huì gēng shǐ bài dào lù bù tōng
会更始败，道路不通。
jiàn wǔ sì nián guāng wǔ zhēng bà yǔ chē jià huì shòu chūn bài shàng shū lìng
建武四年，光武征霸与车驾会寿春，拜尚书令。
shí wú gù diǎn cháo tíng yòu shǎo jiù chén bà míng xí gù shì shōu lù yí wén tiáo zòu qián shì shàn zhèng fǎ dù yǒu yì yú shí zhě jiē shī xíng zhī
时无故典，朝廷又少旧臣，霸明习故事，收录遗文，条奏前世善政法度有益于时者，皆施行之。
měi chūn xià kuān dà zhī zhào fèng sì shí zhī lìng jiē bà suǒ jiàn yě
每春下宽大之诏，奉四时之令，皆霸所建也。
míng nián dài fú chén wèi dà sī tú fēng guān nèi hóu
明年，代伏湛为大司徒，封关内侯。
zài wèi míng chá shǒu zhèng fèng gōng bù huí
在位明察守正，奉公不回。
shí sān nián bà hōng dì shēn shāng xī zhī qīn zì lín diào
十三年，霸薨，帝深伤惜之，亲自临吊。
xià zhào yuē wéi bà jī shàn qīng jié
下诏曰：“惟霸积善清洁。
shì shì jiǔ nián
视事九年。
hàn jiā jiù zhì chéng xiàng bài yuē fēng wèi liè hóu
汉家旧制，丞相拜曰，封为列侯。
zhèn yǐ jūn shī bào lù gōng chén wèi fēng yuán zhōng chén zhī yì bù yù xiāng yú wèi jí jué mìng yǎn rán ér zhōng
朕以军师暴露，功臣未封，缘忠臣之义，不欲相逾，未及爵命，奄然而终。
wū hū āi zāi
多么悲痛啊！
yú shì zhuī fēng shì bà zé xiāng āi hóu shí yì èr qiān liù bǎi hù
”于是追封谥霸则乡哀侯，食邑二千六百户。
zi yù sì
子昱嗣。
lín huái lì rén gòng wèi lì cí sì shí jì yān
临淮吏人共为立祠，四时祭焉。
yǐ pèi jùn tài shǒu hán xīn dài bà wèi dà sī tú
以沛郡太守韩歆代霸为大司徒。
xīn zì wēng jūn nán yáng rén yǐ cóng gōng fá yǒu gōng fēng fú yáng hòu
歆字翁君，南阳人，以从攻伐有功，封扶阳侯。
hǎo zhí yán wú yǐn huì dì měi bù néng róng
好直言，无隐讳，帝每不能容。
cháng yīn cháo huì wén dì dú wěi áo gōng sūn shù xiāng yǔ shū xīn yuē wáng guó zhī jūn jiē yǒu cái jié zhòu yì yǒu cái
尝因朝会，闻帝读隗嚣、公孙述相与书，歆曰：“亡国之君皆有才，桀、纣亦有才。
dì dà nù yǐ wéi jī fā
”帝大怒，以为激发。
xīn yòu zhèng suì jiāng jī xiōng zhǐ tiān huà dì yán shén gāng qiē zuò miǎn guī tián lǐ
歆又证岁将饥凶，指天画地，言甚刚切，坐免归田里。
dì yóu bù shì fù qiǎn shǐ xuān zhào zé zhī
帝犹不释，复遣使宣诏责之。
sī lì xiào wèi bào yǒng gù qǐng bù néng de xīn jí zǐ yīng jìng zì shā
司隶校尉鲍永固请不能得，歆及子婴竟自杀。
xīn sù yǒu zhòng míng sǐ fēi qí zuì zhòng duō bù yàn dì nǎi zhuī cì qián gǔ yǐ chéng lǐ zàng zhī
歆素有重名，死非其罪，众多不厌，帝乃追赐钱谷，以成礼葬之。
hòu qiān shèng ōu yáng xī qīng hé dài shè xiāng dài wéi dà sī tú zuò shì xià yù sǐ zì shì dà chén nán jū xiāng rèn
后千乘欧阳歙、清河戴涉相代为大司徒，坐事下狱死，自是大臣难居相任。
qí hòu hé nèi cài mào jīng zhào yù kuàng wèi jùn féng qín jiē de hōng wèi
其后，河内蔡茂、京兆玉况、魏郡冯勤，皆得薨位。
kuàng zì wén bó xìng cōng mǐn wèi chén liú tài shǒu yǐ dé xíng huà rén qiān sī tú sì nián hōng
况字文伯，性聪敏，为陈留太守，以德行化人，迁司徒，四年薨。
yù hòu tú fēng wū líng hóu yǒng píng zhōng jiān tài pú
昱后徒封于陵侯，永平中兼太仆。
yù zú zi jiàn sì
昱卒，子建嗣。
jiàn zú zi chāng sì
建卒，子昌嗣。
sòng hóng zì zhòng zǐ jīng zhào cháng ān rén yě
宋弘字仲子，京兆长安人也。
fù shàng chéng dì shí zhì shǎo fǔ
父尚，成帝时至少府。
āi dì lì yǐ bù fù dǒng xián wéi wǔ dǐ zuì
哀帝立，以不附董贤，违忤抵罪。
hóng shǎo ér wēn shùn āi píng jiàn zuò shì zhōng wáng mǎng shí wéi gòng gōng
弘少而温顺，哀、平间作侍中，王莽时为共工。
chì méi rù cháng ān qiǎn shǐ zhēng hóng bī pò bù dé yǐ xíng zhì wèi qiáo zì tóu yú shuǐ jiā rén jiù dé chū yīn yáng sǐ huò miǎn
赤眉入长安，遣使征弘，逼迫不得已，行至渭桥，自投于水，家人救得出，因佯死获免。
guāng wǔ jí wèi zhēng bài tài zhōng dài fū
光武即位，征拜太中大夫。
jiàn wǔ èr nián dài wáng liáng wèi dà sī kōng fēng xún yì hòu
建武二年，代王梁为大司空，封栒邑侯。
suǒ de zū fèng fēn shàn jiǔ zú jiā wú zī chǎn yǐ qīng xíng zhì chēng
所得租奉分赡九族，家无资产，以清行致称。
xǐ fēng xuān píng hóu
徙封宣平侯。
dì cháng wèn hóng tōng bó zhī shì hóng nǎi jiàn pèi guó xǐng tán cái xué qià wén jǐ néng jí yáng xióng liú xiàng fù zǐ
帝尝问弘通博之士，弘乃荐沛国醒谭才学洽闻，几能及杨雄、刘向父子。
yú shì zhào tán bài yì láng jǐ shì zhōng
于是召谭拜议郎、给事中。
dì měi yàn zhé lìng gǔ qín hǎo qí fán shēng
帝每宴，辄令鼓琴，好其繁声。
hóng wén zhī bú yuè huǐ yú jiàn jǔ cì tán nèi chū zhèng cháo fú zuò fǔ shàng qiǎn lì zhào zhī
弘闻之不悦，悔于荐举，伺谭内出，正朝服坐府上，遣吏召之。
tán zhì bù yǔ xí ér ràng zhī yuē wú suǒ yǐ jiàn zi zhě yù lìng fǔ guó jiā yǐ dào dé yě ér jīn shù jìn zhèng shēng yǐ luàn yā sòng fēi zhōng zhèng zhě yě
谭至，不与席而让之曰：“吾所以荐子者，欲令辅国家以道德也，而今数进郑声以乱《雅》、《颂》，非忠正者也。
néng zì gǎi yá
能自改邪？
jiàng lìng xiāng jǔ yǐ fǎ hu
将令相举以法乎？
tán dùn shǒu cí xiè liáng jiǔ nǎi qiǎn zhī
”谭顿首辞谢，良久乃遣之。
