liú píng wáng wàng wáng fú zhào xiào chún yú gōng jiāng gé liú bān zi kǎi zhōu pán zhào zī
刘平王望王扶赵孝淳于恭江革刘般子恺周磐赵咨
kǒng zǐ yuē fu xiào mò dà yú yán fù yán fù mò dà yú pèi tiān zé zhōu gōng qí rén yě zǐ lù yuē shāng zāi pín yě
孔子曰“夫孝莫大于严父，严父莫大于配天，则周公其人也”子路曰“伤哉贫也。
shēng wú yǐ yǎng sǐ wú yǐ zàng zǐ yuē chuò shū yǐn shuǐ xiào yě fu zhōng gǔ fēi lè yún zhī běn ér qì bù kě qù
生无以养，死无以葬”子曰“啜菽饮水，孝也”夫钟鼓非乐云之本，而器不可去。
sān shēng fēi zhì xiào zhī zhǔ ér yǎng bù kě fèi
三牲非致孝之主，而养不可废。
cún qì ér wàng běn lè zhī dùn yě
存器而忘本，乐之遁也。
diào qì yǐ hé shēng lè zhī chéng yě
调器以和声，乐之成也。
chóng yǎng yǐ shāng xíng xiào zhī lèi yě
崇养以伤行，孝之累也。
xiū yǐ yǐ zhì lù yǎng zhī dà yě
修已以致禄，养之大也。
gù yán néng dà yǎng zé zhōu gōng zhī sì zhì sì hǎi zhī jì
故言能大养，则周公之祀，致四海之祭。
yán yǐ yì yǎng zé zhòng yóu zhī shū gān yú dōng lín zhī shēng
言以义养，则仲由之菽，甘于东邻之牲。
fu huàn shuǐ shū zhī báo gàn lù yǐ qiú yǎng zhě shì yǐ chǐ lù qīn yě
夫患水菽之薄，干禄以求养者，是以耻禄亲也。
cún chéng yǐ jìn xíng xiào jī ér lù hòu zhě cǐ néng yǐ yì yǎng yě
存诚以尽行，孝积而禄厚者，此能以义养也。
zhōng xīng lú jiāng máo yì shǎo jié jiā pín yǐ xiào xíng chēng
中兴，庐江毛义少节，家贫，以孝行称。
nán yáng rén zhāng fèng mù qí míng wǎng hou zhī
南阳人张奉慕其名，往候之。
zuò dìng ér fǔ xí shì zhì yǐ yì shǒu lìng yì fèng xí ér rù xǐ dòng yán sè
坐定而府檄适至，以义守令，义奉檄而入，喜动颜色。
fèng zhě zhì shàng shì yě xīn jiàn zhī zì hèn lái gù cí ér qù
奉者，志尚士也，心贱之，自恨来，固辞而去。
jí yì mǔ sǐ qù guān xíng fú
及义母死，去官行服。
shù pì gōng fǔ wèi xiàn lìng jìn tuì bì yǐ lǐ
数辟公府，为县令，进退必以礼。
hòu jǔ xián liáng gōng chē zhēng suì bù zhì
后举贤良，公车征，遂不至。
zhāng fèng tàn yuē xián zhě gù bù kě cè
张奉叹曰“贤者固不可测。
wǎng rì zhī xǐ nǎi wèi qīn qū yě
往日之喜，乃为亲屈也。
sī gài suǒ wèi jiā pín qīn lǎo bù zé guān ér shì zhě yě jiàn chū zhōng zhāng dì xià zhào bāo chǒng yì cì gǔ qiān hú cháng yǐ bā yuè zhǎng lì wèn qǐ jū jiā cì yáng jiǔ
斯盖所谓家贫亲老，不择官而仕者也”建初中，章帝下诏褒宠义，赐谷千斛，常以八月长吏问起居，加赐羊酒。
shòu zhōng yú jiā
寿终于家。
ān dì shí rǔ nán xuē bāo mèng cháng hào xué dǔ xíng sàng mǔ yǐ zhì xiào wén
安帝时，汝南薛包孟尝，好学笃行，丧母，以致孝闻。
jí fù qǔ hòu qī ér zēng bāo fēn chū zhī bāo rì yè hào qì bù néng qù zhì bèi ōu zhàng
及父娶后妻而憎包，分出之，包日夜号泣，不能去，至被殴杖。
bù dé yǐ lú yú shě wài dàn rù ér sǎ sǎo fù nù yòu zhú zhī
不得已，庐于舍外，旦入而洒扫，父怒，又逐之。
nǎi lú yú lǐ mén hūn chen bù fèi
乃庐于里门，昏晨不废。
jī suì yú fù mǔ cán ér hái zhī
积岁馀，父母惭而还之。
hòu xíng liù nián fú sàng guò hu āi
后行六年服，丧过乎哀。
jì ér dì zǐ qiú fēn cái yì jū bāo bù néng zhǐ nǎi zhōng fēn qí cái
既而弟子求分财异居，包不能止，乃中分其财。
nú bì yǐn qí lǎo zhě yuē yǔ wǒ gòng shì jiǔ ruò bù néng shǐ yě tián lú qǔ qí huāng dùn zhě yuē wú shǎo shí suǒ lǐ yì suǒ liàn yě qì wù qǔ xiǔ bài zhě yuē wǒ sù suǒ fú shí shēn kǒu suǒ ān yě dì zǐ shù pò qí chǎn zhé fù zhèn gěi
奴婢引其老者，曰“与我共事久，若不能使也”田庐取其荒顿者，曰“吾少时所理，意所恋也”器物取朽败者，曰“我素所服食，身口所安也”弟子数破其产，辄复赈给。
jiàn guāng zhōng gōng chē tè zhēng zhì bài shì zhōng
建光中，公车特征，至，拜侍中。
bāo xìng tián xū chēng jí bù qǐ yǐ sǐ zì qǐ
包性恬虚，称疾不起，以死自乞。
yǒu zhào cì gào guī jiā lǐ rú máo yì nián bā shí yú yǐ shòu zhōng
有诏赐告归，加礼如毛义，年八十馀，以寿终。
ruò èr zi zhě tuī zhì chéng yǐ wéi xíng xíng xìn yú xīn ér gǎn yú rén yǐ chéng míng shòu lù zhì lǐ sī kě wèi néng yǐ xiào yǎng yě
若二子者，推至诚以为行，行信于心而感于人，以成名受禄致礼，斯可谓能以孝养也。
ruò fú jiāng gé liú bān shù gōng zhě zhī yì xíng yóu sī zhì yě
若夫江革、刘般数公者之义行，犹斯志也。
zhuàn qí xíng shì zhe yú piān
撰其行事著于篇。
liú píng zì gōng zǐ chu jùn péng chéng rén yě
刘平字公子，楚郡彭城人也。
běn míng kuàng xiǎn zōng hòu gǎi wéi píng
本名旷，显宗后改为平。
wáng mǎng shí wéi jùn lì shǒu zī qiū zhǎng zhèng jiào dà xíng
王莽时为郡吏，守菑丘长，政教大行。
qí hòu měi shǔ xiàn yǒu jù zéi zhé lìng píng shǒu zhī suǒ zhì jiē lǐ yóu shì yī jùn chēng qí néng
其后每属县有剧贼，辄令平守之，所至皆理，由是一郡称其能。
gēng shǐ shí tiān xià luàn píng dì zhòng wèi zéi suǒ shā
更始时，天下乱，平弟仲为贼所杀。
qí hòu zéi fù hū rán ér zhì píng fú shì qí mǔ bēn zǒu táo nàn
其后贼复忽然而至，平扶侍其母，奔走逃难。
zhòng yí fù nǚ shǐ yī suì píng bào zhòng nǚ ér qì qí zi
仲遗腹女始一岁，平抱仲女而弃其子。
mǔ yù hái qǔ zhī píng bù tīng yuē lì bù néng liǎng huó zhòng bù kě yǐ jué lèi suì qù bù gù yǔ mǔ jù nì yě zé zhōng
母欲还取之，平不听，曰“力不能两活，仲不可以绝类”遂去不顾，与母俱匿野泽中。
píng cháo chū qiú shí féng è zéi jiāng hēng zhī píng kòu tóu yuē jīn dàn wèi lǎo mǔ qiú cài lǎo mǔ dài kuàng wéi mìng yuàn de xiān guī sì mǔ bì hái jiù sǐ yīn tì qì
平朝出求食，逢饿贼，将亨之，平叩头曰“今旦为老母求菜，老母待旷为命，愿得先归，食母毕，还就死”因涕泣。
zéi jiàn qí zhì chéng āi ér qiǎn zhī
贼见其至诚，哀而遣之。
