wáng qìng yīn jiān chī guān sī gōng duān bèi dǎ shī jūn fàn
王庆因奸吃官司龚端被打师军犯
huà shuō wáng qìng jiàn bǎn dèng zuò guài yòng jiǎo qù tī nà bǎn dèng
话说王庆见板凳作怪，用脚去踢那板凳。
què shì yòng lì tài měng shǎn nà le xié lèi dūn zài dì xià zhǐ jiào kǔ yě
却是用力太猛，闪肭了胁肋，蹲在地下，只叫：“苦也！
kǔ yě
苦也！
bàn shǎng jià dòng jià bù dé
”半晌价动价不得。
lǎo pó tīng de shēng huàn zǒu chū lái kàn shí zhī jiàn bǎn dèng dào zài yī biān zhàng fū rú cǐ mú yàng
老婆听的声唤，走出来看时，只见板凳倒在一边，丈夫如此模样。
biàn bǎ wáng qìng liǎn shàng dǎ le yī zhǎng dào láng dāng guài wù
便把王庆脸上打了一掌道：“郎当怪物！
què zhōng rì zài wài miàn bù gù jiā lǐ
却终日在外面，不顾家里。
jīn wǎn cái dào jiā lǐ yì huí er yòu zuò shí mǒ lái
今晚才到家里一回儿，又做什么来！
wáng qìng dào dà sǎo bú yào qǔ xiào
”王庆道：“大嫂不要取笑。
wǒ shǎn nà le xié lèi liǎo bù de
我闪肭了胁肋，了不的！
nà fù rén jiāng wáng qìng fú jiāng qǐ lái
”那妇人将王庆扶将起来。
wáng qìng gōu zhe lǎo pó de jiān jiǎ yáo tóu yǎo yá de jiào dào ā yě
王庆勾着老婆的肩胛，摇头咬牙的叫道：“阿也！
tòng de huāng
痛的慌！
nà fù rén mà dào làng dì zǐ wū wǎi huò
”那妇人骂道：“浪弟子，乌歪货！
nǐ xián cháng shí zhǐ huān xǐ shǐ tuǐ qiān quán jīn rì nòng chū lái le
你闲常时只欢喜使腿牵拳，今日弄出来了。
nà fù rén zì jué zhè jù huà shuō cuò jiāng shā shān xiù r yǎn zhe kǒu xiào
”那妇人自觉这句话说错，将纱衫袖儿掩着口笑。
wáng qìng tīng de nòng chū lái sān gè zì nèn bān téng tòng de shí jié yě rěn bu zhù xiào hā hā de xiào qǐ lái
王庆听的“弄出来”三个字，恁般疼痛的时节，也忍不住笑，哈哈的笑起来。
nà fù rén yòu jiāng wáng qìng dǎ le gè ěr guā zǐ dào wū guài wù
那妇人又将王庆打了个耳刮子道：“乌怪物！
nǐ yòu xiǎng le nà lǐ qù
你又想了那里去？
dāng xià fù rén fú wáng qìng dào chuáng shàng shuì le qiāo le yī dié hé táo ròu xuán le yī hú rè jiǔ chí yǔ wáng qìng chī le
”当下妇人扶王庆到床上睡了，敲了一碟核桃肉，旋了一壶热酒，迟与王庆吃了。
tā zì qù shuān mén hù pū wén chóng xià zhàng zi yǔ zhàng fū xiē xī
他自去拴门户，扑蚊虫，下帐子，与丈夫歇息。
wáng qìng yīn yāo xié shí fēn téng tòng nà chūn r dòng tan bu dé shì bù bì shuō
王庆因腰胁十分疼痛，那椿儿动弹不得，是不必说。
yī xiǔ wú huà
一宿无话。
cì zǎo wáng qìng téng tòng wù shì bù zhǐ
次早，王庆疼痛兀是不止。
dù lǐ sī xiǎng rú hé qù guān fǔ miàn qián shēng rě dā yìng
肚里思想：“如何去官府面前声喏答应？
āi dào wǔ pái shí fēn bèi lǎo pó cuī tā chū qù shú gāo yào
”挨到午牌时分，被老婆催他出去赎膏药。
wáng qìng miǎn qiáng bǎi dào fǔ yá qián yǔ guàn yī diē dǎ sǔn shāng cháo běi kāi pù zi mài gāo yào de qián lǎo ér mǎi le liǎng gè gāo yào tiē zài lèi shàng
王庆勉强摆到府衙前，与惯医跌打损伤，朝北开铺子卖膏药的钱老儿买了两个膏药，贴在肋上。
qián lǎo ér shuō dào dōu pái ruò yāo hǎo de kuài xū shì chī liǎng fù liáo shāng xíng xuè de jiān jì
钱老儿说道：“都排若要好的快，须是吃两服疗伤行血的煎剂。
shuō ba biàn cuō le liǎng fù yào dì yǔ wáng qìng
”说罢，便撮了两服药，递与王庆。
wáng qìng xiàng biàn dài lǐ qǔ chū yí kuài yín zi yuē mó yǒu qián èr sān fēn zhòng tǎo zhāng zhǐ r bāo le
王庆向便袋里取出一块银子，约模有钱二三分重，讨张纸儿包了。
qián lǎo ér suō zhe tā bāo yín zi jiǎ bǎ liǎn r cháo zhe dōng biān
钱老儿睃着他包银子，假把脸儿朝着东边。
wáng qìng jiāng zhǐ xiè dì lái dào xiān shēng mò xián qīng xiè jiāng lái mǎi liáng guā r dàn
王庆将纸懈递来道：“先生莫嫌轻亵，将来买凉瓜儿啖。
qián lǎo ér dào dōu pái péng yǒu jiā rú hé jì jiào
”钱老儿道：“都排，朋友家如何计较！
zhè què shǐ bù dé
这却使不得。
yī tóu hái zài nà lǐ shuō nà zhǐ yòu shǒu r yǐ shì jiē le zhǐ bāo jiē kāi yào xiāng gài bǎ zhǐ bāo diū xià qù le
”一头还在那里说，那只右手儿已是接了纸包，揭开药箱盖，把纸包丢下去了。
