fán yǔ dí zhàn shān chuān zhī yí xiǎn dào lù zhī yū zhí bì yòng xiāng rén yǐn ér dǎo zhī nǎi zhī qí lì ér zhàn zé shèng
凡与敌战，山川之夷险，道路之迂直，必用乡人引而导之，乃知其利，而战则胜。
fǎ yuē yòng xiāng dǎo zhě bù néng de dì lì
法曰：“用乡导者，不能得地利。
hàn wǔ dì shí xiōng nú bǐ suì rù kòu suǒ shā lüě shén zhòng
汉武帝时，匈奴比岁入寇，所杀掠甚众。
yuán shuò wǔ nián chūn jīn wèi qīng jiāng sān wàn qí chū sài xiōng nú yòu xián wáng yǐ wéi hàn bīng bù néng zhì cǐ suì zuì wò zhàng zhōng
元朔五年春，今卫青将三万骑出塞，匈奴右贤王以为汉兵不能至此，遂醉卧帐中。
hàn bīng yè zhì wéi yòu xián wáng suì dà jīng dú yǔ qí ài qiè yī rén qí bīng shù bǎi kuì wéi yè táo běi qù
汉兵夜至，围，右贤王遂大惊，独与其爱妾一人、骑兵数百，溃围夜逃北去。
hàn qiǎn qīng jì xiào wèi guō chéng děng zhuī sì bǎi lǐ fú jí de lǔ bì wáng shí yú rén nán nǚ wàn wǔ qiān yú kǒu chù mǎ shù bǎi wàn
汉遣轻骑校尉郭成等追四百里，弗及，得虏裨王十余人，男女万五千余口，畜马数百万。
yú shì qīng lǜ bīng ér hái
于是，青率兵而还。
zhì sāi tiān zǐ shǐ shǐ zhě chí dà jiàng jūn yìn jí jūn zhōng bài qīng wèi dà jiàng jūn zhū jiāng jiē yǐ bīng shǔ lì hào ér guī
至塞，天子使使者持大将军印，即军中拜青为大将军，诸将皆以兵属，立号而归。
jiē yòng xiào wèi
皆用校尉。
zhāng qiān yǐ cháng shǐ dà xià liú xiōng nú jiǔ dǎo jūn shàn zhī shuǐ cǎo chù dà jūn dé yǐ wú jī kě zhī huàn yān
张骞以尝使大夏，留匈奴久，导军，善知水草处，大军得以无饥渴之患焉。