píng hái jì sì mǔ qì yīn bái yuē shǔ yǔ zéi qī yì bù kě qī suì hái yì zéi
平还，既食母讫，因白曰“属与贼期，义不可欺”遂还诣贼。
zhòng jiē dà jīng xiāng wèi yuē cháng wén liè shì nǎi jīn jiàn zhī
众皆大惊，相谓曰“常闻烈士，乃今见之。
zi qù yǐ wú bù rěn sì zǐ yú shì de quán
子去矣，吾不忍食子”于是得全。
jiàn wǔ chū píng dí jiāng jūn páng méng fǎn yú péng chéng gōng bài jùn shǒu sūn méng
建武初，平狄将军庞萌反于彭城，攻败郡守孙萌。
píng shí fù wèi jùn lì mào bái rèn fú méng shēn shàng bèi qī chuàng kùn dùn bù zhī suǒ wéi hào qì qǐng yuē yuàn yǐ shēn dài fǔ jūn zéi nǎi liǎn bīng zhǐ yuē cǐ yì shì yě wù shā suì jiě qù
平时复为郡吏，冒白刃伏萌身上，被七创，困顿不知所为，号泣请曰“愿以身代府君”贼乃敛兵止，曰“此义士也，勿杀”遂解去。
méng shāng shén qì jué yǒu qǐng sū kě qiú yǐn píng qīng qí chuàng xuè yǐ yǐn zhī
萌伤甚气绝，有顷苏，渴求饮，平倾其创血以饮之。
hòu shù rì méng jìng sǐ píng nǎi guǒ chuàng fú sòng méng sàng zhì qí běn xiàn
后数日萌竟死，平乃裹创，扶送萌丧，至其本县。
hòu jǔ xiào lián bài jì yīn jùn chéng tài shǒu liú yù shén zhòng zhī rèn yǐ jùn zhí shàng shū jiàn píng
后举孝廉，拜济阴郡丞，太守刘育甚重之，任以郡职，上书荐平。
huì píng zāo fù sāng qù guān
会平遭父丧去官。
fú què bài quán jiāo zhǎng
服阕，拜全椒长。
zhèng yǒu ēn huì bǎi xìng huái gǎn rén huò zēng zī jiù fù huò jiǎn nián cóng yì
政有恩惠，百姓怀感，人或增赀就赋，或减年从役。
cì shǐ tài shǒu xíng bù yù wú xì qiú rén zì yǐ de suǒ bù zhī suǒ wèn wéi bān zhào shū ér qù
刺使、太守行部，狱无系囚，人自以得所，不知所问，唯班诏书而去。
hòu yǐ bìng miǎn
后以病免。
xiǎn zōng chū shàng shū pú yè zhōng lí yì shàng shū jiàn píng jí láng yá wáng wàng dōng lái wáng fú yuē chén qiè jiàn láng yá wáng wàng chǔ guó liú kuàng dōng lái wáng fú jiē nián qī shí zhí xìng tián dàn suǒ jū zhī chù yì lǐ huà zhī xiū shēn xíng yì yīng zài cháo cì
显宗初，尚书仆射钟离意上书荐平及琅邪王望、东莱王扶曰“臣窃见琅邪王望、楚国刘旷、东莱王扶，皆年七十，执性恬淡，所居之处，邑里化之，修身行义，应在朝次。
chén chéng bù zú zhī rén qiè mù tuī shì jìn xián zhī yì shū zòu yǒu zhào zhēng píng děng tè cì bàn zhuāng qián
臣诚不足知人，窃慕推士进贤之义”书奏，有诏征平等，特赐办装钱。
zhì jiē bài yì láng bìng shù yǐn jiàn
至皆拜议郎，并数引见。
píng zài qiān shì zhōng yǒng píng sān nián bài zōng zhèng shù jiàn dá míng shì chéng gōng xún nèn děng
平再迁侍中，永平三年，拜宗正，数荐达名士承宫、郇恁等。
zài wèi bā nián yǐ lǎo bìng shàng shū qǐ hái gǔ zú yú jiā
在位八年，以老病上疏乞骸骨，卒于家。
wáng wàng zì cí qīng
王望字慈卿，
kè shòu kuài jī
客授会稽，
zì yì láng qiān qīng zhōu cì shǐ
自议郎迁青州刺史，
shén yǒu wēi míng
甚有威名，
shì shí
是时，
zhōu jùn zāi hàn
州郡灾旱，
bǎi xìng qióng huāng
百姓穷荒，
wàng xíng bù
望行部，
dào jiàn jī zhě
道见饥者，
luǒ xíng cǎo shí
裸行草食，
wǔ bǎi yú rén
五百馀人，
mǐn rán āi zhī
愍然哀之，
yīn yǐ biàn yi chū suǒ zài bù sù
因以便宜出所在布粟，
gěi qí lǐn liáng
给其廪粮，
wéi zuò hè yī
为作褐衣。
shì bì shàng yán dì yǐ wàng bù xiān biǎo qǐng zhāng shì bǎi guān xiáng yì qí zuì
事毕上言，帝以望不先表请，章示百官，详议其罪。
shí gōng qīng jiē yǐ wéi wàng zhī zhuān mìng fǎ yǒu cháng tiáo
时公卿皆以为望之专命，法有常条。
zhōng lí yì dú yuē xī huá yuán zi fǎn chu sòng zhī liáng chén bù bǐng jūn mìng shàn píng èr guó chūn qiū zhī yì yǐ wéi měi tán
钟离意独曰“昔华元、子反，楚、宋之良臣，不禀君命，擅平二国，《春秋》之义，以为美谈。
jīn wàng huái yì wàng zuì dāng rén bù ràng ruò shéng zhī yǐ fǎ hū qí běn qíng jiāng guāi shèng cháo ài yù zhī zhǐ dì jiā yì yì shè qí bù zuì
今望怀义忘罪，当仁不让，若绳之以法，忽其本情，将乖圣朝爱育之旨”帝嘉意议，赦其不罪。
wáng fú zì zi yuán yè rén yě
王扶字子元，掖人也。
shǎo xiū jié xíng kè jū láng yá bù qí xiàn suǒ zhǐ jù luò huà qí dé
少修节行，客居琅邪不其县，所止聚落化其德。
guó xiāng zhāng zōng yè qǐng bù yīng yù qiáng zhì zhī suì zhàng cè guī xiāng lǐ
国相张宗谒请，不应，欲强致之，遂杖策归乡里。
lián qǐng gù bìng bù qǐ
连请，固病不起。
tài fù dèng yǔ pì bù zhì
太傅邓禹辟，不至。
hòu bài yì láng huì jiàn xún xún shì bù néng yán
后拜议郎，会见，恂恂似不能言。
rán xìng shěn zhèng bù kě gàn yǐ fēi yì dāng shì gāo zhī
然性沈正，不可干以非义，当世高之。
yǒng píng zhōng lín yì hóu liú fù zhe hàn dé sòng shèng chēng fú wèi míng chén yún
永平中，临邑侯刘复著《汉德颂》，盛称扶为名臣云。
zhào xiào zì cháng píng pèi guó qí rén yě
赵孝字长平，沛国蕲人也。
fù pǔ wáng mǎng shí wéi tián hé jiāng jūn rèn xiào wèi láng
父普，王莽时为田禾将军，任孝为郎。
měi gào guī cháng bái yī bù dān
每告归，常白衣步担。
cháng cóng cháng ān hái yù zhǐ yóu tíng
尝从长安还，欲止邮亭。
tíng cháng xiān shí wén xiào dāng guò yǐ yǒu zhǎng zhě kè sǎo sǎ dài zhī
亭长先时闻孝当过，以有长者客，扫洒待之。
xiào jì zhì bù zì míng zhǎng bù kěn nèi yīn wèn yuē wén tián hé jiāng jūn zi dāng cóng cháng ān lái hé shí zhì hū xiào yuē xún dào yǐ yú shì suì qù
孝既至，不自名，长不肯内，因问曰“闻田禾将军子当从长安来，何时至乎”孝曰“寻到矣”于是遂去。
jí tiān xià luàn rén xiāng shí
及天下乱，人相食。