wáng qìng ná le yào fāng yù qǐ shēn zhī jiàn fǔ xi jiē shàng zǒu lái yí gè mài guà xiān yī tóu dài dān shā mǒ méi tóu jīn shēn chuān gé bù zhí shēn chēng zhe yī bǎ zhē yīn liáng sǎn sǎn xià guà yí gè zhǐ zhāo pái r dà shū xiān tiān shén shù sì zì
王庆拿了药，方欲起身，只见府西街上走来一个卖卦先一，头带单纱抹眉头巾，身穿葛布直身，撑着一把遮阴凉伞，伞下挂一个纸招牌儿，大书：“先天神数”四字。
liǎng páng yǒu shí liù gè xiǎo zì xiě dào
两旁有十六个小字，写道：
jīng nán li zhù shí wén yī shù zì zì yǒu zhǔn shù shèng guǎn lù
“荆南李助，十文一数，字字有准，术胜管辂。
wáng qìng jiàn shì gè mài guà de tā yǐ yǒu jiāo xiù zhè chūn shì zài dù lǐ yòu yù zhe zuó rì de guài shì tā biàn jiào dào li xiān shēng zhè lǐ qǐng zuò
王庆见是个卖卦的，他已有娇秀这椿事在肚里，又遇着昨日的怪事，他便叫道：“李先生，这里请坐。
nà xiān shēng dào zūn guān yǒu hé jiàn jiào
”那先生道：“尊官有何见教？
kǒu lǐ shuō zhe nà shuāng yǎn jing gǔ lù lù de bǎ wáng qìng cóng tóu shàng zhí kàn zhì jiǎo xià
”口里说着，那双眼睛骨渌渌的把王庆从头上直看至脚下。
wáng qìng dào zài xià yù bo yī shù
王庆道：“在下欲卜一数。
li zhù xià le sǎn zǒu jìn gāo yào pù zhōng duì qián lǎo ér gǒng shǒu dào jiǎo rǎo
”李助下了伞，走进膏药铺中，对钱老儿拱手道：“搅扰。
biàn xiàng dān gé bù yī xiù lǐ mó chū gè zǐ tán kè tǒng r kāi le tǒng gài qǔ chū yí gè dà dìng tóng qián dì yǔ wáng qìng dào zūn guān nà biān qù duì tiān mò mò de dǎo gào
”便向单葛布衣袖里，模出个紫檀课筒儿，开了筒盖，取出一个大定铜钱，递与王庆道：“尊官那边去，对天默默地祷告。
wáng qìng jiē le guà qián duì zhe yán yán de nà lún hóng rì wān yāo chàng rě
”王庆接了卦钱，对着炎炎的那轮红日，弯腰唱喏。
què shì téng tòng wān yāo bù xià
却是疼痛，弯腰不下。
hǎo sì nà bā jiǔ shí suì lǎo ér yìng zhe yāo bàn yī bàn gǒng de dōu le yī dōu yǎng miàn lì zhe dǎo gào
好似那八九十岁老儿，硬着腰，半揖半拱的，兜了一兜，仰面立着祷告。
nà biān li zhù kàn le qiāo dì duì qián lǎo ér cāi shuō dào yòng le xiān shēng gāo yào yí dìng hǎo de kuài
那边李助看了，悄地对钱老儿猜说道：“用了先生膏药，一定好的快。
xiǎng shì dǎ shāng de
想是打伤的。
qián lǎo dào tā jiàn shén me bǎn dèng zuò guài tī shǎn le yāo lèi
”钱老道：“他见什么板凳作怪，踢闪了腰肋。
shì cái zǒu lái shuō huà yě shì qì chuǎn
适才走来，说话也是气喘。
tiē le wǒ liǎng gè gāo yào rú jīn yāo yě wān de xià le
贴了我两个膏药，如今腰也弯得下了。
li zhù dào wǒ shuō shì gè shǎn nà de mú yàng
”李助道：“我说是个闪肭的模样。
wáng qìng dǎo gào yǐ bì jiāng qián dì yǔ li zhù
”王庆祷告已毕，将钱递与李助。
nà li zhù wèn le wáng qìng xìng míng jiāng kè tǒng yáo zhe kǒu zhōng niàn dào
那李助问了王庆姓名，将课筒摇着，口中念道：
rì jí chén liáng tiān dì kāi zhāng
“日吉辰良，天地开张。
shèng rén zuò yì yōu zàn shén míng
圣人作易，幽赞神明。
bāo luó wàn xiàng dào hé qián kūn
包罗万象，道合乾坤。
yǔ tiān de hé qí dé yǔ rì yuè hé qí míng yǔ sì shí hé qí xù yǔ guǐ shén hé qí jí xiōng
与天地合其德，与日月合其明，与四时合其序，与鬼神合其吉凶。
jīn yǒu dōng jīng kāi fēng fǔ wáng xìng jūn zǐ duì tiān mǎi guà
今有东京开封府王姓君子，对天买卦。
jiǎ yín xún zhōng yǐ mǎo rì fèng qǐng zhōu yì wén wáng xiān shī guǐ gǔ xiān shī yuán tiān gāng xiān shī zhì shén zhì shèng zhì fú zhì líng zhǐ shì yí mí míng zhāng bào yìng
甲寅旬中乙卯日，奉请周易文王先师，鬼谷先师，袁天纲先师，至神至圣，至福至灵，指示疑迷，明彰报应。
li zhù jiāng kè tǒng fā le liǎng cì dié chéng yī guà dào shì shuǐ diàn zhūn guà
李助将课筒发了两次，叠成一卦道：“是水电屯卦。
kàn le liù yáo dòng jìng biàn wèn zūn guān suǒ zhàn hé shì
”看了六爻动静，便问：“尊官所占何事？
wáng qìng dào wèn jiā zhái
”王庆道：“问家宅。
li zhù yáo zhe tóu dào zūn guān mò guài xiǎo zi zhí yán
”李助摇着头道：“尊官莫怪小子直言！
zhūn zhě nán yě
屯者，难也。
nǐ de zāi nàn fāng xìng li
你的灾难方兴哩。
yǒu jǐ jù duàn cí zūn guān xū jì zhe
有几句断词，尊官须记着。
li zhù yáo zhe yī bǎ zhú gǔ zhé dié yóu zhǐ shàn r niàn dào