hòu dà huì qún chén dì shǐ tán gǔ qín tán jiàn hóng shī qí cháng dù
后大会群臣，帝使谭鼓琴，谭见弘，失其常度。
dì guài ér wèn zhī
帝怪而问之。
hóng nǎi lí xí miǎn guān xiè yuē chén suǒ yǐ jiàn xǐng tán zhě wàng néng yǐ zhōng zhèng dǎo zhǔ ér lìng cháo tíng dān yuè zhèng shēng chén zhī zuì yě
弘乃离席免冠谢曰：“臣所以荐醒谭者，望能以忠正导主，而令朝廷耽悦郑声，臣之罪也。
dì gǎi róng xiè shǐ fǎn fú qí hòu suì bù fù lìng tán jǐ shì zhōng
”帝改容谢，使反服，其后遂不复令谭给事中。
hóng tuī jìn xián shì féng yì huán liáng sān shí yú rén huò xiāng jí wèi gōng qīng zhě
弘推进贤士冯翊桓梁三十余人，或相及为公卿者。
hóng dāng yàn jiàn yù zuò xīn píng fēng tú huà liè nǚ dì shù gù shì zhī
弘当宴见，御坐新屏风，图画列女，帝数顾视之。
hóng zhèng róng yán yuē wèi jiàn hǎo dé rú hào sè zhě
弘正容言曰：“未见好德如好色者。
dì jí wéi chè zhī
”帝即为彻之。
xiào wèi hóng yuē wén yì zé fú kě hu
笑谓弘曰：“闻义则服，可乎？
duì yuē bì xià jìn dé chén bù shèng qí xǐ
”对曰：“陛下进德，臣不胜其喜。
shí dì zǐ hú yáng gōng zhǔ xīn guǎ dì yǔ gòng lùn cháo chén wēi guān qí jié
时帝姊湖阳公主新寡，帝与共论朝臣，微观其竭。
zhǔ yuē sòng gōng wēi róng dé qì qún chén mò jí
主曰：“宋公威容德器，群臣莫及。
dì yuē fāng qiě tú zhī
”帝曰：“方且图之。
hòu hóng bèi yǐn jiàn dì lìng zhǔ zuò píng fēng hòu yīn wèi hóng yuē yàn yán guì yì jiāo fù yì qī rén qíng hu
”后弘被引见，帝令主坐屏风后，因谓弘曰：“谚言贵易交，富易妻，人情乎？
hóng yuē chén wén pín jiàn zhī zhī bù kě wàng zāo kāng zhī qī bù xià táng
”弘曰：“臣闻贫贱之知不可忘，糟糠之妻不下堂。
dì gù wèi zhǔ yuē shì bù xié yǐ
”帝顾谓主曰：“事不谐矣。
hóng zài wèi wǔ nián zuò kǎo shàng dǎng tài shǒu wú suǒ jù miǎn guī dì
弘在位五年，坐考上党太守无所据，免归第。
shù nián zú wú zi guó chú
数年卒，无子，国除。
hóng dì sōng yǐ gāng qiáng xiào liè zhù míng guān zhì hé nán yǐn
弘弟嵩，以刚强孝烈著名，官至河南尹。
sōng zi yóu yuán hé jiān wèi tài wèi zuò ē dǎng dòu xiàn cè miǎn guī běn jùn zì shā
嵩子由，元和间为太尉，坐阿党窦宪，策免归本郡，自杀。
yóu èr zi hàn dēng
由二子：汉、登。
dēng zài rú lín chuán
登在《儒林传》。
hàn zì zhòng hé yǐ jīng xíng zhù míng jǔ mào cái sì qiān xī hé tài shǒu
汉字仲和，以经行著名，举茂才，四迁西河太守。
yǒng jiàn yuán nián wèi dōng píng xiāng dù liáo jiāng jūn lì míng jié yǐ wēi ēn zhù chēng
永建元年，为东平相、度辽将军，立名节，以威恩著称。
qiān tài pú shàng bìng zì qǐ bài tài zhōng dài fū zú
迁太仆，上病自乞，拜太中大夫，卒。
cè yuē tài zhōng dài fū sòng hàn qīng xiū xuě bái zhèng zhí wú xié
策曰：“太中大夫宋汉，清修雪白，正直无邪。
qián zài fāng wài réng tǒng jūn shí huái róu yì lèi mò fěi jiā jī róng chē zài jí biān rén yòng níng
前在方外，仍统军实，怀柔异类，莫匪嘉绩，戎车载戢，边人用宁。
yǔ lù nǎi xūn yǐn dēng jiǔ liè
予录乃勋，引登九列。
yīn bìng tuì ràng shǒu yuē mí jiān jiāng shòu sān shì wèi kè ér zhōng
因病退让，守约弥坚，将授三事，未克而终。
cháo tíng mǐn dào dá qí chuàng rán
朝廷愍悼，怛其怆然。
shī bù yún hū zhào mǐn róng gōng yòng xī ěr zhǐ
《诗》不云乎：‘肇敏戎功，用锡尔祉。
qí lìng jiàng xiàng dài fū huì zàng jiā cì qián shí wàn jí qí zài bìn yǐ quán sù sī gāo yáng zhī jié yān
’其令将相大夫会葬，加赐钱十万，及其在殡，以全素丝羔羊之洁焉。
zi zé zì yuán ju wèi yān líng lìng yì yǒu míng jī
子则，字元矩，为鄢陵令，亦有名迹。
bá tóng jùn wéi zhe fú fēng fǎ zhēn chēng wéi zhī rén
拔同郡韦著、扶风法真，称为知人。
zé zǐ nián shí suì yǔ cāng tóu gòng nǔ shè cāng tóu xián duàn shǐ jī wù zhōng zhī jí sǐ
则子年十岁，与苍头共弩射，苍头弦断矢激，误中之，即死。
nú kòu tóu jiù zhū zé chá ér shù zhī
奴叩头就诛，则察而恕之。
yǐng chuān xún shuǎng shēn yǐ wéi měi shí rén yì fú yān
颍川荀爽深以为美，时人亦服焉。
lùn yuē zhōng xīng yǐ hòu jū tái xiāng zǒng quán héng duō yǐ qí néng yǐ rèn zhí qǔ míng zhě qǐ fēi xiān yuǎn yè hòu xiǎo shù zāi
论曰：中兴以后，居台相总权衡多矣，其能以任职取名者，岂非先远业后小数哉？
gù huì gōng zào cì jí yú xiāng shè zhī lǐ
故惠公造次，急于乡射之礼；
jūn fáng rù cháo xiān zòu kuān dà zhī lìng
君房入朝，先奏宽大之令。
fu qì bó zhě wú jìn yòng dào cháng zhě qí gōng yuǎn gài zhì shì rén rén suǒ wéi gēn xīn zhě yě
夫器博者无近用，道长者其功远，盖志士仁人所为根心者也。
jūn zǐ yǐ zhī de gù guì yǐ
君子以之得，固贵矣；
yǐ zhī shī yì de yǐ
以之失，亦得矣。
sòng hóng zhǐ fán shēng jiè yín sè qí yǒu guān jū zhī fēng hu
宋弘止繁声，戒淫色，其有《关雎》之风乎！
cài mào zì zi lǐ hé nèi huái rén yě
蔡茂字子礼，河内怀人也。
āi píng jiān yǐ rú xué xiǎn zhēng shì bó shì duì cè chén zāi yì yǐ gāo děng zhuó bài yì láng qiān shì zhōng
哀、平间以儒学显，征试博士，对策陈灾异，以高等擢拜议郎，迁侍中。
yù wáng mǎng jū shè yǐ bìng zì miǎn bù shì mǎng cháo
遇王莽居摄，以病自免，不仕莽朝。