xiào dì lǐ wèi è zéi suǒ de xiào wén zhī jí zì fù yì zéi yuē lǐ jiǔ è léi shòu bù rú xiào féi bǎo zéi dà jīng bìng fàng zhī wèi yuē kě qiě guī gèng chí mǐ bèi lái xiào qiú bù néng de fù wǎng bào zéi yuàn jiù hēng
孝弟礼为饿贼所得，孝闻之，即自缚诣贼，曰“礼久饿羸瘦，不如孝肥饱”贼大惊，并放之，谓曰“可且归，更持米糒来”孝求不能得，复往报贼，愿就亨。
zhòng yì zhī suì bù hài
众异之，遂不害。
xiāng cháng fú qí yì
乡常服其义。
zhōu jùn bì zhào jìn tuì bì yǐ lǐ
州郡辟召，进退必以礼。
jǔ xiào lián bù yīng
举孝廉，不应。
yǒng píng zhōng pì tài wèi fǔ xiǎn zōng sù wén qí xíng zhào bài jiàn yì dài fū qiān shì zhōng yòu qiān cháng lè wèi wèi
永平中，辟太尉府，显宗素闻其行，诏拜谏议大夫，迁侍中，又迁长乐卫尉。
fù zhēng dì lǐ wèi yù shǐ zhōng chéng
复征弟礼为御史中丞。
lǐ yì gōng qiān xíng yǐ lèi yú xiào
礼亦恭谦行已，类于孝。
dì jiā qí xiōng dì dǔ xíng yù chǒng yì zhī zhào lǐ shí rì yī jiù wèi wèi fǔ tài guān sòng gòng jù lìng gòng xiāng duì jìn huān
帝嘉其兄弟笃行，欲宠异之，诏礼十日一就卫尉府，太官送供具，令共相对尽欢。
shù nián lǐ zú dì lìng xiào cóng guān shǔ sòng sàng guī zàng
数年，礼卒，帝令孝从官属送丧归葬。
hòu suì yú fù yǐ wèi wèi cì gào guī zú yú jiā
后岁馀，复以卫尉赐告归，卒于家。
xiào wú zi bài lǐ liǎng zi wèi láng
孝无子，拜礼两子为郎。
shí rǔ nán yǒu wáng lín jù wèi zhě nián shí yú suì sàng fù mǔ
时，汝南有王琳巨尉者，年十馀岁丧父母。
yīn zāo dà luàn bǎi xìng bēn táo wéi lín xiōng dì dú shǒu zhǒng lú hào qì bù jué
因遭大乱，百姓奔逃，惟琳兄弟独守冢庐，号泣不绝。
dì jì chū yù chì méi jiāng wèi suǒ bǔ lín zì fù qǐng xiān jì sǐ zéi qín ér fàng qiǎn yóu shì xiǎn míng xiāng yì
弟季，出遇赤眉，将为所哺，琳自缚，请先季死，贼矜而放遣，由是显名乡邑。
hòu pì sī tú fǔ jiàn shì ér tuì
后辟司徒府，荐士而退。
láng yá wèi tán shǎo xián zhě shí yì wèi jī kòu suǒ huò děng bèi shù shí rén jiē shù fù yǐ cì dāng hēng
琅邪魏谭少闲者，时亦为饥寇所获，等辈数十人皆束缚，以次当亨。
zéi jiàn tán shì jǐn hòu dú lìng zhǔ cuàn mù zhé zhí fù
贼见谭似谨厚，独令主爨，暮辄执缚。
zéi yǒu yí cháng gōng tè āi niàn tán mì jiě qí fù yǔ yuē rǔ cáo jiē yīng jiù shí jí cóng cǐ qù duì yuē tán wèi zhū jūn cuàn héng de yí yú yú rén jiē gu cǎo lái bù rú shí wǒ cháng gōng yì zhī xiāng xiǎo shè qiǎn bìng de jù miǎn
贼有夷长公，特哀念谭，密解其缚，语曰“汝曹皆应就食，急从此去”对曰“谭为诸君爨，恒得遗馀，馀人皆菇草莱，不如食我”长公义之，相晓赦遣，并得俱免。
tán yǒng píng zhōng wéi zhǔ jiā lìng
谭永平中为主家令。
yòu qí guó r méng zǐ míng liáng jùn chē chéng zi wēi èr rén xiōng dì bìng jiàn zhí yú chì méi jiāng shí zhī méng chéng kòu tóu qǐ yǐ shēn dài zéi yì āi ér liǎng shì yān
又齐国儿萌子明、梁郡车成子威二人，兄弟并见执于赤眉，将食之，萌、成叩头，乞以身代，贼亦哀而两释焉。
chún yú gōng zì mèng sūn běi hǎi chún yú rén yě
淳于恭字孟孙，北海淳于人也。
shàn shuō lǎo zi qīng jìng bù mù róng míng
善说《老子》，清静不慕荣名。
jiā yǒu shān tián guǒ shù rén huò qīn dào zhé zhù wèi shōu cǎi
家有山田果树，人或侵盗，辄助为收采。
yòu jiàn tōu yì hé zhě gōng niàn qí kuì yīn fú cǎo zhōng dào qù nǎi qǐ lǐ luò huà zhī
又见偷刈禾者，恭念其愧，因伏草中，盗去乃起，里落化之。
wáng mǎng mò suì jī bīng qǐ gōng xiōng chóng jiāng wèi dào suǒ hēng gōng qǐng dài de jù miǎn
王莽末，岁饥兵起，恭兄崇将为盗所亨，恭请代，得俱免。
hòu chóng zú gōng yǎng gū yòu jiào huì xué wèn yǒu bù rú fǎ zhé fǎn yòng zhàng zì chuí yǐ gǎn wù zhī r cán ér gǎi guò
后崇卒，恭养孤幼，教诲学问，有不如法，辄反用杖自箠，以感悟之，儿惭而改过。
chū zāo zéi kòu bǎi xìng mò shì nóng sāng
初遭贼寇，百姓莫事农桑。
gōng cháng dú lì tián gēng xiāng rén zhǐ zhī yuē shí fāng xiáo luàn sǐ shēng wèi fēn hé kōng zì kǔ wèi gōng yuē zòng wǒ bù dé tā rén hé shāng kěn nòu bù chuò
恭常独力田耕，乡人止之曰“时方淆乱，死生未分，何空自苦为”恭曰“纵我不得，他人何伤”垦耨不辍。
hòu zhōu jùn lián zhào bù yīng suì yōu jū yǎng zhì qián yú shān zé
后州郡连召，不应，遂幽居养志，潜于山泽。
jǔ dòng zhōu xuán bì yóu lǐ dù
举动周旋，必由礼度。
jiàn wǔ zhōng jùn jǔ xiào lián sī kōng pì jiē bù yīng kè yǐn láng yá qián zōu shān suì shù shí nián
建武中，郡举孝廉，司空辟，皆不应，客隐琅邪黔陬山，遂数十年。
jiàn chū yuán nián sù zōng xià zhào měi gōng sù xíng gào jùn cì bó èr shí pǐ qiǎn yì gōng chē chú wèi yì láng
建初元年，肃宗下诏美恭素行，告郡赐帛二十匹，遣诣公车，除为议郎。
yǐn jiàn jí rì fǎng yǐ zhèng shì qiān shì zhōng qí dū wèi lǐ dài shén yōu
引见极日，访以政事，迁侍中骑都尉，礼待甚优。
qí suǒ jiàn míng xián wú bù zhēng yòng
其所荐名贤，无不征用。
jìn duì chén zhèng jiē běn dào dé dì yǔ zhī yán wèi cháng bù chēng shàn
进对陈政，皆本道德，帝与之言，未尝不称善。
wǔ nián bìng dǔ shǐ zhě shù cún wèn zú yú guān
五年，病笃，使者数存问，卒于官。
zhào shū bāo tàn cì gǔ qiān hú kè shí biǎo lǘ
诏书褒叹，赐谷千斛，刻石表闾。
chú zǐ xiào wèi tài zǐ shè rén
除子孝为太子舍人。
jiāng gé zì cì wēng qí guó lín zī rén yě
江革字次翁，齐国临淄人也。
shǎo shī fù dú yǔ mǔ jū
少失父，独与母居。
zāo tiān xià luàn dào zéi bìng qǐ gé fù mǔ táo nàn bèi jīng zǔ xiǎn cháng cǎi shí yǐ wéi yǎng
遭天下乱，盗贼并起，革负母逃难，备经阻险，常采拾以为养。
shù yù zéi huò jié yù jiāng qù gé zhé tì qì qiú āi yán yǒu lǎo mǔ cí qì yuàn kuǎn yǒu zú gǎn dòng rén zhě
数遇贼，或劫欲将去，革辄涕泣求哀，言有老母，辞气愿款，有足感动人者。