”李助摇着一把竹骨折叠油纸扇儿，念道：
jiā zhái luàn zòng héng bǎi guài shēng zāi jiā wèi níng
“家宅乱纵横，百怪生灾家未宁。
fēi gǔ miào jí wēi qiáo
非古庙，即危桥。
bái hǔ chōng xiōng guān bìng zāo
白虎冲凶官病遭。
yǒu tóu wú wěi hé zēng jì jiàn guì xiōng jīng sòng yù jiāo
有头无尾何曾济，见贵凶惊讼狱交。
rén kǒu bù ān zāo diē pǔ sì zhī wú lì guǎi ér qiào
人口不安遭跌蹼，四肢无力拐儿撬。
cóng gǎi huàn shì fēi xiāo
从改换，是非消。
féng zhe hǔ lóng jī quǎn rì xǔ duō fán nǎo huò xīng zhāo
逢着虎龙鸡犬日，许多烦恼祸星招。
dāng xià wáng qìng duì zhe li zhù zuò dì
当下王庆对着李助坐地。
dāng bù de nà yóu zhǐ shàn r de shì qī chòu bǎ gǎn luó shān xiù r yǎn zhe bí tīng tā
当不的那油纸扇儿的柿漆臭，把擀罗衫袖儿掩着鼻听他。
li zhù niàn ba duì wáng qìng dào xiǎo zi jù lǐ zhí yán
李助念罢，对王庆道：“小子据理直言。
jiā zhōng hái yǒu zuò guài de shì li
家中还有作怪的事哩。
xū gǎi guò qiān jū fāng bǎo wú shì
须改过迁居，方保无事。
míng rì shì bǐng chén rì yào zǐ xì li
明日是丙辰日，要仔细哩。
wáng qìng jiàn tā shuō de xiōng xiǎn yě méi le zhǔ yì
”王庆见他说得凶险，也没了主意。
qǔ qián chóu xiè le li zhù
取钱酬谢了李助。
li zhù chū le yào pù chēng zhe sǎn wàng dōng qù le
李助出了药铺，撑着伞，望东去了。
dāng yǒu fǔ zhōng wǔ liù gè gōng rén yá yì jiàn le wáng qìng biàn dào rú hé zài zhè lǐ xián huà
当有府中五六个公人衙役，见了王庆，便道：“如何在这里闲话？
wáng qìng bǎ jiàn guài shǎn nà de shì shuō le
”王庆把见怪闪肭的事说了。
zhòng rén dōu xiào
众人都笑。
wáng qìng dào liè wèi ruò fǔ yǐn xiàng gōng wèn shí xū yǔ zuò xiōng dì de zhōu quán zé gè
王庆道：“列位，若府尹相公问时，须与做兄弟的周全则个。
zhòng rén dōu dào zhè gè lǐ huì de
”众人都道：“这个理会得。
shuō ba gè zì sàn qù
”说罢，各自散去。
wáng qìng huí dào jiā zhōng jiào lǎo pó jiān yào
王庆回到家中，教老婆煎药。
wáng qìng yào bìng hǎo bù shàng liǎng gè shí chén bǎ liǎng fù yào dōu chī le
王庆要病好，不上两个时辰，把两服药都吃了。
yòu yào yào xíng duō yǐn le jǐ bēi jiǔ
又要药行，多饮了几杯酒。
bù zhī nà qù shāng xíng xuè de yào xìng dōu shì rè de
不知那去伤行血的药性，都是热的。
dàng wǎn xiē xī bèi lǎo pó zài shēn biān āi āi mō mō dòng le huǒ
当晚歇息，被老婆在身边挨挨摸摸，动了火。
zhǐ shì ài zhe yāo tòng dòng tan bu dé
只是碍着腰痛，动弹不得。
zěn jìn nà fù rén yīn wáng qìng gōu dā le jiāo xiù rì yè bù huí bǎ tā guǎ kuàng de jiǔ le yù xīn shì huǒ bān chì yàn qǐ lái zěn ráo dé guò tā
怎禁那妇人因王庆勾搭了娇秀，日夜不回，把他寡旷的久了，欲心似火般炽焰起来，怎饶得过他。
biàn qù pá zài wáng qìng shēn shàng zuò le gè xiān fān xì liǔ yíng
便去爬在王庆身上，做了个掀翻细柳营。
liǎng gè zhí shuì dào cì rì chén pái shí fēn fāng cái qǐ shēn
两个直睡到次日辰牌时分，方才起身。
shū xǐ bì wáng qìng yīn fù zhōng kōng xū nuǎn xiē jiǔ chī le
梳洗毕，王庆因腹中空虚，暖些酒吃了。
zhèng zài chī zǎo fàn wù shì wèi wán zhǐ tīng de wài miàn jiào dào dōu pái zài jiā me
正在吃早饭，兀是未完，只听得外面叫道：“都排在家么？
fù rén xiàng bǎn bì fèng kàn le dào shì liǎng gè fǔ zhōng rén
”妇人向板壁缝看了道：“是两个府中人。
wáng qìng tīng le zhè jù huà biàn dāi le yī dāi
”王庆听了这句话，便呆了一呆。
zhǐ de fàng xià fàn wǎn mǒ mǒ zuǐ zǒu jiāng chū lái gǒng gǒng shǒu wèn dào èr wèi guāng jiàng yǒu hé jiàn jiào
只得放下饭碗，抹抹嘴，走将出来，拱拱手，问道：“二位光降，有何见教？
nà liǎng gè gōng rén dào dōu pái zhēn gè shòu yòng
”那两个公人道：“都排，真个受用！
qīng zǎo r liǎn shàng hǎo chūn sè
清早儿脸上好春色。
dà yé jīn zǎo diǎn míng yīn dōu pái bú dào dà nù qǐ lái
大爷今早点名，因都排不到，大怒起来。
wǒ měi xiōng dì bèi tì nǐ bǐng shuō jiàn guài shǎn nà de shì
我每兄弟辈替你禀说见怪闪肭的事。
tā nà lǐ kěn xìn
他那里肯信。
biàn qǐ yī yī zhī qiān chà wǒ měi liǎng gè lái qǐng nǐ huí huà
便起一一枝签，差我每两个来请你回话。
bǎ qiān yǔ wáng qìng kàn le
”把签与王庆看了。