huì tiān xià rǎo luàn mào sù yǔ dòu róng shàn yīn bì nàn guī zhī
会天下扰乱，茂素与窦融善，因避难归之。
róng yù yǐ wèi zhāng yè tài shǒu gù cí bù jiù
融欲以为张掖太守，固辞不就；
měi suǒ xiǎng gěi jì kǒu qǔ zú ér yǐ
每所饷给，计口取足而已。
hòu yǔ róng jù zhēng fù bài yì láng zài qiān guǎng hàn tài shǒu yǒu zhèng jī chēng
后与融俱征，复拜议郎，再迁广汉太守，有政绩称。
shí yīn shì bīn kè zài jùn jiè duō fàn lì jìn mào zhé jiū àn wú suǒ huí bì
时阴氏宾客在郡界多犯吏禁，茂辄纠案，无所回避。
huì luò yáng lìng dǒng xuān jǔ jiū hú yáng gōng zhǔ dì shǐ nù shōu xuān jì ér shè zhī
会洛阳令董宣举纠湖阳公主，帝始怒收宣，既而赦之。
mào xǐ xuān gāng zhèng yù lìng cháo tíng jìn zhì guì qī nǎi shàng shū yuē chén wén xīng huà zhì jiào bì yóu jìn shàn
茂喜宣刚正，欲令朝廷禁制贵戚，乃上书曰：“臣闻兴化致教，必由进善；
kāng guó níng rén mò dà lǐ è
康国宁人，莫大理恶。
bì xià shèng dé xì xìng zài lóng dà mìng jí wèi yǐ lái sì hǎi yàn rán
陛下圣德系兴，再隆大命，即位以来，四海晏然。
chéng yi sù xīng yè mèi suī xiū wù xiū
诚宜夙兴夜寐，虽休勿休。
rán qǐng zhě guì qī jiāo fáng zhī jiā shù yīn ēn shì gān fàn lì jìn shā rén bù sǐ shāng rén bù lùn
然顷者贵戚椒房之家，数因恩势，干犯吏禁，杀人不死，伤人不论。
chén kǒng shéng mò qì ér bù yòng fǔ jīn fèi ér bù jǔ
臣恐绳墨弃而不用，斧斤废而不举。
jìn hú yáng gōng zhǔ nú shā rén xī shì ér yǔ zhǔ gòng yú chū rù gōng shěng bū zuì jī rì yuān hún bù bào
近湖阳公主奴杀人西市，而与主共舆，出入宫省，逋罪积日，冤魂不报。
luò yáng lìng dǒng xuān zhí dào bù gù gàn zhǔ tǎo jiān
洛阳令董宣，直道不顾，干主讨奸。
bì xià bù xiān chéng shěn zhào yù jiā
陛下不先澄审，召欲加B258。
dāng xuān shòu nù zhī chū jīng shī cè ěr
当宣受怒之初，京师侧耳；
jí qí méng yòu tiān xià shì mù
及其蒙宥，天下试目。
jīn zhě wài qī jiāo yì bīn kè fàng làn yi chì yǒu sī àn lǐ jiān zuì shǐ zhí píng zhī lì yǒng shēn qí yòng yǐ yàn yuǎn jìn bù jī zhī qíng
今者，外戚憍逸，宾客放滥，宜敕有司案理奸罪，使执平之吏永申其用，以厌远近不缉之情。
guāng wǔ nà zhī
”光武纳之。
jiàn wǔ èr shí nián dài dài shè wèi sī tú zài zhí qīng jiǎn fěi xiè
建武二十年，代戴涉为司徒，在职清俭匪懈。
èr shí sān nián hōng yú wèi shí nián qī shí èr
二十三年薨于位，时年七十二。
cì dōng yuán zǐ guān fù zèng shén hòu
赐东园梓棺，赙赠甚厚。
mào chū zài guǎng hàn mèng zuò dà diàn jí shàng yǒu sān suì hé mào tiào qǔ zhī de qí zhōng suì zhé fù shī zhī
茂初在广汉，梦坐大殿，极上有三穗禾，茂跳取之，得其中穗，辄复失之。
yǐ wèn zhǔ bù guō hè hè lí xí qìng yuē dà diàn zhě gōng fǔ zhī xíng xiàng yě
以问主簿郭贺，贺离席庆曰：“大殿者，宫府之形象也。
jí ér yǒu hé rén chén zhī shàng lù yě
极而有禾，人臣之上禄也。
qǔ zhōng suì shì zhōng tái zhī wèi yě
取中穗，是中台之位也。
yú zì hé shī wèi zhì suī yuē shī zhī nǎi suǒ yǐ de lù zhì yě
于字禾失为秩，虽曰失之，乃所以得禄秩也。
gǔn zhí yǒu quē jūn qí bǔ zhī
衮职有阙，君其补之。
xún yuè ér mào zhēng yān nǎi pì hè wèi yuàn
”旬月而茂征焉，乃辟贺为掾。
hè zì qiáo qīng luò rén
贺字乔卿，洛人。
zǔ fù jiān bó fù yóu jūn bìng xiū qīng jié bù shì wáng mǎng
祖父坚伯，父游君，并修清节，不仕王莽。
hè néng míng fǎ lèi guān jiàn wǔ zhōng wèi shàng shū lìng zài zhí liù nián xiǎo xí gù shì duō suǒ kuāng yì
贺能明法，累官，建武中为尚书令，在职六年，晓习故事，多所匡益。
bài jīng zhōu cì shǐ yǐn jiàn shǎng cì ēn chǒng lóng yì jí dào gōng yǒu shū zhèng
拜荆州刺史，引见赏赐，恩宠隆异，及到宫，有殊政。
bǎi xìng biàn zhī gē yuē jué dé rén míng guō qiáo qīng zhōng zhèng cháo tíng shàng xià píng
百姓便之，歌曰：“厥德仁明郭乔卿，忠正朝廷上下平。
xiǎn zōng xún shòu dào nán yáng tè jiàn jiē tàn cì yǐ sān gōng zhī fú fǔ fú miǎn liú
”显宗巡狩到南阳，特见嗟叹，赐以三公之服，黼黻冕旒。
chì xíng bù qù chān wéi shǐ bǎi xìng jiàn qí róng fú yǐ zhāng yǒu dé
敕行部去襜帷，使百姓见其容服，以章有德。
měi suǒ jīng guò lì rén zhǐ yǐ xiāng shì mò bù róng zhī
每所经过，吏人指以相示，莫不荣之。
yǒng píng sì nián zhēng bài hé nán yǐn yǐ qīng jìng chēng
永平四年，征拜河南尹，以清静称。
zài guān sān nián zú zhào shū mǐn xī cì chē yī chéng qián sì shí wàn
在官三年卒，诏书慜惜，赐车一乘，钱四十万。
féng qín zì wěi bó wèi jùn fán yáng rén yě
冯勤字伟伯，魏郡繁阳人也。
zēng zǔ fù yáng xuān dì shí wéi hóng nóng tài shǒu
曾祖父扬，宣帝时为弘农太守。
yǒu bā zǐ jiē wèi èr qiān dàn zhào wèi jiān róng zhī hào yuē wàn dàn jūn yān
有八子，皆为二千石，赵魏间荣之，号曰“万石君”焉。
xiōng dì xíng jiē wěi zhuàng wéi qín zǔ fù yǎn zhǎng bù mǎn qī chǐ cháng zì chǐ duǎn lòu kǒng zǐ sūn zhī shì yě nǎi wèi zi kàng qǔ zhǎng qī
兄弟形皆伟壮，唯勤祖父偃，长不满七尺，常自耻短陋，恐子孙之似也，乃为子伉娶长妻。
kàng shēng qín zhǎng bā chǐ sān cùn
伉生勤，长八尺三寸。
bā suì shàn jì
八岁善计。
chū wèi tài shǒu diào qī gōng cáo yǒu gāo néng chēng
初为太守铫期功曹，有高能称。