zéi yǐ shì bù rěn fàn zhī huò nǎi zhǐ bì bīng zhī fāng suì de jù quán yú nán
贼以是不忍犯之，或乃指避兵之方，遂得俱全于难。
gé zhuǎn kè xià pī qióng pín luǒ xiǎn xíng yōng yǐ gōng mǔ biàn shēn zhī wù mò bù bì gěi
革转客下邳，穷贫裸跣，行佣以供母，便身之物，莫不必给。
jiàn wǔ mò nián yǔ mǔ guī xiāng lǐ
建武末年，与母归乡里。
měi zhì suì shí xiàn dāng àn bǐ gé yǐ mǔ lǎo bù yù yáo dòng zì zài yuán zhōng wǎn chē bù yòng niú mǎ yóu shì xiāng lǐ chēng zhī yuē jiāng jù xiào
每至岁时，县当案比，革以母老，不欲摇动，自在辕中挽车，不用牛马，由是乡里称之曰“江巨孝”。
tài shǒu cháng bèi lǐ zhào gé yǐ mǔ lǎo bù yīng
太守尝备礼召，革以母老不应。
jí mǔ zhōng zhì xìng dài miè cháng qǐn fú zhǒng lú fú jìng bù rěn chú
及母终，至性殆灭，尝寝伏冢庐，服竟，不忍除。
jùn shǒu qiǎn chéng yuàn shì fú yīn qǐng yǐ wéi lì
郡守遣丞掾释服，因请以为吏。
yǒng píng chū jǔ xiào lián wèi láng bǔ chu tài pú
永平初，举孝廉为郎，补楚太仆。
yuè yú zì hé qù
月馀，自劾去。
chǔ wáng yīng chí qiǎn guān shǔ zhuī zhī suì bù kěn hái
楚王英驰遣官属追之，遂不肯还。
fù shǐ zhōng fu zèng sòng cí bù shòu
复使中傅赠送，辞不受。
hòu shù yīng sān gōng mìng zhé qù
后数应三公命，辄去。
jiàn zhuāng chū tài wèi móu róng jǔ xián liáng fāng zhèng
建妆初，太尉牟融举贤良方正。
zài qiān sī kōng zhǎng shǐ
再迁司空长史。
sù zōng shén chóng lǐ zhī qiān wǔ guān zhōng lǎng jiāng
肃宗甚崇礼之，迁五官中朗将。
měi cháo huì dì cháng shǐ hǔ bēn fú shì jí jìn bài héng mù lǐ yān
每朝会，帝常使虎贲扶侍，及进拜，恒目礼焉。
shí yǒu jí bú huì zhé tài guān sòng láo shàn ēn chǒng yǒu shū
时有疾不会，辄太官送醪膳，恩宠有殊。
yú shì jīng shī guì qī wèi wèi mǎ liáo shì zhōng dòu xiàn mù qí xíng gè fèng shū zhì lǐ gé wú suǒ bào shòu
于是京师贵戚卫尉马廖、侍中窦宪羡慕江革的品行，各送信和礼物给他，江革不回信，也不受礼物。
dì wén ér yì shàn zhī
帝闻而益善之。
hòu shàng shū qǐ hái gǔ zhuǎn bài jiàn yì dài fū cì gào guī yīn xiè bìng chēng dǔ
后上书乞骸骨，转拜谏议大夫，赐告归，因谢病称笃。
yuán hé zhōng tiān zǐ sī gé zhì xíng zhì zhào qí xiāng yuē jiàn yì dài fū jiāng gé qián yǐ bìng guī jīn qǐ jū hé rú
元和中，天子思革至行，制诏齐相曰“谏议大夫江革，前以病归，今起居何如。
fu xiào bǎi xíng zhī guān zhòng shàn zhī shǐ yě
夫孝，百行之冠，众善之始也。
guó jiā měi wéi zhì shì wèi cháng bù jí gé
国家每惟志士，未尝不及革。
xiàn yǐ jiàn gǔ qiān hú cì jù xiào cháng yǐ bā yuè zhǎng lì cún wèn zhì yáng jiǔ yǐ zhōng jué shēn
县以见谷千斛赐巨孝，常以八月长吏存问，致羊酒，以终厥身。
rú yǒu bù xìng cí yǐ zhōng láo yóu shì jù xiào zhī chēng xíng yú tiān xià
如有不幸，祠以中牢”由是“巨孝”之称，行于天下。
jí zú zhào fù cì gǔ qiān hú
及卒，诏复赐谷千斛。
liú bān zì bó xìng xuān dì zhī xuán sūn yě
刘般字伯兴，宣帝之玄孙也。
xuān dì fēng zǐ áo yú chu shì wèi xiào wáng
宣帝封子嚣于楚，是为孝王。
xiào wáng shēng sī wáng yǎn yǎn shēng wáng yū yū shēng bān
孝王生思王衍，衍生王纡，纡生般。
zì áo zhì bān jī lěi rén yì shì yǒu míng jié ér yū yóu cí dǔ
自嚣至般，积累仁义，世有名节，而纡尤慈笃。
zǎo shī mǔ tóng chǎn dì yuán xiāng hòu píng shàng yòu yū qīn zì jū yǎng cháng yǔ gòng wò qǐ yǐn shí
早失母，同产弟原乡侯平尚幼，纡亲自鞠养，常与共卧起饮食。
jí chéng rén wèi cháng lí zuǒ yòu
及成人，未尝离左右。
píng bìng zú yū kū qì ōu xuè shù yuè yì mò
平病卒，纡哭泣欧血，数月亦殁。
chū yū xí wáng fēng yīn zhí wáng mǎng cuàn wèi fèi wèi shù rén yīn jiā yú péng chéng
初，纡袭王封，因值王莽篡位，废为庶人，因家于彭城。
bān shù suì ér gū dú yǔ mǔ jū
般数岁而孤，独与母居。
wáng mǎng bài tiān xià luàn tài fū rén wén gēng shǐ jí wèi nǎi jiāng bān jù bēn cháng ān
王莽败，天下乱，太夫人闻更始即位，乃将般俱奔长安。
huì gēng shǐ bài fù yǔ bān zhuǎn cè bīng gé zhōng xi xíng shàng lǒng suì liú zhì wǔ wēi
会更始败，复与般转侧兵革中，西行上陇，遂流至武威。
bān suī shàng shǎo ér dǔ zhì xiū xíng jiǎng sòng bù dài
般虽尚少，而笃志修行，讲诵不怠。
qí mǔ jí zhū jiù yǐ wéi shēn jì jué yù sǐ shēng wèi bì bù yí kǔ jīng ruò cǐ shù yǐ xiǎo bān bān yóu bù gǎi qí yè
其母及诸舅，以为身寄绝域，死生未必，不宜苦精若此，数以晓般，般犹不改其业。
jiàn wǔ bā nián wěi áo bài hé xī shǐ tōng bān jí jiāng jiā shǔ dōng zhì luò yáng xiū jīng xué yú shī mén
建武八年，隗嚣败，河西始通，般即将家属东至洛阳，修经学于师门。
míng nián guāng wǔ xià zhào fēng bān wèi zī qiū hóu fèng xiào wáng sì shǐ jiù guó
明年，光武下诏，封般为菑丘侯，奉孝王祀，使就国。
hòu yǐ guó shǔ chǔ wáng xǐ fēng zhù qiū hóu
后以国属楚王，徙封杼秋侯。
shí jiǔ nián xíng xìng pèi zhào wèn jùn zhōng zhū hóu xíng néng
十九年，行幸沛，诏问郡中诸侯行能。
tài shǒu jiàn yán bān shù xiū zhì xíng wèi zhū hóu shī
太守荐言般束修至行，为诸侯师。
dì wén ér jiā zhī nǎi cì bān shòu qián bǎi wàn zēng èr bǎi pǐ
帝闻而嘉之，乃赐般绶，钱百万，缯二百匹。
èr shí nián fù yǔ chē jià huì pèi yīn cóng hái luò yáng cì gǔ shí wù liú wèi shì cí hóu
二十年，复与车驾会沛，因从还洛阳，赐谷什物，留为侍祠侯。
yǒng píng yuán nián yǐ guó shǔ pèi xǐ fēng jū cháo hóu fù suí zhū hóu jiù guó
永平元年，以国属沛，徙封居巢侯，复随诸侯就国。
shù nián yáng zhōu cì shǐ guān xún jiàn bān zài guó kǒu wú zé yán xíng yuán yuàn è yi méng jīng xiǎn
数年，杨州刺史观恂荐般在国口无择言，行元怨恶，宜蒙旌显。
xiǎn zōng jiā zhī
显宗嘉之。
