zhāng tiān shī qí ráng wēn yì hóng tài wèi wù zǒu yāo mó
张天师祈禳瘟疫洪太尉误走妖魔
shī yuē
诗曰：
jiàng zé jī rén bào xiǎo chóu shàng yī fāng jìn cuì yún qiú
绛帻鸡人报晓筹，尚衣方进翠云裘。
jiǔ tiān chāng hé kāi gōng diàn wàn guó yì guān bài miǎn liú
九天阊阖开宫殿，万国衣冠拜冕旒。
rì sè cái lín xiān zhǎng dòng xiāng yān yù bàng gǔn lóng fú
日色才临仙掌动，香烟欲傍衮龙浮。
cháo ba xū cái wǔ sè zhào pèi shēng guī dào fèng chí tóu
朝罢须裁五色诏，佩声归到凤池头。
huà shuō dà sòng rén zōng tiān zǐ zài wèi jiā yòu sān nián sān yuè sān rì wǔ gēng sān diǎn tiān zǐ jià zuò zǐ chén diàn shòu bǎi guān cháo hè
话说大宋仁宗天子在位，嘉祐三年三月三日五更三点，天子驾坐紫宸殿，受百官朝贺。
dàn jiàn
但见：
xiáng yún mí fèng gé ruì qì zhào lóng lóu
祥云迷凤阁，瑞气罩龙楼。
hán yān yù liǔ fú jīng qí dài lù gōng huā yíng jiàn jǐ
含烟御柳拂旌旗，带露宫花迎剑戟。
tiān xiāng yǐng lǐ yù zān zhū lǚ jù dan chi
天香影里，玉簪珠履聚丹墀；
xiān lè shēng zhōng xiù ǎo jǐn yī fú yù jià
仙乐声中，绣袄锦衣扶御驾。
zhēn zhū lián juǎn huáng jīn diàn shàng xiàn jīn yú
珍珠帘卷，黄金殿上现金舆；
fèng wěi shàn kāi bái yù jiē qián tíng bǎo niǎn
凤尾扇开，白玉阶前停宝辇。
yǐn yǐn jìng biān sān xià xiǎng céng céng wén wǔ liǎng bān qí
隐隐净鞭三下响，层层文武两班齐。
dāng yǒu diàn tóu guān hè dào yǒu shì chū bān zǎo zòu wú shì juàn lián tuì cháo
当有殿头官喝道：“有事出班早奏，无事卷帘退朝。
zhī jiàn bān bù cóng zhōng zǎi xiàng zhào zhé cān zhèng wén yàn bó chū bān zòu yuē mù jīn jīng shī wēn yì shèng xíng mín bù liáo shēng shāng sǔn jūn mín duō yǐ
”只见班部丛中，宰相赵哲、参政文彦博出班奏曰：“目今京师瘟疫盛行，民不聊生，伤损军民多矣。
fú wàng bì xià shì zuì kuān ēn shěng xíng báo shuì yǐ ráng tiān zāi jiù jì wàn mín
伏望陛下释罪宽恩，省刑薄税，以禳天灾，救济万民。
tiān zǐ tīng zòu jí chì hàn lín yuàn suí jí cǎo zhào yī miàn jiàng shè tiān xià zuì qiú yīng yǒu mín jiān shuì fù xī jiē shè miǎn
”天子听奏，急敕翰林院随即草诏：一面降赦天下罪囚，应有民间税赋悉皆赦免；
yī miàn mìng zài jīng gōng guàn sì yuàn xiū shè hǎo shì ráng zāi
一面命在京宫观寺院，修设好事禳灾。
bù liào qí nián wēn yì zhuǎn shèng
不料其年瘟疫转盛。
rén zōng tiān zǐ wén zhī lóng tǐ bù ān
仁宗天子闻知，龙体不安。
fù huì bǎi guān zhòng jiē jì yì
复会百官，众皆计议。
xiàng nà bān bù zhōng yǒu yī dà chén yuè bān qǐ zòu
向那班部中，有一大臣越班启奏。
tiān zǐ kàn shí nǎi shì cān zhī zhèng shì fàn zhòng yān
天子看时，乃是参知政事范仲淹。
bài bà qǐ jū zòu yuē mù jīn tiān zāi shèng xíng jūn mín tú tàn rì xī bù néng liáo shēng rén zāo léi xiè zhī ě
拜罢起居，奏曰：“目今天灾盛行，军民涂炭，日夕不能聊生，人遭缧绁之厄。
yǐ chén yú yì yào ráng cǐ zāi kě xuān sì hàn tiān shī xīng yè lín cháo jiù jīng shī jìn yuàn xiū shè sān qiān liù bǎi fēn luó tiān dà jiào zòu wén shàng dì kě yǐ ráng bǎo mín jiān wēn yì
以臣愚意，要禳此灾，可宣嗣汉天师星夜临朝，就京师禁院修设三千六百分罗天大醮，奏闻上帝，可以禳保民间瘟疫。
rén zōng tiān zǐ zhǔn zòu
”仁宗天子准奏。
jí lìng hàn lín xué shì cǎo zhào yī dào tiān zǐ yù bǐ qīn shū bìng jiàng yù xiāng yī zhù qīn chāi nèi wài tí diǎn diàn qián tài wèi hóng xìn wèi tiān shǐ qián wǎng jiāng xī xìn zhōu lóng hǔ shān xuān qǐng sì hàn tiān shī zhāng zhēn rén xīng yè lín cháo qí ráng wēn yì
急令翰林学士草诏一道，天子御笔亲书，并降御香一炷，钦差内外提点殿前太尉洪信为天使，前往江西信州龙虎山，宣请嗣汉天师张真人星夜临朝，祈禳瘟疫。
jiù jīn diàn shàng fén qǐ yù xiāng qīn jiāng dān zhào fù yǔ hóng tài wèi wèi shǐ jí biàn dēng chéng qián qù
就金殿上焚起御香，亲将丹诏付与洪太尉为使，即便登程前去。
hóng xìn lǐng le shèng chì cí bié tiān zǐ bù gǎn jiǔ tíng
洪信领了圣敕，辞别天子，不敢久停。
cóng rén bèi le zhào shū jīn hé zi shèng le yù xiāng dài le shù shí rén shàng le pù mǎ yī xíng bù cóng lí le dōng jīng qǔ lù jìng tóu xìn zhōu guì xī xiàn lái
从人背了诏书，金盒子盛了御香，带了数十人，上了铺马，一行部从，离了东京，取路径投信州贵溪县来。
yú lù shàng dàn jiàn
于路上但见：
yáo shān dié cuì yuǎn shuǐ chéng qīng