wáng qìng dào rú jīn hóng le liǎn zěn hǎo qù cān jiàn
王庆道：“如今红了脸，怎好去参见？
lüè tíng yī huì er cái hǎo
略停一会儿才好。
nà liǎng gè gōng rén dào bù gàn wǒ měi de shì
”那两个公人道：“不干我每的事。
tài yé lì děng huí huà
太爷立等回话。
qù chí le xū dài lèi wǒ měi chī dǎ
去迟了，须带累我每吃打。
kuài zǒu kuài zǒu
快走，快走！
liǎng gè fú zhe wáng qìng biàn zǒu
”两个扶着王庆便走。
wáng qìng de lǎo pó huāng máng zǒu chū lái wèn shí zhàng fū yǐ shì chū mén qù le
王庆的老婆慌忙走出来问时，丈夫已是出门去了。
liǎng gè gōng rén fú zhe wáng qìng jìn le kāi fēng fǔ
两个公人扶着王庆，进了开封府。
fǔ yǐn zhèng zuò zài táng zhōng hǔ pí jiāo yǐ shàng
府尹正坐在堂中虎皮交椅上。
liǎng gè gōng rén dài wáng qìng shàng qián bǐng dào fèng lǎo yé jūn zhǐ wáng qìng ná dào
两个公人带王庆上前禀道：“奉老爷钧旨，王庆拿到。
wáng qìng miǎn qiáng cháo shàng kē le sì gè tóu
”王庆勉强朝上磕了四个头。
fǔ yǐn hè dào wáng qìng nǐ shì gè jūn jiàn rú hé dài wán bù lái cì hou
府尹喝道：“王庆，你是个军健，如何怠玩，不来伺候？
wáng qìng yòu bǎ nà jiàn guài shǎn nà de shì xì bǐng yī biàn dào shí shì yāo lèi téng tòng zuò wò bù níng xíng zǒu bù dòng fēi gǎn dài wán
”王庆又把那见怪闪肭的事，细禀一遍道：“实是腰肋疼痛，坐卧不宁，行走不动，非敢怠玩。
wàng xiàng gōng fāng biàn
望相公方便。
fǔ yǐn tīng ba yòu jiàn wáng qìng liǎn hóng dà nù hè dào nǐ zhè sī zhuān yī xù jiǔ wèi fēi gàn nà bù gōng bù fǎ de shì
”府尹听罢，又见王庆脸红，大怒喝道：“你这厮专一酗酒为非，干那不公不法的事！
jīn rì yòu niē yāo yán qī kuáng shàng guān
今日又捏妖言，欺诳上官。
hē jiào chě xià qù dǎ
”喝教扯下去打。
wáng qìng nà lǐ fēn shuō de kāi
王庆那里分说得开。
dāng xià bǎ wáng qìng dǎ de pí kāi ròu zhàn yào tā zhāo rèn niē zào yāo shū shān huò yú mín móu wéi bù guǐ de zuì
当下把王庆打得皮开肉绽，要他招认捏造妖书，煽惑愚民，谋为不轨的罪。
wáng qìng zuó yè bèi lǎo pó kè bāo jīn rì bèi guān fǔ kǎo dǎ zhēn shì shuāng fǔ fá mù sǐ qù zài xǐng
王庆昨夜被老婆克剥，今日被官府拷打，真是双斧伐木，死去再醒。
chī dǎ bù de zhǐ de qū zhāo
吃打不地，只得屈招。
fǔ yǐn lù le wáng qìng kǒu cí jiào jìn zǐ bǎ wáng qìng jiāng xíng jù jiā niǔ lái dīng le yā xià sǐ qiú láo lǐ yào wèn tā gè niē zào yāo shū móu wéi bù guǐ de sǐ zuì
府尹录了王庆口词，叫禁子把王庆将刑具枷扭来钉了，押下死囚牢里，要问他个捏造妖书，谋为不轨的死罪。
jìn zǐ jiāng wáng qìng káng tái rù láo qù le
禁子将王庆扛抬入牢去了。
yuán lái tóng guàn mì shǐ rén fēn fù le fǔ yǐn zhèng yào xún zuì guò bǎi bō tā
原来童贯密使人分付了府尹，正要寻罪过摆拨他。
kě kě de zhuàng chū zhè jié guài shì lái
可可的撞出这节怪事来。
nà shí fǔ zhōng shàng xià rén děng shuí bù zhī dào jiāo xiù zhè jiàn gòu dàng dōu fēn fēn yáng yáng de shuō kāi qù wáng qìng wèi zhè jié shì dé zuì rú jīn yí dìng bù néng gè huó le
那时府中上下人等，谁不知道娇秀这件勾当，都纷纷扬扬的说开去：“王庆为这节事得罪，如今一定不能个活了。
nà shí cài jīng cài yōu ěr duǒ de pō jué bù hǎo tīng
”那时蔡京、蔡攸耳朵的颇觉不好听。
fù zǐ shāng yì ruò jiāng wáng qìng xìng mìng jié guǒ cǐ shì yù zhēn chǒu shēng yī fà bō chuán
父子商议，若将王庆性命结果，此事愈真，丑声一发播传。
yú shì mì wǎn xīn fù guān yuán yǔ fǔ yǐn xiāng zhī de jiào tā sù jiāng wáng qìng cì pèi yuǎn è jūn zhōu yǐ miè qí jī
于是密挽心腹官员，与府尹相知的，教他速将王庆刺配远恶军州，以灭其迹。
cài jīng cài yōu zé rì yíng qǔ jiāo xiù chéng qīn
蔡京、蔡攸择日迎娶娇秀成亲。
yī lái zhē yǎn le tóng guàn zhī xiū èr lái miè le zhòng rén yì lùn
一来遮掩了童贯之羞，二来灭了众人议论。
cài yōu zhī zǐ zuǒ yòu shì dāi de yě bù zhī jiāo xiù shì chù zi bú shì chù zi
蔡攸之子，左右是呆的，也不知娇秀是处子不是处子。
zhè yě bù zài huà xià
这也不在话下。
qiě shuō kāi fēng fǔ yǐn zūn fèng cài tài shī chǔ xīn fù mì huà suí jí shēng tīng
且说开封府尹，遵奉蔡太师处心腹密话，随即升厅。
nà rì zhèng shì xīn yǒu rì