qī cháng cóng guāng wǔ zhēng fá zhèng shì yī yǐ wěi qín
期常从光武征伐，政事一以委勤。
qín tóng xiàn féng xún děng jǔ bīng yīng guāng wǔ móu wèi chéng ér wèi háo yòu jiāo lián děng suǒ fǎn qín nǎi lǜ jiāng lǎo mǔ xiōng dì jí zōng qīn guī qī qī xī yǐ wéi fù xīn jiàn yú guāng wǔ
勤同县冯巡等举兵应光武，谋未成而为豪右焦廉等所反，勤乃率将老母、兄弟及宗亲归期，期悉以为腹心，荐于光武。
chū wèi bèi yòng hòu nǎi chú wèi láng zhōng jǐ shì shàng shū
初未被用，后乃除为郎中，给事尚书。
yǐ tú yì jūn liáng zài shì jīng qín suì jiàn qīn shi
以图议军粮，在事精勤，遂见亲识。
měi yǐn jìn dì zhé gù wèi zuǒ yòu yuē jiā hu lì yě
每引进，帝辄顾谓左右曰：“佳乎吏也！
yóu shì shǐ diǎn zhū hóu fēng shì
”由是使典诸侯封事。
qín chà liàng gōng cì qīng zhòng guó tǔ yuǎn jìn dì shì fēng báo bù xiāng yú yuè mò bù yàn fú yān
勤差量功次轻重，国土远近，地势丰薄，不相逾越，莫不厌服焉。
zì shì fēng jué zhī zhì fēi qín bù dìng
自是封爵之制，非勤不定。
dì yì yǐ wéi néng shàng shū zhòng shì jiē lìng zǒng lù zhī
帝益以为能，尚书众事，皆令总录之。
sī tú hóu bà jiàn qián liáng lìng yán yáng
司徒侯霸荐前梁令阎杨。
yáng sù yǒu jī yì dì cháng xián zhī jì jiàn bà zòu yí qí yǒu jiān dà nù cì bà xǐ shū yuē chóng shān yōu dōu hé kě ǒu huáng yuè yī xià wú chǔ suǒ
杨素有讥议，帝常嫌之，既见霸奏，疑其有奸，大怒，赐霸玺书曰：“崇山、幽都何可偶，黄钺一下无处所。
yù yǐ shēn shì fǎ yá
欲以身试法邪？
jiāng shā shēn yǐ chéng rén yá
将杀身以成仁邪？
shǐ qín fèng cè zhì sī tú fǔ
”使勤奉策至司徒府。
qín hái chén bà běn yì shēn shì shì lǐ dì yì shāo jiě bài qín shàng shū pú yè
勤还，陈霸本意，申释事理，帝意稍解，拜勤尚书仆射。
zhí shì shí wǔ nián yǐ qín láo cì jué guān nèi hóu
职事十五年，以勤劳赐爵关内侯。
qiān shàng shū lìng bài dà sī nóng sān suì qiān sī tú
迁尚书令，拜大司农，三岁迁司徒。
xiān shì sān gōng duō jiàn zuì tuì dì xián qín yù lìng yǐ shàn zì zhōng nǎi yīn yàn jiàn cóng róng jiè zhī yuē zhū fú shàng bù zhōng yú jūn xià líng lì tóng liè jìng yǐ zhòng shāng zhì jīn sǐ shēng jí xiōng wèi kě zhī qǐ bù xī zāi
先是，三公多见罪退，帝贤勤，欲令以善自终，乃因宴见从容戒之曰：“朱浮上不忠于君，下陵轹同列，竟以中伤至今，死生吉凶未可知，岂不惜哉！
rén chén fàng zhú shòu zhū suī fù zhuī jiā shǎng cì fù jì bù zú yǐ cháng bù zī zhī shēn
人臣放逐受诛，虽复追加赏赐赙祭，不足以偿不訾之身。
zhōng chén xiào zǐ lǎn zhào qián shì yǐ wéi jìng jiè
忠臣孝子，览照前世，以为镜诫。
néng jìn zhōng yú guó shì jūn wú èr zé jué shǎng guāng hu dāng shì gōng míng liè yú bù xiǔ kě bù miǎn zāi
能尽忠于国，事君无二，则爵赏光乎当世，功名列于不朽，可不勉哉！
qín yù gōng yuē jìn zhōng hào chēng rèn zhí
”勤愈恭约尽忠，号称任职。
qín mǔ nián bā shí měi huì jiàn zhào chì wù bài lìng yù zhě fú shàng diàn gù wèi zhū wáng zhǔ yuē shǐ qín guì chǒng zhě cǐ mǔ yě
勤母年八十，每会见，诏敕勿拜，令御者扶上殿，顾谓诸王主曰：“使勤贵宠者，此母也。
qí jiàn qīn zhòng rú cǐ
”其见亲重如此。
zhōng yuán yuán nián hōng dì dào xī zhī shǐ zhě diào cí cì dōng yuán mì qì fèng zèng yǒu jiā
中元元年，薨，帝悼惜之，使者吊祠，赐东园秘器，赗赠有加。
qín qī zǐ
勤七子。
zhǎng zǐ zōng sì zhì zhāng yè shǔ guó dū wèi
长子宗嗣，至张掖属国都尉。
zhōng zǐ shùn shàng píng yáng cháng gōng zhǔ zhōng yú dà hóng lú
中子顺，尚平阳长公主，终于大鸿胪。
jiàn chū bā nián yǐ shùn zhōng zǐ fèn xí zhǔ jué wèi píng yáng hóu hōng wú zi
建初八年，以顺中子奋袭主爵为平阳侯，薨，无子。
yǒng yuán qī nián zhào shū fù fēng fèn xiōng yǔ lín yòu jiān jìn wèi píng yáng hóu fèng gōng zhǔ zhī sì
永元七年，诏书复封奋兄羽林右监劲为平阳侯，奉公主之祀。
fèn dì yóu huáng mén shì láng shàng píng ān gōng zhǔ
奋弟由，黄门侍郎，尚平安公主。
jìn hōng zǐ mǎo sì
劲薨，子卯嗣。
mǎo yán guāng zhōng wèi shì zhōng hōng zi liú sì
卯延光中为侍中，薨，子留嗣。
zhào xǐ zì bó yáng nán yáng wǎn rén yě
赵憙字伯阳，南阳宛人也。
shǎo yǒu jié cāo
少有节操。
cóng xiōng wéi rén suǒ shā wú zi xǐ nián shí wǔ cháng sī bào zhī
从兄为人所杀，无子，憙年十五，常思报之。
nǎi xié bīng jié kè hòu suì wǎng fù chóu
乃挟兵结客，后遂往复仇。
ér chóu jiā jiē jí bìng wú xiāng jù zhě
而仇家皆疾病，无相距者。
xǐ yǐ yīn jí bào shā fēi rén zhě xīn qiě shì zhī ér qù
憙以因疾报杀，非仁者心，且释之而去。
gù wèi chóu yuē ěr cáo ruò jiàn yuǎn xiāng bì yě
顾谓仇曰：“尔曹若健，远相避也。
chóu jiē wò zì bó
”仇皆卧自搏。
hòu bìng yù xī zì fù yì xǐ xǐ bù yǔ xiāng jiàn hòu jìng shā zhī
后病愈，悉自缚诣憙，憙不与相见，后竟杀之。
gēng shǐ jí wèi wǔ yīn dà xìng lǐ shì yōng chéng bù xià gēng shǐ qiǎn zhù tiān jiāng jūn li bǎo jiàng zhī bù kěn yún wén wǎn zhī zhào shì yǒu gū sūn xǐ xìn yì zhù míng yuàn de jiàng zhī
更始即位，舞阴大姓李氏拥城不下，更始遣柱天将军李宝降之，不肯，云：“闻宛之赵氏有孤孙憙，信义著名，愿得降之。
gēng shǐ nǎi zhēng xǐ
”更始乃征憙。
