huán róng zi yù yù zi yān yān sūn diǎn yù sūn luán luán zi yè yù zēng sūn bīn dīng hóng
桓荣子郁郁子焉焉孙典郁孙鸾鸾子晔郁曾孙彬丁鸿
huán róng zì chūn qīng pèi jùn lóng kàng rén yě
桓荣字春卿，沛郡龙亢人也。
shǎo xué cháng ān xí ōu yáng shàng shū shì bó shì jiǔ jiāng zhū pǔ
少学长安，习《欧阳尚书》，事博士九江朱普。
pín jù wú zī cháng kè yòng yǐ zì jǐ jīng lì bù juàn shí wǔ nián bù kuī jiā yuán
贫窭无资，常客佣以自给，精力不倦，十五年不窥家园。
zhì wáng mǎng cuàn wèi nǎi guī
至王莽篡位乃归。
huì zhū pǔ zú róng bēn sāng jiǔ jiāng fù tǔ chéng fén yīn liú jiào shòu tú zhòng shù bǎi rén
会朱普卒，荣奔丧九江，负土成坟，因留教授，徒众数百人。
mǎng bài tiān xià luàn
莽败，天下乱。
róng bào qí jīng shū yǔ dì zǐ táo nì shān gǔ suī cháng jī kùn ér jiǎng lùn bù chuò hòu fù kè shòu jiāng huái jiān
荣抱其经书与弟子逃匿山谷，虽常饥困而讲论不辍，后复客授江淮间。
jiàn wǔ shí jiǔ nián nián liù shí yú shǐ pì dà sī tú fǔ
建武十九年，年六十余，始辟大司徒府。
shí xiǎn zōng shǐ lì wèi huáng tài zǐ xuǎn qiú míng jīng nǎi zhuó róng dì zǐ yù zhāng hé tāng wèi hǔ bēn zhōng láng jiàng yǐ shàng shū shòu tài zǐ
时，显宗始立为皇太子，选求明经，乃擢荣弟子豫章何汤为虎贲中郎将，以《尚书》授太子。
shì zǔ cóng róng wèn tāng běn shī wèi shuí tāng duì yuē shì pèi guó huán róng
世祖从容问汤本师为谁，汤对曰：“事沛国桓荣。
dì jí zhào róng lìng shuō shàng shū shén shàn zhī
”帝即召荣，令说《尚书》，甚善之。
bài wèi yì láng cì qián shí wàn rù shǐ shòu tài zǐ
拜为议郎，赐钱十万，入使授太子。
měi cháo huì zhé lìng róng yú gōng qīng qián fū zòu jīng shū
每朝会，辄令荣于公卿前敷奏经书。
dì chēng shàn
帝称善。
yuē de shēng jǐ wǎn
曰：“得生几晚！
huì ōu yáng bó shì quē dì yù yòng róng
”会欧阳博士缺，帝欲用荣。
róng kòu tóu ràng yuē chén jīng shù qiǎn bó bù rú tóng mén shēng láng zhōng péng hóng yáng zhōu cóng shì gāo hóng
荣叩头让曰：“臣经术浅薄，不如同门生郎中彭闳，扬州从事皋弘。
dì yuē shù wǎng nǚ xié
”帝曰：“俞，往，女谐。
yīn bài róng wèi bó shì yǐn hóng hóng wèi yì láng
”因拜荣为博士，引闳、弘为议郎。
chē jià xìng dà xué huì zhū bó shì lùn nàn yú qián róng bèi fú rú yī wēn gōng yǒu yùn jiè biàn míng jīng yì měi yǐ lǐ ràng xiāng bù yǐ cí zhǎng shèng rén rú zhě mò zhī jí tè jiā shǎng cì
车驾幸大学，会诸博士论难于前，荣被服儒衣，温恭有蕴藉，辩明经义，每以礼让相E74E，不以辞长胜人，儒者莫之及，特加赏赐。
yòu zhào zhū shēng yǎ chuī jī qìng jìn rì nǎi ba
又诏诸生雅吹击磬，尽日乃罢。
hòu róng rù huì tíng zhōng zhào cì qí guǒ shòu zhě jiē huái zhī róng dú jǔ shǒu pěng zhī yǐ bài
后荣入会庭中，诏赐奇果，受者皆怀之，荣独举手捧之以拜。
dì xiào zhǐ zhī yuē cǐ zhēn rú shēng yě
帝笑指之曰：“此真儒生也。
yǐ shì yù jiàn jìng hòu cháng lìng zhǐ sù tài zǐ gōng
”以是愈见敬厚，常令止宿太子宫。
jī wǔ nián róng jiàn mén xià shēng jiǔ jiāng hú xiàn shì jiǎng nǎi tīng dé chū dàn yī rù ér yǐ
积五年，荣荐门下生九江胡宪侍讲，乃听得出，旦一入而已。
róng cháng qǐn bìng tài zǐ zhāo xī qiǎn zhōng fu wèn bìng cì yǐ zhēn xiū wéi zhàng nú bì wèi yuē rú yǒu bù huì wú yōu jiā shì yě
荣尝寝病，太子朝夕遣中傅问病，赐以珍羞、帷、帐、奴婢，谓曰：“如有不讳，无忧家室也。
hòu bìng yù fù rù shì jìn
”后病愈，复入侍进。
èr shí bā nián dà huì bǎi guān zhào wèn shuí kě fu tài zǐ zhě qún chén chéng wàng shàng yì jiē yán tài zǐ jiù zhí jīn wú yuán lù hóu yīn shí kě
二十八年，大会百官，诏问谁可傅太子者，群臣承望上意，皆言太子舅执金吾原鹿侯阴识可。
bó shì zhāng yì zhèng sè yuē jīn bì xià lì tài zǐ wèi yīn shì hu
博士张佚正色曰：“今陛下立太子，为阴氏乎？
wèi tiān xià hu
为天下乎？
jí wéi yīn shì zé yīn hóu kě
即为阴氏，则阴侯可；
wèi tiān xià zé gù yi yòng tiān xià zhī xián cái
为天下，则固宜用天下之贤才。
dì chēng shàn yuē yù zhì fu zhě yǐ fǔ tài zǐ yě
”帝称善，曰：“欲置傅者，以辅太子也。
jīn bó shì bù nán zhèng zhèn kuàng tài zǐ hu
今博士不难正朕，况太子乎？
jí bài yì wèi tài zǐ tài fù ér yǐ róng wèi shǎo fù cì yǐ zī chē chéng mǎ