那日正是辛酉日。
jiào láo zhōng tí chū wáng qìng chú le cháng jiā duàn le èr shí jǐ zhàng huàn gè wén bǐ jiàng cì le miàn jiá liàng dì fāng yuǎn jìn gāi pèi xī jīng guǎn xià shǎn zhōu láo chéng
叫牢中提出王庆，除了长枷，断了二十脊杖，唤个文笔匠，刺了面颊，量地方远近，该配西京管下陕州牢城。
dāng tīng dǎ yī miàn qī jīn bàn tuán tóu tiě yè hù shēn jiā dīng le tiē shàng fēng pí yā le yī dào dié wén chà liǎng gè fáng sòng gōng rén jiào zuò sūn lín hè jí jiān yā qián qù
当厅打一面七斤半团头铁叶护身枷钉了，贴上封皮，押了一道牒文，差两个防送公人，叫做孙琳、贺吉，监押前去。
sān rén chū kāi fēng fǔ lái
三人出开封府来。
zhī jiàn wáng qìng de zhàng rén niú dà hù jiē zhe tóng wáng qìng sūn lín hè jí dào yá qián nán jiē jiǔ diàn lǐ zuò dìng
只见王庆的丈人牛大户接着，同王庆、孙琳、贺吉，到衙前南街酒店里坐定。
niú dà hù jiào jiǔ bǎo bān qǔ jiǔ ròu
牛大户叫酒保搬取酒肉。
chī le sān bēi liǎng zhǎn niú dà hù xiàng shēn biān qǔ chū yī bāo sǎn suì yín liǎng dì yǔ wáng qìng dào bái yín sān shí liǎng bǎ yǔ nǐ lù tú zhōng shǐ yòng
吃了三杯两盏，牛大户向身边取出一包散碎银两，递与王庆道：“白银三十两，把与你路途中使用。
wáng qìng yòng shǒu qù jiē dào shēng shòu tài shān
”王庆用手去接道：“生受泰山！
niú dà hù tuī zhe wáng qìng de shǒu dào zhè děng róng yì
”牛大户推着王庆的手道：“这等容易！
wǒ děng xián yě bù bǎ yín liǎng yǔ nǐ
我等闲也不把银两与你。
nǐ rú jīn pèi qù shǎn zhōu yī qiān yú lǐ lù yuǎn shān yáo zhī dào nǐ jǐ shí huí lái
你如今配去陕州，一千余里，路远山遥，知道你几时回来。
nǐ tiáo xì le bié rén jiā nǚ ér què bù dān wù le zì jǐ de qī zǐ
你调戏了别人家女儿，却不耽误了自己的妻子。
lǎo pó shuí rén tì nǐ yǎng
老婆谁人替你养？
yòu wú yī nán bàn nǚ tián dì jiā chǎn kě yǐ shǒu nǐ
又无一男半女，田地家产，可以守你。
nǐ xū lì zhǐ xiū shū
你须立纸休书。
zì nǐ qù hòu rèn cóng gǎi jià rì hòu bìng wú zhēng zhí
自你去后，任从改嫁，日后并无争执。
rú cǐ fāng bǎ yín zi yǔ nǐ
如此方把银子与你。
wáng qìng píng rì huì huā fèi sī xiǎng wǒ náng zhōng yòu wú shí liǎng bàn jīn yín liǎng zhè shǎn zhōu rú hé qù de
”王庆平日会花费，思想：“我囊中又无十两半斤银两，这陕州如何去得？
zuǒ sī yòu suàn yào nà yín liǎng shǐ yòng
”左思右算，要那银两使用。
tàn le liǎng kǒu qì dào ba ba
叹了两口气道：“罢，罢！
zhǐ de xiě zhǐ xiū shū
”只得写纸休书。
niú dà hù yī shǒu jiē zhǐ yī shǒu jiāo yín zì huí qù le
牛大户一手接纸，一手交银，自回去了。
wáng qìng tóng le liǎng gè gōng rén dào jiā zhōng lái shōu shí xíng náng bāo guǒ
王庆同了两个公人，到家中来，收拾行囊包裹。
lǎo pó yǐ bèi niú dà hù jiē dào jiā zhōng qù le
老婆已被牛大户接到家中去了。
bǎ gè mén ér suǒ zhe
把个门儿锁着。
wáng qìng xiàng lín shè rén jiā jiè le fǔ záo dǎ kāi mén hù
王庆向邻舍人家，借了斧凿，打开门户。
dào lǐ miàn kàn shí fán lǎo pó shēn shàng chuān zhe de tóu shàng chā dài de dōu jiāng qù le
到里面看时，凡老婆身上穿着的，头上插戴的，都将去了。
wáng qìng yòu nǎo nù yòu qī cǎn
王庆又恼怒，又凄惨。
yāng jiàn bì yí gè zhōu lǎo pó zǐ dào jiā bèi le xiē jiǔ shí bǎ yǔ gōng rén chī le
央间壁一个周老婆子到家，备了些酒食，把与公人吃了。
jiāng yín shí liǎng sòng yǔ sūn lín hè jí dào xiǎo rén bàng chuāng téng tòng xíng zǒu bù quàn
将银十两，送与孙琳、贺吉道：“小人棒疮疼痛，行走不劝。
yù jiāng xī jǐ rì fāng hǎo shàng lù
欲将息几日，方好上路。
sūn lín hè jí dé le qián yě shì yīng yǔn
”孙琳、贺吉得了钱，也是应允。
zěn nài cài yōu chù wǎn xīn fù cuī cù gōng rén qǐ shēn
怎奈蔡攸处挽心腹催促公人起身。
wáng qìng jiāng jiā huǒ shí wù hú luàn biàn mài le jiāo huán le hú yuán wài jiā lìn fáng
王庆将家伙什物，胡乱变卖了，交还了胡员外家赁房。
cǐ shí wáng qìng de fù wáng xū yǐ bèi ér zi qì xiā le liǎng yǎn lìng jū yī chù
此时王庆的父王砉，已被儿子气瞎了两眼，另居一处。
ér zi shàng mén bù dǎ biàn mà
儿子上门，不打便骂。
jīn rì wén de ér zi zāo guān sī cì pèi bù jué xīn tòng