xǐ nián wèi èr shí jì yǐn jiàn gēng shǐ xiào yuē jiǎn lì dú qǐ néng fù zhòng zhì yuǎn hu
憙年未二十，既引见，更始笑曰：“茧栗犊，岂能负重致远乎？
jí chú wèi láng zhōng xíng piān jiàng jūn shì shǐ yì wǔ yīn ér lǐ shì suì jiàng
”即除为郎中，行偏将军事，使诣舞阴，而李氏遂降。
xǐ yīn jìn rù yǐng chuān jī zhū bù xià zhě lì rǔ nán jiè hái wǎn
憙因进入颍川，击诸不下者，历汝南界，还宛。
gēng shǐ dà yuè wèi xǐ yuē qīng míng jiā jū nǔ lì miǎn zhī
更始大悦，谓憙曰：“卿名家驹，努力勉之。
huì wáng mǎng qiǎn wáng xún wáng yì jiàng bīng chū guān gēng shǐ nǎi bài xǐ wèi wǔ wēi piān jiàng jūn shǐ zhù zhū jiāng jù xún yì yú kūn yáng
”会王莽遣王寻、王邑将兵出关，更始乃拜憙为五威偏将军，使助诸将拒寻、邑于昆阳。
guāng wǔ pò xún yì xǐ bèi chuàng yǒu zhàn láo hái bài zhōng láng jiàng fēng yǒng gōng hóu
光武破寻、邑，憙被创，有战劳，还拜中郎将，封勇功侯。
gēng shǐ bài xǐ wèi chì méi bīng suǒ wéi pò jí nǎi yú wū wáng zǒu yǔ suǒ yǒu shàn hán zhòng bó děng shù shí rén xié xiǎo ruò yuè shān zǔ jìng chū wǔ guān
更始败，憙为赤眉兵所围，迫急，乃逾屋亡走，与所友善韩仲伯等数十人，携小弱，越山阻，径出武关。
zhòng bó yǐ fù sè měi lǜ yǒu qiáng bào zhě ér yǐ shòu qí hài yù qì zhī yú dào
仲伯以妇色美，虑有强暴者，而已受其害，欲弃之于道。
xǐ zé nù bù tīng yīn yǐ ní tú bó zhòng fù miàn zài yǐ lù chē shēn zì tuī zhī
憙责怒不听，因以泥涂伯仲妇面，载以鹿车，身自推之。
měi dào féng zéi huò yù bī lüè xǐ zhé yán qí bìng zhuàng yǐ cǐ de miǎn
每道逢贼，或欲逼略，憙辄言其病状，以此得免。
jì rù dān shuǐ yù gēng shǐ qīn shǔ jiē luǒ xiǎn tú tàn jī kùn bù néng qián
既入丹水，遇更始亲属，皆裸跣涂炭，饥困不能前。
xǐ jiàn zhī bēi gǎn suǒ zhuāng jiān zhì zī liáng xī yǐ yǔ zhī jiāng hù guī xiāng lǐ
憙见之悲感，所装缣制资粮，悉以与之，将护归乡里。
shí shān fèng fǎn yú nán yáng xǐ sù yǔ fèng shàn shù yí shū qiè zé zhī ér chán zhě yīn fāng xǐ yǔ fèng hé móu dì yǐ wéi yí
时，邓奉反于南阳，憙素与奉善，数遗书切责之，而谗者因方憙与奉合谋，帝以为疑。
jí fèng bài dì de xǐ shū nǎi jīng yuē zhào xǐ zhēn zhǎng zhě yě
及奉败，帝得憙书，乃惊曰：“赵憙真长者也。
jí zhēng xǐ yǐn jiàn cì ān mǎ dài zhào gōng chē
”即征憙，引见，赐鞍马，待诏公车。
shí jiāng nán wèi bīn dào lù bù tōng yǐ xǐ shǒu jiǎn yáng hóu xiāng
时，江南未宾，道路不通，以憙守简阳侯相。
xǐ bù kěn shòu bīng dān chē chí zhī jiǎn yáng
憙不肯受兵，单车驰之简阳。
lì mín bù yù nèi xǐ xǐ xǐ nǎi gào pì hū chéng zhōng dà rén shì yǐ guó jiā wēi xìn qí shuài jí kāi mén miàn fù zì guī yóu shì zhū yíng bì xī jiàng
吏民不欲内憙憙，憙乃告譬，呼城中大人，示以国家威信，其帅即开门面缚自归，由是诸营壁悉降。
jīng zhōu mù zòu xǐ cái rèn lǐ jù zhào yǐ wéi píng lín hóu xiāng
荆州牧奏憙才任理剧，诏以为平林侯相。
gōng jī qún zéi ān jí yǐ xiáng zhě xiàn yì píng dìng
攻击群贼，安集已降者，县邑平定。
hòu bài huái lìng
后拜怀令。
dà xìng lǐ zǐ chūn xiān wèi láng yá xiāng háo huá bìng jiān wéi rén suǒ huàn
大姓李子春先为琅邪相，豪猾并兼，为人所患。
xǐ xià chē wén qí èr sūn shā rén shì wèi fā jué jí qióng jié qí jiān shōu kǎo zi chūn èr sūn zì shā
憙下车，闻其二孙杀人事未发觉，即穷诘其奸，收考子春，二孙自杀。
jīng shī wèi qǐng zhě shù shí zhōng bù tīng
京师为请者数十，终不听。
shí zhào wáng liáng jí bìng jiāng zhōng chē jià qīn lín wáng wèn suǒ yù yán
时，赵王良疾病将终，车驾亲临王，问所欲言。
wáng yuē sù yǔ lǐ zǐ chūn hòu jīn fàn zuì huái lìng zhào xǐ yù shā zhī yuàn qǐ qí mìng
王曰：“素与李子春厚，今犯罪，怀令赵憙欲杀之，愿乞其命。
dì yuē lì fèng fǎ lǜ bù kě wang yě gèng dào tā suǒ yù
”帝曰：“吏奉法，律不可枉也，更道它所欲。
wáng wú fù yán
”王无复言。
jì hōng dì zhuī gǎn zhào wáng nǎi shì chū zǐ chūn
既薨，帝追感赵王，乃贳出子春。
qí nián qiān xǐ píng yuán tài shǒu
其年，迁憙平原太守。
shí píng yuán duō dào zéi xǐ yǔ zhū jùn tǎo bǔ zhǎn qí qú shuài yú dǎng dāng zuò zhě shù qiān rén
时，平原多盗贼，憙与诸郡讨捕，斩其渠帅，余党当坐者数千人。
xǐ shàng yán è wù zhǐ qí shēn kě yī qiè xǐ jīng shī jìn jùn
憙上言：“恶恶止其身，可一切徙京师近郡。
dì cóng zhī nǎi xī yí zhì yǐng chuān chén liú
”帝从之，乃悉移置颍川、陈留。
yú shì zhuó jǔ yì xíng zhū chú jiān è
于是擢举义行，诛锄奸恶。
hòu qīng zhōu dà huáng qīn rù píng yuán jiè zhé sǐ suì lǚ yǒu nián bǎi xìng gē zhī
后青州大蝗，侵入平原界辄死，岁屡有年，百姓歌之。
èr shí liù nián dì yán jí nèi qī yàn huì huan shén zhū fū rén gè gè qián yán zhào xǐ dǔ yì duō ēn wǎng zāo chì méi chū cháng ān jiē wèi xǐ suǒ jì huó
二十六年，帝延集内戚宴会，欢甚，诸夫人各各前言“赵憙笃义多恩，往遭赤眉出长安，皆为憙所济活”。
dì shén jiā zhī
帝甚嘉之。
hòu zhēng xǐ rù wèi tài pú yǐn jiàn wèi yuē qīng fēi dàn wèi yīng xióng suǒ bǎo yě fù rén yì huái qīng zhī ēn
后征憙入为太仆，引见谓曰：“卿非但为英雄所保也，妇人亦怀卿之恩。
hòu jiā shǎng cì
”厚加赏赐。
èr shí qī nián bài tài wèi cì jué guān nèi hóu