遥山叠翠，远水澄清。
qí huā zhàn jǐn xiù pù lín nèn liǔ wǔ jīn sī fú de
奇花绽锦绣铺林，嫩柳舞金丝拂地。
fēng hé rì nuǎn shí guò yě diàn shān cūn
风和日暖，时过野店山村；
lù zhí shā píng yè sù yóu tíng yì guǎn
路直沙平，夜宿邮亭驿馆。
luó yī dàng yàng hóng chén nèi jùn mǎ qū chí zǐ mò zhōng
罗衣荡漾红尘内，骏马驱驰紫陌中。
qiě shuō tài wèi hóng xìn jī qíng yù shū dān zhào yī xíng rén cóng shàng le lù tú yè sù yóu tíng cháo xíng yì zhàn yuǎn chéng jìn jiē kě yǐn jī cān bù zhǐ yī rì lái dào jiāng xī xìn zhōu
且说太尉洪信赍擎御书丹诏，一行人从上了路途，夜宿邮亭，朝行驿站，远程近接，渴饮饥餐，不止一日，来到江西信州。
dà xiǎo guān yuán chū guō yíng jiē suí jí chāi rén bào zhī lóng hǔ shān shàng qīng gōng zhù chí dào zhòng zhǔn bèi jiē zhào
大小官员出郭迎接，随即差人报知龙虎山上清宫住持道众，准备接诏。
cì rì zhòng wèi guān tóng sòng tài wèi dào yú lóng hǔ shān xià
次日，众位官同送太尉到于龙虎山下。
zhī jiàn shàng qīng gōng xǔ duō dào zhòng míng zhōng jī gǔ xiāng huā dēng zhú zhuàng fān bǎo gài yī pài xiān lè dū xià shān lái yíng jiē dān zhào zhí zhì shàng qīng gōng qián xià mǎ
只见上清宫许多道众，鸣钟击鼓，香花灯烛，幢幡宝盖，一派仙乐，都下山来迎接丹诏，直至上清宫前下马。
tài wèi kàn nà gōng diàn shí duān dì shì hǎo zuò shàng qīng gōng
太尉看那宫殿时，端的是好座上清宫。
dàn jiàn
但见：
qīng sōng qū qǔ cuì bǎi yīn sēn
青松屈曲，翠柏阴森。
mén xuán chì é jīn shū hù liè líng fú yù zhuàn
门悬敕额金书，户列灵符玉篆。
xū huáng tán pàn yī xī chuí liǔ míng huā
虚皇坛畔，依稀垂柳名花；
liàn yào lú biān yǎn yìng cāng sōng lǎo guì
炼药炉边，掩映苍松老桧。
zuǒ bì xiāng tiān dīng lì shì cān suí zhe tài yǐ zhēn jūn
左壁厢天丁力士，参随着太乙真君；
yòu shì xià yù nǚ jīn tóng cù pěng dìng zǐ wēi dà dì
右势下玉女金童，簇捧定紫微大帝。
pī fà zhàng jiàn běi fāng zhēn wǔ tà guī shé
披发仗剑，北方真武踏龟蛇；
sǎ lǚ dǐng guān nán jí lǎo rén fú lóng hǔ
靸履顶冠，南极老人伏龙虎。
qián pái èr shí bā xiù xīng jūn hòu liè sān shí èr dì tiān zǐ
前排二十八宿星君，后列三十二帝天子。
jiē qì xià liú shuǐ chán yuán qiáng yuàn hòu hǎo shān huán rào
阶砌下流水潺湲，墙院后好山环绕。
hè shēng dān dǐng guī zhǎng lǜ máo
鹤生丹顶，龟长绿毛。
shù shāo tóu xiàn guǒ cāng yuán suō cǎo nèi xián zhī bái lù
树梢头献果苍猿，莎草内衔芝白鹿。
sān qīng diàn shàng míng jīn zhōng dào shì bù xū
三清殿上鸣金钟，道士步虚；
sì shèng táng qián qiāo yù qìng zhēn rén lǐ dòu
四圣堂前敲玉磬，真人礼斗。
xiàn xiāng tái qì cǎi xiá guāng shè bì liú lí
献香台砌，彩霞光射碧琉璃；
zhào jiāng yáo tán chì rì yǐng yáo hóng mǎ nǎo
召将瑶坛，赤日影摇红玛瑙。
zǎo lái mén wài xiáng yún xiàn yí shì tiān shī sòng lǎo jūn
早来门外祥云现，疑是天师送老君。
dāng xià shàng zhì zhù chí zhēn rén xià jí dào tóng shì cóng qián yíng hòu yǐn jiē zhì sān qīng diàn shàng qǐng jiāng zhào shū jū zhōng gōng yǎng zhe
当下上至住持真人，下及道童侍从，前迎后引，接至三清殿上，请将诏书，居中供养着。
hóng tài wèi biàn wèn jiān gōng zhēn rén dào tiān shī jīn zài hé chǔ
洪太尉便问监宫真人道：“天师今在何处？
zhù chí zhēn rén xiàng qián bǐng dào hǎo jiào tài wèi dé zhī zhè dài zǔ shī hào yuē xū jìng tiān shī xìng hǎo qīng gāo juàn yú yíng sòng zì xiàng lóng hǔ shān dǐng jié yī máo ān xiū zhēn yǎng xìng
”住持真人向前禀道：“好教太尉得知：这代祖师号曰‘虚靖天师’，性好清高，倦于迎送，自向龙虎山顶，结一茅庵，修真养性。
yīn cǐ bú zhù běn gōng
因此不住本宫。
tài wèi dào mù jīn tiān zǐ xuān zhào rú hé de jiàn
”太尉道：“目今天子宣诏，如何得见？
zhēn rén dá dào róng bǐng zhào chì quán gōng zài diàn shàng pín dào děng yì bù gǎn kāi dú
”真人答道：“容禀：诏敕权供在殿上，贫道等亦不敢开读。
qiě qǐng tài wèi dào fāng zhàng xiàn chá zài fán jì yì
且请太尉到方丈献茶，再烦计议。
dāng shí jiāng dān zhào gōng yǎng zài sān qīng diàn shàng yǔ zhòng guān dōu dào fāng zhàng
”当时将丹诏供养在三清殿上，与众官都到方丈。
tài wèi jū zhōng zuò xia zhí shì rén děng xiàn chá jiù jìn zhāi gòng shuǐ lù jù bèi
太尉居中坐下，执事人等献茶，就进斋供，水陆俱备。