今日闻得儿子遭官司刺配，不觉心痛。
jiào gè xiǎo sī fú zhe zǒu dào wáng qìng wū lǐ jiào dào ér zi ya
教个小厮扶着，走到王庆屋里叫道：“儿子呀！
nǐ bù tīng wǒ de xùn huì yǐ zhì rú cǐ
你不听我的训诲，以致如此！
shuō ba nà shuāng máng hūn yǎn nèi diào xià lèi lái
”说罢，那双盲昏眼内吊下泪来。
wáng qìng cóng xiǎo bù céng jiào wáng xū yī shēng ye de jīn zhí cǐ jiā pò rén lí de shí jié xīn zhōng yě suān chǔ qǐ lái jiào shēng dào ye
王庆从小不曾叫王砉一声爷的，今值此家破人离的时节，心中也酸楚起来，叫声道：“爷！
ér zi jīn rì zāo nèn bān qū guān sī
儿子今日遭恁般屈官司！
pǒ nài niú lǎo ér wú lǐ bī wǒ xiě le xiū qī de zhuàng ér cái bǎ yín zi yǔ wǒ
叵耐牛老儿无礼，逼我写了休妻的状儿，才把银子与我。
wáng xū dào nǐ píng rì shì ài qī zǐ xiào zhàng rén de
”王砉道：“你平日是爱妻子，孝丈人的。
jīn rì tā rú hé zhè děng dài nǐ
今日他如何这等待你？
wáng qìng tīng le zhè liǎng jù qiǎng bái de huà biàn qì fèn fèn de bù lái cǎi zhe ye jìng tóng liǎng gè gōng rén shōu shí chéng qù le
”王庆听了这两句抢白的话，便气愤愤的不来采着爷，迳同两个公人，收拾城去了。
wáng xū dùn zú chuí xiōng dào shì wǒ bù gāi lái kàn nà nì zhǒng
王砉顿足捶胸道：“是我不该来看那逆种！
fù fú le xiǎo sī zì huí bù tí
”复扶了小厮自回，不题。
què shuō wáng qìng tóng le sūn lín hè jí lí le dōng jīng lìn gè pì jìng suǒ zài tiáo zhì shí yú rì
却说王庆同了孙琳、贺吉，离了东京，赁个僻静所在，调治十余日。
bàng chuāng shāo yù gōng rén cuī cù shàng lù
棒疮稍愈，公人催促上路。
yǐ lǐ ér xíng wàng shǎn zhōu tóu bèn
迤里而行，望陕州投奔。
cǐ shí zhèng shì liù yuè chū xún tiān qì yán rè yī rì zhǐ xíng de sì wǔ shí lǐ
此时正是六月初旬，天气炎热，一日止行得四五十里。
zài lù shàng miǎn bù dé shuì sǐ rén chuáng chī bù gǔn tāng
在路上免不得睡死人床，吃不滚汤。
sān gè rén xíng le shí wǔ liù rì guò le sōng shān
三个人行了十五六日，过了嵩山。
yī rì zhèng zài xíng zǒu sūn lín yòng shǒu xiàng xī zhǐ zhe yuǎn yuǎn de shān fēng shuō dào zhè zuò shān jiào zuò běi máng shān shǔ xī jīng guǎn xià
一日，正在行走，孙琳用手向西指着远远的山峰，说道：“这座山叫做北邙山，属西京管下。
sān rén shuō zhe huà chèn zǎo liáng xíng le èr shí yú lǐ
”三人说着话，趁早凉行了二十余里。
wàng jiàn běi máng shān dōng yǒu gè shì zhèn
望见北邙山东有个市镇。
zhī jiàn xī miàn cūn nóng fēn fēn de tóu shì zhōng qù
只见西面村农，纷纷的投市中去。
nà shì dōng rén jiā xī shǎo chù dīng zì r liè zhe sān zhū dà bǎi shù
那市东人家稀少处，丁字儿列着三株大柏树。
shù xià yīn yīn
树下阴荫。
zhī jiàn yī cù rén yà jiān dié bèi de wéi zhe yí gè hàn zi chì zhe shàng shēn zài nà yīn liáng shù xià yāo yāo he hē de shǐ bàng
只见一簇人亚肩叠背的，围着一个汉子，赤着上身，在那阴凉树下，吆吆喝喝地使棒。
sān rén zǒu dào shù xià xiē liáng
三人走到树下歇凉。
wáng qìng zǒu de hàn yǔ lín lí mǎn shēn zhēng shī
王庆走得汗雨淋漓，满身蒸湿。
dài zhe hù shēn jiā āi rù rén cóng zhōng diān qǐ jiǎo kàn nà hàn shǐ bàng
带着护身枷，挨入人丛中，掂起脚看那汉使棒。
kàn le yī xiē r wáng qìng bù jué shī kǒu xiào dào nà hàn zi shǐ de shì huā bàng
看了一歇儿，王庆不觉失口笑道：“那汉子使的是花棒。
nà hàn zhèng shǐ dào rè nào chù tīng le zhè jù huà shōu le bàng kàn shí què shì gè pèi jūn
”那汉正使到热闹处，听了这句话，收了棒看时，却是个配军。
nà hàn dà nù biàn mà zéi pèi jūn
那汉大怒，便骂：“贼配军！
ǎn de qiāng bàng yuǎn jìn wén míng
俺的枪棒远近闻名。
nǐ gǎn kāi le nà wū kǒu qīng màn wǒ de bàng fàng chū zhè gè pì lái
你敢开了那乌口，轻慢我的棒，放出这个屁来！
diū xià bàng tí qǐ quán tou pī liǎn jiù dǎ
”丢下棒，提起拳头，劈脸就打。
zhī jiàn rén cóng zhōng zǒu chū liǎng gè shào nián hàn zi lái lán zhù dào xiū yào dòng shǒu
只见人丛中走出两个少年汉子来，拦住道：“休要动手。
biàn wèn wáng qìng dào zú xià bì shì gāo de
”便问王庆道：“足下必是高的。
wáng qìng dào luàn dào zhè yī jù rě le nà hàn zi de nù
”王庆道：“乱道这一句，惹了那汉子的怒。