”即拜佚为太子太傅，而以荣为少傅，赐以辎车、乘马。
róng dà huì zhū shēng chén qí chē mǎ yìn shòu yuē jīn rì suǒ méng jī gǔ zhī lì yě kě bù miǎn zāi
荣大会诸生，陈其车马、印绶，曰：“今日所蒙，稽古之力也，可不勉哉！
róng yǐ tài zi jīng xué chéng bì shàng shū xiè yuē chén xìng de shì wéi wò zhí jīng lián nián ér zhì xué qiǎn duǎn wú yǐ bǔ yì wàn fēn
”荣以太子经学成毕，上疏谢曰：“臣幸得侍帷幄，执经连年，而智学浅短，无以补益万分。
jīn huáng tài zǐ yǐ cōng ruì zhī zī tōng míng jīng yì guān lǎn gǔ jīn chǔ jūn fù zhǔ mò néng zhuān jīng bó xué ruò cǐ zhě yě
今皇太子以聪睿之姿，通明经义，观览古今，储君副主莫能专精博学若此者也。
sī chéng guó jiā fú yòu tiān xià xìng shèn
斯诚国家福祐，天下幸甚。
chén shī dào yǐ jǐn jiē zài tài zǐ jǐn shǐ yuàn chén sì zài bài guī dào
臣师道已尽，皆在太子，谨使掾臣汜再拜归道。
tài zǐ bào shū yuē zhuāng yǐ tóng méng xué dào jiǔ zài ér diǎn xùn bù míng wú suǒ xiǎo shí
”太子报书曰：“庄以童蒙，学道九载，而典训不明，无所晓识。
fu wǔ jīng guǎng dà shèng yán yōu yuǎn fēi tiān xià zhī zhì jīng qǐ néng yǔ yú cǐ
夫《五经》广大，圣言幽远，非天下之至精，岂能与于此！
kuàng yǐ bù cái gǎn chéng huì mìng
况以不才，敢承诲命。
xī zhī xiān shī xiè dì zi zhě yǒu yǐ shàng zé tōng dá jīng zhǐ fēn míng zhāng jù xià zé qù jiā mù xiāng qiú xiè shī mén
昔之先师谢弟子者有矣，上则通达经旨，分明章句，下则去家慕乡，求谢师门。
jīn méng xià liè bù gǎn yǒu cí yuàn jūn shèn jí jiā cān zhòng ài yù tǐ
今蒙下列，不敢有辞，愿君慎疾加餐，重爱玉体。
sān shí nián bài wèi tài cháng
三十年，拜为太常。
róng chū zāo cāng cù yǔ zú rén huán yuán qīng tóng jī è ér róng jiǎng sòng bù xī
荣初遭仓卒，与族人桓元卿同饥厄，而荣讲诵不息。
yuán qīng chī róng yuē dàn zì kǔ qì lì hé shí fù shī yòng hu
元卿嗤荣曰：“但自苦气力，何时复施用乎？
róng xiào bù yīng
”荣笑不应。
jí wèi tài cháng yuán qīng tàn yuē wǒ nóng jiā zǐ qǐ yì xué zhī wèi lì nǎi ruò shì zāi
及为太常，元卿叹曰：“我农家子，岂意学之为利乃若是哉！
xiǎn zōng jí wèi zūn yǐ shī lǐ shén jiàn qīn zhòng bài èr zi wèi láng
显宗即位，尊以师礼，甚见亲重，拜二子为郎。
róng nián yú bā shí zì yǐ shuāi lǎo shù shàng shū qǐ shēn zhé jiā shǎng cì
荣年逾八十，自以衰老，数上书乞身，辄加赏赐。
chéng yǔ cháng xìng tài cháng fǔ lìng róng zuò dōng miàn shè jǐ zhàng huì bǎi guān piào qí jiāng jūn dōng píng wáng cāng yǐ xià jí róng mén shēng shù bǎi rén tiān zǐ qīn zì zhí yè měi yán zhé yuē dà shī zài shì
乘与尝幸太常府，令荣坐东面，设几仗，会百官骠骑将军东平王苍以下及荣门生数百人，天子亲自执业，每言辄曰“大师在是”。
jì ba xī yǐ tài guān gòng jù cì tài cháng jiā
既罢，悉以太官供具赐太常家。
qí ēn lǐ ruò cǐ
其恩礼若此。
yǒng píng èr nián sān yōng chū chéng bài róng wèi wǔ gēng
永平二年，三雍初成，拜荣为五更。
měi dà shè yǎng lǎo lǐ bì dì zhé yǐn róng jí dì zǐ shēng táng zhí jīng zì wèi xià shuō
每大射养老礼毕，帝辄引荣及弟子升堂，执经自为下说。
nǎi fēng róng wèi guān nèi hóu shí yì wǔ qiān hù
乃封荣为关内侯，食邑五千户。
róng měi jí bìng dì zhé qiǎn shǐ zhě cún wèn tài guān tài yī xiāng wàng yú dào
荣每疾病，帝辄遣使者存问，太官、太医相望于道。
jí dǔ shàng shū xiè ēn ràng hái jué shì
及笃，上疏谢恩，让还爵士。
dì xìng qí jiā wèn qǐ jū rù jiē xià chē yōng jīng ér qián fǔ róng chuí tì cì yǐ chuáng yīn wéi zhàng dāo jiàn yì pī liáng jiǔ nǎi qù
帝幸其家问起居，入街下车，拥经而前，抚荣垂涕，赐以床茵、帷帐、刀剑、衣被，良久乃去。
zì shì zhū hóu jiāng jūn dài fū wèn jí zhě bù gǎn fù chéng chē dào mén jiē bài chuáng xià
自是诸侯将军大夫问疾者，不敢复乘车到门，皆拜床下。
róng zú dì qīn zì biàn fú lín sàng sòng zàng cì zhǒng yíng yú shǒu shān zhī yáng
荣卒，帝亲自变服，临丧送葬，赐冢茔于首山之阳。
chú xiōng zi èr rén bǔ sì bǎi shí dōu jiǎng shēng bā rén bǔ èr bǎi shí qí yú mén tú duō zhì gōng qīng
除兄子二人补四百石，都讲生八人补二百石，其余门徒多至公卿。
zi yù sì
子郁嗣。
lùn yuē zhāng yì jié qiē yīn hóu yǐ qǔ gāo wèi wēi yán fàn zhòng yì dòng míng hòu zhī qí zhí yǒu yú yě