zhāi ba tài wèi zài wèn zhēn rén dào jì rán tiān shī zài shān dǐng ān zhōng hé bù zhe rén qǐng jiāng xià lái xiāng jiàn kāi xuān dān zhào
斋罢，太尉再问真人道：“既然天师在山顶庵中，何不着人请将下来相见，开宣丹诏？
zhēn rén bǐng dào tài wèi zhè dài zǔ shī suī zài shān dǐng qí shí dào héng fēi cháng qīng gāo zì zài juàn rě fán chén
”真人禀道：“太尉，这代祖师虽在山顶，其实道行非常，清高自在，倦惹凡尘。
néng jià wù xìng yún zōng jì bù dìng wèi cháng xià shān
能驾雾兴云，踪迹不定，未尝下山。
pín dào děng rú cháng yì nán de jiàn zěn shēng jiào rén qǐng de xià lái
贫道等如常亦难得见，怎生教人请得下来！
tài wèi dào shì cǐ rú hé de jiàn
”太尉道：“似此如何得见！
mù jīn jīng shī wēn yì shèng xíng jīn shàng tiān zǐ tè qiǎn xià guān wèi shǐ jī pěng yù shū dān zhào qīn fèng lóng xiāng lái qǐng tiān shī yào zuò sān qiān liù bǎi fēn luó tiān dà jiào yǐ ráng tiān zāi jiù jì wàn mín
目今京师瘟疫盛行，今上天子特遣下官为使，赍捧御书丹诏，亲奉龙香，来请天师，要做三千六百分罗天大醮，以禳天灾，救济万民。
shì cǐ zěn shēng nài hé
似此怎生奈何？
zhēn rén bǐng dào cháo tíng tiān zǐ yào jiù wàn mín zhī chú shì tài wèi bàn yì diǎn zhì chéng xīn zhāi jiè mù yù gēng huàn bù yī xiū dài cóng rén zì bèi zhào shū fén shāo yù xiāng bù xíng shàng shān lǐ bài kòu qǐng tiān shī fāng xǔ de jiàn
”真人禀道：“朝廷天子要救万民，只除是太尉办一点志诚心，斋戒沐浴，更换布衣，休带从人，自背诏书，焚烧御香，步行上山礼拜，叩请天师，方许得见。
rú ruò xīn bù zhì chéng kōng zǒu yī zāo yì nán de jiàn
如若心不志诚，空走一遭，亦难得见。
tài wèi tīng shuō biàn dào ǎn cóng jīng shī shí sù dào cǐ rú hé xīn bù zhì chéng
”太尉听说便道：“俺从京师食素到此，如何心不志诚！
jì rán nèn dì yī zhe nǐ shuō míng rì jué zǎo shàng shān
既然恁地，依着你说，明日绝早上山。
dàng wǎn gè zì quán xiē
”当晚各自权歇。
cì rì wǔ gēng shí fēn zhòng dào shì qǐ lái bèi xià xiāng tāng zhāi gòng
次日五更时分，众道士起来，备下香汤斋供。
qǐng tài wèi qǐ lái xiāng tāng mù yù huàn le yī shēn xīn xiān bù yī jiǎo xià chuān shang má xié cǎo lǚ chī le sù zhāi qǔ guò dān zhào yòng huáng luó bāo fú bèi zài jǐ liáng shàng shǒu lǐ tí zhe yín shǒu lú jiàng jiàng de shāo zhe yù xiāng
请太尉起来，香汤沐浴，换了一身新鲜布衣，脚下穿上麻鞋草履，吃了素斋，取过丹诏，用黄罗包袱背在脊梁上，手里提着银手炉，降降地烧着御香。
xǔ duō dào zhòng rén děng sòng dào hòu shān zhǐ yǔ lù jìng
许多道众人等，送到后山，指与路径。
zhēn rén yòu bǐng dào tài wèi yào jiù wàn mín xiū shēng tuì huǐ zhī xīn zhǐ gù zhì chéng shǎng qù
真人又禀道：“太尉要救万民，休生退悔之心，只顾志诚上去。
tài wèi bié le zhòng rén kǒu sòng tiān zūn bǎo hào zòng bù shàng shān lái
”太尉别了众人，口诵天尊宝号，纵步上山来。
jiāng zhì bàn shān wàng jiàn dà dǐng zhí qīn xiāo hàn guǒ rán hǎo zuò tài shān
将至半山，望见大顶直侵霄汉，果然好座大山。
zhèng shì
正是：
gēn pán dì jiǎo dǐng jiē tiān xīn
根盘地角，顶接天心。
yuǎn guān mó duàn luàn yún hén jìn kàn píng tūn míng yuè pò
远观磨断乱云痕，近看平吞明月魄。
gāo dī bù děng wèi zhī shān
高低不等谓之山，
cè shí tōng dào wèi zhī xiù
侧石通道谓之岫，
gū lǐng qí qū wèi zhī lù
孤岭崎岖谓之路，
shàng miàn jí píng wèi zhī dǐng
上面极平谓之顶，
tóu yuán xià zhuàng wèi zhī luán
头圆下壮谓之峦，
yǐn hǔ cáng bào wèi zhī xué
隐虎藏豹谓之穴，
yǐn fēng yǐn yún wèi zhī yán
隐风隐云谓之岩，
gāo rén yǐn jū wèi zhī dòng
高人隐居谓之洞，
yǒu jìng yǒu jiè wèi zhī fǔ
有境有界谓之府，
qiáo rén chū mò wèi zhī jìng
樵人出没谓之径，
néng tōng chē mǎ wèi zhī dào
能通车马谓之道，
liú shuǐ yǒu shēng wèi zhī jiàn
流水有声谓之涧，
gǔ dù yuán tóu wèi zhī xī
古渡源头谓之溪，
yán yá dī shuǐ wèi zhī quán
岩崖滴水谓之泉。
zuǒ bì wèi yǎn yòu bì wèi yìng
左壁为掩，右壁为映。
chū de shì yún nà de shì wù
出的是云，纳的是雾。
zhuī jiān xiàng xiǎo qí jùn shì qiào xuán kōng shì xiǎn xuē rú píng
锥尖象小，崎峻似峭，悬空似险，削如平。
qiān fēng jìng xiù wàn hè zhēng liú
千峰竞秀，万壑争流。
pù bù xié fēi téng luó dào guà
瀑布斜飞，藤萝倒挂。
hǔ xiào shí fēng shēng gǔ kǒu yuán tí shí yuè zhuì shān yāo