xiǎo rén qiāng bàng yě lüè xiǎo de xiē ér
小人枪棒也略晓得些儿。
nà biān shǐ bàng de hàn zi nù mà dào zéi pèi jūn
那边使棒的汉子怒骂道：“贼配军！
nǐ gǎn yǔ wǒ bǐ shì ba
你敢与我比试罢。
nà liǎng gè rén duì wáng qìng dào nǐ gǎn yǔ nà hàn zi shǐ hé bàng
”那两个人对王庆道：“你敢与那汉子使合棒。
ruò yíng le tā biàn jiāng zhè lüè xià de liǎng guàn qián dōu sòng yǔ nǐ
若赢了他，便将这掠下的两贯钱都送与你。
wáng qìng xiào dào zhè yě shǐ de
”王庆笑道：“这也使得。
fēn kāi zhòng rén xiàng hè jí qǔ le gǎn bàng tuō le hàn shān yè zā qǐ qún zi chè bàng zài shǒu
”分开众人，向贺吉取了杆棒，脱了汗衫，拽紥起裙子，掣棒在手。
zhòng rén dōu dào nǐ xiàng shàng dài zhe gè jiā r què rú hé lún bàng
众人都道：“你项上带着个枷儿，却如何轮棒？
wáng qìng dào zhǐ zhè jié r xī hǎn
”王庆道：“只这节儿稀罕。
dài zhe xíng jiā yíng le tā cái suàn shǒu duàn
带着行枷赢了他，才算手段。
zhòng rén qí shēng dào nǐ ruò dài jiā yíng le zhè liǎng guàn qián yí dìng yǔ nǐ
”众人齐声道：“你若带枷赢了，这两贯钱一定与你。
biàn ràng kāi lù fàng wáng qìng rù qù
”便让开路，放王庆入去。
nà shǐ bàng de hàn yě chè bàng zài shǒu shǐ gè qí gǔ hè dào lái lái lái
那使棒的汉，也掣棒在手，使个旗鼓，喝道：“来，来，来！
wáng qìng dào liè wèi ēn guān xiū yào xiào huà
”王庆道：“列位恩官，休要笑话。
nà biān hàn zi míng qī wáng qìng yǒu hù shēn jiā ài zhe tǔ gè mén hù huàn zuò mǎng shé tūn xiàng shì
”那边汉子明欺王庆有护身枷碍着，吐个门户，唤做蟒蛇吞象势。
wáng qìng yě tǔ gè shì huàn zuò qíng tíng diǎn shuǐ shì
王庆也吐个势，唤做晴蜓点水势。
nà hàn hē yī shēng biàn shǐ bàng gài jiāng rù lái
那汉喝一声，便使棒盖将入来。
wáng qìng wàng hòu yī tuì
王庆望后一退。
nà hàn gǎn rù yī bù tí qǐ bàng xiàng wáng qìng dǐng mén yòu fù yī bàng dǎ xià lái
那汉赶入一步，提起棒，向王庆顶门，又复一棒打下来。
wáng qìng jiāng shēn xiàng zuǒ yī nèi
王庆将身向左一内。
nà hàn de bàng dǎ gè kōng yǐ bàng bù dié
那汉的棒打个空，以棒不迭。
wáng qìng jiù nà yī shǎn lǐ xiàng nà hàn yòu shǒu yī bàng pī qù zhèng dǎ zhe yòu shǒu wàn bǎ zhè tiáo bàng dǎ luò xià lái
王庆就那一闪里，向那汉右手一棒劈去，正打着右手腕，把这条棒打落下来。
xìng de bàng xià liú qíng bù rán bǎ gè shǒu wàn dǎ duàn
幸得棒下留情，不然把个手腕打断。
zhòng rén dà xiào
众人大笑。
wáng qìng shàng qián zhí zhuó nà hàn de shǒu dào chōng zhuàng xiū guài
王庆上前执着那汉的手道：“冲撞，休怪！
nà hàn yòu shǒu téng tòng biàn jiāng zuǒ shǒu qù qǔ nà liǎng guàn qián
”那汉右手疼痛，便将左手去取那两贯钱。
zhòng rén yī qí rǎng jiāng qǐ lái dào nà sī běn shì dī chǒu
众人一齐嚷将起来道：“那厮本事低丑。
shì cái jiǎng guò zhè qián yìng shì yíng bàng de de
适才讲过，这钱应是赢棒的得。
zhī jiàn zài xiān chū jiān shàng qián de liǎng gè hàn zi pī shǒu duó le nà hàn liǎng guàn qián bǎ yǔ wáng qìng dào zú xià dào bì zhuāng yī xù
”只见在先出尖上前的两个汉子，劈手夺了那汉两贯钱，把与王庆道：“足下到敝庄一叙。
nà shǐ bàng de ǎo zhòng rén bù guò zhǐ de shōu shí le xíng zhàng wàng zhèn shǎng qù le
”那使棒的拗众人不过，只得收拾了行仗，望镇上去了。
zhòng rén dōu sàn
众人都散。
liǎng gè hàn zi yāo le wáng qìng tóng liǎng gè gōng rén dōu dài gè liáng lì zǐ wàng nán mǒ guò liǎng sān zuò lín zi zhuǎn dào yí gè cūn fāng
两个汉子邀了王庆，同两个公人，都戴个凉笠子，望南抹过两三座林子，转到一个村坊。
lín zi lǐ yǒu suǒ dà zhuāng yuàn yī zhōu zāo dōu shì tǔ qiáng
林子里有所大庄院，一周遭都是土墙。
qiáng wài yǒu èr sān bǎi zhū dà liǔ shù
墙外有二三百株大柳树。
zhuāng wài xīn chán zào liǔ zhuāng nèi rǔ yàn tí liáng
庄外新蝉噪柳，庄内乳燕啼梁。
liǎng gè hàn zi yāo wáng qìng děng sān rén jìn le zhuāng yuàn rù dào cǎo táng
两个汉子邀王庆等三人进了庄院，入到草堂。
xù lǐ ba gè rén tuō xià hàn shān má xié fēn bīn zhǔ zuò xia
叙礼罢，各人脱下汗衫麻鞋，分宾主坐下。
zhuāng zhǔ wèn dào liè wèi dōu xiàng dōng jīng kǒu qì
庄主问道：“列位都像东京口气。