shí nián zhēng bān xíng zhí jīn wú shì cóng zhì nán yáng hái wèi cháo hóu
十年，征般行执金吾事，从至南阳，还为朝侯。
míng nián jiān tún qí xiào wèi
明年，兼屯骑校尉。
shí wǔ xiào guān xiǎn zhí xián ér fǔ sì kuān chǎng yú fú guāng lì jì qiǎo bì gěi gù duō yǐ zōng shì fèi fǔ jū zhī
时五校官显职闲，而府寺宽敞，舆服光丽，伎巧毕给，故多以宗室肺腑居之。
měi xíng xìng jùn guó bān cháng jiāng zhǎng shuǐ hú jì cóng
每行幸郡国，般常将长水胡骑从。
dì céng yù zhì cháng píng cāng gōng qīng yì zhě duō yǐ wéi biàn
帝曾欲置常平仓，公卿议者多以为便。
bān duì yǐ cháng píng cāng wài yǒu lì mín zhī míng ér nèi shí qīn kè bǎi xìng háo yòu yīn yuán wèi jiān xiǎo mín bù néng de qí píng zhì zhī bù biàn
般对以“常平仓外有利民之名，而内实侵刻百姓，豪右因缘为奸，小民不能得其平，置之不便”。
dì nǎi zhǐ
帝乃止。
shì shí xià lìng jìn mín èr yè yòu yǐ jùn guó niú yì tōng shǐ qū zhǒng zēng gēng ér lì xià jiǎn jié duō shī qí shí bǎi xìng huàn zhī
是时下令禁民二业，又以郡国牛疫，通使区种增耕，而吏下检结，多失其实，百姓患之。
bān shàng yán jùn guó yǐ guān jìn èr yè zhì yǒu tián zhě bù dé yú bǔ
般上言“郡国以官禁二业，至有田者不得渔捕。
jīn bīn jiāng hú jùn lǜ shǎo cán sāng mín zī yú cǎi yǐ zhù kǒu shí qiě yǐ dōng chūn xián yuè bù fáng nóng shì
今滨江湖郡率少蚕桑，民资渔采以助口实，且以冬春闲月，不妨农事。
fu yú liè zhī lì wèi tián chú hài yǒu zhù gǔ shí wú guān èr yè yě
夫渔猎之利，为田除害，有助谷食，无关二业也。
yòu jùn guó yǐ niú yì shuǐ hàn kěn tián duō jiǎn gù zhào chì qū zhǒng zēng jìn qǐng mǔ yǐ wéi mín yě
又郡国以牛疫、水旱，垦田多减，故诏敕区种，增进顷亩，以为民也。
ér lì jǔ dù tián yù lìng duō qián zhì yú bù zhǒng zhī chù yì tōng wèi zū
而吏举度田，欲令多前，至于不种之处，亦通为租。
kě shēn chì cì shǐ èr qiān dàn wu lìng shí hé qí yǒu zēng jiā jiē shǐ yǔ duó tián tóng zuì dì xī cóng zhī
可申敕刺史、二千石，务令实核，其有增加，皆使与夺田同罪”帝悉从之。
sù zōng jí wèi yǐ wéi cháng lè shào fǔ
肃宗即位，以为长乐少府。
jiàn chū èr nián qiān zōng zhèng
建初二年，迁宗正。
bān qī zú hòu jiā fèng zèng jí cì zhǒng yíng de yú xiǎn jié líng xià
般妻卒，厚加赗赠，及赐冢茔地于显节陵下。
bān zài wèi shù yán zhèng shì
般在位数言政事。
qí shōu xù jiǔ zú xíng yì yóu zhe shí rén chēng zhī
其收恤九族，行义尤著，时人称之。
nián liù shí jiàn chū sān nián zú
年六十，建初三年卒。
zi xiàn sì
子宪嗣。
xiàn zú zi zhòng sì
宪卒，子重嗣。
xiàn xiōng kǎi
宪兄恺。
kǎi zì bó yù yǐ dāng xí bān jué ràng yǔ dì xiàn dùn táo bì fēng
恺字伯豫，以当袭般爵，让与弟宪，遁逃避封。
jiǔ zhī zhāng hé zhōng yǒu sī zòu qǐng jué kǎi guó sù zōng měi qí yì tè yōu jiǎ zhī kǎi yóu bù chū
久之，章和中，有司奏请绝恺国，肃宗美其义，特优假之，恺犹不出。
jī shí yú suì zhì yǒng yuán shí nián yǒu sī fù zòu zhī shì zhōng gǔ kuǐ yīn shàng shū yuē kǒng zǐ chēng néng yǐ lǐ ràng wéi guó yú cóng zhèng hu hé yǒu
积十馀岁，至永元十年，有司复奏之，侍中贾逵因上书曰“孔子称能以礼让为国，于从政乎何有。
qiè jiàn jū cháo hóu liú bān sì zi kǎi sù xíng xiào yǒu qiān xùn jié qīng ràng fēng dì xiàn qián shēn yuǎn jì
窃见居巢侯刘般嗣子恺，素行孝友，谦逊洁清，让封弟宪，潜身远迹。
yǒu sī bù yuán lè shàn zhī xīn ér shéng yǐ xún cháng zhī fǎ jù fēi zhǎng kè ràng zhī fēng chéng hán hóng zhī huà
有司不原乐善之心，而绳以循常之法，惧非长克让之风，成含弘之化。
qián shì fú yáng hòu wéi xuán chéng jìn yǒu líng yáng hóu dīng hóng méng hóu shān biāo bìng yǐ gāo xíng jié shēn cí jué wèi wén biǎn xuē ér jiē dēng sān shì
前世扶阳侯韦玄成，近有陵阳侯丁鸿、𫑡侯邓彪，并以高行洁身辞爵，未闻贬削，而皆登三事。
jīn kǎi jǐng yǎng qián xiū yǒu bó yí zhī jié yi méng jīn yòu quán qí xiān gōng yǐ zēng shèng cháo shàng dé zhī měi hé dì nà zhī xià zhào yuē gù jū cháo hóu liú bān sì zi kǎi dāng xí bān jué ér chēng fù yí yì zhì guó dì xiàn dùn wáng qī nián suǒ shǒu mí dǔ
今恺景仰前修，有伯夷之节，宜蒙矜宥，全其先功，以增圣朝尚德之美”和帝纳之，下诏曰“故居巢侯刘般嗣子恺，当袭般爵，而称父遗意，致国弟宪，遁亡七年，所守弥笃。
gài wáng fǎ chóng shàn chéng rén zhī měi
盖王法崇善，成人之美。
qí tīng xiàn sì jué
其听宪嗣爵。
zāo shì zhī yi hòu bù dé yǐ wéi bǐ nǎi zhēng kǎi bài wèi láng shāo qiān shì zhōng
遭事之宜，后不得以为比”乃征恺，拜为郎，稍迁侍中。
kǎi zhī rù cháo zài wèi zhě mò bù yǎng qí fēng xíng
恺之入朝，在位者莫不仰其风行。
qiān bù bīng xiào wèi
迁步兵校尉。
shí sān nián qiān zōng zhèng miǎn
十三年，迁宗正，免。
fù bài shì zhōng qiān zhǎng shuǐ xiào wèi
复拜侍中，迁长水校尉。
yǒng chū yuán nián dài zhōu zhāng wèi tài cháng
永初元年，代周章为太常。
kǎi xìng dǔ gǔ guì chǔ shì měi yǒu zhēng jǔ bì xiān yán xué
恺性笃古，贵处士，每有征举，必先岩穴。
lùn yì yǐn zhèng cí qì gāo yǎ
论议引正，辞气高雅。
liù nián dài zhāng mǐn wèi sī kōng
六年，代张敏为司空。
yuán chū èr nián dài xià qín wèi sī tú
元初二年，代夏勤为司徒。
jiù zhì gōng qīng èr qiān dàn cì shǐ bù dé xíng sān nián sàng yóu shì nèi wài zhòng zhí bìng fèi sàng lǐ
旧制，公卿、二千石、刺史不得行三年丧，由是内外众职并废丧礼。
yuán chū zhōng shān tài hòu zhào zhǎng lì yǐ xià bù wéi qīn xíng fú zhě bù dé diǎn chéng xuǎn jǔ
元初中，邓太后诏长吏以下不为亲行服者，不得典城选举。
shí yǒu shàng yán mù shǒu yi tóng cǐ zhì zhào xià gōng qīng yì zhě yǐ wéi bù biàn
