yuán wén
【原文】
yàn wáng lú wǎn fǎn gāo dì shǐ fán kuài yǐ xiàng guó jiàng bīng jī zhī
燕王卢绾反，高帝使樊哙以相国将兵击之。
jì xíng rén yǒu duǎn è kuài zhě gāo dì nù yuē kuài jiàn wú bìng nǎi jǐ wú sǐ yě
既行，人有短恶哙者，高帝怒，曰：“哙见吾病，乃几吾死也！
yòng chén píng jì zhào jiàng hòu zhōu bó shòu zhào chuáng xià yuē píng chéng chí chuán zài bó dài kuài jiāng
”用陈平计，召绛侯周勃受诏床下，曰：“平乘驰传，载勃代哙将。
píng dào jūn zhōng jí zhǎn kuài tóu
平到军中，即斩哙头！
èr rén jì shòu zhào xíng sī jì yuē fán kuài dì zhī gù rén gōng duō
”二人既受诏行，私计曰：“樊哙，帝之故人，功多。
yòu lǚ hòu nǚ dì nǚ xū fu yǒu qīn qiě guì
又吕后女弟女媭夫，有亲且贵。
dì yǐ fèn nù gù yù zhǎn zhī jí kǒng hòu huǐ biān pī jīng xì
帝以忿怒故欲斩之，即恐后悔，［边批，精细。
níng qiú ér zhì shàng lìng shàng zì zhū zhī
］宁囚而致上，令上自诛之。
píng zhì jūn wèi tán yǐ jié zhào fán kuài
”平至军，为坛，以节召樊哙。
kuài shòu zhào jié jí fǎn jiē zài jiàn chē yì cháng ān ér lìng zhōu bó dài jiàng bīng dìng yàn
哙受诏节，即反接载槛车诣长安，而令周勃代，将兵定燕。
píng xíng wén gāo dì bēng píng kǒng lǚ hòu jí lǚ xū nù nǎi chí chuán xiān qù
平行，闻高帝崩，平恐吕后及吕媭怒，乃驰传先去。
féng shǐ zhě zhào píng yǔ guàn yīng zhūn yú xíng yáng
逢使者，诏平与灌婴屯于荥阳。
píng shòu zhào lì fù chí zhì gōng kū shū bēi yīn zòu shì sàng qián
平受诏，立复驰至宫，哭殊悲，因奏事丧前。
lǚ tài hòu āi zhī yuē jūn chū xiū yǐ
吕太后哀之，曰：“君出休矣。
píng yīn gù qǐng de sù wèi zhōng tài hòu nǎi yǐ wéi láng zhōng lìng yuē fu jiào dì
”平因固请，得宿卫中，太后乃以为郎中令，曰：“傅教帝。
shì hòu lǚ xū chán nǎi bù dé xíng
”是后吕媭谗乃不得行。
féng shù píng
［冯述评］
chán huò yī yě dù jìn zhī zú yǐ dù qí móu zé wèi chén píng
谗祸一也，度近之足以杜其谋，则为陈平；
dù yuǎn zhī zú yǐ xiāo qí jì zé yòu wèi liú qí
度远之足以消其忌，则又为刘琦。
yi jìn ér yuǎn yi yuǎn ér jìn jiē sù huò zhī dào yě
宜近而远，宜远而近，皆速祸之道也。
liú biǎo ài shǎo zǐ cóng qí jù huò móu yú zhū gé liàng liàng bù yīng
刘表爱少子琮，琦惧祸，谋于诸葛亮，亮不应。
yī rì xiāng yǔ dēng lóu qù tī qí yuē jīn rì chū jūn zhī kǒu rù wú zhī ěr shàng wèi kě yǐ jiào qí yé
一日相与登楼，去梯，琦曰：“今日出君之口，入吾之耳，尚未可以教琦耶？
liàng yuē zi bù wén shēn shēng zài nèi ér wēi zhòng ěr zài wài ér ān hu
”亮曰：“子不闻申生在内而危，重耳在外而安乎？
qí wù zì qǐng chū shǒu jiāng xià
”琦悟，自请出守江夏。