wáng qìng dào le xìng míng bìng shuō bèi fǔ yǐn xiàn hài de shì
”王庆道了姓名，并说被府尹陷害的事。
shuō ba qǐng wèn èr wèi gāo xìng dà míng
说罢，请问二位高姓大名。
èr rén dà xǐ
二人大喜。
nà shàng miàn zuò de shuō dào xiǎo kě xìng gōng dān míng gè duān zì
那上面坐的说道：“小可姓龚，单名个端字。
zhè gè shì shè dì dān míng gè zhèng zì
这个是舍弟，单名个正字。
shè xià zǔ jū zài cǐ
舍下祖居在此。
yīn cǐ zhè lǐ jiào zuò gōng jiā cūn
因此这里叫做龚家村。
zhè lǐ shǔ xī jīng xīn ān xiàn guǎn xià
这里属西京新安县管下。
shuō ba jiào zhuāng gè tì sān wèi hàn zhuó nà shī tòu de hàn shān
”说罢，叫庄各替三位瀚濯那湿透的汗衫。
xiān jí liáng shuǐ lái jiě le shǔ kě
先汲凉水来解了暑渴。
yǐn sān rén dào ěr fáng zhōng xǐ le zǎo
引三人到耳房中洗了澡。
cǎo táng nèi bǎi shàng zhuō zi
草堂内摆上桌子。
xiān chī le jiàn chéng diǎn xīn
先吃了见成点心。
rán hòu shā jī zǎi yā zhǔ dòu zhāi táo de zhì jiǔ guǎn dài
然后杀鸡宰鸭，煮豆摘桃的置酒管待。
zhuāng kè chóng xīn bǎi shè xiān bān chū yī dié bō guāng de suàn tóu yī dié qiē duàn de zhuàng cōng rán hòu bān chū cài shū guǒ pǐn yú ròu jī yā zhī lèi
庄客重新摆设，先搬出一碟剥光的蒜头，一碟切断的壮葱，然后搬出菜蔬果品，鱼肉鸡鸭之类。
gōng duān qǐng wáng qìng shàng miàn zuò le liǎng gè gōng rén yī dài ér zuò xia gōng duān hé xiōng dì zài xià miàn bèi xí
龚端请王庆上面坐了，两个公人一代儿坐下，龚端和兄弟在下面备席。
zhuāng kè shāi jiǔ
庄客筛酒。
wáng qìng chēng xiè dào xiǎo rén shì gè fàn zuì qiú rén
王庆称谢道：“小人是个犯罪囚人。
gǎn méng èr wèi cuò ài wú duān xiāng rǎo què shì bù dàng
感蒙二位错爱，无端相扰，却是不当。
gōng duān dào shuō nà lǐ huà
”龚端道：“说那里话！
shuí rén bǎo de méi shì
谁人保得没事？
nà gè dài zhe jiǔ shí zǒu de
那个带着酒食走的？
dāng xià cāi méi xíng lìng
当下猜枚行令。
jiǔ zhì bàn hān gōng duān kāi kǒu dào zhè gè bì cūn qián hòu zuǒ yòu yě yǒu èr bǎi yú jiā dōu tuī yú dì xiōng zuò gè zhǔ ér
酒至半酣，龚端开口道：“这个敝村前后左右，也有二百余家，都推愚弟兄做个主儿。
xiǎo kě dì xiōng liǎng gè yě hǎo shǐ xiē quán bàng yā fú zhòng rén
小可弟兄两个，也好使些拳棒，压服众人。
jīn chūn èr yuè dōng cūn sài shén huì dā tái yǎn xì
今春二月，东村赛神会，搭台演戏。
xiǎo kě dì xiōng dào nà biān shuǎ zǐ yǔ bǐ cūn yī gè rén huàn zuò huáng dá yīn dǔ qián dòu kǒu
小可弟兄到那边耍子，与彼村一个人，唤做黄达，因赌钱斗口。
bèi nà sī tòng dǎ yī dùn
被那厮痛打一顿。
ǎn dì xiōng liǎng gè yě yíng bù dé tā
俺弟兄两个也赢不得他。
huáng dá nà sī zài rén miàn qián kuā kǒu chēng qiáng
黄达那厮在人面前夸口称强。
ǎn liǎng gè nài hé bù dé tā zhǐ de rěn qì tūn shēng
俺两个奈何不得他，只得忍气吞声。
shì cái jiàn dōu pái bàng fǎ shí fēn zhěng mì ǎn èr rén yuàn bài dōu pái wèi shī fu
适才见都排棒法十分整密，俺二人愿拜都排为师父。
qiú shī fù diǎn bō yú dì xiōng bì dāng chóng chóng chóu xiè
求师父点拨愚弟兄，必当重重酬谢。
wáng qìng tīng ba dà xǐ
”王庆听罢大喜。
qiān ràng le yī huí gōng duān tóng dì suí jí bài wáng qìng wèi shī
谦让了一回，龚端同弟，随即拜王庆为师。
dàng wǎn zhí yǐn zhì jìn zuì fāng xiū
当晚直饮至尽醉方休。
chéng liáng xiē xī
乘凉歇息。
cì rì tiān míng wáng qìng chéng zhe zǎo liáng zài dǎ mài chǎng shàng diǎn bō gōng duān yè quán shǐ tuǐ
次日天明，王庆乘着早凉，在打麦场上点拨龚端拽拳使腿。
zhī jiàn wài miàn yī gè rén bèi chā zhuó shǒu duó jiāng jìn lái hè dào nà lǐ pèi jūn gǎn dào zhè lǐ mài nòng běn shì
只见外面一个人，背叉着手，踱将进来，喝道：“那里配军，敢到这里卖弄本事？
zhǐ yīn zǒu jìn zhè gè rén lái yǒu fèn jiào wáng qìng zhòng zhǒng dà huò tāi gōng duān yòu jié shēn chóu yuàn
”只因走进这个人来，有分教：王庆重种大祸胎，龚端又结深仇怨。
zhēn shì huò cóng fú làng qǐ rǔ yīn dǔ bó zhāo
真是：祸从浮浪起，辱因赌博招。
bì jìng zǒu jìn gōng duān zhuāng lǐ zhè gè rén shì shuí
毕竟走进龚端庄里这个人是谁？
qiě tīng xià huí fēn jiě
且听下回分解。