论曰：张佚讦切阴侯，以取高位，危言犯众，义动明后，知其直有余也。
ruò fú yī yán nà shǎng zhì shì wèi zhī huái chǐ
若夫一言纳赏，志士为之怀耻；
shòu jué bù ràng fēng rén suǒ yǐ xìng gē
受爵不让，风人所以兴歌。
ér yì tíng yì qī yuán zì jū quán dé yì zhě yǐ lián bù zú hu
而佚廷议戚援，自居全德，意者以廉不足乎？
xī lè yáng sì zǐ yǒu gōng jiàn yí
昔乐羊食子，有功见疑；
xi ba fàng ní yǐ zuì zuò fu
西巴放麑，以罪作傅。
gài tuī rén shěn wěi běn hu qí qíng
盖推仁审伪，本乎其情。
jūn rén zhě néng yǐ cǐ chá zé zhēn yá jǐ yú biàn yǐ
君人者能以此察，则真邪几于辨矣。
yù zì zhòng ēn shǎo yǐ fù rèn wèi láng
郁字仲恩，少以父任为郎。
dūn hòu dǔ xué chuán fù yè yǐ shàng shū jiào shòu mén tú cháng shù bǎi rén
敦厚笃学，传父业，以《尚书》教授，门徒常数百人。
róng zú yù dāng xí jué shàng shū ràng yú xiōng zi fàn xiǎn zōng bù xǔ bù dé yǐ shòu fēng xī yǐ zū rù yǔ zhī
荣卒，郁当袭爵，上书让于兄子泛，显宗不许，不得已受封，悉以租入与之。
dì yǐ yù xiān shī zi yǒu lǐ ràng shén jiàn qīn hòu cháng jū zhōng lùn jīng shū wèn yǐ zhèng shì shāo qiān shì zhōng
帝以郁先师子，有礼让，甚见亲厚，常居中论经书，问以政事，稍迁侍中。
dì zì zhì wǔ jiā yào shuō zhāng jù lìng yù xiào dìng yú xuān míng diàn yǐ shì zhōng jiān hǔ bēn zhōng láng jiàng
帝自制《五家要说章句》，令郁校定于宣明殿，以侍中监虎贲中郎将。
yǒng píng shí wǔ nián rù shòu huáng tài zǐ jīng qiān yuè qí xiào wèi zhào chì tài zǐ zhū wáng gè fèng hè zhì lǐ
永平十五年，入授皇太子经，迁越骑校尉，诏敕太子、诸王各奉贺致礼。
yù shù jìn zhōng yán duō jiàn nà lù
郁数进忠言，多见纳录。
sù zōng jí wèi yù yǐ mǔ yōu qǐ shēn zhào tīng yǐ shì zhōng xíng fú
肃宗即位，郁以母忧乞身，诏听以侍中行服。
jiàn chū èr nián qiān tún qí xiào wèi
建初二年，迁屯骑校尉。
hé dì jí wèi fù yú chūn qiū shì zhōng dòu xiàn zì yǐ wài qi zhī zhòng yù lìng shǎo zhǔ pō shè jīng xué shàng shū huáng tài hòu yuē
和帝即位，富于春秋，侍中窦宪自以外戚之重，欲令少主颇涉经学，上疏皇太后曰：
lǐ jì yún tiān xià zhī mìng xuán yú tiān zǐ
《礼记》云：“天下之命，悬于天子；
tiān zǐ zhī shàn chéng hu suǒ xí
天子之善，成乎所习。
xí yǔ zhì zhǎng zé qiè ér bù qín
习与智长，则切而不勤；
huà yǔ xīn chéng zé zhōng dào ruò xìng
化与心成，则中道若性。
xī chéng wáng yòu xiǎo yuè zài qiǎng bǎo zhōu gōng zài qián shǐ yì zài hòu tài gōng zài zuǒ zhào gōng zài yòu
昔成王幼小，越在襁褓，周公在前，史佚在后，太公在左，召公在右。
zhōng lì tīng cháo sì shèng wéi zhī
中立听朝，四圣维之。
shì yǐ lǜ wú yí jì jǔ wú guò shì
是以虑无遗计，举无过事。
xiào zhāo huáng dì bā suì jí wèi dà chén fǔ zhèng yì xuǎn míng rú wéi xián cài yì xià hóu shèng děng rù shòu yú qián píng chéng shèng dé
”孝昭皇帝八岁即位，大臣辅政，亦选名儒韦贤、蔡义、夏侯胜等入授于前，平成圣德。
jìn jiàn chū yuán nián zhāng wèi yīng zhào xun yì jiǎng jìn zhōng
近建初元年，张D825、魏应、召训亦讲禁中。
chén fú wéi huáng dì bì xià gōng tiān rán zhī zī yi jiàn jiào xué ér dú duì zuǒ yòu xiǎo chén wèi wén diǎn yì
臣伏惟皇帝陛下，躬天然之姿，宜渐教学，而独对左右小臣，未闻典义。
xī wǔ gēng huán róng qīn wéi dì shī zi yù jié fà dūn shàng jì chuán fù yè gù zài yǐ xiào wèi rù shòu xiān dì fù zǐ jǐ shì jìn shěng gēng lì sì shì jīn bái shǒu hǎo lǐ jīng xíng dǔ bèi
昔五更桓荣，亲为帝师，子郁，结发敦尚，继传父业，故再以校尉入授先帝，父子给事禁省，更历四世，今白首好礼，经行笃备。
yòu zōng zhèng liú fāng zōng shì zhī biǎo shàn wèi shī jīng xiān dì suǒ bāo
又宗正刘方，宗室之表，善为《诗经》，先帝所褒。
yi lìng yù fāng bìng rù jiào shòu yǐ chóng běn cháo guāng shì dà huà
宜令郁、方并入教授，以崇本朝，光示大化。
yóu shì qiān cháng lè shào fǔ fù rù shì jiǎng
由是迁长乐少府，复入侍讲。
qǐng zhī zhuǎn wéi shì zhōng fèng chē dū wèi
顷之，转为侍中奉车都尉。
yǒng yuán sì nián dài dīng hóng wèi tài cháng
永元四年，代丁鸿为太常。
míng nián bìng zú
明年，病卒。
yù jīng shòu èr dì ēn chǒng shén dǔ shǎng cì qián hòu shù bǎi qiān wàn xiǎn yú dāng shì
郁经授二帝，恩宠甚笃，赏赐前后数百千万，显于当世。
mén rén yáng zhèn zhū chǒng jiē zhì sān gōng