虎啸时风生谷口，猿啼时月坠山腰。
qià sì qīng dài rǎn chéng qiān kuài yù bì shā lóng zhào wàn duī yān
恰似青黛染成千块玉，碧纱笼罩万堆烟。
zhè hóng tài wèi dú zì yí gè xíng le yī huí pán pō zhuǎn jìng lǎn gé pān téng
这洪太尉独自一个，行了一回，盘坡转径，揽葛攀藤。
yuē mò zǒu guò le shù gè shān tóu sān èr lǐ duō lù kàn kàn jiǎo suān tuǐ ruǎn zhèng zǒu bù dòng kǒu lǐ bù shuō dù lǐ chóu chú xīn zhōng xiǎng dào wǒ shì cháo tíng guì guān gōng zǐ zài jīng shī shí zhòng yīn ér wò liè dǐng ér shí shàng wū zì juàn dài
约莫走过了数个山头，三二里多路，看看脚酸腿软，正走不动，口里不说，肚里踌躇，心中想道：“我是朝廷贵官公子，在京师时重茵而卧，列鼎而食，尚兀自倦怠；
hé zēng chuān cǎo xié zǒu zhè bān shān lù
何曾穿草鞋，走这般山路！
zhī tā tiān shī zài nà lǐ què jiào xià guān shòu zhè bān kǔ
知他天师在那里，却教下官受这般苦！
yòu xíng bú dào sān wǔ shí bù duó zhe jiān qì chuǎn
”又行不到三五十步，掇着肩气喘。
zhī jiàn shān āo lǐ qǐ yī zhèn fēng fēng guò chù xiàng nà sōng shù bèi hòu bēn léi yě sì hǒu yī shēng pū dì tiào chū yí gè diào jing bái é jǐn máo dà chóng lái
只见山凹里起一阵风，风过处，向那松树背后奔雷也似吼一声，扑地跳出一个吊睛白额锦毛大虫来。
hóng tài wèi chī le yī jīng jiào shēng ā yā
洪太尉吃了一惊，叫声：“阿呀！
pū dì wàng hòu biàn dào
”扑地望后便倒。
tōu yǎn kàn nà dà chóng shí dàn jiàn
偷眼看那大虫时，但见：
máo pī yí dài huáng jīn sè zhǎo lù yín gōu shí bā zhǐ
毛披一带黄金色，爪露银钩十八只。
jing rú shǎn diàn wěi rú biān kǒu shì xuè pén yá shì jǐ
睛如闪电尾如鞭，口似血盆牙似戟。
shēn yāo zhǎn bì shì zhēng níng bǎi wěi yáo tóu shēng pī lì
伸腰展臂势狰狞，摆尾摇头声霹雳。
shān zhōng hú tù jǐn qián cáng jiàn xià zhāng páo jiē liǎn jì
山中狐兔尽潜藏，涧下獐狍皆敛迹。
nà dà chóng wàng zhe hóng tài wèi zuǒ pán yòu xuán páo xiào le yī huí tuō dì wàng hòu shān pō xià tiào le qù
那大虫望着洪太尉，左盘右旋，咆哮了一回，托地望后山坡下跳了去。
hóng tài wèi dào zài shù gēn dǐ xià hu de sān shí liù gè yá chǐ zhuō duì r sī dǎ nà xīn tóu yī sì shí wǔ gè diào tǒng qī shàng bā luò de xiǎng hún shēn què rú zhòng fēng má mù liǎng tuǐ yī sì dòu bài gōng jī kǒu lǐ lián shēng jiào kǔ
洪太尉倒在树根底下，唬的三十六个牙齿捉对儿厮打，那心头一似十五个吊桶，七上八落的响，浑身却如重风麻木，两腿一似斗败公鸡，口里连声叫苦。
dà chóng qù le yī zhǎn chá shí fāng cái pá jiāng qǐ lái zài shōu shí dì shàng xiāng lú hái bǎ lóng xiāng shāo zhe zài shàng shān lái wù yào xún jiàn tiān shī
大虫去了一盏茶时，方才爬将起来，再收拾地上香炉，还把龙香烧着，再上山来，务要寻见天师。
yòu xíng guò sān wǔ shí bù kǒu lǐ tàn le shù kǒu qì yuàn dào huáng dì yù xiàn chà ǎn lái zhè lǐ jiào wǒ shòu zhè chǎng jīng kǒng
又行过三五十步，口里叹了数口气，怨道：皇帝御限，差俺来这里，教我受这场惊恐。
shuō yóu wèi liǎo zhǐ jué de nà lǐ yòu yī zhèn fēng chuī de dú qì zhí chōng jiāng lái
”说犹未了，只觉得那里又一阵风，吹得毒气直冲将来。
tài wèi dìng jīng kàn shí shān biān zhú téng lǐ sù sù de xiǎng qiǎng chū yī tiáo diào tǒng dà xiǎo xuě huā yě sì shé lái
太尉定睛看时，山边竹藤里簌簌地响，抢出一条吊桶大小、雪花也似蛇来。
tài wèi jiàn le yòu chī yī jīng piē le shǒu lú jiào yī shēng wǒ jīn fān sǐ yě
太尉见了，又吃一惊，撇了手炉，叫一声：“我今番死也！
wàng hòu biàn dào zài pán tuó shí biān
”望后便倒在盘砣石边。
wēi shǎn kāi yǎn lái kàn nà shé shí dàn jiàn
微闪开眼来看那蛇时，但见：
áng shǒu jīng biāo qǐ chè mù diàn guāng shēng
昂首惊飙起，掣目电光生。
dòng dàng zé zhé xiá dào gāng hū xī zé chuī yún tǔ wù
动荡则折峡倒冈，呼吸则吹云吐雾。
lín jiá luàn fēn qiān piàn yù wěi shāo xié juǎn yī duī yín
鳞甲乱分千片玉，尾梢斜卷一堆银。
nà tiáo dà shé jìng qiǎng dào pán tuó shí biān cháo zhe hóng tài wèi pán zuò yī duī liǎng zhī yǎn bèng chū jīn guāng zhāng kāi jù kǒu tǔ chū shé tou pēn nà dú qì zài hóng tài wèi liǎn shàng
那条大蛇径抢到盘砣石边，朝着洪太尉盘做一堆，两只眼迸出金光，张开巨口，吐出舌头，喷那毒气在洪太尉脸上。
jīng de tài wèi sān hún dàng dàng qī pò yōu yōu
惊得太尉三魂荡荡，七魄悠悠。