二十七年，拜太尉，赐爵关内侯。
shí nán chán yú chēng chén wū huán xiān chā bìng lái rù cháo dì lìng xǐ diǎn biān shì sī wéi jiǔ cháng guī
时，南单于称臣，乌桓、鲜插并来入朝，帝令憙典边事，思为久长规。
xǐ shàng fù yuán biān zhū jùn yōu bìng èr zhōu yóu shì ér dìng
憙上复缘边诸郡，幽、并二州由是而定。
sān shí nián xǐ shàng yán yi fēng shàn zhèng sān yōng zhī lǐ
三十年，憙上言宜封禅，正三雍之礼。
zhōng yuán yuán nián cóng fēng tài shān
中元元年，从封泰山。
jí dì bēng xǐ shòu yí zhào diǎn sāng lǐ
及帝崩，憙受遗诏，典丧礼。
shì shí fān wáng jiē zài jīng shī zì wáng mǎng cuàn luàn jiù diǎn bù cún huáng tài zǐ yǔ dōng hǎi wáng děng zá zhǐ tóng xí xiàn zhāng wú xù
是时，籓王皆在京师，自王莽篡乱，旧典不存，皇太子与东海王等杂止同席，宪章无序。
xǐ nǎi zhèng sè héng jiàn diàn jiē fú xià zhū wáng yǐ míng zūn bēi
憙乃正色，横剑殿阶，扶下诸王，以明尊卑。
shí fān guó guān shǔ chū rù gōng shěng yǔ bǎi liáo wú bié xǐ nǎi biǎo zòu yè zhě jiāng hù fēn zhǐ tā xiàn zhū wáng bìng lìng jiù dǐ wéi cháo bū rù lín
时，籓国官属出入宫省，与百僚无别，憙乃表奏谒者将护，分止它县，诸王并令就邸，唯朝晡入临。
zhěng lǐ yí yán mén wèi nèi wài sù rán
整礼仪，严门卫，内外肃然。
yǒng píng yuán nián fēng jié xiāng hòu
永平元年，封节乡侯。
sān nián chūn zuò kǎo zhōng shān xiāng xuē xiū shì bù shí miǎn
三年春，坐考中山相薛修事不实免。
qí dōng dài dòu róng wèi wèi wèi
其冬，代窦融为卫尉。
bā nián dài yú yán xíng tài wèi shì jū fǔ rú zhēn
八年，代虞延行太尉事，居府如真。
hòu zāo mǔ yōu shàng shū qǐ shēn xíng sàng lǐ xiǎn zōng bù xǔ qiǎn shǐ zhě wèi shì fú shǎng cì ēn chǒng shén wò
后遭母忧，上疏乞身行丧礼，显宗不许，遣使者为释服，赏赐恩宠甚渥。
xǐ nèi diǎn sù wèi wài gàn zǎi zhí zhèng shēn lì cháo wèi cháng xiè duò
憙内典宿卫，外干宰职，正身立朝，未尝懈惰。
jí dì bēng fù diǎn sāng shì zài fèng dà xíng lǐ shì xiū jǔ
及帝崩，复典丧事，再奉大行，礼事修举。
sù zōng jí wèi jìn wèi tài fù lù shàng shū shì
肃宗即位，进为太傅，录尚书事。
zhuó zhū zǐ wèi láng lì zhě qī rén
擢诸子为郎吏者七人。
zhǎng zǐ dài jǐ shì huáng mén
长子代，给事黄门。
jiàn chū wǔ nián xǐ jí bìng dì qīn xìng shì
建初五年，憙疾病，帝亲幸视。
jí hōng chē jià wǎng lín diào
及薨，车驾往临吊。
shí nián bā shí sì
时年八十四。
shì yuē zhèng hóu
谥曰正侯。
zǐ dài sì guān zhì yuè qí xiào wèi
子代嗣，官至越骑校尉。
yǒng yuán zhōng fù xíng zhēng xi jiāng jūn liú shàng zhēng qiāng zuò shì xià yù jí bìng wù gù
永元中，副行征西将军刘尚征羌，坐事下狱，疾病物故。
hé dì lián zhī cì mì qì qián bù zèng yuè qí xiào wèi jié xiāng hòu yìn shòu
和帝怜之，赐秘器钱布，赠越骑校尉、节乡侯印绶。
zi zhí sì guān zhì bù bīng xiào wèi
子直嗣，官至步兵校尉。
zhí zú zi shū sì wú zi guó chú
直卒，子淑嗣，无子，国除。
móu róng zì zi yōu běi hǎi ān qiū rén yě
牟融字子优，北海安丘人也。
shǎo bó xué yǐ dà xià hóu shàng shū jiào shòu mén tú shù bǎi rén míng chēng zhōu lǐ
少博学，以《大夏侯尚书》教授，门徒数百人，名称州里。
yǐ sī tú mào cái wèi fēng lìng shì shì sān nián xiàn wú yù sòng wèi zhōu jùn zuì
以司徒茂才为丰令，视事三年，县无狱讼，为州郡最。
sī tú fàn qiān jiàn róng zhōng zhèng gōng fāng jīng xíng chún bèi yi zài běn cháo bìng shàng qí lǐ zhuàng
司徒范迁荐融忠正公方，经行纯备，宜在本朝，并上其理状。
yǒng píng wǔ nián rù dài bào yù wèi sī lì xiào wèi duō suǒ jǔ zhèng bǎi liáo jìng dàn zhī
永平五年，入代鲍昱为司隶校尉，多所举正，百僚敬惮之。
bā nián dài bāo xián wèi dà hóng lú
八年，代包咸为大鸿胪。
shí yī nián dài guī yáng hóng wèi dà sī nóng
十一年，代鲑阳鸿为大司农。
shì shí xiǎn zōng fāng qín wàn jī gōng qīng shù cháo huì měi zhé yán móu zhèng shì pàn shé yù sòng
是时，显宗方勤万机，公卿数朝会，每辄延谋政事，判折狱讼。
róng jīng míng cái gāo shàn lùn yì cháo tíng jiē fú qí néng
融经明才高，善论议，朝廷皆服其能；
dì shù jiē tàn yǐ wéi cái kān zǎi xiàng
帝数嗟叹，以为才堪宰相。
míng nián dài fú gōng wèi sī kōng jǔ dòng fāng zhòng shén de dà chén jié
明年，代伏恭为司空，举动方重，甚得大臣节。
sù zōng jí wèi yǐ róng xiān cháo míng chén dài zhào xǐ wèi tài wèi yǔ xǐ cān lù shàng shū shì
肃宗即位，以融先朝名臣，代赵憙为太尉，与憙参录尚书事。
jiàn chū sì nián hōng chē jià qīn lín qí sàng
建初四年薨，车驾亲临其丧。
shí róng zhǎng zǐ lín guī xiāng lǐ dì yǐ qí yú zi yòu ruò chì tài wèi yuàn shǐ jiào qí wēi yí jìn zhǐ zèng fèng ēn chǒng dǔ mì yān
时融长子麟归乡里，帝以其余子幼弱，敕太尉掾史教其威仪进止，赠赗恩宠笃密焉。
yòu cì zhǒng yíng de yú xiǎn jié líng xià chú lín wèi láng
又赐冢茔地于显节陵下，除麟为郎。
wéi biāo zì mèng dá fú fēng píng líng rén yě
韦彪字孟达，扶风平陵人也。
gāo zǔ xián xuān dì shí wéi chéng xiàng
高祖贤，宣帝时为丞相。
zǔ shǎng āi dì shí wéi dà sī mǎ
祖赏，哀帝时为大司马。
biāo xiào xíng chún zhì fù mǔ zú āi huǐ sān nián bù chū lú qǐn