门人杨震、朱宠，皆至三公。
chū róng shòu zhū pǔ xué zhāng jù sì shí wàn yán fú cí fán zhǎng duō guò qí shí
初，荣受朱普学章句四十万言，浮辞繁长，多过其实。
jí róng rù shòu xiǎn zōng jiǎn wèi èr shí sān wàn yán
及荣入授显宗，减为二十三万言。
yù fù shān shěng dìng chéng shí èr wàn yán
郁复删省定成十二万言。
yóu shì yǒu huán jūn dà xiǎo tài cháng zhāng jù
由是有《桓君大小太常章句》。
zi pǔ sì chuán jué zhì zēng sūn
子普嗣，传爵至曾孙。
yù zhōng zǐ yān néng shì chuán qí jiā xué
郁中子焉，能世传其家学。
sūn luán zēng sūn bīn bìng zhī míng
孙鸾、曾孙彬，并知名。
yān zì shū yuán shǎo yǐ fù rèn wèi láng
焉字叔元，少以父任为郎。
míng jīng dǔ xíng yǒu míng chēng
明经笃行，有名称。
yǒng chū yuán nián rù shòu ān dì sān qiān wèi shì zhōng bù bīng xiào wèi
永初元年，入授安帝，三迁为侍中步兵校尉。
yǒng níng zhōng shùn dì lì wèi huáng tài zǐ yǐ yān wèi tài zǐ shǎo fù yuè yú qiān tài fù yǐ mǔ yōu zì qǐ tīng yǐ dài fū xíng sàng
永宁中，顺帝立为皇太子，以焉为太子少傅，月余，迁太傅，以母忧自乞，听以大夫行丧。
yú nián zhào shǐ zhě cì niú jiǔ duó fú jí bài guāng lù dài fu qiān tài cháng
逾年，诏使者赐牛酒，夺服，即拜光禄大夫，迁太常。
shí fèi huáng tài zǐ wèi jì yīn wáng yān yǔ tài pú lái lì tíng wèi zhāng hào jiàn bù néng de shì yǐ jù lái lì chuán
时废皇太子为济阴王，焉与太仆来历、廷尉张晧谏，不能得，事已具《来历传》。
shùn dì jí wèi bài tài fù yǔ tài wèi zhū chǒng bìng lù shàng shū shì
顺帝即位，拜太傅，与太尉朱宠并录尚书事。
yān fù rù shòu jīng jìn zhōng yīn yàn jiàn jiàn yán yi yǐn sān gōng shàng shū rù shěng shì dì cóng zhī
焉复入授经禁中，因宴见，建言宜引三公、尚书入省事，帝从之。
yǐ yān qián tíng yì shǒu zhèng fēng yáng píng hóu gù ràng bù shòu
以焉前廷议守正，封阳平侯，固让不受。
shì shì sān nián zuò bì zhào jìn gù zhě wèi lì miǎn
视事三年，坐辟召禁锢者为吏免。
fù bài guāng lù dài fu
复拜光禄大夫。
yáng jiā èr nián dài lái lì wèi dà hóng lú shù rì qiān wèi tài cháng
阳嘉二年，代来历为大鸿胪，数日，迁为太常。
yǒng hé wǔ nián dài wáng gōng wèi tài wèi
永和五年，代王龚为太尉。
hàn ān yuán nián yǐ rì shí miǎn
汉安元年，以日食免。
míng nián zú yú jiā
明年，卒于家。
dì zǐ chuán yè zhě shù bǎi rén huáng qióng yáng cì zuì wéi xiǎn guì
弟子传业者数百人，黄琼、杨赐最为显贵。
yān sūn diǎn
焉孙典。
diǎn zì gōng yā fù chuán qí jiā yè yǐ shàng shū jiào shòu yǐng chuān mén tú shù bǎi rén
典字公雅，复传其家业，以《尚书》教授颍川，门徒数百人。
jǔ xiào lián wèi láng
举孝廉为郎。
jū wú jǐ huì guó xiāng wáng jí yǐ zuì bèi zhū gù rén qīn qī mò gǎn zhì zhě
居无几，会国相王吉以罪被诛，故人亲戚莫敢至者。
diǎn dú qì guān shōu liǎn guī zàng fú sāng sān nián fù tǔ chéng fén wèi lì cí táng jìn lǐ ér qù
典独弃官收敛归葬，服丧三年，负土成坟，为立祠堂，尽礼而去。
pì sī tú yuán wěi fǔ jǔ gāo dì bài shì yù shǐ
辟司徒袁隗府，举高第，拜侍御史。
shì shí huàn guān bǐng quán diǎn zhí zhèng wú suǒ huí bì
是时，宦官秉权，典执政无所回避。
cháng chéng cōng mǎ jīng shī wèi dàn wèi zhī yǔ yuē xíng xíng qiě zhǐ bì cōng mǎ yù shǐ
常乘骢马，京师畏惮，为之语曰：“行行且止，避骢马御史。
jí huáng jīn zéi qǐ xíng yáng diǎn fèng shǐ dū jūn
”及黄巾贼起荥阳，典奉使督军。
zéi pò hái yǐ wú huàn guān shǎng bù xíng
贼破，还，以牾宦官赏不行。
zài yù shǐ qī nián bù tiáo hòu chū wèi láng
在御史七年不调，后出为郎。
líng dì bēng dà jiàng jūn hé jìn bǐng zhèng diǎn yǔ tóng móu yì sān qiān yǔ lín zhōng láng jiàng
灵帝崩，大将军何进秉政，典与同谋议，三迁羽林中郎将。
xiàn dì jí wèi sān gōng zòu diǎn qián yǔ hé jìn móu zhū yān guān gōng suī bù suí zhōng yì bǐng zhù
献帝即位，三公奏典前与何进谋诛阉官，功虽不遂，忠义炳著。
zhào bài jiā yī rén wèi láng cì qián èr shí wàn
诏拜家一人为郎，赐钱二十万。
cóng xi rù guān bài yù shǐ zhōng chéng cì jué guān nèi hóu
从西入关，拜御史中丞，赐爵关内侯。
chē jià dōu xǔ qiān guāng lù xūn
车驾都许，迁光禄勋。
jiàn ān liù nián zú guān
建安六年，卒官。
luán zì shǐ chūn yān dì zǐ yě
鸾字始春，焉弟子也。