nà shé kàn le hóng tài wèi yī huí wàng shān xià yī liū què zǎo bú jiàn le
那蛇看了洪太尉一回，望山下一溜，却早不见了。
tài wèi fāng cái pá de qǐ lái shuō dào cán kuì
太尉方才爬得起来，说道：“惭愧！
jīng shā xià guān
惊杀下官！
kàn shēn shàng shí hán sù zǐ bǐ gǔ duò r dà xiǎo
”看身上时，寒粟子比馉饳儿大小。
kǒu lǐ mà nà dào shì pǒ nài wú lǐ xì nòng xià guān jiào ǎn shòu zhè bān jīng kǒng
口里骂那道士：“叵耐无礼，戏弄下官，教俺受这般惊恐！
ruò shān shàng xún bú jiàn tiān shī xià qù hé tā bié yǒu huà shuō
若山上寻不见天师，下去和他别有话说。
zài ná le yín tí lú zhěng dùn shēn shàng zhào chì bìng yī fú jīn zé què dài zài yào shàng shān qù
”再拿了银提炉，整顿身上诏敕并衣服巾帻，却待再要上山去。
zhèng yù yí bù zhǐ tīng de sōng shù bèi hòu yǐn yǐn de dí shēng chuī xiǎng jiàn jiàn jìn lái
正欲移步，只听得松树背后隐隐地笛声吹响，渐渐近来。
tài wèi dìng jīng kàn shí zhī jiàn nà yí gè dào tóng dào qí zhe yī tóu huáng niú héng chuī zhe yī guǎn tiě dí zhuǎn chū shān āo lái
太尉定睛看时，只见那一个道童，倒骑着一头黄牛，横吹着一管铁笛，转出山凹来。
tài wèi kàn nà dào tóng shí dàn jiàn
太尉看那道童时，但见：
tóu wǎn liǎng méi yā jì shēn chuān yī lǐng qīng yī
头绾两枚丫髻，身穿一领青衣；
yāo jiān tāo jié cǎo lái biān jiǎo xià máng xié má jiàn gé
腰间绦结草来编，脚下芒鞋麻间隔。
míng móu hào chǐ piāo piāo bìng bù rǎn chén āi
明眸皓齿，飘飘并不染尘埃；
lǜ bìn zhū yán gěng gěng quán rán wú sú tài
绿鬓朱颜，耿耿全然无俗态。
xī rì lǚ dòng bīn yǒu shǒu mù tóng shī dào de hǎo
昔日吕洞宾有首牧童诗道得好：
cǎo pù héng yě liù qī lǐ dí nòng wǎn fēng sān sì shēng
草铺横野六七里，笛弄晚风三四声。
guī lái bǎo fàn huáng hūn hòu bù tuō suō yī wò yuè míng
归来饱饭黄昏后，不脱蓑衣卧月明。
zhī jiàn nà gè dào tóng xiào yín yín de qí zhe huáng niú héng chuī zhe nà guǎn tiě dí zhèng guò shān lái
只见那个道童，笑吟吟地骑着黄牛，横吹着那管铁笛，正过山来。
hóng tài wèi jiàn le biàn huàn nà gè dào tóng nǐ cóng nà lǐ lái
洪太尉见了，便唤那个道童：“你从那里来？
rèn de wǒ me
认得我么？
dào tóng bù cǎi zhǐ gù chuī dí
”道童不采，只顾吹笛。
tài wèi lián wèn shù shēng dào tóng hē hē dà xiào ná zhe tiě dí zhǐ zhe hóng tài wèi shuō dào nǐ lái cǐ jiān mò fēi yào jiàn tiān shī me
太尉连问数声，道童呵呵大笑，拿着铁笛，指着洪太尉说道：“你来此间，莫非要见天师么？
tài wèi dà jīng biàn dào nǐ shì mù tóng rú hé dé zhī
”太尉大惊，便道：“你是牧童，如何得知？
dào tóng xiào shuō wǒ zǎo jiān zài cǎo ān zhōng fú shì tiān shī tīng dé tiān shī shuō dào cháo zhōng jīn shàng rén zōng tiān zǐ chà gè hóng tài wèi jī qíng dān zhào yù xiāng dào lái shān zhōng xuān wǒ wǎng dōng jīng zuò sān qiān liù bǎi fēn luó tiān dà jiào qí ráng tiān xià wēn yì
”道童笑说：“我早间在草庵中伏侍天师，听得天师说道：‘朝中今上仁宗天子，差个洪太尉赍擎丹诏御香，到来山中，宣我往东京做三千六百分罗天大醮，祈禳天下瘟疫。
wǒ rú jīn chéng hè jià yún qù yě
我如今乘鹤驾云去也。
zhè zǎo wǎn xiǎng shì qù le bù zài ān zhōng
’这早晚想是去了，不在庵中。
nǐ xiū shǎng qù shān nèi dú chóng měng shòu jí duō kǒng shāng hài le nǐ xìng mìng
你休上去，山内毒虫猛兽极多，恐伤害了你性命。
tài wèi zài wèn dào nǐ bú yào shuō huǎng
”太尉再问道：“你不要说谎？
dào tóng xiào le yī shēng yě bù huí yīng yòu chuī zhe tiě dí zhuǎn guò shān pō qù le
”道童笑了一声，也不回应，又吹着铁笛转过山坡去了。
tài wèi xún sī dào zhè xiǎo de rú hé jǐn zhī cǐ shì
太尉寻思道：“这小的如何尽知此事？
xiǎng shì tiān shī fēn fù tā yǐ dìng shì le
想是天师分付他，已定是了。
yù dài zài shàng shān qù fāng cái jīng hǔ de kǔ zhēng xiē ér sòng le xìng mìng bù rú xià shān qù ba
”欲待再上山去，方才惊唬的苦，争些儿送了性命，不如下山去罢。
tài wèi ná zhe tí lú zài xún jiù lù bēn xià shān lái
太尉拿着提炉，再寻旧路，奔下山来。
zhòng dào shì jiē zhe qǐng zhì fāng zhàng zuò xia
众道士接着，请至方丈坐下。
zhēn rén biàn wèn tài wèi dào céng jiàn tiān shī me
真人便问太尉道：“曾见天师么？
tài wèi shuō dào wǒ shì cháo tíng zhōng guì guān rú hé jiào ǎn zǒu de shān lù chī le zhè bān xīn kǔ zhēng xiē ér sòng le xìng mìng