时，有上言牧守宜同此制，诏下公卿，议者以为不便。
kǎi dú yì yuē zhào shū suǒ yǐ wèi zhì fú zhī kē zhě gài chóng huà lì sú yǐ hóng xiào dào yě
恺独议曰“诏书所以为制服之科者，盖崇化厉俗，以弘孝道也。
jīn cì shǐ yī zhōu zhī biǎo èr qiān dàn qiān lǐ zhī shī zhí zài biàn zhāng bǎi xìng xuān měi fēng sú yóu yi zūn zhòng diǎn lǐ yǐ shēn xiān zhī
今刺史一州之表，二千石千里之师，职在辩章百姓，宣美风俗，尤宜尊重典礼，以身先之。
ér yì zhě bù xún qí duān zhì yú mù shǒu zé yún bù yí shì yóu zhuó qí yuán ér wàng liú qīng qū qí xíng ér yù jǐng zhí bù kě de yě tài hòu cóng zhī
而议者不寻其端，至于牧守则云不宜，是犹浊其源而望流清，曲其形而欲景直，不可得也”太后从之。
shí zhēng xi xiào wèi rèn shàng yǐ jiān lì bèi zhēng dǐ zuì
时，征西校尉任尚以奸利被征抵罪。
shàng céng fù tài jiāng jūn shān zhì zhì dǎng hù zhī ér tài wèi mǎ yīng sī kōng li hé chéng wàng zhì zhǐ bù fù xiān qǐng jí dú jiě shàng zāng gù kǎi bù kěn yǔ yì
尚曾副太将军邓骘，骘党护之，而太尉马英、司空李郃承望骘旨，不复先请，即独解尚臧锢，恺不肯与议。
hòu shàng shū àn qí shì èr fǔ bìng shòu qiǎn jiù cháo tíng yǐ cǐ chēng zhī
后尚书案其事，二府并受谴咎，朝廷以此称之。
shì shì wǔ suì yǒng níng yuán nián chēng bìng shàng shū zhì shì yǒu zhào yōu xǔ yān jiā cì qián sān shí wàn yǐ qiān dàn lù guī yǎng hé nán yǐn cháng yǐ suì bā yuè zhì yáng jiǔ
视事五岁，永宁元年，称病上书致仕，有诏优许焉，加赐钱三十万，以千石禄归养，河南尹常以岁八月致羊酒。
shí ān dì shǐ qīn zhèng shì cháo tíng duō chēng kǎi zhī dé dì nǎi qiǎn wèn qǐ jū hòu jiā shǎng cì
时安帝始亲政事，朝廷多称恺之德，帝乃遣问起居，厚加赏赐。
huì mǎ yīng cè bà shàng shū chén zhōng shàng shū jiàn kǎi yuē
会马英策罢，尚书陈忠上疏荐恺曰：
chén wén sān gōng shàng zé tái jiē xià xiàng shān yuè gǔ gōng yuán shǒu dǐng zú jū zhí
臣闻三公上则台阶，下象山岳，股肱元首，鼎足居职。
xié hé yīn yáng tiáo xùn wǔ pǐn kǎo gōng liàng cái yǐ xù shù liáo zāo liè fēng bù mí yù xùn yǔ bù huò wèi mò zhòng yān
协和阴阳，调训五品，考功量才，以序庶僚，遭烈风不迷，遇迅雨不惑，位莫重焉。
ér jīn shàng sī quē zhí wèi yì qí rén
而今上司缺职，未议其人。
chén qiè chà cì zhū qīng kǎo hé zhòng yì xián chēng tài cháng zhū chāng shào fǔ xún qiān
臣窃差次诸卿，考合众议，咸称太常朱伥、少府荀迁。
chén fù chǒng qián tiǎn sī kōng chāng qiān bìng wèi yuàn shǔ jù zhī qí néng
臣父宠，前忝司空，伥、迁并为掾属，具知其能。
chāng néng shuō jīng shū ér yòng xīn biǎn xiá qiān yán yì gāng zhí ér báo yú yì wén
伥能说经书而用心褊狭，迁严毅刚直而薄于艺文。
fú jiàn qián sī tú liú kǎi chén zhòng yuān yì dào dé bó bèi kè ràng jué tǔ zhì zuò ruò dì gōng fú yún zhī zhì jiān hào rán zhī qì pín lì èr sī jǔ dòng de lǐ
伏见前司徒刘恺，沈重渊懿，道德博备，克让爵土，致祚弱弟，躬浮云之志，兼浩然之气，频历二司，举动得礼。
yǐ jí zhì shì cè shēn lǐ xiàng chǔ yuē sī chún jìn tuì yǒu dù bǎi liáo jǐng shì hǎi nèi guī huái
以疾致仕，侧身里巷，处约思纯，进退有度，百僚景式，海内归怀。
wǎng zhě kǒng guāng shī dān jìn shì shān biāo zhāng pú jiē qù zǎi xiàng fù xù shàng sī
往者孔光、师丹，近世邓彪、张酺，皆去宰相，复序上司。
chéng yi jiǎn liàn zhuó yì yǐ yàn zhòng wàng
诚宜简练卓异，以厌众望。
shū zòu zhào yǐn kǎi bài tài wèi
书奏，诏引恺拜太尉。
ān dì chū qīng hé xiāng shū sūn guāng zuò zāng dǐ zuì suì zēng gù èr shì xìn jí qí zi
安帝初，清河相叔孙光坐臧抵罪，遂增锢二世，衅及其子。
shì shí jū yán dū wèi fàn bīn fù fàn zāng zuì zhào xià sān gōng tíng wèi yì
是时居延都尉范邠复犯臧罪，诏下三公、廷尉议。
sī tú yáng zhèn sī kōng chén bāo tíng wèi zhāng hào yì yī guāng bǐ
司徒杨震、司空陈褒、廷尉张皓议依光比。
kǎi dú yǐ wéi chūn qiū zhī yì shàn shàn jí zǐ sūn è wù zhǐ qí shēn suǒ yǐ jìn rén yú shàn yě
恺独以为“《春秋》之义，善善及子孙，恶恶止其身，所以进人于善也。
shàng shū yuē shàng xíng xié qīng xià xíng xié zhòng
《尚书》曰：上刑挟轻，下刑挟重。
rú jīn shǐ zāng lì jìn gù zǐ sūn yǐ qīng cóng zhòng jù jí shàn rén fēi xiān wáng xiáng xíng zhī yì yě yǒu zhào tài wèi yì shì
如今使臧吏禁锢子孙，以轻从重，惧及善人，非先王详刑之意也”有诏“太尉议是”
shì shì sān nián yǐ jí qǐ hái gǔ jiǔ nǎi xǔ zhī xià hé nán yǐn lǐ zhì rú qián
视事三年，以疾乞骸骨，久乃许之，下河南尹礼秩如前。
suì yú zú yú jiā
岁馀，卒于家。
zhào shǐ zhě hù sàng shì cì dōng yuán mì qì qián wǔ shí wàn bù qiān pǐ
诏使者护丧事，赐东园秘器，钱五十万，布千匹。
shǎo zǐ mào zì shū shèng yì hǎo lǐ ràng lì wèi chū nà huán dì shí wéi sī kōng
少子茂，字叔盛，亦好礼让，历位出纳，桓帝时为司空。
huì sī lì xiào wèi li yīng děng dǐ zuì ér nán yáng tài shǒu chéng jìn tài yuán tài shǒu liú zhì xià yù dāng sǐ mào yǔ tài wèi chén fán sī tú liú ju gòng shàng shū sòng zhī
会司隶校尉李膺等抵罪，而南阳太守成瑨、太原太守刘瓆下狱当死，茂与太尉陈蕃、司徒刘矩共上书讼之。
dì bú yuè yǒu sī chéng zhǐ hé zòu sān gōng mào suì zuò miǎn
帝不悦，有司承旨劾奏三公，茂遂坐免。
jiàn níng zhōng fù wèi tài zhōng dài fū zú yú gōng
建宁中，复为太中大夫，卒于宫。
zhōu pán zì jiān bó rǔ nán ān chéng rén zhēng shì xiè zhī zōng yě
周磐字坚伯，汝南安成人，征士燮之宗也。
zǔ fù yè jiàn wǔ chū wèi tiān shuǐ tài shǒu
祖父业，建武初为天水太守。
pán shǎo yóu jīng shī xué gǔ wén shàng shū hóng fàn wǔ xíng zuǒ shì chuán hǎo lǐ yǒu xíng fēi diǎn mó bù yán zhū rú zōng zhī