shǎo lì cāo xíng páo zāo shí bù qiú yíng yú
少立操行，B25B袍糟食，不求盈余。
yǐ shì zhuó zhōu jùn duō fēi qí rén chǐ bù kěn shì
以世浊，州郡多非其人，耻不肯仕。
nián sì shí yú shí tài shǒu xiàng miáo yǒu míng jī nǎi jǔ luán xiào lián qiān wèi jiāo dōng lìng
年四十余，时太守向苗有名迹，乃举鸾孝廉，迁为胶东令。
shǐ dào guān ér miáo zú luán jí qù zhí bēn sāng zhōng sān nián rán hòu guī huái rǔ zhī jiān gāo qí yì
始到官而苗卒，鸾即去职奔丧，终三年然后归，淮汝之间高其义。
hòu wèi sì wú jí èr xiàn lìng shén yǒu míng jī
后为巳吾、汲二县令，甚有名迹。
zhū gōng bìng jiàn fù zhēng bài yì láng
诸公并荐，复征拜议郎。
shàng chén wǔ shì jǔ xián cái shěn shòu yòng chù nìng xìng shěng yuàn yòu xi yì fù
上陈五事：举贤才，审授用，黜佞幸，省苑囿，息役赋。
shū zòu yù wú nèi shù gù bù xǐng
书奏御，牾内竖，故不省。
yǐ bìng miǎn
以病免。
zhōng píng yuán nián nián qī shí qī zú yú jiā
中平元年，年七十七，卒于家。
zi yè
子晔。
yè zì wén lín yī míng yán yóu xiū zhì jiè
晔字文林，一名严，尤修志介。
gū wèi sī kōng yáng cì fū rén
姑为司空杨赐夫人。
chū luán zú gū guī níng fù āi jiāng zhì zhǐ yú chuán shè zhěng shì cóng zhě ér hòu rù yè xīn fēi zhī
初鸾卒，姑归宁赴哀，将至，止于传舍，整饰从者而后入，晔心非之。
jí gū láo wèn zhōng wú suǒ yán hào kū ér yǐ
及姑劳问，终无所言，号哭而已。
cì qiǎn lì fèng cí yīn xiàn fā qǔ cí jù yè jù bù shòu
赐遣吏奉祠，因县发取祠具，晔拒不受。
hòu měi zhì jīng shī wèi cháng shě sù yáng shì
后每至京师，未尝舍宿杨氏。
qí zhēn zhì ruò cǐ
其贞忮若此。
bīn kè cóng zhě jiē zhī qí zhì xíng yī cān bù shòu yú rén
宾客从者，皆祗其志行，一餐不受于人。
shì wèi jùn gōng cáo
仕为郡功曹。
hòu jǔ xiào lián yǒu dào fāng zhèng mào cái sān gōng bìng pì jiē bù yīng
后举孝廉，有道、方正、茂才，三公并辟，皆不应。
chū píng zhōng tiān xià luàn bì dì kuài jī suì fú hǎi kè jiāo zhǐ yuè rén huà qí jié zhì lǘ lǐ bù zhēng sòng
初平中，天下乱，避地会稽，遂浮海客交阯，越人化其节，至闾里不争讼。
wèi xiōng rén suǒ wū suì sǐ yú hé pǔ yù
为凶人所诬，遂死于合浦狱。
bīn zì yàn lín yān zhī xiōng sūn yě
彬字彦林，焉之兄孙也。
fù lín zì yuán fèng zǎo yǒu cái huì
父麟，字元凤，早有才惠。
huán dì chū wèi yì láng rù shì jiǎng jìn zhōng yǐ zhí dào wú zuǒ yòu chū wéi xǔ lìng bìng miǎn
桓帝初，为议郎，入侍讲禁中，以直道牾左右，出为许令，病免。
huì mǔ zhōng lín bù shèng sàng wèi xiáng ér zú nián sì shí yī
会母终，麟不胜丧，未祥而卒，年四十一。
suǒ zhe bēi lěi zàn shuō shū fán èr shí yī piān
所著碑、诔、赞、说、书凡二十一篇。
bīn shǎo yǔ cài yōng qí míng
彬少与蔡邕齐名。
chū jǔ xiào lián bài shàng shū láng
初举孝廉，拜尚书郎。
shí zhōng cháng shì cáo jié nǚ xù féng fāng yì wèi láng bīn lì zhì cāo yǔ zuǒ chéng liú xīn yòu chéng dù xī tóng hào jiāo shàn wèi cháng yǔ fāng gòng jiǔ shí zhī huì fāng shēn yuàn zhī suì zhāng yán bīn děng wéi jiǔ dǎng
时中常侍曹节女婿冯方亦为郎，彬厉志操，与左丞刘歆，右丞杜希同好交善，未尝与方共酒食之会，方深怨之，遂章言彬等为酒党。
shì xià shàng shū lìng liú měng yā shàn bīn děng bù jǔ zhèng qí shì jié dà nù hé zòu měng yǐ wéi ē dǎng qǐng shōu xià zhào yù zài cháo zhě wèi zhī hán xīn měng yì qì zì ruò xún rì dé chū miǎn guān jìn gù
事下尚书令刘猛，雅善彬等，不举正其事，节大怒，劾奏猛，以为阿党，请收下诏狱，在朝者为之寒心，猛意气自若，旬日得出，免官禁锢。
bīn suì yǐ fèi
彬遂以废。
guāng hé yuán nián zú yú jiā nián sì shí liù
光和元年，卒于家，年四十六。
zhū rú mò bù shāng zhī
诸儒莫不伤之。
suǒ zhe qī shuō jí shū fán sān piān cài yōng děng gòng lùn xù qí zhì qiān yǐ wéi bīn yǒu guò rén zhě sì sù zhì zǎo chéng qí nì yě
所著《七说》及书凡三篇，蔡邕等共论序其志，佥以为彬有过人者四：夙智早成，岐嶷也；
xué yōu wén lì zhì tōng yě
学优文丽，至通也；
shì bù gǒu lù jué gāo yě cí lóng cóng jié cāo yě
仕不苟禄，绝高也，辞隆从C07E，洁操也。
nǎi gòng shù bēi ér sòng yān
乃共树碑而颂焉。
liú měng láng yá rén
刘猛，琅邪人。
huán dì shí wéi zōng zhèng zhí dào bù róng zì miǎn guī jiā
桓帝时为宗正，直道不容，自免归家。