”太尉说道：“我是朝廷中贵官，如何教俺走得山路，吃了这般辛苦，争些儿送了性命！
wéi tóu shàng zhì bàn shān lǐ tiào chū yī zhī diào jing bái é dà chóng jīng de xià guān hún pò dōu méi le
为头上至半山里，跳出一只吊睛白额大虫，惊得下官魂魄都没了。
yòu xíng bù guò yí gè shān zuǐ zhú téng lǐ qiǎng chū yī tiáo xuě huā dà shé lái pán zuò yī duī lán zhù qù lù
又行不过一个山嘴，竹藤里抢出一条雪花大蛇来，盘做一堆，拦住去路。
ruò bù shì ǎn fú fēn dà rú hé de xìng mìng huí jīng
若不是俺福分大，如何得性命回京。
jìn shì nǐ zhè dào zhòng xì nòng xià guān
尽是你这道众，戏弄下官！
zhēn rén fù dào pín dào děng zěn gǎn qīng màn dà chén zhè shì zǔ shī shì tàn tài wèi zhī xīn
”真人复道：“贫道等怎敢轻慢大臣，这是祖师试探太尉之心。
běn shān suī yǒu shé hǔ bìng bù shāng rén
本山虽有蛇虎，并不伤人。
tài wèi yòu dào wǒ zhèng zǒu bù dòng fāng yù zài shàng shān pō zhī jiàn sōng shù bàng biān zhuǎn chū yí gè dào tóng qí zhe yī tóu huáng niú chuī zhe guǎn tiě dí zhèng guò shān lái
”太尉又道：“我正走不动，方欲再上山坡，只见松树傍边转出一个道童，骑着一头黄牛，吹着管铁笛，正过山来。
wǒ biàn wèn tā nà lǐ lái shí de ǎn me
我便问他：‘那里来识得俺么？
tā dào yǐ dōu zhī le
’他道：‘已都知了。
shuō tiān shī fēn fù zǎo chén chéng hè jià yún wàng dōng jīng qù le
’说天师分付，早晨乘鹤驾云望东京去了。
xià guān yīn cǐ huí lái
下官因此回来。
zhēn rén dào tài wèi kě xī cuò guò zhè gè mù tóng zhèng shì tiān shī
”真人道：“太尉可惜错过，这个牧童正是天师。
tài wèi dào tā jì shì tiān shī rú hé zhè děng wěi cuī
”太尉道：“他既是天师，如何这等猥獕？
zhēn rén dá dào zhè dài tiān shī fēi tóng xiǎo kě suī rán nián yòu qí shí dào héng fēi cháng
”真人答道：“这代天师非同小可，虽然年幼，其实道行非常。
tā shì é wài zhī rén sì fāng xiǎn huà jí shì líng yàn
他是额外之人，四方显化，极是灵验。
shì rén jiē chēng wéi dào tōng zǔ shī
世人皆称为道通祖师。
hóng tài wèi dào wǒ zhí rú cǐ yǒu yǎn bù shí zhēn shī dāng miàn cuò guò
”洪太尉道：“我直如此有眼不识真师，当面错过！
zhēn rén dào tài wèi dàn qǐng fàng xīn jì rán zǔ shī fǎ zhǐ dào shì qù le bǐ jí tài wèi huí jīng zhī rì zhè chǎng jiào shì zǔ shī yǐ dōu wán le
”真人道：“太尉但请放心，既然祖师法旨道是去了，比及太尉回京之日，这场醮事祖师已都完了。
tài wèi jiàn shuō fāng cái fàng xīn
”太尉见说，方才放心。
zhēn rén yī miàn jiào ān pái yán yàn guǎn dài tài wèi
真人一面教安排筵宴，管待太尉；
qǐng jiāng dān zhào shōu cáng yú yù shū xiá nèi fàng le liú zài shàng qīng gōng zhōng lóng xiāng jiù sān qīng diàn shàng shāo le
请将丹诏收藏于御书匣内放了，留在上清宫中，龙香就三清殿上烧了。
dāng rì fāng zhàng nèi dà pái zhāi gòng shè yàn yǐn zhuó
当日方丈内大排斋供，设宴饮酌。
zhì wǎn xí ba zhǐ sù dào xiǎo
至晚席罢，止宿到晓。
cì rì zǎo shàn yǐ hòu zhēn rén dào zhòng bìng tí diǎn zhí shì rén děng qǐng tài wèi yóu shān
次日早膳已后，真人道众并提点执事人等请太尉游山。
tài wèi dà xǐ
太尉大喜。
xǔ duō rén cóng gēn suí zhe bù xíng chū fāng zhàng qián miàn liǎng gè dào tóng yǐn lù xíng zhì gōng qián gōng hòu kàn wán xǔ duō jǐng zhì
许多人从跟随着，步行出方丈，前面两个道童引路，行至宫前宫后，看玩许多景致。
sān qīng diàn shàng fù guì bù kě jìn yán
三清殿上，富贵不可尽言。
zuǒ láng xià jiǔ tiān diàn zǐ wēi diàn běi jí diàn
左廊下，九天殿、紫微殿、北极殿；
yòu láng xià tài yǐ diàn sān guān diàn qū xié diàn
右廊下，太乙殿、三官殿、驱邪殿。
zhū gōng kàn biàn xíng dào yòu láng hòu yī suǒ qù chù
诸宫看遍，行到右廊后一所去处。
hóng tài wèi kàn shí lìng wài yī suǒ diàn yǔ yī zāo dōu shì dǎo jiāo hóng ní qiáng
洪太尉看时，另外一所殿宇：一遭都是捣椒红泥墙；
zhèng miàn liǎng shàn zhū hóng gé zi
正面两扇朱红槅子；
mén shàng shǐ zhe gē bo dà suǒ suǒ zhe jiāo chā shàng miàn tiē zhe shí shù dào fēng pí fēng pí shàng yòu shì chóng chóng dié dié shǐ zhe zhū yìn
门上使着胳膊大锁锁着，交叉上面贴着十数道封皮，封皮上又是重重叠叠使着朱印；
yán qián yī miàn zhū hóng qī jīn zì pái é shàng shū sì gè jīn zì xiě dào fú mó zhī diàn
檐前一面朱红漆金字牌额，上书四个金字，写道：“伏魔之殿”。