磐少游京师，学《古文尚书》、《洪范五行》、《左氏传》，好礼有行，非典谟不言，诸儒宗之。
jū pín yǎng mǔ jiǎn bó bù chōng
居贫养母，俭薄不充。
cháng sòng shī zhì rǔ fén zhī zú zhāng kǎi rán ér tàn nǎi jiě wéi dài jiù xiào lián zhī jǔ
尝诵《诗》至《汝坟》之卒章，慨然而叹，乃解韦带，就孝廉之举。
hé dì chū bài yè zhě chú rèn chéng zhǎng qiān yáng jiǎ chóng hé lìng pín lì sān chéng jiē yǒu huì zhèng
和帝初，拜谒者，除任城长，迁阳夏、重合令，频历三城，皆有惠政。
hòu sī mǔ qì guān huán xiāng lǐ
后思母，弃官还乡里。
jí mǔ mò āi zhì jǐ yú huǐ miè fú zhōng suì lú yú zhǒng cè
及母殁，哀至几于毁灭，服终，遂庐于冢侧。
jiào shòu mén tú cháng qiān rén
教授门徒常千人。
gōng fǔ sān pì jiē yǐ yǒu dào tè zhēng pán yǔ yǒu rén yuē xī fāng huí zhī fù sè shén yǎng hé bù yǐ róng lì huá qí shēng shù
公府三辟，皆以有道特征，磐语友人曰“昔方回、支父啬神养和，不以荣利滑其生术。
wú qīn yǐ méi yǐ cóng wù hé wéi suì bù yīng
吾亲以没矣，从物何为”遂不应。
jiàn guāng yuán nián nián qī shí sān suì cháo huì jí zhū shēng jiǎng lùn zhōng rì yīn lìng qí èr zǐ yuē wú rì zhě mèng jiàn xiān shī dōng lǐ xiān shēng yǔ wǒ jiǎng yú yīn táng zhī ào jì ér cháng tàn qǐ wú chǐ zhī jǐn hu
建光元年，年七十三，岁朝会集诸生，讲论终日，因令其二子曰“吾日者梦见先师东里先生，与我讲于阴堂之奥”既而长叹“岂吾齿之尽乎。
ruò mìng zhōng zhī rì tóng guān zú yǐ zhōu shēn wài guǒ zú yǐ zhōu guān liǎn xíng xuán fēng zhuó yī fú jīn
若命终之日，桐棺足以周身，外椁足以周棺，敛形悬封，濯衣幅巾。
biān èr chǐ sì cùn jiǎn xiě yáo diǎn yī piān bìng dāo bǐ gè yī yǐ zhì guān qián shì bù wàng shèng dào qí yuè wàng rì wú bìng hū zhōng xué zhě yǐ wéi zhī mìng yān
编二尺四寸简，写《尧典》一篇，并刀笔各一，以置棺前，示不忘圣道”其月望日，无病忽终，学者以为知命焉。
pán tóng jùn cài shùn zì jūn zhòng yì yǐ zhì xiào chēng
磐同郡蔡顺，字君仲，亦以至孝称。
shùn shǎo gū yǎng mǔ
顺少孤，养母。
cháng chū qiú xīn yǒu kè zú zhì mǔ wàng shùn bù hái nǎi shì qí zhǐ shùn jí xīn dòng qì xīn chí guī guì wèn qí gù
尝出求薪，有客卒至，母望顺不还，乃噬其指，顺即心动，弃薪驰归，跪问其故。
mǔ yuē yǒu jí kè lái wú shì zhǐ yǐ wù rǔ ěr mǔ nián jiǔ shí yǐ shòu zhōng
母曰“有急客来，吾噬指以悟汝耳”母年九十，以寿终。
wèi jí de zàng lǐ zhōng zāi huǒ jiāng bī qí shě shùn bào fú guān jiù hào kū jiào tiān huǒ suì yuè shāo tā shì shùn dú de miǎn
未及得葬，里中灾，火将逼其舍，顺抱伏棺柩，号哭叫天，火遂越烧它室，顺独得免。
tài shǒu hán chóng zhào wèi dōng gē jì jiǔ
太守韩崇召为东合祭酒。
mǔ píng shēng wèi léi zì wáng hòu měi yǒu léi zhèn shùn zhé yuán zhǒng qì yuē shùn zài cǐ chóng wén zhī měi léi zhé wèi chà chē mǎ dào mù suǒ
母平生畏雷，自亡后，每有雷震，顺辄圜冢泣，曰“顺在此”崇闻之，每雷辄为差车马到墓所。
hòu tài shǒu bào zhòng jǔ xiào lián shùn bù néng yuǎn lí fén mù suì bù jiù
后太守鲍众举孝廉，顺不能远离坟墓，遂不就。
nián bā shí zhōng yú jiā
年八十，终于家。
zhào zī zì wén chu dōng jùn yàn rén yě
赵咨字文楚，东郡燕人也。
fù chàng wèi bó shì
父畅，为博士。
zī shǎo gū yǒu xiào xíng zhōu jùn zhào jǔ xiào lián bìng bù jiù
咨少孤，有孝行，州郡召举孝廉，并不就。
yán xǐ yuán nián dà sī nóng chén qí jǔ zī zhì xiào yǒu dào réng qiān bó shì
延憙元年，大司农陈奇举咨至孝有道，仍迁博士。
líng dì chū tài fù chén fán dà jiàng jūn dòu wǔ wèi huàn zhě suǒ zhū zī nǎi xiè bìng qù
灵帝初，太傅陈蕃、大将军窦武为宦者所诛，咨乃谢病去。
tài wèi yáng cì tè pì shǐ shì jīn chū rù qǐng yǔ jiǎng yì
太尉杨赐特辟，使饰巾出入，请与讲议。
jǔ gāo dì lèi qiān dūn huáng tài shǒu
举高第，累迁敦煌太守。
yǐ bìng miǎn hái gōng lǜ zǐ sūn gēng nóng wèi yǎng
以病免还，躬率子孙耕农为养。
dào cháng yè wǎng jié zhī zī kǒng mǔ jīng jù nǎi xiān zhì mén yíng dào yīn qǐng wèi shè shí xiè yuē lǎo mǔ bā shí jí bìng xū yǎng jū pín zhāo xī wú chǔ qǐ shǎo liàng yī liáng qī zǐ wù yú yī wú suǒ qǐng
盗尝夜往劫之，咨恐母惊惧，乃先至门迎盗，因请为设食，谢曰“老母八十，疾病须养，居贫，朝夕无储，乞少量衣粮”妻子物馀，一无所请。
dào jiē cán tàn guì ér cí yuē suǒ fàn wú zhuàng gàn bào xián zhě yán bì bēn chū zī zhuī yǐ wù yǔ zhī bù jí
盗皆惭叹，跪而辞曰“所犯无状，干暴贤者”言毕奔出，咨追以物与之，不及。
yóu cǐ yì zhī míng
由此益知名。
zhēng bài yì láng cí jí bú dào zhào shū qiē ràng zhōu jùn yǐ lǐ fā qiǎn qián hòu zài sān bù dé yǐ yìng zhào
征拜议郎，辞疾不到，诏书切让，州郡以礼发遣，前后再三，不得已应召。
fù bài dōng hǎi xiāng
复拜东海相。
zhī guān dào jīng xíng yáng lìng dūn huáng cáo gǎo zī zhī gù xiào lián yě yíng lù yè hòu zī bù wéi liú
之官，道经荥阳，令敦煌曹暠，咨之故孝廉也，迎路谒候，咨不为留。
gǎo sòng zhì tíng cì wàng chén bù jí wèi zhǔ bù yuē zhào jūn míng zhòng jīn guò jiè bú jiàn bì wèi tiān xià xiào jí qì yìn shòu zhuī zhì dōng hǎi
暠送至亭次，望尘不及，谓主簿曰“赵君名重，今过界不见，必为天下笑”即弃印绶，追至东海。
yè zī bì cí guī jiā
谒咨毕，辞归家。
qí wéi shí rén suǒ guì ruò cǐ
其为时人所贵若此。
zī zài guān qīng jiǎn jì rì shòu fèng háo dǎng wèi qí jiǎn jié
咨在官清简，计日受奉，豪党畏其俭节。
shì shì sān nián yǐ jí zì qǐ zhēng bài yì láng
视事三年，以疾自乞，征拜议郎。
kàng jí jīng shī jiāng zhōng gào qí gù lì zhū qí xiāo jiàn děng shǐ báo liǎn sù guān jí yǐ huáng rǎng yù lìng sù xiǔ zǎo guī hòu tǔ bù tīng zǐ sūn gǎi zhī