líng dì jí wèi tài fù chén fán dà jiàng jūn dòu wǔ fǔ zhèng fù zhēng yòng zhī
灵帝即位，太傅陈蕃、大将军窦武辅政，复征用之。
lùn yuē fú shì zì dōng xī jīng xiāng xí wèi míng rú yǐ qǔ jué wèi
论曰：伏氏自东西京相袭为名儒，以取爵位。
zhōng xīng ér huán shì yóu shèng zì róng zhì diǎn shì zōng qí dào fù zǐ xiōng dì dài zuò dì shī shòu qí yè zhě jiē zhì qīng xiàng xiǎn hu dāng shì
中兴而桓氏尤盛，自荣至典，世宗其道，父子兄弟代作帝师，受其业者皆至卿相，显乎当世。
kǒng zǐ yuē gǔ zhī xué zhě wèi jǐ jīn zhī xué zhě wéi rén
孔子曰：“古之学者为己，今之学者为人。
wéi rén zhě píng yù yǐ xiǎn wù
”为人者，凭誉以显物；
wèi jǐ zhě yīn xīn yǐ huì dào
为己者，因心以会道。
huán róng zhī lěi shì jiàn zōng qǐ qí wèi jǐ hu
桓荣之累世见宗，岂其为己乎！
dīng hóng zì xiào gōng yǐng chuān dìng líng rén yě
丁鸿字孝公，颍川定陵人也。
gōng chēn zì yòu chūn wáng mǎng mò shǒu yǐng yáng wèi
公𬘭，字幼春，王莽末守颍阳尉。
shì zǔ lüè dì yǐng yáng yǐng yáng chéng shǒu bù xià chēn shuō qí zǎi suì yǔ jù jiàng shì zǔ dà xǐ hòu jiā shǎng láo yǐ chēn wèi piān jiàng jūn yīn cóng zhēng fá
世祖略地颍阳，颍阳城守不下，𬘭说其宰，遂与俱降，世祖大喜，厚加赏劳，以𬘭为偏将军，因从征伐。
chēn jiàng bīng xiān dù hé yí xí jùn guó gōng yíng lüè dì xià hé nán chén liú yǐng chuān èr shí yī xiàn
𬘭将兵先度河，移檄郡国，攻营略地，下河南、陈留、颍川二十一县。
jiàn wǔ yuán nián bài hé nán tài shǒu
建武元年，拜河南太守。
jí fēng gōng chén dì lìng gè yán suǒ lè zhū jiāng jiē zhàn fēng yì měi xiàn wéi chēn yuàn fēng běn xiāng
及封功臣，帝令各言所乐，诸将皆占丰邑美县，惟𬘭愿封本乡。
huò wèi chēn yuē rén jiē yù xiàn zi dú qiú xiāng hé yě
或谓𬘭曰：“人皆欲县，子独求乡，何也？
chēn yuē xī sūn shū áo chì qí zi shòu fēng bì qiú qiāo què zhī de jīn chēn néng pú gōng wēi de xiāng tíng hòu yǐ
”𬘭曰：“昔孙叔敖敕其子，受封必求硗埆之地，今𬘭能蒲功微，得乡亭厚矣。
dì cóng zhī fēng dìng líng xīn ān xiāng hòu shí yì wǔ qiān hù hòu xǐ fēng líng yáng hóu
”帝从之，封定陵新安乡侯，食邑五千户，后徙封陵阳侯。
hóng nián shí sān cóng huán róng shòu ōu yáng shàng shū sān nián ér míng zhāng jù shàn lùn nàn wèi dōu jiǎng suì dǔ zhì jīng ruì bù yī hé dān bù yuǎn qiān lǐ
鸿年十三，从桓荣受《欧阳尚书》，三年而明章句，善论难，为都讲，遂笃志精锐，布衣荷担，不远千里。
chū chēn cóng shì zǔ zhēng fá hóng dú yǔ dì shèng jū lián shèng yòu xiǎo ér gòng hán kǔ
初，𬘭从世祖征伐，鸿独与弟盛居，怜盛幼小而共寒苦。
jí chēn zú hóng dāng xí fēng shàng shū ràng guó yú shèng bù bào
及𬘭卒，鸿当袭封，上书让国于盛，不报。
jì zàng nǎi guà cuī dié yú zhǒng lú ér táo qù liú shū yǔ shèng yuē hóng tān jīng shū bù gù ēn yì ruò ér suí shī shēng bù gōng yǎng sǐ bù fàn huáng tiān xiān zǔ bìng bù yòu zhù shēn bèi dà bìng bù rèn máo tǔ
既葬，乃挂缞绖于冢庐而逃去，留书与盛曰：“鸿贪经书，不顾恩义，弱而随师，生不供养，死不饭BE3F，皇天先祖，并不祐助，身被大病，不任茅土。
qián shàng jí zhuàng yuàn cí jué zhòng gōng zhāng qǐn bù bào pò qiě dāng xí fēng
前上疾状，愿辞爵仲公，章寝不报，迫且当袭封。
jǐn zì fàng qì
谨自放弃。
zhú qiú liáng yī
逐求良医。
rú suì bù chōu yǒng guī gōu hè
如遂不瘳，永归沟壑。
hóng chū yǔ jiǔ jiāng rén bào jùn tóng shì huán róng shén xiāng yǒu shàn jí hóng wáng fēng yǔ jùn yù yú dōng hǎi yáng kuáng bù shí jùn
”鸿初与九江人鲍骏同事桓荣，甚相友善，及鸿亡封，与骏遇于东海，阳狂不识骏。
jùn nǎi zhǐ ér ràng zhī yuē xī bó yí wú zhá luàn shì quán xíng gù de shēn qí zhì ěr
骏乃止而让之曰：“昔伯夷、吴札乱世权行，故得申其志耳。
chūn qiū zhī yì bù yǐ jiā shì fèi wáng shì
《春秋》之义，不以家事废王事。
jīn zi yǐ xiōng dì sī ēn ér jué fù bù miè zhī jī kě wèi zhì hu
今子以兄弟私恩而绝父不灭之基，可谓智乎？
hóng gǎn wù chuí tì tàn xī nǎi hái jiù guó kāi mén jiào shòu
”鸿感悟，垂涕叹息，乃还就国，开门教授。
bào jùn yì shàng shū yán hóng jīng xué zhì xíng xiǎn zōng shén xián zhī
鲍骏亦上书言鸿经学至行，显宗甚贤之。
yǒng píng shí nián zhào zhēng hóng zhì jí zhào jiàn shuō wén hóu zhī mìng piān cì yù yī jí shòu bǐng shí gōng chē yǔ bó shì tóng lǐ