tài wèi wèi zhǐ zhe mén dào cǐ diàn shì shèn me qù chù
太尉尉指着门道：“此殿是甚么去处？
zhēn rén dá dào cǐ nǎi shì qián dài lǎo zǔ tiān shī suǒ zhèn mó wáng zhī diàn
”真人答道：“此乃是前代老祖天师锁镇魔王之殿。
tài wèi yòu wèn dào rú hé shàng miàn chóng chóng dié dié tiē zhe xǔ duō fēng pí
”太尉又问道：“如何上面重重叠叠贴着许多封皮？
zhēn rén dá dào cǐ shì zǔ lǎo dà táng dòng xuán guó shī fēng suǒ mó wáng zài cǐ
”真人答道：“此是祖老大唐洞玄国师封锁魔王在此。
dàn shì jīng zhuàn yī dài tiān shī qīn shǒu biàn tiān yī dào fēng pí shǐ qí zǐ zǐ sūn sūn bù gǎn wàng kāi
但是经传一代天师，亲手便添一道封皮，使其子子孙孙不敢妄开。
zǒu le mó jūn fēi cháng lì hài
走了魔君，非常利害。
jīn jīng bā jiǔ dài zǔ shī shì bù gǎn kāi
今经八九代祖师，誓不敢开。
suǒ yòng tóng zhī guàn zhù shéi zhī lǐ miàn de shì
锁用铜汁灌铸，谁知里面的事。
xiǎo dào zì lái zhù chí běn gōng sān shí yú nián yě zhǐ tīng wén
小道自来住持本宫三十余年，也只听闻。
hóng tài wèi tīng le xīn zhōng jīng guài xiǎng dào wǒ qiě shì kàn mó wáng yī kàn
”洪太尉听了，心中惊怪，想道：“我且试看魔王一看。
biàn duì zhēn rén shuō dào nǐ qiě kāi mén lái wǒ kàn mó wáng shèn me mú yàng
”便对真人说道：“你且开门来，我看魔王甚么模样。
zhēn rén gào dào tài wèi cǐ diàn jué bù gǎn kāi
”真人告道：“太尉，此殿决不敢开。
xiān zǔ tiān shī dīng níng gào jiè jīn hòu zhū rén bù xǔ shàn kāi
先祖天师叮咛告戒：今后诸人不许擅开。
tài wèi xiào dào hú shuō
”太尉笑道：“胡说！
nǐ děng yào wàng shēng guài shì shān huò bǎi xìng liáng mín gù yì ān pái zhè děng qù chù jiǎ chēng suǒ zhèn mó wáng xiǎn yào nǐ men dào shù
你等要妄生怪事，煽惑百姓良民，故意安排这等去处，假称锁镇魔王，显耀你们道术。
wǒ dú yī jiàn zhī shū hé zēng jiàn suǒ mó zhī fǎ
我读一鉴之书，何曾见锁魔之法。
shén guǐ zhī dào chù gé yōu míng wǒ bù xìn yǒu mó wáng zài nèi
神鬼之道，处隔幽冥，我不信有魔王在内。
kuài jí yǔ wǒ dǎ kāi wǒ kàn mó wáng rú hé
快疾与我打开，我看魔王如何。
zhēn rén sān huí wǔ cì bǐng shuō cǐ diàn kāi bù dé kǒng rě lì hài yǒu shāng yú rén
”真人三回五次禀说：“此殿开不得，恐惹利害，有伤于人。
tài wèi dà nù zhǐ zhe dào zhòng shuō dào nǐ děng bù kāi yǔ wǒ kàn huí dào cháo tíng xiān zòu nǐ men zhòng dào shì zǔ dāng xuān zhào wéi bié shèng zhǐ bù lìng wǒ jiàn tiān shī de zuì fàn
”太尉大怒，指着道众说道：“你等不开与我看，回到朝廷，先奏你们众道士阻当宣诏，违别圣旨，不令我见天师的罪犯；
hòu zòu nǐ děng sī shè cǐ diàn jiǎ chēng suǒ zhèn mó wáng shān huò jūn mín bǎi xìng
后奏你等私设此殿，假称锁镇魔王，煽惑军民百姓。
bǎ nǐ dōu zhuī le dù dié cì pèi yuǎn è jūn zhōu shòu kǔ
把你都追了度牒，刺配远恶军州受苦。
zhēn rén děng jù pà tài wèi quán shì zhǐ de huàn jǐ gè huǒ gōng dào rén lái xiān bǎ fēng pí jiē le jiāng tiě chuí dǎ kāi dà suǒ
”真人等惧怕太尉权势，只得唤几个火工道人来，先把封皮揭了，将铁锤打开大锁。
zhòng rén bǎ mén tuī kāi kàn lǐ miàn shí hēi dòng dòng de dàn jiàn
众人把门推开，看里面时，黑洞洞地，但见：
hūn hūn mò mò zhā zhā míng míng
昏昏默默，查查冥冥。
shù bǎi nián bú jiàn tài yáng guāng yì wàn zài nán zhān míng yuè yǐng
数百年不见太阳光，亿万载难瞻明月影。
bù fēn nán běi zěn biàn dōng xī
不分南北，怎辨东西。
hēi yān ǎi ǎi pū rén hán lěng qì yīn yīn qīn tǐ chàn
黑烟霭霭扑人寒，冷气阴阴侵体颤。
rén jì bú dào zhī chù yāo jīng wǎng lái zhī xiāng
人迹不到之处，妖精往来之乡。
shǎn kāi shuāng mù yǒu rú máng shēn chū liǎng shǒu bú jiàn zhǎng
闪开双目有如盲，伸出两手不见掌。
cháng rú sān shí yè què shì wǔ gēng shí
常如三十夜，却似五更时。
zhòng rén yī qí dōu dào diàn nèi hēi àn àn bú jiàn yī wù
众人一齐都到殿内，黑暗暗不见一物。
tài wèi jiào cóng rén qǔ shí shù gè huǒ bǎ diǎn zháo jiāng lái dǎ yī zhào shí sì biān bìng wú bié wù zhǐ zhōng yāng yí gè shí bēi yuē gāo wǔ liù chǐ xià miàn shí guī fū zuò tài bàn xiàn zài ní lǐ
太尉教从人取十数个火把点着，将来打一照时，四边并无别物，只中央一个石碑，约高五六尺，下面石龟趺坐，太半陷在泥里。
zhào nà bēi jié shàng shí qián miàn dōu shì lóng zhāng fèng zhuàn tiān shū fú lù rén jiē bù shí
照那碑碣上时，前面都是龙章凤篆，天书符箓，人皆不识。