抗疾京师，将终，告其故吏朱祇、萧建等，使薄敛素棺，籍以黄壤，欲令速朽，早归后土，不听子孙改之。
nǎi yí shū chì zǐ yìn yuē
乃遗书敕子胤曰：
fu hán qì zhī lún yǒu shēng bì zhōng gài tiān de zhī cháng qī zì rán zhī zhì shù
夫含气之伦，有生必终，盖天地之常期，自然之至数。
shì yǐ tōng rén dá shì jiàn cí xìng mìng yǐ cún wáng wèi huì míng sǐ shēng wèi zhāo xī gù qí shēng yě bù wéi yú wáng yě bù zhī qi
是以通人达士，鉴兹性命，以存亡为晦明，死生为朝夕，故其生也不为娱，亡也不知戚。
fu wáng zhě yuán nián qù tǐ zhēn hún yóu sàn fǎn sù fù shǐ guī yú wú duān
夫亡者，元年去体，贞魂游散，反素复始，归于无端。
jì yǐ xiāo pú hái hé fèn tǔ
既已消仆，还合粪土。
tǔ wèi qì wù qǐ yǒu xìng qíng ér yù zhì qí hòu bó diào qí zào shī yá
土为弃物，岂有性情，而欲制其厚薄，调其燥湿邪。
dàn yǐ shēng zhě zhī qíng bù rěn jiàn xíng zhī huǐ nǎi yǒu yǎn gé mái biǎn zhī zhì
但以生者之情，不忍见形之毁，乃有掩骼埋窆之制。
yì yuē gǔ zhī zàng zhě yī yǐ xīn cáng zhī zhōng yě hòu shì shèng rén yì zhī yǐ guān guǒ guān guǒ zhī zào zì huáng dì shǐ
《易》曰“古之葬者，衣以薪，藏之中野，后世圣人易之以棺椁”棺椁之造，自黄帝始。
yuán zì táo táng dǎi yú yú xià yóu shàng jiǎn piáo huò wǎ huò mù jí zhì yīn rén ér yǒu jiā yān
爰自陶唐，逮于虞、夏，犹尚简朴，或瓦或木，及至殷人而有加焉。
zhōu shì yīn zhī zhì jiān èr dài
周室因之，制兼二代。
fù zhòng yǐ qiáng shà zhī shì biǎo yǐ jīng míng zhī yí zhāo fù hán liǎn zhī lǐ bìn zàng zhái zhào zhī qī guān guǒ zhōu zhòng zhī zhì yī qīn chēng xí zhī shù qí shì fán ér hài shí pǐn wù suì ér nán bèi
复重以墙翣之饰，表以旌铭之仪，招复含敛之礼，殡葬宅兆之期，棺椁周重之制，衣衾称袭之数，其事烦而害实，品物碎而难备。
rán ér zhì jué yì jí guì jiàn shū děng
然而秩爵异级，贵贱殊等。
zì chéng kāng yǐ xià qí diǎn shāo guāi
自成、康以下，其典稍乖。
zhì yú zhàn guó jiàn zhì tuí líng fǎ dù shuāi huǐ shàng xià jiàn zá
至于战国，渐至穨陵，法度衰毁，上下僭杂。
zhōng shǐ jìn hóu qǐng suì qín bó xùn zàng chén dài fū shè cān mén zhī mù sòng sī mǎ zào shí guǒ zhī shē
终使晋侯请隧，秦伯殉葬，陈大夫设参门之木，宋司马造石椁之奢。
yuán jì bào qín wéi dào fèi dé miè sān dài zhī zhì xìng yín xié zhī fǎ guó zī mí yú sān quán rén lì chán yú lì mù wán hǎo qióng yú fèn tǔ jì qiǎo fèi yú zhūn xī
爰暨暴秦，违道废德，灭三代之制，兴淫邪之法，国资糜于三泉，人力单于郦墓，玩好穷于粪土，伎巧费于窀穸。
zì shēng mín yǐ lái hòu zhōng zhī bì wèi yǒu ruò cǐ zhě
自生民以来，厚终之敝，未有若此者。
suī yǒu zhòng ní zhòng míng zhōu lǐ mò zǐ miǎn yǐ gǔ dào yóu bù néng yù yě
虽有仲尼重明周礼，墨子勉以古道，犹不能御也。
shì yǐ huá xià zhī shì zhēng xiāng líng shàng wéi lǐ zhī běn shì lǐ zhī mò wu lǐ zhī huá qì lǐ zhī shí dān jiā jié cái yǐ xiāng yíng fù
是以华夏之士，争相陵尚，违礼之本，事礼之末，务礼之华，弃礼之实，单家竭财，以相营赴。
fèi shì shēng ér yíng zhōng wáng tì suǒ yǎng ér wèi hòu zàng qǐ yún shèng rén zhì lǐ zhī yì hu
废事生而营终亡，替所养而为厚葬，岂云圣人制礼之意乎。
jì yuē sàng suī yǒu lǐ āi wéi zhǔ yǐ yòu yuē sàng yǔ qí yì yě níng qī jīn zé bù rán bìng guān hé guǒ yǐ wéi xiào kǎi fēng zī zhòng suì yǐ zhāo cè yǐn wú suǒ bù qǔ yě
记曰“丧虽有礼，哀为主矣”又曰“丧与其易也宁戚”今则不然，并棺合椁，以为孝恺，丰资重襚，以昭恻隐，吾所不取也。
xī shùn zàng cāng wú èr fēi bù cóng
昔舜葬苍梧，二妃不从。
qǐ yǒu pǐ pèi zhī huì shǒu cháng zhī suǒ hu
岂有匹配之会，守常之所乎。
shèng zhǔ míng wáng qí yóu ruò sī kuàng yú pǐn shù lǐ suǒ bù jí
圣主明王，其犹若斯，况于品庶，礼所不及。
gǔ rén shí tóng jí huì shí guāi zé bié dòng jìng yīng lǐ lín shì hé yí
古人时同即会，时乖则别，动静应礼，临事合宜。
wáng sūn luǒ zàng mò yí lù hái jiē dá yú xìng lǐ guì yú sù biàn
王孙裸葬，墨夷露骸，皆达于性理，贵于速变。
liáng bó luán fù méi juǎn xí ér zàng shēn wáng bù fǎn qí shī
梁伯鸾父没，卷席而葬，身亡不反其尸。
bǐ shù zi qǐ báo zhì qīn zhī ēn wáng zhōng xiào zhī dào yá
彼数子岂薄至亲之恩，亡忠孝之道邪。
kuàng wǒ bǐ àn bù dé bù mǐn báo yì nèi zhāo zhì yǒu suǒ mù shàng tóng gǔ rén xià bù wéi jiù
况我鄙暗，不德不敏，薄意内昭，志有所慕，上同古人，下不为咎。
guǒ bì xíng zhī wù shēng yí yì
果必行之，勿生疑异。
kǒng ěr děng mù yàn suǒ jiàn ěr huì suǒ yì bì yù gǎi bìn yǐ guāi wú zhì gù yuǎn cǎi gǔ shèng jìn kuí xíng shì yǐ wù ěr xīn
恐尔等目厌所见，耳讳所议，必欲改殡，以乖吾志，故远采古圣，近揆行事，以悟尔心。
dàn yù zhì kǎn lìng róng guān guǒ guān guī jí zàng píng dì wú fén
但欲制坎，令容棺椁，棺归即葬，平地无坟。
wù bo shí rì zàng wú shè diàn wù liú mù cè wú qǐ fēng shù
勿卜时日，葬无设奠，勿留墓侧，无起封树。
wū xì xiǎo zi qí miǎn zhī zāi wú miè fù yǒu yán yǐ
于戏小子，其勉之哉，吾蔑复有言矣。
zhū qí xiāo jiàn sòng sàng dào jiā zǐ yìn bù rěn fù tǐ yǔ tǔ bìng hé yù gēng gǎi bìn qí jiàn pì yǐ gù mìng yú shì fèng xíng shí chēng zī míng dá
朱祇、萧建送丧到家，子胤不忍父体与土并合，欲更改殡，祇、建譬以顾命，于是奉行，时称咨明达。
zàn yuē gōng zǐ cháng píng lín kòu ràng shēng
赞曰：公子、长平，临寇让生。
chún yú rén tì jù xiào yǐ míng
淳于仁悌，“巨孝”以名。
jū cháo hǎo dú suì chéng jiā lù
居巢好读，遂承家禄。
bó yù qūn xún fāng jī gū zhú
伯豫逡巡，方迹孤竹。
wén chu báo zhōng sàng xiǔ wéi sù
文楚薄终，丧朽惟速。
zhōu néng gǎn qīn sè shén yǎng fú
周能感亲，啬神养福。