永平十年诏征，鸿至即召见，说《文侯之命篇》，赐御衣及绶，禀食公车，与博士同礼。
qǐng zhī bài shì zhōng
顷之，拜侍中。
shí sān nián jiān shè shēng xiào wèi
十三年，兼射声校尉。
jiàn chū sì nián xǐ fēng lǔ yáng xiāng hòu
建初四年，徙封鲁阳乡侯。
sù zōng zhào hóng yǔ guǎng píng wáng xiàn jí zhū rú lóu wàng chéng fēng huán yù gǔ kuǐ děng lùn dìng wǔ jīng tóng yì yú běi gōng bái hǔ guān shǐ wǔ guān zhōng láng jiàng wèi yīng zhǔ chéng zhì wèn nàn shì zhōng chún yú gōng zòu shàng dì qīn chēng zhì lín jué
肃宗诏鸿与广平王羡及诸儒楼望、成封、桓郁、贾逵等，论定《五经》同异于北宫白虎观，使五官中郎将魏应主承制问难，侍中淳于恭奏上，帝亲称制临决。
hóng yǐ cái gāo lùn nàn zuì míng zhū rú chēng zhī dì shù jiē měi yān
鸿以才高，论难最明，诸儒称之，帝数嗟美焉。
shí rén tàn yuē diàn zhōng wú shuāng dīng xiào gōng
时人叹曰：“殿中无双丁孝公。
shù shòu shǎng cì zhuó xǐ jiào shū suì dài chéng fēng wèi shào fǔ
”数受赏赐，擢徙校书，遂代成封为少府。
mén xià yóu shì yì shèng yuǎn fāng zhì zhě shù qiān rén
门下由是益盛，远方至者数千人。
péng chéng liú kǎi běi hǎi ba mào jiǔ jiāng zhū chāng jiē zhì gōng qīng
彭城刘恺、北海巴茂、九江朱伥皆至公卿。
yuán hé sān nián xǐ fēng mǎ tíng xiāng hòu
元和三年，徙封马亭乡侯。
hé dì jí wèi qiān tài cháng
和帝即位，迁太常。
yǒng yuán sì nián dài yuán ān wèi sī tú
永元四年，代袁安为司徒。
shì shí dòu tài hòu lín zhèng xiàn xiōng dì gè shàn wēi quán
是时窦太后临政，宪兄弟各擅威权。
hóng yīn rì shí shàng fēng shì yuē
鸿因日食，上封事曰：
chén wén rì zhě yáng jīng shǒu shí bù kuī jūn zhī xiàng yě
臣闻日者阳精，守实不亏，君之象也；
yuè zhě yīn jīng yíng huǐ yǒu cháng chén zhī biǎo yě
月者阴精，盈毁有常，臣之表也。
gù rì shí zhě chén chéng jūn yīn líng yáng
故日食者，臣乘君，阴陵阳；
yuè mǎn bù kuī xià jiāo yíng yě
月满不亏，下骄盈也。
xī zhōu shì shuāi jì huáng fǔ zhī shǔ zhuān quán yú wài dǎng lèi qiáng shèng qīn duó zhǔ shì zé rì yuè báo shí gù shī yuē shí yuè zhī jiāo shuò yuè xīn mǎo rì yǒu shí zhī yì kǒng zhī chǒu
昔周室衰季，皇甫之属专权于外，党类强盛，侵夺主势，则日月薄食，故《诗》曰：“十月之交，朔月辛卯，日有食之，亦孔之丑。
chūn qiū rì shí sān shí liù shì jūn sān shí èr
”《春秋》日食三十六，弑君三十二。
biàn bù kōng shēng gè yǐ lèi yīng
变不空生，各以类应。
fu wēi bǐng bù yǐ fàng xià lì qì bù kě jiǎ rén
夫威柄不以放下，利器不可假人。
lǎn guān wǎng gǔ jìn chá hàn xìng qīng wēi zhī huò mǐ bù yóu zhī
览观往古，近察汉兴，倾危之祸，靡不由之。
shì yǐ sān huán zhuān lǔ tián shì shàn qí liù qīng fēn yán
是以三桓专鲁，田氏擅齐，六卿分严；
zhū lǚ wò quán tǒng sì jǐ yí
诸吕握权，统嗣几移；
āi píng zhī mò miào bù xuè shí
哀、平之末，庙不血食。
gù suī yǒu zhōu gōng zhī qīn ér wú qí dé bù dé xíng qí shì yě
故虽有周公之亲，而无其德，不得行其势也。
jīn dà jiàng jūn suī yù chì shēn zì yuē bù gǎn jiàn chà rán ér tiān xià yuǎn jìn jiē huáng bù chéng zhǐ cì shǐ èr qiān dàn chū chú yè cí qiú tōng dài bào suī fèng fú xǐ shòu tái chì bù gǎn biàn qù jiǔ zhě zhì shù shí rì
今大将军虽欲敕身自约，不敢僭差，然而天下远近皆惶怖承旨，刺史二千石初除谒辞，求通待报，虽奉符玺、受台敕，不敢便去，久者至数十日。
bèi wáng shì xiàng sī mén cǐ nǎi shàng wēi sǔn xià quán shèng yě
背王室，向私门，此乃上威损，下权盛也。
rén dào bèi yú xià xiào yàn jiàn yú tiān suī yǒu yǐn móu shén zhào qí qíng chuí xiàng jiàn jiè yǐ gào rén jūn
人道悖于下，效验见于天，虽有隐谋，神照其情，垂象见戒，以告人君。
jiān zhě yuè mǎn xiān jié guò wàng bù kuī cǐ chén jiāo yì bèi jūn zhuān gōng dú xíng yě
间者月满先节，过望不亏，此臣骄溢背君，专功独行也。
bì xià wèi shēn jué wù gù tiān zhòng jiàn jiè chéng yi wèi jù yǐ fáng qí huò
陛下未深觉悟，故天重见戒，诚宜畏惧，以防其祸。
shī yún jìng tiān zhī nù bù gǎn xì yù
《诗》云：“敬天之怒，不敢戏豫。
ruò chì zhèng zé gōng dù jiàn fáng méng zé xiōng yāo xiāo miè hài chú fú còu yǐ
”若敕政责躬，杜渐防萌，则凶妖销灭，害除福凑矣。