zhào nà bēi hòu shí què yǒu sì gè zhēn zì dà shū záo zhe yù hóng ér kāi
照那碑后时，却有四个真字大书，凿着“遇洪而开”。
què bú shì yī lái tiān gāng xīng hé dāng chū shì èr lái sòng cháo bì xiǎn zhōng liáng sān lái còu qiǎo yù zhe hóng xìn
却不是一来天罡星合当出世，二来宋朝必显忠良，三来凑巧遇着洪信。
qǐ bù shì tiān shù
岂不是天数！
hóng tài wèi kàn le zhè sì gè zì dà xǐ biàn duì zhēn rén shuō dào nǐ děng zǔ dāng wǒ què zěn dì shù bǎi nián qián yǐ zhù wǒ xìng zì zài cǐ
洪太尉看了这四个字，大喜，便对真人说道：“你等阻当我，却怎地数百年前已注我姓字在此？
yù hóng ér kāi fēn míng shì jiào wǒ kāi kàn què hé fáng
‘遇洪而开’，分明是教我开看，却何妨！
wǒ xiǎng zhè gè mó wáng dōu zhī zài shí bēi dǐ xià
我想这个魔王，都只在石碑底下。
rǔ děng cóng rén yǔ wǒ duō huàn jǐ gè huǒ gōng rén děng jiāng chú tou tiě qiāo lái jué kāi
汝等从人与我多唤几个火工人等，将锄头铁锹来掘开。
zhēn rén huāng máng jiàn dào tài wèi bù kě jué dòng
”真人慌忙谏道：“太尉，不可掘动！
kǒng yǒu lì hài shāng fàn yú rén bù dàng wěn biàn
恐有利害，伤犯于人，不当稳便。
tài wèi dà nù hè dào nǐ děng dào zhòng shěng de shèn me
”太尉大怒，喝道：“你等道众，省得甚么！
bēi shàng fèn míng záo zhe yù wǒ jiào kāi nǐ rú hé zǔ dāng
碑上分明凿着遇我教开，你如何阻当！
kuài yǔ wǒ huàn rén lái kāi
快与我唤人来开。
zhēn rén yòu sān huí wǔ cì bǐng dào kǒng yǒu bù hǎo
”真人又三回五次禀道：“恐有不好。
tài wèi nà lǐ kěn tīng
”太尉那里肯听。
zhǐ de jù jí zhòng rén xiān bǎ shí bēi fàng dǎo yī qí bìng lì jué nà shí guī bàn rì fāng cái jué de qǐ
只得聚集众人，先把石碑放倒，一齐并力掘那石龟，半日方才掘得起。
yòu jué xià qù yuē yǒu sān sì chǐ shēn jiàn yī piàn dà qīng shí bǎn kě fāng zhàng wéi
又掘下去，约有三四尺深，见一片大青石板，可方丈围。
hóng tài wèi jiào zài jué qǐ lái
洪太尉叫再掘起来。
zhēn rén yòu kǔ bǐng dào bù kě jué dòng
真人又苦禀道：“不可掘动！
tài wèi nà lǐ kěn tīng
”太尉那里肯听。
zhòng rén zhǐ de bǎ shí bǎn yī qí káng qǐ kàn shí shí bǎn dǐ xià què shì yí gè wàn zhàng shēn qiǎn dì xué
众人只得把石板一齐扛起，看时，石板底下却是一个万丈深浅地穴。
zhī jiàn xué nèi guā là là yī shēng xiǎng liàng nà xiǎng fēi tóng xiǎo kě qià sì
只见穴内刮剌剌一声响亮，那响非同小可，恰似：
tiān cuī dì tā yuè hàn shān bēng
天摧地塌，岳撼山崩。
qián táng jiāng shàng cháo tóu làng yōng chū hǎi mén lái
钱塘江上，潮头浪拥出海门来；
tài huá shān tóu jù líng shén yī pī shān fēng suì
泰华山头，巨灵神一劈山峰碎。
gòng gōng fèn nù qù kuī zhuàng dǎo liǎo bù zhōu shān
共工奋怒，去盔撞倒了不周山；
lì shì shī wēi fēi chuí jī suì le shǐ huáng niǎn
力士施威，飞锤击碎了始皇辇。
yī fēng hàn zhé qiān gān zhú shí wàn jūn zhōng bàn yè léi
一风撼折千竿竹，十万军中半夜雷。
nà yī shēng xiǎng liàng guò chù zhī jiàn yī dào hēi qì cóng xué lǐ gǔn jiāng qǐ lái xiān tā le bàn ge diàn jiǎo
那一声响亮过处，只见一道黑气，从穴里滚将起来，掀塌了半个殿角。
nà dào hēi qì zhí chōng shàng bàn tiān lǐ kōng zhōng sàn zuò bǎi shí dào jīn guāng wàng sì miàn bā fāng qù le
那道黑气直冲上半天里，空中散作百十道金光，望四面八方去了。
zhòng rén chī le yī jīng fā shēng hǎn dōu zǒu le piē xia chú tou tiě qiāo jǐn cóng diàn nèi bēn jiāng chū lái tuī dǎo diān fān wú shù
众人吃了一惊，发声喊，都走了，撇下锄头铁锹，尽从殿内奔将出来，推倒攧翻无数。
jīng de hóng tài wèi mù zhēng chī dāi wǎng zhī suǒ cuò miàn sè rú tǔ
惊得洪太尉目睁痴呆，罔知所措，面色如土。
bēn dào láng xià zhī jiàn zhēn rén xiàng qián jiào kǔ bù dié
奔到廊下，只见真人向前叫苦不迭。
tài wèi wèn dào zǒu le de què shì shèn me yāo mó
太尉问道：“走了的却是甚么妖魔？
nà zhēn rén yán bù guò shù jù huà bù guò yī xí shuō chū zhè gè yuán yóu
”那真人言不过数句，话不过一席，说出这个缘由。
yǒu fèn jiào yī zhāo huáng dì yè mián bù wěn zhòu shí wàng cān
有分教：一朝皇帝，夜眠不稳，昼食忘餐。
zhí shǐ wǎn zǐ chéng zhōng cáng měng hǔ liǎo r wā nèi jù fēi lóng
直使宛子城中藏猛虎，蓼儿洼内聚飞龙。
bì jìng lóng hǔ shān zhēn rén shuō chū shèn yán yǔ lái qiě tīng xià huí fēn jiě
毕竟龙虎山真人说出甚言语来，且听下回分解。