彪孝行纯至，父母卒，哀毁三年，不出庐寝。
fú jìng yíng jí gǔ lì yì xíng yī liáo shù nián nǎi qǐ
服竟，赢瘠骨立异形，医疗数年乃起。
hào xué qià wén yǎ chēng rú zōng
好学洽闻，雅称儒宗。
jiàn wǔ mò jǔ xiào lián chú láng zhōng yǐ bìng miǎn fù guī jiào shòu
建武末，举孝廉，除郎中，以病免，复归教授。
ān pín lè dào tián yú jìn qù sān fǔ zhū rú mò bù mù yǎng zhī
安贫乐道，恬于进趣，三辅诸儒莫不慕仰之。
xiǎn zōng wén biāo míng yǒng píng liù nián zhào bài yè zhě cì yǐ chē mǎ yī fú sān qiān wèi jùn tài shǒu
显宗闻彪名，永平六年，召拜谒者，赐以车马衣服，三迁魏郡太守。
sù zōng jí wèi yǐ bìng miǎn
肃宗即位，以病免。
zhēng wèi zuǒ zhōng láng jiàng cháng lè wèi wèi shù chén zhèng shù měi guī kuān hòu
征为左中郎将、长乐卫尉，数陈政术，每归宽厚。
bǐ shàng shū qǐ hái gǔ bài wèi fèng chē dū wèi zhì zhōng èr qiān dàn shǎng cì ēn chǒng sì yú qīn qī
比上疏乞骸骨，拜为奉车都尉，秩中二千石，赏赐恩宠，俟于亲戚。
jiàn chū qī nián chē jià xi xún fǔ yǐ biāo xíng tài cháng cóng shù zhào rù wèn yǐ sān fǔ jiù shì lǐ yí fēng sú
建初七年，车驾西巡府，以彪行太常从，数召入，问以三辅旧事，礼仪风俗。
biāo yīn jiàn yán jīn xi xún jiù dū yi zhuī lù gāo zǔ zhōng zōng gōng chén bāo xiǎn xiān xūn jì qí zǐ sūn
彪因建言：“今西巡旧都，宜追录高祖、中宗功臣、褒显先勋，纪其子孙。
dì nà zhī
”帝纳之。
xíng zhì cháng ān nǎi zhì zhào jīng zhào yǐn yòu fú fēng qiú xiāo hé huò guāng hòu
行至长安，乃制诏京兆尹、右扶风求萧何、霍光后。
shí guāng wú miáo yì wéi fēng hé mò sūn xióng wèi zàn hòu
时光无苗裔，唯封何末孙熊为酂侯。
jiàn chū èr nián yǐ fēng cáo cān hòu cáo chén wèi píng yáng hóu gù bù fù jí yān
建初二年已封曹参后曹湛为平阳侯，故不复及焉。
nǎi hòu cì biāo qián zhēn xiū shí wù shǐ guī píng líng shàng zhǒng
乃厚赐彪钱珍羞食物，使归平陵上冢。
hái bài dà hóng lú
还，拜大鸿胪。
shì shí chén shì zhě duō yán jùn guó gòng jǔ lǜ fēi gōng cì gù shǒu zhí yì xiè ér lì shì jìn shū jiù zài zhōu jùn
是时，陈事者多言郡国贡举率非功次，故守职益懈而吏事浸疏，咎在州郡。
yǒu zhào xià gōng qīng cháo chén yì
有诏下公卿朝臣议。
biāo shàng yì yuē fú wéi míng zhào yōu láo bǎi xìng chuí ēn xuǎn jǔ wu de qí rén
彪上议曰：“伏惟明诏，忧劳百姓，垂恩选举，务得其人。
fu guó yǐ jiǎn xián wèi wu xián yǐ xiào xíng wéi shǒu
夫国以简贤为务，贤以孝行为首。
kǒng zǐ yuē shì qīn xiào gù zhōng kě yí yú jūn shì yǐ qiú zhōng chén bì yú xiào zǐ zhī mén
孔子曰：‘事亲孝故忠可移于君，是以求忠臣必于孝子之门。
fū rén cái xíng shǎo néng xiāng jiān shì yǐ mèng gōng chāo yōu yú zhào wèi lǎo bù kě yǐ wèi téng xuē dài fū
’夫人才行少能相兼，是以孟公绰优于赵、魏老，不可以为滕、薛大夫。
zhōng xiào zhī rén chí xīn jìn hòu
忠孝之人，持心近厚；
duàn liàn zhī lì chí xīn jìn báo
锻炼之吏，持心近薄。
sān dài zhī suǒ yǐ zhí dào ér xíng zhě zài qí suǒ yǐ mó zhī gù yě
三代之所以直道而行者，在其所以磨之故也。
shì yi yǐ cái xíng wèi xiān bù kě chún yǐ fá yuè
士宜以才行为先，不可纯以阀阅。
rán qí yào guī zài yú xuǎn èr qiān dàn
然其要归，在于选二千石。
èr qiān dàn xián zé gòng jǔ jiē de qí rén yǐ
二千石贤，则贡举皆得其人矣。
dì shēn nà zhī
”帝深纳之。
biāo yǐ shì chéng èr dì lì huà zhī hòu duō yǐ kē kè wèi néng yòu zhì guān xuǎn zhí bù bì yǐ cái yīn shèng xià duō hán shàng shū jiàn yuē chén wén zhèng huà zhī běn bì shùn yīn yáng
彪以世承二帝吏化之后，多以苛刻为能，又置官选职，不必以才，因盛夏多寒，上疏谏曰：“臣闻政化之本，必顺阴阳。
fú jiàn lì xià yǐ lái dāng shǔ ér hán dài yǐ xíng fá kè jí jùn guó bù fèng shí lìng zhī suǒ zhì yě
伏见立夏以来，当暑而寒，殆以刑罚刻急，郡国不奉时令之所致也。
nóng rén jí yú wu ér kē lì duó qí shí fù fā chōng cháng diào ér tān lì gē qí cái cǐ qí jù huàn yě
农人急于务而苛吏夺其时，赋发充常调而贪吏割其财，此其巨患也。
fu yù jí rén suǒ wu dāng xiān chú qí suǒ huàn
夫欲急人所务，当先除其所患。
tiān xià shū yào zài yú shàng shū shàng shū zhī xuǎn qǐ kě bù zhòng
天下枢要，在于尚书，尚书之选，岂可不重？
ér jiān zhě duō cóng láng guān chāo shēng cǐ wèi suī xiǎo xí wén fǎ cháng yú yìng duì rán chá chá xiǎo huì lèi wú dà néng
而间者多从郎官超升此位，虽晓习文法，长于应对，然察察小慧，类无大能。
yi jiǎn cháng lì zhōu zǎi sù yǒu míng zhě suī jìn tuì shū chí shí yǒu bù dǎi rán duān xīn xiàng gōng fèng zhí zhōu mì
宜简尝历州宰素有名者，虽进退舒迟，时有不逮，然端心向公，奉职周密。
yi jiàn sè fū jié jí zhī duì chén sī jiàng hòu mù nè zhī gōng yě
宜鉴啬夫捷急之对，沉思绛侯木讷之功也。
wǎng shí chu yù dà qǐ gù zhì lìng shǐ yǐ zhù láng zhí ér lèi duō xiǎo rén hǎo wèi jiān lì
往时楚狱大起，故置令史以助郎职，而类多小人，好为奸利。
jīn zhě wu jiǎn kě jiē tíng shěng
今者务简，可皆停省。
yòu jiàn yì zhī zhí yìng yòng gōng zhí zhī shì tōng cái jiǎn zhèng yǒu bǔ yì yú cháo zhě
又谏议之职，应用公直之士，通财謇正，有补益于朝者。
jīn huò cóng zhēng shì bèi wèi dài fū