fu huài yá pò yán zhī shuǐ yuán zì juān juān
夫坏崖破岩之水，源自涓涓；
gān yún bì rì zhī mù qǐ yú cōng qīng
干云蔽日之木，起于葱青。
jìn wēi zé yì jiù mò zhě nán rén mò bù hū yú wēi xì yǐ zhì qí dà
禁微则易，救末者难，人莫不忽于微细，以致其大。
ēn bù rěn huì yì bù rěn gē qù shì zhī hòu wèi rán zhī míng jìng yě
恩不忍诲，义不忍割，去事之后，未然之明镜也。
chén yú yǐ wéi zuǒ guān wài fù zhī chén yī tuō quán mén qīng fù chǎn yú yǐ zhě róng mèi zhě yi xíng yī qiè zhī zhū
臣愚以为左官外附之臣，依托权门，倾覆谄谀，以者容媚者，宜行一切之诛。
jiān zhě dà jiàng jūn zài chū wēi zhèn zhōu jùn mò bù fù liǎn lì rén qiǎn shǐ gòng xiàn
间者大将军再出，威振州郡，莫不赋敛吏人，遣使贡献。
dà jiàng jūn suī yún bù shòu ér wù bù hái zhǔ bù shǔ zhī lì wú suǒ wèi dàn zòng xíng fēi fǎ bù fú zuì gū gù hǎi nèi tān huá jìng wèi jiān lì xiǎo mín yù jiē yuàn qì mǎn fù
大将军虽云不受，而物不还主，部署之吏无所畏惮，纵行非法，不伏罪辜，故海内贪猾，竞为奸吏，小民吁嗟，怨气满腹。
chén wén tiān bù kě yǐ bù gāng bù gāng zé sān guāng bù míng
臣闻天不可以不刚，不刚则三光不明；
wáng bù kě yǐ bù qiáng bù qiáng zé zǎi mù cóng héng
王不可以不强，不强则宰牧从横。
yi yīn dà biàn gǎi zhèng kuāng shī yǐ sāi tiān yì
宜因大变，改政匡失，以塞天意。
shū zòu shí yú rì dì yǐ hóng xíng tài wèi jiān wèi wèi zhūn nán běi gōng
书奏十余日，帝以鸿行太尉兼卫尉，屯南、北宫。
yú shì shōu dòu xiàn dà jiàng jūn yìn shòu xiàn jí zhū dì jiē zì shā
于是收窦宪大将军印绶，宪及诸弟皆自杀。
shí dà jùn kǒu wǔ liù shí wàn jǔ xiào lián èr rén xiǎo jùn kǒu èr shí wàn bìng yǒu mán yí zhě yì jǔ èr rén dì yǐ wéi bù jūn xià gōng qīng huì yì
时大郡口五六十万举孝廉二人，小郡口二十万并有蛮夷者亦举二人，帝以为不均，下公卿会议。
hóng yǔ sī kōng liú fāng shàng yán fán kǒu lǜ zhī kē yi yǒu jiē pǐn mán yí cuò zá bù dé wéi shù
鸿与司空刘方上言：“凡口率之科，宜有阶品，蛮夷错杂，不得为数。
zì jīn jùn guó lǜ èr shí wàn kǒu suì jǔ xiào lián yī rén sì shí wàn èr rén liù shí wàn sān rén bā shí wàn sì rén bǎi wàn wǔ rén bǎi èr shí wàn liù rén
自今郡国率二十万口岁举孝廉一人，四十万二人，六十万三人，八十万四人，百万五人，百二十万六人。
bù mǎn èr shí wàn èr suì yī rén bù mǎn shí wàn sān suì yī rén
不满二十万二岁一人，不满十万三岁一人。
dì cóng zhī
”帝从之。
liù nián hóng hōng cì zèng yǒu jiā cháng lǐ
六年，鸿薨，赐赠有加常礼。
zi chén sì
子湛嗣。
chén zú zi fú sì
湛卒，子浮嗣。
fú zú zi xià sì
浮卒，子夏嗣。
lùn yuē kǒng zǐ yuē tài bó sān yǐ tiān xià ràng mín wú de ér chēng yān
论曰：“孔子曰“太伯三以天下让，民无得而称焉”。
mèng zǐ yuē wén bó yí zhī fēng zhě tān fū lián nuò fū yǒu lì zhì
孟子曰“闻伯夷之风者，贪夫廉，懦夫有立志”。
ruò nǎi tài bó yǐ tiān xià ér wéi zhōu bó yí lǜ jié qíng yǐ qù guó bìng wèi shǐ yǒu qí ràng yě
若乃太伯以天下而违周，伯夷率洁情以去国，并未始有其让也。
gù tài bó chēng zhì dé bó yí chēng xián rén
故太伯称至德，伯夷称贤人。
hòu shì wén qí ràng ér mù qí fēng xùn qí míng ér mèi qí zhì suǒ yǐ jī guǐ xíng shēng ér qǔ yǔ wàng yǐ
后世闻其让而慕其风，徇其名而昧其致，所以激诡行生而取与妄矣。
zhì fu shān biāo liú kǎi ràng qí dì yǐ qǔ yì shǐ dì shòu fēi fú ér jǐ hòu qí míng yú yì bù yì báo hu
至夫邓彪、刘恺，让其弟以取义，使弟受非服而己厚其名，于义不亦薄乎！
jūn zǐ lì yán fēi gǒu xiǎn qí lǐ jiāng yǐ qǐ tiān xià zhī fāng wù zhě
君子立言，非苟显其理，将以启天下之方悟者；
lì xíng fēi dú shàn qí shēn jiāng yǐ xun tiān xià zhī fāng dòng zhě
立行，非独善其身，将以训天下之方动者。
yán xíng zhī suǒ kāi sāi kě wú shèn zāi
言行之所开塞，可无慎哉！
yuán dīng hóng zhī xīn zhǔ yú zhōng ài hu
原丁鸿之心，主于忠爱乎？
hé qí zhōng wù ér cóng yì yě
何其终悟而从义也！
yì fu shù zi lèi hū xùn míng zhě yān
异夫数子类乎徇名者焉。
zàn yuē wǔ gēng dài wèn yīng ruò míng zhōng
赞曰：五更待问，应若鸣钟。
tíng liè zī jià táng xiū lǐ róng
庭列辎驾，堂修礼容。
mù mù dì zé yōng jīng yǐ cóng
穆穆帝则，拥经以从。
dīng hóng yì yì ràng ér bù shì
丁鸿翼翼，让而不饰。
gāo lùn bái hǔ shēn yán rì shí
高论白虎，深言日食。