今或从征试辈为大夫。
yòu yù shǐ wài qiān dòng jù zhōu jùn
又御史外迁，动据州郡。
bìng yi qīng xuǎn qí rèn zé yǐ yán jī
并宜清选其任，责以言绩。
qí èr qiān dàn shì shì suī jiǔ ér wèi lì mín suǒ biàn ān zhě yi zēng zhì zhòng shǎng wù wàng qiān xǐ
其二千石视事虽久，而为吏民所便安者，宜增秩重赏，勿妄迁徙。
wéi liú shèng xīn
惟留圣心。
shū zòu dì nà zhī
”书奏，帝纳之。
yuán hé èr nián chūn dōng xún shòu yǐ biāo xíng sī tú shì cóng xíng
元和二年春，东巡狩，以彪行司徒事从行。
hái yǐ bìng qǐ shēn dì qiǎn xiǎo huáng mén tài yī wèn bìng cì yǐ shí wù
还，以病乞身，帝遣小黄门、太医问病，赐以食物。
biāo suì chēng kùn dǔ
彪遂称困笃。
zhāng hé èr nián xià shǐ yè zhě cè zhào yuē biāo yǐ jiàng xiàng zhī yì qín shēn chì xíng chū zì zhōu lǐ zài wèi lì zǎi
章和二年夏，使谒者策诏曰：“彪以将相之裔，勤身饬行，出自州里，在位历载。
zhōng bèi dǔ jí lián shàng qiú tuì
中被笃疾，连上求退。
jūn nián zài qí ài bù kě fù yǐ jiā zēng kǒng zhí shì fán suì zhòng yǒu sǔn yān
君年在耆艾，不可复以加增，恐职事烦碎，重有损焉。
qí shàng dà hóng lú yìn shòu
其上大鸿胪印绶。
qí qiǎn tài zǐ shè rén yì zhōng zāng fǔ shòu cì qián èr shí wàn
其遣太子舍人诣中臧府，受赐钱二十万。
yǒng yuán yuán nián zú zhào shàng shū gù dà hóng lú wéi biāo zài wèi wú qiān fāng yù lù yòng yǎn hū ér zú
”永元元年，卒，诏尚书：“故大鸿胪韦彪，在位无愆，方欲录用，奄忽而卒。
qí cì qián èr shí wàn bù bǎi pǐ gǔ sān qiān hú
其赐钱二十万，布百匹，谷三千斛。
biāo qīng jiǎn hào shī lù cì fēn yǔ zōng zú jiā wú yú cái zhù shū shí èr piān hào yuē wéi qīng zǐ
彪清俭好施，禄赐分与宗族，家无余财，著书十二篇，号曰《韦卿子》。
zú zǐ yì yì zì jì jié
族子义，义字季节。
gāo zǔ fù xuán chéng yuán dì shí wéi chéng xiàng
高祖父玄成，元帝时为丞相。
chū biāo dú xǐ fú fēng gù yì yóu wèi jīng zhào dù líng rén yān
初，彪独徙扶风，故义犹为京兆杜陵人焉。
xiōng shùn zì shū wén píng yú lìng
兄顺，字淑文，平舆令。
yǒu gāo míng
有高名。
cì xiōng bào zì jì míng
次兄豹，字季明。
shù pì gōng fǔ zhé yǐ shì qù
数辟公府，辄以事去。
sī tú liú kǎi fù bì zhī wèi yuē qīng yǐ qīng hǎo qù jiù jué wèi bù jī
司徒刘恺复辟之，谓曰：“卿以轻好去就，爵位不跻。
jīn suì chuí jǐn dāng xuǎn yù shǐ yì zài xiāng jiàn zi qí sù liú hu
今岁垂尽，当选御史，意在相荐，子其宿留乎？
bào yuē quǎn mǎ chǐ shuāi lǚ lì yǐ liè yǎng mù chóng ēn gù wèi néng zì gē
”豹曰：“犬马齿衰，旅力已劣，仰慕崇恩，故未能自割。
qiě xuàn mào zhì jí bù kān jiǔ dài xuǎn jiàn zhī sī fēi suǒ gǎn dāng
且眩瞀滞疾，不堪久待，选荐之私，非所敢当。
suì xiǎn ér qǐ
”遂跣而起。
kǎi zhuī zhī jìng qù bù gù
恺追之，径去不顾。
ān dì xi xún zhēng bài yì láng
安帝西巡，征拜议郎。
yì shǎo yǔ èr xiōng qí míng chū shì zhōu jùn
义少与二兄齐名，初仕州郡。
tài fù huán yān bì jǔ lǐ jù wèi guǎng dōu cháng gān líng chén èr xiàn lìng zhèng shén yǒu jī guān cáo wú shì láo yù kōng xū
太傅桓焉辟举理剧，为广都长，甘陵、陈二县令，政甚有绩，官曹无事，牢狱空虚。
shù shàng shū shùn dì chén yi yī gǔ diǎn kǎo gōng chù zhì zhēng jí míng rú dà dìng qí zhì
数上书顺帝，陈宜依古典，考功黜陟，征集名儒，大定其制。
yòu jī qiē zuǒ yòu biǎn cì dòu shì
又讥切左右，贬刺窦氏。
yán jì wú gǎn ér jiǔ yì bù qiān yǐ xiōng shùn sàng qù guān
言既无感，而久抑不迁，以兄顺丧去官。
bǐ pì gōng fǔ bù jiù
比辟公府，不就。
guǎng dōu wéi shēng lì miào
广都为生立庙。
jí zú sān xiàn lì mín wèi yì jǔ āi ruò sàng kǎo bǐ
及卒，三县吏民为义举哀，若丧考妣。
bào zi zhe zì xiū míng
豹子著，字休明。
shǎo yǐ jīng xíng zhī míng bù yīng zhōu jùn zhī mìng
少以经行知名，不应州郡之命。
dà jiàng jūn liáng jì pì bù jiù
大将军梁冀辟，不就。
yán xī èr nián huán dì gōng chē bèi lǐ zhēng zhì bà líng chēng bìng guī nǎi rù yún yáng shān cǎi yào bù fǎn
延熹二年，桓帝公车备礼征，至霸陵，称病归，乃入云阳山，采药不反。
yǒu sī jǔ zòu jiā zuì dì tè yuán zhī
有司举奏加罪，帝特原之。
fù zhào jīng zhào yǐn zhòng yǐ lǐ dūn quàn zhe suì bù jiù zhēng
复诏京兆尹重以礼敦劝，著遂不就征。
líng dì jí wèi zhōng cháng shì cáo jié yǐ chén fán dòu shì jì zhū hǎi nèi duō yuàn yù jiè chǒng shí xián yǐ wéi míng bái dì jiù jiā bài zhe dōng hǎi xiāng
灵帝即位，中常侍曹节以陈蕃、窦氏既诛，海内多怨，欲借宠时贤以为名，白帝就家拜著东海相。
zhào shū bī qiē bù dé yǐ jiě jīn zhī jùn
诏书逼切，不得已，解巾之郡。
zhèng rèn wēi xíng wèi shòu fá zhě suǒ zòu zuò lùn shū zuǒ xiào
政任威刑，为受罚者所奏，坐论输左校。
yòu hòu qī jiāo zī luàn zhèng yǐ zhī shī míng jìng guī wèi jiān rén suǒ hài yǐn zhě chǐ zhī
又后妻骄姿乱政，以之失名，竟归，为奸人所害，隐者耻之。
zàn yuē chén bà fèn yōng wéi níng liǎng bāng
赞曰：“湛、霸奋庸，维宁两邦。
huái rén rú mù xú kòu yào jiàng
淮人孺慕，徐寇要降。
hóng shí tǐ yuǎn rén bù wàng běn
弘实体远，仁不忘本。
xǐ zhèng duō jī biāo míng lǐ sǔn
憙政多迹，彪明理损。
móu gōng jiǎn dì shēn zhōng shàng gǔn
牟公简帝，身终上衮。